Μαρτυρία π. Παύλου Τσουκνίδα: «Τόν γέροντα Ἰάκωβο Τσαλίκη τόν γνώρισα ἀπό ἕναν ἱερομόναχο τό ἔτος 1987, τόν ἔκανα Πνευματικό καί πήγαινα, ὡς λαϊκός πού ἤμουν τότε, μέ τό αὐτοκίνητό μου ἀπ᾽ τήν Καρδίτσα στό μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ, γιατί ἀναπαυόμουνα πολύ μέ τήν ἐξομολόγηση στόν μακαριστό Γέροντα.
»Μία μέρα πού πῆγα μέ τόν ἱερομόναχο στήν Ἱερά Μονή νά μείνωμε μερικές μέρες καί νά ἐξομολογηθοῦμε, καθ᾽ ὁδόν ἐνῶ ταξιδεύαμε, πρίν φθάσουμε στίς Ροβιές μετά τήν Λίμνη Εὐβοίας, ὁ ἱερομόναχος πού ἦταν στήν θέση τοῦ συνοδηγοῦ, μοῦ λέει: “Ὁ Ἡγούμενος, ὁ π. Ἰάκωβος, ἔμαθα ὅτι πετάει, ξέρω ἕνα περιστατικό καί εἶναι ἀλήθεια, τό ἄκουσα ἀπό πνευματικούς ἀνθρώπους, ἀλλά καί ἄλλα παρόμοια ἀπ᾽ τούς μοναχούς τῆς Μονῆς. Κάποια ἡμέρα ὁ γέροντας Ἰάκωβος πήγαινε μέ τά πόδια στό Μοναστήρι, στόν δρόμο σταμάτησε νά τόν πάρη ἕνα ταξί πού πήγαινε μία οἰκογένεια στό Μοναστήρι νά προσκυνήσουν, εἶπαν στόν Γέροντα καί ὁ ταξιτζής καί ἡ οἰκογένεια νά τόν πάρουν μέχρι τό Μοναστήρι καί ὁ Γέροντας τούς εἶπε, ”πᾶτε ἐσεῖς, ἐγώ θά ᾽ρθῶ μέ τά πόδια σιγά–σιγά”. Ὁ ταξιτζής καί ἡ οἰκογένεια παρεκάλεσαν πολλές φορές τόν Γέροντα νά τόν πάρουν μέχρι τήν Μονή, ἀλλά ἐκεῖνος, παρ᾽ ὅλο πού ἦταν 12 περίπου χιλιόμετρα, τούς εἶπε πάλι ”πᾶτε ἐσεῖς, θά ᾽ρθῶ καί ᾽γώ”. Ἔφυγαν ὅλοι τους στεναχωρημένοι πού δέν κατάφεραν νά πείσουν τόν γέροντα Ἰάκωβο νά τόν πάρουν μαζί τους μέχρι τήν Μονή. Πρός ἔκπληξη ὅλων τους, ὅμως, ὅταν φθάσανε ἔξω ἀπ᾽ τήν πύλη τοῦ Μοναστηριοῦ, ὁ Γέροντας τούς περίμενε στήν πόρτα! Ὁ ταξιτζής καί οἱ προσκυνητές ἔμειναν ἄφωνοι ὅταν τόν εἶδαν. Εἶδες σέ τί μεγάλη μορφή μᾶς φέρνει ὁ Κύριος, παιδί μου Παῦλο, μοῦ λέει ὁ ἱερομόναχος, γιά νά πάρωμε τήν εὐχή του καί νά ἐξομολογηθοῦμε;”.
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
283. Σπάνια θά συναντήσης ἄνθρωπο πού νά δίνη μία θρησκευτική ἔννοια στόν θάνατο, δηλαδή νά τόν περιμένη μέ χαρά, σάν μία σίγουρη λύτρωσι ἀπό τήν βασιλεία τῆς ἁμαρτίας.
284. Ὅταν ὁ ἀδελφός θάνατος μᾶς λύνει ἀπό τό θνητό μας σῶμα, μᾶς κάνει ἕνα μεγάλο καλό, χωρίς νά τό γνωρίζουμε καί χωρίς νά τό θέλουμε. Κάθε τι πού εἶναι κακό στόν κόσμο, ὅπως: ἄγνοια, ἀδυναμία, σκοτάδι, ἡ ἁμαρτία μέ τά χιλιάδες πλοκάμια της, ὅλα αὐτά διά τοῦ θανάτου καταπαύουν. Τό κακό τιμωρεῖται ἀπό τόν θάνατο, ὁπότε ὁ θάνατος εἶναι ἕνας καλός βοηθός μας. Δέν εἶναι τό σῶμα κακό, ἀλλά διά τοῦ θανάτου φονεύεται τό κακό τελείως καί κατόπιν στόν δέοντα καιρό, τό σῶμα θά ἀναστηθῆ ἐκ τῶν νεκρῶν. Διά τοῦ θανάτου ἡ ἀνάστασις.
