"Μοῦ λένε… Παππούλη μου, διαβάζουμε, ἀλλά εἶναι ἀρχαῖα καί δέν τά καταλαβαίνουμε

"Μοῦ λένε…
Παππούλη μου, διαβάζουμε, ἀλλὰ εἶναι ἀρχαῖα καὶ δὲν τὰ καταλαβαίνουμε… τοὺς λέω… δὲν πειράζει τὰ καταλαβαίνει ὁ διάβολος μὲ τοὺς δαίμονές του καὶ παίρνουν δρόμο καὶ τρέχουν…
Ακούσατε Μαρία Τὴν εἶπε τὴν Παναγία μας…δὲν τολμᾶ κἂν νὰ Τὴν ἀποκαλέσει μὲ τὸ Ὄνομα Της, Παναγία ἢ Θεοτόκο… καίγεται ὅταν Τὴν ἀκούει νὰ Τὴν ἐπικαλούμεθα καὶ νὰ Τὴν χαιρετίζουμε μὲ τοὺς Χαιρετισμούς Της…
Γιὰ αὐτό σας λέω ὅτι εἶναι ἐπιθυμία καὶ ἐντολὴ τῆς Δέσποινας μᾶς νὰ διαβάζουμε κάθε μέρα τοὺς Χαιρετισμούς."
Παπα-Φώτης ο Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός της Λέσβου

«Η πονηρία των Μαρτύρων του Ιεχωβά και το θαύμα της Παναγίας»

(Σχ. ΙΧΘΥΣ: Φοβερή, διδακτική, συγκλονιστική, ανατριχιαστική πραγματική ιστορία!)

 Μπαλδιμτσής Νικόλαος, Ιατρός

Περί το 1985 μου διηγήθηκε μια κυρία, η οποία καταγόταν από την Άρτα και κατοικούσε με την μητέρα της στις βόρειες συνοικίες του Βόλου, τα εξής:
«Κοντά στο σπίτι όπου έμενε μια οικογένεια Μαρτύρων του Ιεχωβά. Επειδή εργαζόμουν και απουσίαζα πολλές ώρες από το σπίτι, η μητέρα μου πήγαινε συχνά σ’ αυτή την οικογένεια όπου την κερνούσαν καφέ και περνούσε την ώρα της κουβεντιάζοντας. Εγώ ανησυχούσα γι’ αυτή τη συναναστροφή της. Και μάλιστα της έλεγα:

Ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν χριστιανῶν

Οἱ  Ἅγιοι κοντά στὸν Χριστὸ εἶναι δοῦλοι, ἐνῶ ἡ Παναγία Παρθένος Μαρία εἶναι Θεοτόκος, εἶναι Μητέρα, καὶ δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε ὅτι «πολλὰ ἰσχύει δέησις μητρὸς πρὸς εὐμένειαν Δεσπότου». Γι΄ αὐτὸ καὶ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ψάλλει· «ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς», «Θεοτόκε ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν χριστιανῶν...» καὶ «τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπη Σου» καὶ πολλὰ ἄλλα.

Να βάλουμε αρχή για τη σωτηρία μας

Αγιολόγιο - Εορτολόγιο

08 Σεπτεμβρίου 2026

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Παναγία

Απόψε γιορτάζουμε τη Γέννηση της Παναγίας, και αν εξαιρέσουμε τη Γέννηση του Χριστού που είναι κάτι άλλο, η Γέννηση της Παναγίας είναι η ιερότερη, η θαυμασιότερη και η σπουδαιότερη γέννηση που έγινε σ’ αυτόν τον κόσμο. Γεννήθηκε η Παναγία, γεννήθηκε αυτή που γέννησε τον Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου. Και με το να οικονομήσει ο Θεός έτσι τα πράγματα, ώστε να γεννηθεί η Παναγία, αρχίζει να τίθεται σε εφαρμογή το σχέδιο του Θεού, το οποίο βέβαια ο Θεός το προετοίμαζε από αιώνες, αλλά τώρα μπαίνει σε εφαρμογή.

Ὑπάρχει...

