ΣΕ ΣΑΣ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ (48ον-τελευταῖον)

 

Σὲ σᾶς, ὁποὺ δεχτήκατε

τὴ θεϊκὴ εὐλογία

ἀπὸ ζωὴ ἁγία

τοῦ Γέροντα ἀσκητή.

«...ΣΟΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕΝ» (47)

Σὲ εὐχαριστοῦμε, πατέρα Μᾶρκο, γιὰ τοὺς κόπους, τοὺς πόνους, τὴ θυσία σου. Σὲ εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴ συμπαράσταση, τὴ στοργὴ πρὸς ὅλους χωρὶς διάκριση, χωρὶς ὅρια. Σὲ εὐχαριστοῦμε γιὰ ὅ,τι προσέφερες ἀθόρυβα, ταπεινὰ μὲ πλήρη αὐταπάρνηση. Σὲ εὐχαριστοῦμε, γιατί ἤσουν ὁλοζώντανος ὁ καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος: «ὁ καρπὸς τοῦ πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια». Εἶχες πράγματι τὴν ἀστείρευτη ἀγάπη, ἀκένωτη χαρά, διαρκῆ εἰρήνη, θαυμαστὴ μακροθυμία, ἀκέραιη χρηστότητα, θεία ἀγαθοσύνη, ἀταλάντευτη πίστη, ἀνεξάντλητη πραότητα, ἀσκητικὴ ἐγκράτεια.

«... ΤΟΙΣ ΙΧΝΕΣΙΝ ΑΥΤΟΥ» (46)

≪Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν» (Ἑβρ. ιγ΄ 7).

(Νὰ ἐνθυμῆσθε πάντοτε τὸ ἅγιον παράδειγμα τῶν πνευματικῶν ἀρχηγῶν καὶ προεστώτων σας, οἱ ὁποῖοι σᾶς ἐδίδαξαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ. Αὐτῶν νὰ ἀναλογίζεσθε καὶ νὰ μελετᾶτε τὸ ἅγιον καὶ θεάρεστον τέλος τοῦ βίου καὶ τῆς συμπεριφορᾶς καὶ νὰ μιμῆσθε τὴν πίστιν των». (μετάφρ. Παν. Τρεμπέλα)

«ΟΛΒΙΟΣ ΤΑΦΟΣ!» (45)

Ἦταν μεσημέρι. Εἶχε ἑτοιμάσει ἕνα ποίημα γιὰ τὰ «Ἐνοριακὰ Νέα». Γιατί τὸ ἔργο τοῦ Γέροντα πρέπει νὰ συνεχιστεῖ. Γιατί ἔφυγε μόνο σωματικά. Ψυχικὰ εἶναι παρὼν καὶ εὐλογεῖ ἀπὸ ψηλὰ κάθε προσπάθεια. Οἱ δραστηριότητες τῆς Ἐνοριακῆς Δράσης δὲ σταμάτησαν: -Συνεχίζουμε τὸ ἔργο τοῦ παππούλη μὲ τὴν εὐλογία του, λένε οἱ κυρίες τῆς ὁμάδας τῶν φυλακῶν. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ κυρίες γιὰ τὰ νοσοκομεῖα. Συνεχίζουν ἀκόμη τὸ ἐργαστήρι παιδικῆς ζωγραφικῆς, ἁγιογραφίας, ἱερορραπτικῆς καὶ ὅλες οἱ ἄλλες δραστηριότητες. Ἡ «ἐξ ἀντανακλάσεως» ἀγάπη, ποὺ μεταγγίστηκε ἀπὸ τὸν ποιμένα στὰ λογικὰ πρόβατα λειτουργεῖ καλὰ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ.

ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΡΚΟ (44)

 

16 – 4 – 2018

Δὲν ὑπάρχουν λέξεις, μόνο δάκρυα.

Δὲν ὑπάρχουν ἦχοι. Μόνο προσευχή.

Ἥλιος καὶ βροχὴ ἀντάμα.

