“Όποιος δέ νιώθει τά μυστήρια πού τού ξεσκεπάζονται, σάν απομείνει μοναχός, δέ θά νιώσει τίποτε, όπου κι άν πάγη, άς είναι καί στόν πιό εξωτικό καί χιλιομακρυσμένον κόσμον.”
️~Κυρ Φώτης Κόντογλου, Αντί Μνημοσύνου~
Σαν σήμερα, πριν από εξήντα ένα χρόνια, στις 13 Ιουλίου 1965, εκοιμήθη ένας από τους σημαντικότερους πνευματικούς ανθρώπους του νεότερου Ελληνισμού. Ο λογοτέχνης, ο ζωγράφος, ο ανακαινιστής της βυζαντινής αγιογραφίας, ο πρόσφυγας από το Αϊβαλί, ο άνθρωπος που στάθηκε σχεδόν μόνος απέναντι στο ρεύμα της εποχής του και αρνήθηκε να ανταλλάξει την αλήθεια με τη δόξα, την παράδοση με τη μόδα και την Ορθοδοξία με τον θαυμασμό προς κάθε τι ξενόφερτο. Με το έργο του επηρέασε καθοριστικά τη νεότερη εκκλησιαστική ζωγραφική και αναδείχθηκε σε μία από τις κορυφαίες μορφές της πνευματικής ζωής του 20ού αιώνα.