Ὅσο ἄρρωστοι κι΄ ἄν εἴμαστε πνευματικὰ ἤ σωματικά, ὑπάρχει γιατρειά: Ἡ Παναγία μας.

   Προβληματίζομαι στὴν ζωή μου; Ὑπάρχει λύση: Ἡ Παναγία.

   Καταποντίζομαι στὴν θάλασσα τῆς ζωῆς; Ὑπάρχει σωσίβιο: Ἡ Παναγία.

   Μὲ τυλίγει τὸ σκοτάδι; Ὑπάρχει φῶς: Ἡ Παναγία.

   Ἔχασα τὸν δρόμο μου στὴ ζωήν μου: Ὑπάρχει πυξίδα: Ἡ Παναγία.

   Ἐκείνη θὰ μᾶς ὁδηγήση στὸν Χριστό, ποὺ εἶναι ἡ σωτηρία μας.

ΣΤΑ ΜΑΥΡΑ ΝΤΥΜΕΝΗ Η ΠΑΝΑΓΙΑ

Γενέσιον τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου
8 Σεπτεμβρίου

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε χαρμόσυνος θεομητορικὴ ἑορτή. Ἑορτάζουμε τὴ γέννησι τῆς ὑπερ­α­γίας Θεοτόκου. Ποῖο εἶνε τὸ περιεχόμενο τῆς ἑορτῆς καὶ τί συναισθήματα μᾶς δημιουργεῖ;

* * *

Ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔτσι καὶ ἡ Παναγία ἀπὸ κάποιους ἦρθε στὸν κόσμο. Ποιός γεννή­θηκε ἀπὸ βράχο; Καν­είς. Ἀπὸ μιὰ μάνα κ’ ἕνα πατέ­ρα γεννηθήκαμε ὅλοι. Καὶ ἡ Παναγία εἶ­χε γονεῖς· τὴ μητέρα της τὴν ἔλεγαν Ἄννα, τὸν πατέρα της Ἰωακείμ.

«Η ΣΤΕΙΡΑ ΤΙΚΤΕΙ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΚΑΙ ΤΡΟΦΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΗΜΩΝ»

(Αναφορά στο περιεχόμενο και τα νοήματα της εορτής του Γενεσίου της Θεοτόκου)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

         Στην αρχή του εκκλησιαστικού έτους, το οποίο αρχίζει την 1^η Σεπτεμβρίου, όρισε η αγία μας Εκκλησία, την 8η του αυτού μηνός, να εορτάζουμε την μεγάλη θεομητορική εορτή του Γενεσίου της Θεοτόκου. Δεν ορίστηκε τυχαία ο εορτασμός της αυτή την περίοδο, ως πρώτη από όλες τις μεγάλες εορτές του έτους, διότι η υπερφυσική και θαυματουργική γέννηση της Παναγίας μας αποτελεί την απαρχή της υλοποιήσεως του θείου σχεδίου για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΑΣΠΙΛΟΥ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 7^η Σεπτεμβρίου 2026

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΑΣΠΙΛΟΥ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

(Απολογητική και θεολογική προσέγγιση)

   

      Στις 8 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας εορτάζει με ιδιαίτερη λαμπρότητα την θεομητορική εορτή του Γεννεσίου της Θεοτόκου, η οποία αποτελεί και την απαρχή όλων των εορτών του ενιαυτού.

    Σύμφωνα με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η θαυματουργική σύλληψη, λόγω προχωρημένης ηλικίας των γονέων της της Θεοτόκου και η Γέννησή Της, αποτελούν και την απαρχή της υλοποιήσεως του θείου σχεδίου για την απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους από την αιχμαλωσία του Σατανά, την δουλεία της αμαρτίας, την φθορά και το θάνατο. Η Θεοτόκος αποτελεί, από ανθρωπίνης πλευράς, το κύριο πρόσωπο, συμβάλλοντας καθοριστικά στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας,  για την υλοποίηση του θείου σχεδίου, να δεχτεί να γίνει η κατά σάρκα μητέρα του Υιού και Λόγου του Θεού, γενόμενη έτσι η νοητή γέφυρα, η οποία ένωσε το κτιστό με το άκτιστο, την γη με τον ουρανό, τον άνθρωπο με το Θεό.

