
(Θεολογική μονογραφία
στην Κυριακή του Ασώτου)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Την δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου όρισε η Αγία μας Εκκλησία να ποιούμε
ανάμνηση της πλέον θαυμαστής και ψυχοσωτήριας παραβολής Κυρίου και Σωτήρα μας
Ιησού Χριστού, του Ασώτου υιού του Ευαγγελίου (Λουκ.15,11-33). Μετά τη
διδακτική παραβολή του Τελώνου και του
Φαρισαίου, που ακούσαμε την προηγούμενη Κυριακή, για την αποκοπή του πάθους της
υπερηφάνειας και εγωπάθειας, έρχεται η Αγία μας Εκκλησία να μας διδάξει το
άμετρο έλεος του Θεού, το οποίο προσελκύει η ευλογημένη μετάνοια. Αφού ο πιστός
συναισθανθεί τον όλεθρο της εγωπάθειας και κατανοήσει την ανάγκη της
ταπεινότητας, μπορεί να οδηγηθεί στο επόμενο στάδιο, να μάθει και να βιώσει την
άμετρη αγάπη του Θεού.
Η παραβολή του Ασώτου, σύμφωνα με τον Καθηγητή κ. Κ.
Δεσπότη, «αναφέρεται, με απαράμιλλο
τρόπο, στα κεντρικότερα θέματα της βιβλικής σωτηριολογίας: στην άνευ όρων ευσπλαχνία
του Θεού και στη μετανοημένη επιστροφή του ανθρώπου προς αυτόν. Ιδιαίτερα
τονίζεται το στοιχείο της χαράς του πατέρα, δηλαδή του Θεού, και του γιου του
που επιστρέφει στο σπίτι»
. Την διέσωσε ο ευαγγελιστής Λουκάς στο Ευαγγέλιό του (18ο κεφ.) και φανερώνει
το απύθμενο βάθος του θείου ελέους και διαλύει τα ερέβη της απελπισίας, που
σπέρνει ο διάβολος στις ψυχές των αμαρτωλών, ότι δήθεν δεν υπάρχει ελπίδα
σωτηρίας για τον αμαρτωλό, ότι αυτός είναι οριστικά χαμένος, ότι δήθεν είναι
μισητός από το Θεό και ως εκ τούτου μπορεί να εμμένει στην δίνη της αμαρτίας
και να οδεύει προς τον θάνατο.