Ἐπιμελείᾳ τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ (Ζήση)
Ἡ «Κατάνυξη» παρέχει στούς Ὀρθοδόξους τίς φωτογραφίες τοῦ αὐθεντικοῦ κειμένου τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, βλασφημήσαντος (1998) κατά τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὡς «ἀτυχῶν θυμάτων τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως» !
(†) Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη
Τὴν 2αν Φεβρουαρίου ἑορτάζομεν τὴν Ὑπαπαντὴν τοῦ Κυρίου μας καὶ ἴσως αὐτὴ ἡ ἑορτὴ κατὰ κάποιον τρόπον, ἐκ πρώτης ὄψεως νὰ μὴ λέη τίποτα εἰς τὶς ψυχές μας, ὅταν ἔχουν παγώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ἀπὸ τὴν ἀδιαφορίαν καὶ ἀπὸ τὶς μέριμνες τῆς ζωῆς.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 3η Φεβρουαρίου 2026
ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΑΦΙΚΩΝ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΝ
Ο θάνατος είναι αναμφίβολα το φοβερότερο και το πλέον αναπόφευκτο γεγονός στον άνθρωπο. Γενεσιουργός του αιτία του η έκπτωση από την αυθεντικότητά του δια της παρακοής των Πρωτοπλάστων, παρά το ότι ο Θεός τους είχε προειδοποιήσει πως, «η δε αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού [του καρπού της αμαρτίας] θανάτω αποθανείσθε» (Γεν.2,17). Ο απόστολος Παύλος διευκρινίζει πως «δι’ ενός ανθρώπου η αμαρτία εις τον κόσμον εισήλθε και διά της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτως εις πάντας ανθρώπους ο θάνατος διήλθεν» (Ρωμ.5,12). Η αμαρτία, δηλαδή η εθελούσια απομάκρυνση από το Θεό, την πηγή και τον χορηγό της ζωής, γεννά τη φθορά και αυτή οδηγεί στο θάνατο, διότι «τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος» (Ρωμ.6,23).
«διωκόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἀπολλύμενοι,» (Β΄ Κορ. δ΄ 9). (:Μᾶς καταδιώκουν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλά δέν μᾶς ἐγκαταλείπει ποτέ ὁ Θεός. Φαίνεται ὅτι μᾶς κατανικοῦν καί μᾶς ρίχνουν κάτω στή γῆ σάν τούς παλαιστές, ἀλλά δέν χανόμαστε).
Για άλλη μια φορά οι υποτιθέμενες «θεωρίες συνομωσίας» λαμβάνουν σάρκα και οστά με κάθε θεσμική επισημότητα, με μια είδηση που μας έρχεται από το Ηνωμένο Βασίλειο, ένα κράτος που βρίσκεται στην «αιχμή» της Νέας Τάξης και μας απασχολεί συχνά για τις δυστοπικές πολιτικές που προωθούνται εκεί.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Μια από τις πλέον σεβάσμιες μορφές της Καινής Διαθήκης είναι και ο άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, ο οποίος αξιώθηκε να κρατήσει στα γεροντικά του χέρια τον νεογέννητο Χριστό, τον Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου.
Ο άγιος Συμεών θεωρείται ως ο πρώτος άγιος της Εκκλησίας μας, ο οποίος συνδέει την Παλαιά με την Καινή Διαθήκη. Είναι ο πρώτος άνθρωπος ο οποίος κατάδειξε την μεσσιανική ιδιότητα του Χριστού, εμπνεόμενος από το Άγιο Πνεύμα και μέγιστος προφήτης, ο οποίος είδε να εκπληρώνονται οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης για τον ερχομό του Μεσσία και της μεσσιανικής εποχής.