Περί της αειπαρθενίας της Θεοτόκου

Μαρτυρία και διδαχή

03 Σεπτεμβρίου 2026

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Παναγία

Η Ορθόδοξος Εκκλησία ομολογεί ότι η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν «προ τόκου παρθένος, και εν τόκω παρθένος, και μετά τόκον πάλιν παρθένος διέμεινε», φυλάγοντας αλώβητη την παρθενία της.

Ο προφήτης Ησαΐας, ο οποίος προφήτευσε τη γέννηση του Σωτήρα από παρθένο, ονόμασε παρθένο τη μητέρα του Εμμανουήλ: «Να, η Παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει γιο και θα τον ονομάσει Εμμανουήλ» (Ησ. 7:14. Ματθ. 1:23). Αυτό σημαίνει όχι μόνο την παρθένο πριν από τη γέννηση, αλλά και την παρθένο κατά τη γέννηση και μετά τη γέννηση, επειδή η παρθένος επρόκειτο να αναδειχθεί μητέρα του Υιού του Θεού, τον οποίο θα κυοφορούσε, θα θήλαζε και θα ανέτρεφε κατά τη βρεφική και παιδική του ηλικία.

Παράδοξη η απορία της Παρθένου Μαριάμ στον Ευαγγελισμό του Αρχαγγέλου Γαβριήλ

Θεολόγου Νικολάου Σωτηρόπουλου
 Όταν ο Άγγελος, ο Αρχάγγελος, Άγγελος πρωτοστάτης, τα πρώτα φέρων μεταξύ των αγγέλων του Θεού, ο Γαβριήλ, όταν είπε στην Παρθένο ότι θα γεννήσει Υιόν, η Παρθένος απόρησε και ρώτησε τον Αρχάγγελο «Πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ού γινώσκω;». «Πώς θα συμβεί τούτο; Πώς θα συμβεί να γεννήσω παιδί, αφού δεν συνευρίσκομαι με άνδρα, δεν έχω συζυγικές σχέσεις με άνδρα;»

Αυτός ο λόγος της Παρθένου είναι παράδοξος. Γιατί είναι παράδοξος;

Διότι ο Ευαγγελιστής αναφέρει ότι η Μαριάμ, αυτή η Κόρη της Ναζαρέτ, ήταν μνηστευμένη με άνδρα ότι ονόματι Ιωσήφ. Αφού λοιπόν η Μαριάμ ήταν μνηστευμένη με άνδρα, όταν της είπε ο Άγγελος ότι θ΄ αποκτήσει Παιδί, κανονικώς δεν έπρεπε να απορήσει, έπρεπε να σκεφθεί κανονικώς «Μνηστευμένη είμαι, αύριο από τον άνδρα μου, θ΄ αποκτήσω παιδί».

Εν τούτοις η Παρθένος απόρησε και ρώτησε:

Ἡ μετάσταση τῆς Θεοτόκου κατὰ τὸν Νικόλαο Καβάσιλα – Μέρος 3/4

 