Ἔφυγε καὶ μείναμε ὀρφανοί,

μικροὶ μπροστὰ στὴ θεϊκὴ βούληση.

«...Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΥΤΟΥ» (43)

16 Ἀπριλίου 2010. Στὸ τηλέφωνο ἡ φωνὴ τῆς ἀδελφῆς τοῦ παπα–Μάρκου. Δὲν εἶπε πολλά. Δύο κουβέντες. Καυτές, συγκλονιστικὲς κουβέντες:

«Ὁ Γέροντας ἔφυγε. Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του».

-Τί; Ὄχι! Δὲν μπορεῖ. Δὲ γίνεται… Ἔφυγε;

Στὸ νοῦ της φτάνουν τὰ γεγονότα ποὺ ἐκτυλίχτηκαν ραγδαῖα. Ἡ τελευταία Λειτουργία τῶν Βαΐων. Ἡ ἀδιαθεσία τὴν ὥρα ποὺ κρατοῦσε στὰ χέρια του τὰ Ἅγια. Ἡ ὑπεράνθρωπη προσπάθεια νὰ ἀκουμπήσει τὸν πολύτιμο θησαυρὸ μὲ τὸ Ἅγιο Ποτήριο στὴν Ἁγία Τράπεζα. Ἡ μεταφορὰ στὸ Νοσοκομεῖο.

«ΕΙΣ ΤΑ ΣΚΗΝΩΜΑΤΑ ΑΥΤΟΥ» (42)

Ξημέρωμα Σαββάτου ἀρχὲς τοῦ Μάρτη τοῦ 2010. Στὴν καρδιὰ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ἡ αὐριανὴ ἡμέρα, Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, εἶναι ἀφιερωμένη στὸ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Ἔχουν ἤδη οἱ πιστοὶ διανύσει τὸ μισό τῆς νηστείας καὶ προβάλλεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὁ Σταυρός, γιὰ νὰ ἐνισχυθοῦν, γιὰ νὰ ἀγωνιστοῦν μὲ ὑπομονὴ μέχρι τὸ τέλος αὐτοῦ τοῦ εὐλογημένου δρόμου, ποὺ εἶναι ὁ Γολγοθὰς καὶ ἡ Ἀνάσταση.

«ΔΟΞΑ Τῼ ΘΕῼ» (41)

Ἦρθε στὰ χέρια της ἕνα γράμμα. Διαβάζει τὸν παραλήπτη: «κυρία Ἑλένη ….». Ναί, δικό της εἶναι. Διαβάζει τὸν ἀποστολέα: «Ἀρχιμανδρίτης Μᾶρκος Μανώλης». Γράμμα ἀπὸ τὸν παπα– Μᾶρκο! Ὤ, βρῆκε τὸ κουράγιο νὰ τῆς ἀπαντήσει! Ἄρα,  ἡ κατάσταση τῆς ὑγείας του εἶναι καλύτερη. Κι ἄλλες φορὲς εἶχε ἀρρωστήσει. Τὸ ταλαίπωρο σῶμα του διαμαρτύρεται γιὰ τὴν ὑπερβολικὴ κόπωση, τὴν ἄφατη ταλαιπωρία, παρὰ τὴν ψυχική του πληρότητα καὶ ἀνάπαυση. Ἡ φήμη του ἔχει ἁπλωθεῖ παντοῦ. Καθημερινὰ αὐξάνει ὁ ἀριθμὸς τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν. Ἂν ὑπάκουε στὸ ταλαίπωρο σῶμα του, ἔπρεπε πρὸ πολλοῦ τὸ ἔργο του νὰ τὸ εἶχε ἐγκαταλείψει. Ἀλλὰ ἡ ψυχὴ του ὠθεῖται ἀπὸ ἀγάπη, ποὺ φλέγεται γιὰ κάθε ψυχὴ ποὺ δοκιμάζεται. Γίνεται «τὰ πάντα τοῖς πᾶσι». Καὶ ἡ ἀνταμοιβὴ του εἶναι νὰ δεῖ τὸ χαμόγελο στὰ πικραμένα χείλη, νὰ δεῖ τὸν Ἄσωτο στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Πατέρα. Γι’ αὐτὸ θυσιάζεται.