Ελάχιστα στοιχεία για τη ζωή του γνωρίζουμε, σταχυολογημένα από την ευαγγελική διήγηση και τις χριστιανικές παραδόσεις, οι οποίες συχνά φτάνουν σε υπερβολές και μυθοποιούν το σεπτό του πρόσωπο. Όμως τα ιερά συναξάρια της Εκκλησίας μας δεν είναι καθαρά ιστορικά κείμενα, αλλά κηρυγματικά, κατηχητικά, τα οποία σκοπό έχουν να διδάξουν την πίστη και την ευσέβεια στους πιστούς, με βάση τη βιωτή των αγίων. Στα πλαίσια αυτά είναι ανεκτή κάθε λεκτική «υπερβολή» και ιστορική «παρέκβαση».
Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΙΕΡΟΥ ΤΡΙῼΔΙΟΥ (ὑπ’ ἀριθ. 255/2026)
Πρός
Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί
τόν Χριστώνυμον Λαόν
τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων
«Φαρισαῖος κενοδοξίᾳ νικώμενος, καὶ Τελώνης τῇ μετανοίᾳ κλινόμενος,
προσῆλθόν σοι τῷ μόνῳ Δεσπότῃ· ἀλλ’ ὁ μὲν καυχησάμενος,
ἐστερήθη τῶν ἀγαθῶν· ὁ δὲ μὴ φθεγξάμενος, ἠξιώθη τῶν δωρεῶν.
Ἐν τούτοις τοῖς στεναγμοῖς, στήριξόν με Χριστὲ ὁ Θεὸς, ὡς φιλάνθρωπος» (Ἰδιόμελον Τριῳδίου).
Η μοναχή Μαργαρίτα, ηγουμένη της Ι. Μονής Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στην πόλη Μενζελίνσκ, είχε ελληνική καταγωγή. Διακρινόταν για την εξαίρετη μόρφωσή της, τη σύνεση, αλλά και την αυστηρή ασκητική ζωή της. Οργάνωσε το μοναστήρι της κατά τα πρότυπα των παλιών μοναστηριών της Ελλάδος. Μια από τις μοναχές που επέζησε ως τις μέρες μας, η μοναχή Αλεφτίνα, τυφλή στα τελευταία της χρόνια, διέσωσε τις πληροφορίες που καταγράφουμε. Οι μοναχές, με την έμπνευση και καθοδήγηση της ηγουμένης Μαργαρίτας, ζούσαν αυστηρή μοναχική ζωή, τελώντας ανελλιπώς τις ακολουθίες και το μοναχικό τους κανόνα. Όλες εργάζονταν με πνεύμα θυσίας και πολύ φιλότιμο στα διακονήματά τους. Το μοναστήρι είχε πολλούς κήπους με οπωροφόρα δέντρα, λαχανόκηπους, χωράφια, μελίσσια κ.λπ.
Αυτό που εξελίσσεται εις βάρος του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού δεν αποτελεί εκκλησιαστική κρίση, ούτε πειθαρχική διαδικασία, ούτε καν μια ελαττωματική δίκη. Πρόκειται για μια πλήρη άρνηση δίκαιης διαδικασίας, μια θεσμική εκτροπή που παραβιάζει ταυτόχρονα το Καταστατικό της Εκκλησίας της Κύπρου, τις θεμελιώδεις αρχές του δικαίου και το δεσμευτικό ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο.
Ας ειπωθεί χωρίς περιστροφές:
Τοῦ κ. Παύλου Κλιματσάκη, Δρ.Φιλοσοφίας
Εἰσαγωγὴ
Οἱ ἑκατοντάδες χιλιάδες ἐκτρώσεις ποὺ γίνονται κάθε χρόνο καὶ ἡ ἐμπειρικὴ διαπίστωση ὅτι στοὺς περισσότερους γάμους συμβαίνει μοιχεία ἀναδεικνύουν μὲ τὸν καλύτερο τρόπο τὸ ἀβυσσαλέο ἠθικὸ πρόβλημα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ὡς πρὸς τὴν γενετήσια ὁρμή, καὶ τὸ πόσο βάναυσα παραβιάζουμε τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ. Προκειμένου μάλιστα νὰ ἀπαλλαγοῦμε καὶ ἀπὸ τὶς ἐνοχλήσεις τῆς συνειδήσεως, οἱ μεταπολιτευτικὲς κυβερνήσεις, μὲ πρωτομάστορα βεβαίως τὸν Ἀ. Παπανδρέου, ἔδωσαν θεσμικὴ ἐλευθερία στὴν μοιχεία διὰ τῆς ἀποποινικοποίησης καὶ στὴν ἔκτρωση διὰ τῆς μερικῆς ἀποποινικοποίησης, ἐνῶ ταυτόχρονα εἰσήχθη καὶ ὁ πολιτικὸς γάμος, ὁ ὁποῖος στρέφεται σαφῶς ἐνάντια στὸ θεῖο θέλημα καὶ ἀποϊεροποιεῖ τὸ μυστήριο τοῦ γάμου.
