ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ (54)

 ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΜΑΧΗΜΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

Aπο το βιβλίο του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ.95-99

Δεν κάλεσα στην συγκέντρωση μας αυτή όλη την πόλη, κάλεσα εσάς, γιατί μου είπαν οι ιερείς σας, ότι εκκλησιάζεστε, ότι εξομολογήστε, ότι κοινωνείτε και έχετε ενδιαφέρον εκκλησιαστικόν. Λοιπόν, αυτό το ενδιαφέρον να το χρησιμοποιήσουμε και να γίνετε μαχητικοί Χριστιανοί, μιας Εκκλησίας αγωνιζόμενης με όλα «τα όπλα του φωτός».

Πάλι σας ερωτώ Είστε σύμφωνοι;

«Έχει ο Θεός», αλλά κ’ εμείς ν’ αγωνιστούμε

Οι Αγιοι Παιδομάρτυρες του Γιαστρεμπάρσκο και του Σίσακ (1942)

 

Αγιολόγιον - Πρόσωπα Χριστιανικά Θέματα

Οι Άγιοι Παιδομάρτυρες του Γιαστρεμπάρσκο και του Σίσακ είναι μια ομάδα χιλιάδων ορθόδοξων παιδιών από τη Σερβία, τα οποία βασανίστηκαν και θανατώθηκαν το 1942 σε ειδικά στρατόπεδα συγκέντρωσης για παιδιά που είχε ιδρύσει το φασιστικό καθεστώς των Ουστάσι στην Κροατία, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας τους ανακήρυξε επίσημα Αγίους το 2022, ορίζοντας την ημέρα μνήμης τους στις 13 Ιουλίου

Δρ. Ειρήνη Αρτέμη: Η λειτουργική και πνευματική διακονία του αναδόχου (Μέρος Β΄ – Προϋποθέσεις και Υποχρεώσεις Πνευματικού Αναδόχου σε Ορθόδοξη Βάπτιση)

της Ειρήνης Αρτέμη

Η σημασία του αναδόχου αναδεικνύεται με ιδιαίτερη σαφήνεια κατά την τέλεση του Ιερού Μυστηρίου του Βαπτίσματος. Η παρουσία του δεν αποτελεί τυπικό ή διακοσμητικό στοιχείο της ακολουθίας, αλλά ουσιώδες λειτουργικό γεγονός, το οποίο εκφράζει την ευθύνη της εκκλησιαστικής κοινότητας για την ένταξη του νεοφωτίστου στο Σώμα του Χριστού. Η Εκκλησία δεν βαπτίζει απομονωμένα πρόσωπα, αλλά εντάσσει νέα μέλη στη ζώσα κοινωνία της, γι’ αυτό και ο ανάδοχος λειτουργεί ως ορατός εκφραστής της εκκλησιαστικής αυτής μέριμνας.

ΓΙΑΤΙ.....

 «Ἂς ἀκούσουν τό Σολομῶντα πῶς τούς ἐλέγχει καί τούς λέει, να φοβοῦνται τό Θεό, καί νά φυλάττουν τίς ἐντολές Του. Γιατί; Ἐπειδή μ' αὐτό τό σκοπό δημιουργήθηκε κάθε ἄνθρωπος στον κόσμο, διά να φυλάττῃ τίς ἐντολές τοῦ Δημιουργού του· “τέλος λόγου· τό πᾶν ἄκουε, τόν Θεόν φοβοῦ, καί τάς ἐντολάς Αὐτοῦ φύλασσε ὅτι τοῦτο πᾶς ἄνθρωπος"(Εκκλ 12, 13)»

Τζωρτζ Όργουελ: Ένας λαός που εκλέγει διεφθαρμένους, κλέφτες, προδότες και απατεώνες, δεν είναι θύμα. Είναι συνεργός τους.