«ΕΣΤΙ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ...» (40)

Ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς (διὰ τοῦ δούλου Του Μάρκου ἱερομονάχου). Καὶ ἄλλα πολλά….. Ναί, εἶναι πολλὰ τὰ γεγονότα, τὰ περιστατικὰ ποὺ δείχνουν τὴν καθάρια ζωή, τὴ γνήσια ἀγάπη τοῦ παπα– Μάρκου. Ἀκόμη καὶ κάποια γεγονότα, ποὺ δείχνουν τὰ χαρίσματά του, ὅπως τὸ διορατικὸ καὶ τὸ προορατικό. Ὅμως δὲν προχωροῦμε σὲ αὐτὰ τὰ μονοπάτια, ποὺ ὁδηγοῦν σὲ ἀποκαλύψεις τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς κάποιων πνευματικῶν του παιδιῶν. Θὰ ἀναφέρουμε μόνο ἕνα ποὺ τὸ ἄκουσαν πολλοί:

«ΛΟΙΔΟΡΟΥΜΕΝΟΙ ΕΥΛΟΓΟΥΜΕΝ» (39)

Ὁ Κώστας καὶ ὁ Γιάννης πίνουν καφὲ στὸ ἀρχονταρίκι τοῦ ἁγίου Γεωργίου ὕστερα ἀπὸ μία καθημερινὴ Θεία Λειτουργία. Ὁ Κώστας βγάζει ἀπὸ τὴν τσέπη του ἕνα χαρτί.

-Νὰ δεῖς τί ἔφερα σήμερα.

Εἶναι συνήθειά τους. Ὅταν διαβάζει ὁ ἕνας κάποιο ὡραῖο κομμάτι ἀπὸ βιβλίο, δὲν τὸ κρατάει γιὰ τὸν ἑαυτὸ του μόνο. Τὸ σημειώνει καὶ ἐνημερώνει τὸν ἄλλο.

- Γιά, νὰ ἀκούσω.

Ὁ Κώστας δὲ χάνει καιρό. Τὸ κομμάτι ποὺ τὸν ἐντυπωσίασε εἶναι ἀπὸ τὸν Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ:

«ΜΕΙΖΟΝΑ ΤΑΥΤΗΣ ΑΓΑΠΗΝ ΤΙΣ ΕΧΕΙ;» (38)

Τὸν κάλεσαν γιὰ ἄλλη μιά φορά στὸ σπίτι τους γιὰ ἁγιασμό. Πλησίαζε τὸ 2009 καὶ μετακόμισαν ξανὰ μέσα στὸ ἴδιο κτήριο. Ἀπὸ τὸ ἰσόγειο πῆγαν στὸ ἡμιυπόγειο, ἀφοῦ πάντρευαν τὸ παιδί τους καὶ τοῦ παραχώρησαν τὸ σπίτι. Ὁ παπα–Μᾶρκος μπῆκε ἀπὸ τὴν αὐλόπορτα καί, ὅπως συνήθιζε, βάδισε γοργὰ πρὸς τὴν εἴσοδο τοῦ ἰσογείου σπιτιοῦ. Ἡ οἰκοδέσποινα, ποὺ τὸν συνόδευε, εἶχε ἀρχίσει νὰ κατεβαίνει πρὸς τὸ ἡμιυπόγειο.

-Πατέρα Μᾶρκο, ὄχι ἐκεῖ. Ἀπὸ δῶ.