Τοῦ π. Διονυσίου Κατσούλη,
Ἐφημερίου Ἱ.Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ν. Σμύρνης
Μία ἀπὸ τὶς χειρότερες ἁμαρτίες, ποὺ μπορεῖ νὰ διαπράξει ὁ ἄνθρωπος προσβάλλοντας τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὸν ἀποκρυφισμό. Ἡ ἔννοια τοῦ ἀποκρυφισμοῦ (ἢ ἀπόκρυφη γνώση ἢ ἀπόκρυφες τέχνες) εἶναι ἄμεσα συνδεδεμένη μὲ τὴν μαγεία, δηλαδὴ εἶναι ἕνα εἶδος γνώσης ἢ δύναμης, τὸ ὁποῖο παρέχει ὁ Διάβολος στὸν ἄνθρωπο.
Πρόσφατα, καλοί μου φίλοι, δύο σημαντικὲς εἰδήσεις, τάραξαν γιὰ τὰ καλὰ τὰ νερά, ὅσον ἀφορᾶ τὴ χρήση τῶν κοινωνικῶν δικτύων ἀπὸ τὴ νέα γενιά. Ἡ πρώτη ἔχει νὰ κάνει μὲ τὰ μέτρα ποὺ πῆρε ἡ Αὐστραλία γιὰ τὸ θέμα καὶ ἡ δεύτερη μὲ τὸν ἐπικεφαλῆς τοῦ You Tube, Νὶλ Μόχαν, γιὰ τοὺς περιορισμοὺς ποὺ ἔβαλε κι αὐτὸς στὰ παιδιά του! Ἀλλ’ ἂς πάρουμε τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά τους…
❈ Ἕνας πού ἔχει γευτεῖ τήν Ζωή (τόν Χριστό) καταλαβαίνει πολύ καλά τόν θάνατο (τον πνευματικό). Ἄν ὅμως εἶσαι συνέχεια πεθαμένος, δέν καταλαβαίνεις καί λές: «σιγά καί πού δέν πάω Ἐκκλησία, τί ἔγινε;». Τοῦ λές: «πήγαινε γιά ἐξομολόγηση» καί λέει: «Ναί, πᾶς στόν παπά καί λές δυό κουβέντες καί τί ἀλλάζει; Τίποτα».
Ἐνῶ ἕνας πού ἐξομολογεῖται, πού ἐκκλησιάζεται, μία Κυριακή, μία μέρα ἄν δέν πάει Ἐκκλησία, τοῦ κοστίζει. Δέν τοῦ κοστίζει ψυχολογικά ἐπειδή τό ἔχει συνηθίσει, τοῦ κοστίζει γιατί νιώθει νηστικός, σάν νά μήν ἔφαγε, νιώθει τήν ἔλλειψη. Πολύ περισσότερο βέβαια, ἄν κάνει καμιά ἁμαρτία, νιώθει ἀπαραίτητη τήν ἐξομολόγηση.
❈ Ἐνῶ οἱ ἄλλοι λένε:
(Θεολογικό σχόλιο στην εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η μεγάλη θεομητορική και συνάμα δεσποτική εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου είναι ένας ακόμη σημαντικός εορτολογικός σταθμός του ενιαυτού στην Εκκλησία μας. Κατ’ αυτήν εορτάζεται το γεγονός της εισόδου του Χριστού στον ιουδαϊκό Ναό της Ιερουσαλήμ και της ευλογίας Του από τον άγιο Συμεών και την σεβάσμια γερόντισσα και προφήτιδα Άννα. Αυτή η τυπική νομική επίσκεψη του Κυρίου μας στο Ναό του Θεού ενέχει πολύ μεγάλη θεολογική σημασία για την Εκκλησία μας, διότι όπως θα δούμε, εκεί αναγγέλλεται για πρώτη φορά δημόσια η πολυπόθητη για το ανθρώπινο γένος έλευση του Λυτρωτή και ειπώθηκαν από τους προαναφερόμενους δικαίους, Συμεών και Άννα, ύψιστης αξίας προφητικά λόγια, τα οποία φανερώνουν περίτρανα την θεία καταγωγή και τη σωτήρια αποστολή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού στον κόσμο. Γι’ αυτό οι Ορθόδοξοι πιστοί πανηγυρίζουμε λαμπρά αυτή την ιερή ημέρα.
Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα,
ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον·
οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος,
οὐ συνοδεύει ἡ δόξα·
ἐπελθὼν γὰρ ὁ θάνατος,
ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται.
Γράφει ὁ κ. Νικόλαος Ζαχαριάδης, Καθ. Θεολόγος – Συγγραφεύς
Ὁ φθονερὸς ἄνθρωπος, λέει ὁ Μέγας Βασίλειος, μοιάζει σὰν τὸν φυματικό. Αὐτὸν τὸν φθόνο στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους τὸν ἔχουν ἄνθρωποι, ποὺ κολυμποῦν, μέσα στὸν ἀρρωστημένο χριστιανισμό. Ἔγραψα σὲ ἄρθρο μου, ὅτι ὁ φθονερός, εἶναι δύο λέξεις «συντετριμμένος θαυμασμός»!!! Σὲ θαυμάζει ὁ δυσσεβὴς δῆθεν εὐσεβὴς – συντρίβεται -συνθλίβεται, ζηλεύει καὶ μὲ τὸ φθόνο του καὶ τὴν κακοψυχία του, βγάζει ἀπὸ τὰ σπλάγχνα του «φιδάκια». Νὰ ξέρετε ὅτι ἄνθρωπος μικρόψυχος, εἶναι δειλός, μοχθηρός, βγάζει τὰ ἐσώψυχά του, ἐκδικεῖται, ἀλλὰ καὶ ἂν τὸν ἀπειλήσεις μαζεύεται…Ὁ φθονερὸς ἀδικεῖ τὸν συνάνθρωπό του, ἀλλὰ ὁ ἀδικημένος ἔλεγε ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης ἔχει πάντοτε σύμμαχο τὸ Θεό!!! Δυστυχῶς οἱ φθονεροὶ ἔχουν καὶ βιομηχανία ψευδολογίας!!! Δυστυχῶς τῶν ἱκανῶν νὰ κάνουν νάνων, εἶναι ὁ κανὼν τῶν ἀνικάνων… Οἱ ἱκανοὶ ἄνθρωποι ἐπισύρουν τὸ φθόνο τῶν ἀνικάνων ἀνθρώπων. Οἱ ἀξίες βάλλονται δὲν χάνονται…Ὅταν ἡ μεγάλη ταλαντοῦχος τραγουδίστρια Νανὰ Μούσχουρη, ἔλαβε μέρος σὲ διαγωνισμό, τὴν ἐφθόνησαν οὐκ ὀλίγοι.. Εἶπαν διῶξτε τὴ «γατούλα». Ἔφυγε, πῆγε στὸ ἐξωτερικὸ καὶ διέπρεψε ὡς τραγουδίστρια, ἔγινε «γατάρα» πάσης Ἑλλάδος καὶ Εὐρώπης.
☦☦☦ΚΑΛΟ ΤΡΙΏΔΙΟ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΑΔΕΛΦΙΑ.
Ο ιερεύς πριν προφέρει το «Ευλογητός ο Θεός» και αρχίσει η όποια ακολουθία της ημέρας, στεκόμενος ενώπιον της Αγίας Τράπεζας κάνει τρεις μετάνοιες και λέγει καθ’ εαυτόν: «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ και ελέησόν με». Είναι επειδή θέλει η προσευχή του να έχει μετάνοια και ταπείνωση, όπως του τελώνη, γιατί μόνο έτσι μπορεί να εισακουσθεί από τον Θεό.
Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ και γερουσιαστής του Οχάιο, J.D. Vance, δεν μάσησε τα λόγια του στην ετήσια March for Life, την μεγαλύτερη πορεία υπέρ της ζωής στην Αμερική.
Μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που γέμισαν το National Mall κάτω από παγωμένο ήλιο, ο Vance έριξε βόμβα:
«Η άμβλωση δεν είναι απλώς μια ιατρική πράξη. Είναι μια παγανιστική τελετή ανθρώπινης θυσίας που κάνουμε στον βωμό της σεξουαλικής απελευθέρωσης και της προσωπικής ευκολίας. Θυσιάζουμε τα παιδιά μας στον Μολόχ της σύγχρονης εποχής, και μετά έχουμε το θράσος να αποκαλούμε τους εαυτούς μας πολιτισμένους.»