Άγνωστα Συναξάρια: Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Ηλίας ο εξ Ηλιουπόλεως του Λιβάνου (Μέρος Δ΄ – τελευταίο)

(ΜΕΡΟΣ Δ΄ – τελευταίο)

 ἀπό τήν σειρά ΑΓΝΩΣΤΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ 11,

Κεντρική διάθεση: ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Κείτονταν χάμω σφαγμένος σάν ἀρνί ὁ ἅγιος, ὥσπου κάποιος ἀνώτερος ἀξιωματοῦχος πού δέν εἶχε ποτέ ὡς τότε μάθει κάτι γιά τόν νεομάρτυρα Ἠλία πέρασε ἀπό ἐκεῖ καί πληροφορήθηκε τά σχετικά μέ τήν σφαγή τοῦ ἁγίου. Καί μαθαίνοντας ὅτι ὁ μάρτυρας θυσιάστηκε γιά τήν πίστη του, θαύμασε καί θέλοντας διακαῶς νά δεῖ ὅ,τι τέλος πάντων μποροῦσε νά δεῖ, ἀπομεινάρι ἀπό τό λείψανό του, γονάτισε, ἔσκυψε μέ εὐλάβεια καί πιάνοντας τό κεφάλι ἀπό τά μαλλιά ξεσκέπασε τό πρόσωπο τοῦ ἁγίου καί τό γύρισε πρός τό μέρος του. Καί νά, στήν κίνησή του αὐτή παρουσιάστηκε ὁλοζώντανο μπροστά στά μάτια του τό πρόσωπο τοῦ ἁγίου καί μάλιστα πάρα πολύ λαμπερό. Ἀναστέναξε ὁ μεγιστάνας καί μουρμούρισε: «Μεγάλο πρᾶγμα νά πεθάνει κάποιος γιά τήν πίστη του! Αὐτός ὁ νεαρός δέν πέθανε, ἀλλά ζεῖ!». Ὕστερα διέταξε ξανά ὁ δικαστής νά σύρουν τό σῶμα τοῦ ἁγίου καί νά τό κρεμάσουν στόν  κῆπο ἔξω ἀπό τίς πύλες τῆς πόλης. Ἀκόμη ἔδωσε αὐστηρή ἐντολή νά κλείσουν τήν πύλη τοῦ κήπου, προκειμένου νά προφυλάξουν τό σῶμα τοῦ ἁγίου μήν τυχόν κάποιος ἀπό τούς χριστιανούς πλησιάσει καί ἀφαιρέσει κάτι ἀπό αὐτό γιά εὐλογία. Τότε ξέπλυναν οἱ δήμιοι τόν τόπο στόν ὁποῖο ἀποκεφαλίστηκε ὁ ἅγιος καί, ἀφοῦ μάζεψαν τό χῶμα, τό ἔρριξαν στό μεγάλο ρεῦμα τοῦ Χρυσορρόου ποταμοῦ πού κυλοῦσε ἐκεῖ κοντά τά νερά του. Ἔμεινε μάλιστα ἐκεῖ κρεμασμένο πάνω στό ξύλο τό σῶμα τοῦ ἁγίου νεομάρτυρα Ἠλία ἀπό τήν πρώτη τοῦ μηνός Φεβρουαρίου τοῦ 6287 (795 μ.Χ.) ἔτους μέχρι τίς 14 τοῦ ἴδιου μήνα. 

Κατάκρινε τὸν ἑαυτό σου...

Κατάκρινε τὸν ἑαυτό σου, καὶ θὰ φύγῃ ἀπὸ ἐσένα ἡ τάση νὰ κατακρίνῃς τοὺς ἄλλους.

       Ἅγιος Βαρσανούφιος

Μια μικρή εκκλησία χτίζεται όταν χτίζεται μια οικογένεια.

 

Μια μικρή εκκλησία χτίζεται όταν χτίζεται μια οικογένεια. Και είναι λυπηρό που στην εποχή μας αυτή η μικρή εκκλησία ποδοπατείται, καταστρέφεται από σκάνδαλα και πάλι από αυτή την υπερηφάνεια. Δεν υπάρχει ταπεινότητα. Επιθυμίες, διαστροφές, η επιδίωξη αυτού του ψεύτικου πλούτου...

 

Σχήμα-Αρχιμανδρίτης Ζωσιμάς (Σοκούρ)

ΔΙΑΛΟΓΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΙΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ Τ0Υ ΙΩΗΛ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ –ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ.

 

 ΔΙΑΛΟΓΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΙΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

Τ0Υ ΙΩΗΛ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ –ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ Π.ΠΟΥΡΝΑΡΑ – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ  

Φοβάμαι τρία πράγματα...