Γεωργίου Βιλλιώτη, Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ

Τὴν ὕψιστη ὀδύνη ἐβίωσε, ὅταν ἵστατο παρὰ τὸν Σταυρό. Ἀκατάληπτος ἦταν ὁ πόνος Της ὅταν ἔβλεπε «τὸν πρᾶον, τὸν ταπεινὸν τῇ καρδίᾳ», «τὸν κοινὸν τῆς φύσεως εὐεργέτην» νὰ σέρνεται «ὑπὸ τῶν ἀγρίων θηρίων», νὰ γυμνώνεται, νὰ δέρεται, νὰ εὐτελίζεται καὶ νὰ ὑφίσταται τὸν «αἴσχιστον θάνατον». Καὶ ἡ ὀδύνη Της αὐτὴ γίνεται ἀκόμα μεγαλύτερη, ὅταν ἀναλογιστῇ κανεὶς ὅτι ὁ πάσχων δὲν ἐλύπησε ποτὲ κανένα, ἀλλὰ ἀντιθέτως εὐεργέτησε τὰ μέγιστα τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ἂν θρηνοῦμε -ἀναρωτιέται ὁ Καβάσιλας- γιὰ ἐκείνους ποὺ ἀδικοῦνται, πόσῳ μᾶλλον γιὰ τὸν Χριστὸ ποὺ «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν». Κανεὶς δὲν εἶχε τόσο στενὸ δεσμὸ μὲ ἄλλον ἄνθρωπο ὅσο ἡ Παρθένος μὲ τὸν Σωτῆρα. Γι’ αὐτὸ τὴν ὥρα τῶν Παθῶν ἡ θλίψη Της ἦταν «ὑπερφυὴς» καὶ «ξένη». Τέτοια ὀδύνη σὲ κανένα ἄνθρωπο δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ.  

Ἡ μετάσταση τῆς Θεοτόκου κατὰ τὸν Νικόλαο Καβάσιλα – Μέρος 3/4

Γεωργίου Βιλλιώτη, Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ

Ἡ ἰδέα ποὺ διήκει τὴν θεολογία καὶ τῶν τριῶν συγχρόνων Πατέρων εἶναι ὅτι ἡ ἁγιότητά Της κατέστη ἡ ὑποκειμενικὴ αἰτία τῆς μεταστάσεώς Της. Ἡ θέση αὐτὴ σαφῶς καὶ λεπτομερῶς ἀναπτύσσεται στὸ δεύτερο Ἐγκώμιον εἰς τὴν πάνσεπτον Κοίμησιν τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ. Τὸ ἔργο αὐτό, ὅπως καὶ οἱ ἄλλες δύο ὁμιλίες τοῦ Δαμασκηνοῦ ἀποτελοῦν τὴν θεολογικὴ πηγὴ ἀπὸ τὴν ὁποία ἀρύονται οἱ μεταγενέστεροι πατέρες, καὶ βεβαίως ὁ ἡμέτερος Καβάσιλας, ὄχι μόνο διότι ὁ Δαμασκηνὸς ἀνήκει στὸ πάνθεον τῶν μεγάλων Πατέρων, ἀλλὰ καὶ διότι ἀντλεῖ άπὸ τὴν «ἀρχαίαν καὶ ἀληθεστάτην παράδοσιν» τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων.

Ἡ μετάσταση τῆς Θεοτόκου κατὰ τὸν Νικόλαο Καβάσιλα – Μέρος 2/4

Γεωργίου Βιλλιώτη, Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ

Θεωροῦμε ἐπιβεβλημένο ἐνταῦθα νὰ διευκρινήσουμε ὅτι τὸ «πνευματικὸ σῶμα» τῆς Παναγίας δὲν ὑπονοεῖ σὲ καμμία περίπτωση ὅτι ἡ Θεοτόκος δὲν ἀπέθανε. Ἡ Ἐκκλησία ποὺ «εἶναι ὁ αὐθεντικὸς κριτὴς καὶ ἑρμηνευτὴς τῆς Χριστιανικῆς διδασκαλίας»  διακηρύσσει ὅτι «θνητή γαρ ἦν ἡ ἁγία Μαρία, ἐξ ἧς καὶ τὸ σῶμα». Τὴν παράδοση αὐτὴ ἀποδέχεται καὶ ὁ ἱερὸς Καβάσιλας «ὡς τέκνο καὶ πατὴρ τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως». Ἡ παναγία ψυχή, ἀκολουθῶντας τὴν κοινὴ μοῖρα τῶν ἀνθρώπων ἔπρεπε νὰ χωριστῇ ἀπὸ τὸ «παναγέστατο» σῶμα Της. Ὁ προσεκτικὸς ἀναγνώστης θὰ παρατηρήσῃ ὅτι ὁ συγγραφέας ἐπιλέγει τὸ ἀπαρέμφατο «λυθῆναι», ποὺ παραπέμπει στὴν λύση, ἤτοι στὴν διάσπαση τῆς ἑνότητας μεταξὺ ψυχῆς καὶ σώματος. Ἐφόσον ἡ Παναγία ἦταν ἄνθρωπος, γόνος τῆς Εὔας, καὶ «ἐξ ἀνθρώπων ἀνέφυ» ἦταν μέτοχος σὲ κάθε κοινὸ χαρακτηριστικὸ τοῦ ἀνθρώπου, ἄρα καὶ στὸν θάνατο.