Ἐκεῖνος ζύγισε μὲ τὴ ματιὰ του τὰ δύο σπίτια. Εἶδε τὸ ἡλιόλουστο ἰσόγειο. Ὕστερα χαμήλωσε τὸ βλέμμα πρὸς τὰ κάτω. Κούνησε ἐλαφρὰ τὸ κεφάλι κι αὐθόρμητα βγῆκε ἀπὸ τὰ χείλη του ἡ φράση:

«...ΖΗΤΗΣΑΙ ΚΑΙ ΣΩΣΑΙ ΤΟ ΑΠΟΛΩΛΟΣ» (37)

Σείστηκε τὸ Πανελλήνιο. Τὰ νέα δὲν εἶναι ἁπλὰ συγκλονιστικά. Εἶναι ἀνατριχιαστικά. Συνελήφθη μιά ὁμάδα νεαρῶν, ποὺ ἔκαναν ὁμαδικὰ ὄργια καὶ ἀνθρωποθυσίες στὸ ὄνομα τοῦ Σατανᾶ! Πῶς νὰ τὸ πιστέψει κανείς; Πῶς νὰ διανοηθεῖ τέτοια φοβερὰ καὶ ἀποτρόπαια ἐγκλήματα στὴν Ἑλλάδα; Γιατί στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες αὐτὴ ἡ φριχτὴ «μόδα» ἦταν ἤδη γνωστὴ ἀπὸ τὸ τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ ἑξήντα μὲ τὴ δολοφονία τῆς Σάρον Τέιτ ἀπὸ σατανιστές. Στερημένη ἡ Δύση ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη πνευματικότητα, στείρα ἀπὸ καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καταφεύγει σὲ πνευματικὰ κακέκτυπα, γιὰ νὰ ἀντικαταστήσει μάταια τὴ χαμένη γι’ αὐτοὺς πατερικὴ ἁγιοπνευματικὴ παράδοση. Ἐγκατέλειψαν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, πηγὴ ζωῆς, καὶ στράφηκαν στὸ σκοτεινὸ πνεῦμα τοῦ θανάτου. Κι ἐμεῖς ποὺ κρατήσαμε τὴν Ὀρθοδοξία, τὶς παραδόσεις, τὸ ἀνόθευτο φρόνημα τῶν Πατέρων, σπεύδουμε νὰ μιμηθοῦμε τὶς πλάνες τους, γιατί δῆθεν αὐτοὶ εἶναι οἱ πολιτισμένοι! Αὐτοὶ λανσάρουν τὴ μόδα. Καὶ ὅλες οἱ «μόδες» ἔρχονται «ἐκ δυσμῶν» μὲ μιά μικρὴ ἢ μεγάλη καθυστέρηση.

«... ΤΟΥΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ ΕΛΕΩΝ» (36)

Ποιὸς δὲ γνώριζε τὸν ὀνομαστὸ κακοῦργο; Ποιὸς δὲν ἐξοργίστηκε ἀπὸ τὰ στυγερὰ ἐγκλήματά του; Ὁ καθένας κρατοῦσε ἕνα «λίθο ἀναθέματος» γι’ αὐτὸν τὸν τερατώδη ἐγκληματία, ἕτοιμος νὰ τὸν λιθοβολήσει. Καὶ δίκαια. Ποιὰ ἀνθρώπινη λογικὴ μπορεῖ νὰ ἀνεχθεῖ ἕνα «κατ’ ἐξακολούθησιν» δολοφόνο; Ἀπὸ τὰ δεκαπέντε του στὴν παρανομία. Μόλις εἰκοσάχρονος στρατιώτης βρέθηκε κρατούμενος στὶς στρατιωτικὲς φυλακὲς Αὐλώνα. Ἐκεῖ γύρω στὸ τέλος τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα ἀνταμώθηκαν γιὰ πρώτη φορά ὁ Κώστας καὶ ὁ παπα–Μᾶρκος.