Η αίθουσα (και το πλήθος έξω) ξέσπασε σε χειροκροτήματα που κράτησαν σχεδόν ένα λεπτό.
Ο Vance συνέχισε ακάθεκτος:
390. Ποιο όφελος φέρνει το μυστήριο της μετάνοιας ή της εξομολόγησης σε έναν Χριστιανό;
Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιο όφελος φέρνει το μυστήριο της μετάνοιας ή της εξομολόγησης σε έναν Χριστιανό;
Η απάντηση του ιερέα: Στο μυστήριο της μετάνοιας, ο Χριστιανός ωφελείται πολύ για την ψυχή του. Το πρώτο όφελος είναι το εξής: όπως ακριβώς μέσω της αμαρτίας χάνουμε την αθωότητα που αποκτήσαμε στο άγιο βάπτισμα, έτσι την ανακτούμε μέσω της μετάνοιας· ομοίως, όπως μέσω της αμαρτίας στερούμαστε της χάρης του Θεού, έτσι την ανακτούμε μέσω της μετάνοιας· επιπλέον, όπως μέσω της αμαρτίας πέφτουμε στην αιχμαλωσία του διαβόλου, έτσι και ελευθερωνόμαστε από αυτήν μέσω της μετάνοιας· και τέλος, όπως ακριβώς μέσω της αμαρτίας εισέρχονται στη συνείδησή μας η ντροπή και ο φόβος, έτσι και μέσω της μετάνοιας επιστρέφει σε εμάς η ειρήνη και η ίδια παρρησία που έχουν τα παιδιά απέναντι στους γονείς τους.
Είναι αλήθεια πως το σώμα μας, μετά την ανάσταση των νεκρών, θα είναι διαφορετικό από το σώμα που έχουμε τώρα;
Οπωσδήποτε, ναι! Ο απόστολος Παύλος είναι σαφής και κατηγορηματικός. Ο Ιησούς Χριστός, μας λέει, «θα μεταμορφώσει το φθαρτό μας σώμα και θα το κάνει όμοιο με το δικό Του ένδοξο σώμα, με τη δύναμη και την εξουσία που έχει να υποτάξει στον εαυτό Του τα πάντα» (Φιλιπ. 3:21).
Κλήρωσις: Ἀποστολικὴ παρακαταθήκη. «Σιωπή, μιλᾶ ὁ Θεός», (Καντιώτης).
Ὑπότροπος ὁ Ἀρχ. Κύπρου!
Ο ΘΕΟΣ “ΕΝΟΙΚΕΙ” ΕΙΣ ΤΑ ΣΠΛΑΓΧΝΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ
Η προσευχή είναι ένα τηλέφωνον, ένας ασύρματος που επικοινωνείς κατ’ ευθείαν με τον Θεόν. Παίρνεις το νούμερο δια να πιάσης με το τηλέφωνο της προσευχής τον Θεόν και Εκείνος απαντά. Τον ακούς καθαρά, πολύ κοντά τον αισθάνεσαι. Όταν έχης κάτι, να παίρνης το τηλέφωνο και να μιλάς στον Θεόν. Εκείνος σαν πονετικός Πατέρας θα σου ακούση και θα γεμίση την καρδιά σου από χαρά, ειρήνη, αγάπη.
(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Με τη χάρη και την ευσπλαχνία του Αγίου Θεού φθάσαμε για μια ακόμα φορά στο άγιο Τριώδιο, στην ιερότερη και κατανυκτικότερη εορτολογική περίοδο του εκκλησιαστικού έτους. Η μακρά αυτή περίοδος, η οποία αρχίζει την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο, είναι η πιο σημαντική χρονική περίοδος της Εκκλησίας μας, διότι δίνει την ευκαιρία σε μας τους πιστούς να συναισθανθούμε τη λαθεμένη πορεία της ζωής μας, να τη διορθώσουμε και να επανακαθορίσουμε τη στάση μας απέναντι στο Θεό και τους συνανθρώπους μας. Αυτή η προσωπική κάθαρση και διόρθωση της γήινης πορείας μας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουμε, κεκαθαρμένοι και αλλαγμένοι, να εορτάσουμε το άγιο Πάσχα, σύμφωνα με την παύλειο προτροπή, όχι όπως οι Ιουδαίοι, τυπικά, «άλλ' εν αζύμοις ειλικρινείας και αληθείας», αποβάλλοντας την παλαιά ζύμη της κακίας και της πονηρίας μας (Α΄ Κορ.5,8).