Γεθσημανή – Ο τάφος Της Παναγίας

Γεθσημανή – Ο τάφος Της Παναγίας

Ἡ μετάσταση τῆς Θεοτόκου κατὰ τὸν Νικόλαο Καβάσιλα – Μέρος 1/4

Γεωργίου Βιλλιώτη, Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ

Τὴν παράδοση αὐτὴ ἀποδέχεται ὁ ἱερὸς Καβάσιλας ὡς αὐτονόητη, ὡς lex orandi καὶ lex credenti (κανόνα τῆς προσευχῆς καὶ κανόνα τῆς πίστεως). Δὲν ἀναφέρεται στὰ γεγονότα, προφανῶς, διότι στὸ ἀκροατήριό του εἶναι γνωστά. Μελετῶντας τὴν σχετικὴ ὁμιλία του ποὺ ἀφορᾶ τὴν πάνδοξον κοίμησιν τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν καὶ παναχράντου Θεοτόκου, διαπιστώνει ὅτι ἀπὸ τὰ δεκατρία κεφάλαια μόνο τὰ τέσσερα ἀναφέρονται στὴν Κοίμηση τῆς Παρθένου. Τὰ ὑπόλοιπα ἀποτελοῦν μία ἐμβριθῆ θεολογικὴ ἀνάλυση τῆς συμβολῆς τῆς Παναγίας στὸ σχέδιο τῆς Θείας Οἰκονομίας.

Παπα-Φώτης ο Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός της Λέσβου

 

"Μοῦ λένε… Παππούλη μου διαβάζουμε ἀλλὰ εἶναι ἀρχαῖα καὶ δὲν τὰ καταλαβαίνουμε… τοὺς λέω… δὲν πειράζει τὰ καταλαβαίνει ὁ διάβολος μὲ τοὺς δαίμονές του καὶ παίρνουν δρόμο καὶ τρέχουν…

ἀκούσατε Μαρία Τὴν εἶπε τὴν Παναγία μας… δὲν τολμᾶ κἂν νὰ Τὴν ἀποκαλέσει μὲ τὸ Ὄνομα Της, Παναγία ἢ Θεοτόκο… καίγεται ὅταν Τὴν ἀκούει νὰ Τὴν ἐπικαλούμεθα καὶ νὰ Τὴν χαιρετίζουμε μὲ τοὺς Χαιρετισμούς Της…

Γιὰ αὐτό σας λέω ὅτι εἶναι ἐπιθυμία καὶ ἐντολὴ τῆς Δέσποινας μᾶς νὰ διαβάζουμε κάθε μέρα τοὺς Χαιρετισμούς." 

Παπα-Φώτης ο Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός της Λέσβου

"Πεποικιλμένη"

 

κυρ Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Εἶχα τάξιμο νά ὑπάγω στήν Κεχριάν, νά ψάλλω τό "Πεποικιλμένη", εἰς τά Ἐνιάμερα, τήν 23 Αὐγούστου. Ἀπό δέκα χρόνων δέν εἶχα ἐπισκεφθῆ τήν Παναγίαν τήν Κεχριάν. Δέκα χρόνια εἶχα ν' ἀσπασθῶ τήν σεβασμίαν παλαιάν Εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, ὁπού εἶναι ζωγραφισμένοι, ἐπάνω εἰς δύο ὑπερῶα, ἔνθεν καί ἔνθεν, ὁ ἱερός Κοσμᾶς, (αὐτός ὁ θεσπέσιος ποιητής τῆς Πεποικιλμένης) ὁ θεῖος Δαμασκηνός, τείνοντες δύο τόμους κάτω πρός τήν σύνθεσιν τῆς Εἰκόνος, ἐφ' ὧν εἶναι γεγραμμένα δύο τροπάρια, τὸ "Γυναῖκά σε θνητήν, ἀλλ' ὑπερφυῶς καί Μητέρα Θεοῦ" καί τὸ "Ἀξίως ὡς ἔμψυχόν σε οὐρανόν ὑπεδέξαντο...". Καί δέν εἶχα ἀγναντέψει οὔτε μακρόθεν τόν περικαλλῆ θόλον τοῦ σεμνοῦ ναΐσκου, ὁποὺ ἀστράπτει εἰς τόν ἥλιον ὅλος πεποικιλμένος ἀπό τά ὡραῖα παλαιὰ πινάκια, τά ἐγκολλημένα εἰς τό κτήριον ὡς ὄστρακα μαργαριτοφόρα.