«ΞΕΝΟΣ ΗΜΗΝ ΚΑΙ ΣΥΝΗΓΑΓΕΤΕ ΜΕ» (35)

Τὸ τμῆμα ἱερορραπτικῆς τοῦ ἁγίου Γεωργίου προσφέρει βοήθεια στὴν ἐξωτερικὴ ἱεραποστολὴ τῆς μακρινῆς Ταϊβὰν μὲ δύο τρόπους: Ἀπὸ τὴ μιά στέλνει ἄμφια καὶ καλύμματα γιὰ τὴν ἁγία Τράπεζα καὶ τὰ ἱερὰ σκεύη, ραμμένα ὅλα ἀπὸ τὶς κυρίες ποὺ διδάσκονται τὴν ἱερορραπτικὴ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη στέλνει τὰ χρήματα, ποὺ εἰσπράττει ἀπὸ τὴν πώληση τῶν ἔργων του. Γιατί ἡ παραγωγὴ δὲν περιορίζεται μόνο σὲ αὐτὰ ποὺ ἀναφέρθηκαν. Οἱ κυρίες φτιάχνουν ὡραῖα τραπεζοκαλύμματα γιὰ τὶς ἱερὲς στιγμὲς τῆς χριστιανικῆς οἰκογένειας, ὅπως γιὰ εὐχέλαιο ἢ γιὰ ἁγιασμὸ στὸ σπίτι, πετσετάκια γιὰ τὸ εἰκονοστάσι, πετσέτες γιὰ τὸ πρόσφορο. Μέχρι κομψοὺς «φακέλους» ράβουν, γιὰ νὰ βάζουν οἱ πιστοὶ τὸ ἀντίδωρο τῆς ἑβδομάδας!

«. . .Η ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΤΑ ΣΤΕΓΕΙ. . .» (34)

Ἄλλο ἕνα «Δι’ εὐχῶν…» ὕστερα ἀπὸ μιά κυριακάτικη Θεία Λειτουργία. Ἐδῶ στὸ ἄσπρο ἐκκλησάκι κάτω ἀπὸ τὰ πεῦκα ἀκούστηκαν οἱ ὀρθρινοὶ ὕμνοι, ἀναπέμφθηκε ἡ πρωινὴ Δοξολογία, προσφέρθηκε ἡ ἀναίμακτη Θυσία, δόθηκε “εἰς Κοινωνίαν” «ὁ Ἐσθιόμενος καὶ μηδέποτε δαπανώμενος». Καὶ τώρα … οἱ ἐγκάρδιοι χαιρετισμοὶ μεταξὺ τῶν πιστῶν.

«...ΔΙΕΡΜΗΝΕΥΕΝ ΑΥΤΟΙΣ ΕΝ ΠΑΣΑΙΣ ΤΑΙΣ ΓΡΑΦΑΙΣ...» (33)

Στὸν Ὀρθόδοξο Τύπο συνεδριάζει ἡ συντακτικὴ ὁμάδα τῆς ἐφημερίδας. Προέκυψε ἕνα θέμα γιὰ κάποιο ἄρθρο. Μερικοὶ ἀπὸ τὰ μέλη τῆς ὁμάδας ὑποστηρίζουν πὼς τὸ συγκεκριμένο ἄρθρο ἀντιβαίνει πρὸς τὸ Ὀρθόδοξο πνεῦμα. Ὁ παπα–Μᾶρκος παρακολουθεῖ συλλογισμένος. Καὶ ξάφνου ἀπρόσμενα ἡ πάντα χαμηλωμένη φωνὴ ὑψώνεται:

«ΑΚΕΡΑΙΟΙ ΩΣΕΙ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑΙ» (32)

Πολλοὶ Χριστιανοί, ποὺ ἔχουν κάποια οἰκονομικὴ ἄνεση (κάποιοι κι ἀπὸ τὸ ὑστέρημά τους) θέλουν νὰ βοηθήσουν τοὺς φτωχούς. Δὲν ξέρουν ὅμως ποιοὶ ἔχουν ἀνάγκη. Καὶ ἀπευθύνονται στὸν παπα–Μᾶρκο. Τὸν ἐμπιστεύονταν ἀπόλυτα, γιατί ἔβλεπαν τὸ μεγάλο φιλανθρωπικό του ἔργο. Ἐκεῖνος σηκώνει τὸ φορτίο τῶν π ρ ο β λ η μ ά τ ω ν πολλῶν ἀναγκεμένων. Ἦρθε καὶ ἕνας Χριστιανὸς μὲ σαράντα χιλιάδες δραχμές: «Αὐτὰ εἶναι γιὰ τοὺς φτωχούς, πατέρα Μᾶρκο. Ἐσεῖς ξέρετε σὲ ποιοὺς θὰ τὰ δώσετε».

«ΕΓΚΡΑΤΕΙΑΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΝ...» (31)

Θλιβόταν βαθιὰ ὁ παπα - Μᾶρκος, ὅταν ἔβλεπε τὸν ἄνθρωπο, τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, νὰ πέφτει στὴ λάσπη κάθε εἴδους ἁμαρτίας. Καὶ ὅσο σιχαινόταν τὴν ἁμαρτία, τόσο ἀγαποῦσε ἢ μᾶλλον ὑπεραγαποῦσε τὸν ἁμαρτωλό. Δὲν τὸν λυπόταν ἁπλὰ γιὰ τὴν κατάντια του, γιὰ τὸ παραστράτημά του· ἡ ἀγάπη του ἐργαζόταν ἀκούραστα, γιὰ νὰ τὸν φέρει στὸν ἴσιο δρόμο καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴ συνέχεια στὴν προσπάθεια τὴν ὄμορφη, ποὺ ἔχει σκοπὸ τὸ «καθ’ ὁμοίωσιν».

«ΟΣΟΙ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ ΕΒΑΠΤΙΣΘΗΤΕ...» (30)

 

Ὄμορφη καὶ συγκινητικὴ σκηνὴ τούτη τὴ μέρα στὶς φυλακὲς Αὐλώνα. Πέντε ἀνήλικα παλικαρόπουλα ντυμένα στὰ λευκά. Καὶ δίπλα τους πέντε ἀνάδοχοι. Τούτη τὴν ὥρα αὐτὰ τὰ παιδιὰ ἀπὸ μέλη παραβατικῶν ὁμάδων γίνονται μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, βαπτίζονται Χριστιανοί!

Ἀλλόθρησκοι, μπῆκαν στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ἄλλες χῶρες (κυρίως τοῦ Τρίτου Κόσμου) μέσω Τουρκίας μὲ τὴν «εἰρηνικὴ διείσδυση τῶν λαῶν». Ἔτσι μιά χώρα, ποὺ μέχρι πρὶν μερικὰ χρόνια τὸ 98% τοῦ πληθυσμοῦ της ἦταν Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἔγινε σὲ λίγο διάστημα μωσαϊκὸ λαῶν!

«...ΤΗ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΙ ΤΑ ΥΨΗΛΑ...» (29)

Κάθε μήνα ἔψαχνε ἡ Ἑλένη ἕνα θέμα, γιὰ νὰ γράψει ἕνα ἁπλὸ ποιηματάκι γιὰ τὰ «Ἐνοριακὰ Νέα». Γιὰ τὸ τεῦχος Ἰανουαρίου δὲν ἔψαξε. Βγῆκε κάτι αὐθόρμητα ὕστερα ἀπὸ μιά γιορτή. 19 τοῦ Γενάρη. Ἡμέρα ξεχωριστή. Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ τοῦ μεγάλου ὑπερασπιστῆ τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ καιροὺς ζοφερούς, σὲ χρόνους δύσκολους, ὅταν ἡ Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία, δηλαδὴ ὅ,τι εἶχε ἀπομείνει ἀπὸ αὐτήν, κινδύνευε νὰ πέσει στὰ βέβηλα χέρια τῶν Ὀθωμανῶν καὶ ἔγινε ἐπαίτης στοὺς Δυτικούς. Τὸν τουρκικὸ κίνδυνο τὸν ἔβλεπαν ὅλοι. Ὁ ἄλλος κίνδυνος ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς ἦταν ὕπουλος καὶ πολλοὶ δὲν τὸν ἔβλεπαν, ἀκόμη καὶ μορφωμένοι καὶ κληρικοί.