Κατά τήν κηδεία τῆς Παναγίας συνέβησαν πάρα πολλά θαυμαστά πράγματα...

❈ Κατά τήν κηδεία τῆς Παναγίας συνέβησαν πάρα πολλά θαυμαστά πράγματα. Οὐράνια εὐωδία, φῶς ὑπέρλαμπρο, θαύματα, ὅλα αὐτά ἔκαναν τούς Ἑβραίους πού παρακολουθοῦσαν νά φρυάξουν! Καί νά θελήσουν νά ἐμποδίσουν, ὅσο γινόταν αὐτήν τήν ἱερά διαδικασία τῆς ταφῆς. Καί εἶχαν τόσο θράσος πού ὅρμησαν νά ἀνατρέψουν τό φέρετρο, τό νεκρικό κρεββάτι! Καί ἕνας ἀπό αὐτούς, προφανῶς ἦταν ραβίνος, -Ἰεφωνίας ὀνόματι- εἶχε τό θράσος νά προσπαθήσει μέ τά χέρια του νά ἀνατρέψει τό νεκροκρέβατο, νά πετάξει κάτω δηλαδή τό σῶμα τῆς Παναγίας! Καί κόπηκαν τά χέρια του. Σέ κάποιες ἁγιογραφίες φαίνεται αὐτό. 

ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ 

«Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε, καί μαστοί οὕς ἐθήλασας».

«Μακαρίζομέν σε Θεοτόκε Παρθένε καί δοξάζομέν σε οἱ πιστοί κατά χρέος...». Φύλαξε ἡ Ἀειπάρθενος Θεοτόκος Μαρία, παρθενία, ἁγνότητα καί ἁγιοσύνη· μέ τέλεια ἀγάπη καί ὑπακοή παρέμεινε ἰσόβια ἁγνή καί καλή φροντίζοντας ἀπερίσπαστα τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου. Ἀφιερωμένη στήν ὑπακοή πρός τόν Θεόν, γέννησε ἐν παρθενίᾳ τόν Ἀμήτωρα ἐκ Πατρός καί Ἀπάτωρα ἐκ μητρός, τόν Χριστόν. Εὐδοκήσαντα τοῦ Πατρός μέ τήν ὑποστατική παρουσία τοῦ Υἱοῦ καί τήν ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος πού ἐκπορεύεται ἐκ μόνου τοῦ Πατρός, δώρισε στόν κόσμο, τόν αἴροντα τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, Ἰησοῦν, τόν Θεάνθρωπον Σωτῆρα. Γι’ αὐτό καί ἔγινε ἡ ἀγαπημένη τῶν χριστιανῶν, Κυρία τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων, κατέχουσα τά δευτερεῖα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀφοῦ γέννησε τόν Μόνον ἐκ φύσεως ἀναμάρτητον, Χριστόν.

Συγκινημένη η Μυριέλλα Κουρεντή εξήγησε τι την έκανε να στραφεί στον Θεό: Πέρασα μία πολύ σκοτεινή περίοδο σωματικά και ψυχικά

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη στιχομυθία που είχα με τον Γέροντά μου, μου άλλαξε τη ζωή και συνειδητοποίησα ότι η αγιοσύνη δεν είναι κάτι άπιαστο», είπε η ηθοποιός