 

 Ο Αββάς είπε: 

Φοβάμαι τρία πράγματα:

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

Πατερικά Χριστιανικά Θέματα

Εορτάζουμε τη σεπτή μεταμόρφωση του Χριστού και ο λόγος μας είναι για το φως.

Το ευαγγελικό κείμενο λέγει:

” Έπειτα από έξι ημέρες παραλαμβάνει ο Ιησούς τον Πέτρο και Ιάκωβο και Ιωάννη και τους ανεβάζει ιδιαιτέρως σε υψηλό όρος και μεταμορφώθηκε εμπρός τους και έλαμψε το πρόσωπό του σαν ο ήλιος”.

Μετά από ποιά μέρα αριθμεί τις έξι;

Οι σύγχρονοι «αρχαιολάτρες» πολύ μικρή σχέση έχουν με την αρχαία Ελλάδα.

  Όσο και αν διατείνονται οι «αρχαιολάτρες» ότι θέλουν να «αναστήσουν» τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και μαζί την «πατρώα θρησκεία», οι ηγέτες τους ψεύδονται και οι οπαδοί τους τρέφονται με αυταπάτες. Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός και ιδιαίτερα η ειδωλολατρία των προγόνων μας, δεν είχε τίποτε το στατικό και μόνιμο. Άλλος ήταν ο αθηναϊκός πολιτισμός, άλλος ο σπαρτιατικός, άλλος ο ιωνικός, άλλος της Μεγάλης Ελλάδος, άλλος της Μακεδονίας και άλλος της Ηπείρου.

Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΖΟΦΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΑ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  

(θεολογικό σχόλιο στην Μεταμόρφωση του Κυρίου)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

         Η Θεία Μεταμόρφωση είναι ένα από τα τελευταία και μεγαλύτερα θαυμαστά γεγονότα της επί γης παρουσία του Χριστού, κατά το οποίο φανερώθηκε στους μαθητές Του μέρος της θείας δόξης       Του, «καθώς ηδύναντο», όπως αναφέρεται στην ευφρόσυνη ασματική ακολουθία της εορτής. Το συμβάν αυτό, όπως αναφέρουν τα Ιερά Ευαγγέλια, επισυνέβη λίγο πριν το πάθος του Κυρίου. Ήταν δε επιβεβλημένο να γίνει διότι έπρεπε η στενή ομάδα των τριών μαθητών Του (Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης), να γίνουν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες της θείας δόξης. Να πεισθούν ότι ο Διδάσκαλός τους, τον οποίο ακολούθησαν και μαθήτευσαν τα τελευταία τρία χρόνια, δεν ήταν ένας από τους συνηθισμένους ραβίνους, που αναδεικνύονταν συχνά στην ιουδαϊκή κοινωνία, αλλά ο αναμενόμενος Μεσσίας. Και όχι μόνον αυτό: Να αποκολληθούν από την λαθεμένη ιουδαϊκή αντίληψη περί του Μεσσία, η οποία ήταν συνυφασμένη με κάποια εθνική αποκατάσταση του ιουδαϊκού λαού.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΚΤΙΤΟΡΟΣ ΤΗΣ Ι. ΗΜΩΝ ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ, ΙΩΑΚΕΙΜ ΤΟΥ ΑΚΑΡΝΑΝΟΣ

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Εἶναι ἀνάγκη, νομίζω, νά ἀναφερθοῦμε, σχετικά σ᾿ ἐκείνη τήν ἐποχή βάσει τῶν ὀλίγων μαρτυριῶν πού διαθέτουμε, γιά νά μάθουμε σέ ποιό κλίμα, ἦλθε καί προσαρμόσθηκε ὁ Ὅσιος αὐτός Γέροντας, τόν ὁποῖον ἡ Μονή μας εὐγνωμονεῖ γιά τούς ἀμέτρητους ἀγῶνας του πρός βοήθειαν τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί τῶν ὀρθοδόξων λαῶν τῶν Βαλκανίων, ὅπως θά διαβάσουμε παρακάτω.

Τήν Ἱερά Μονή μας, πρίν ἀπό τήν πυρκαϊά τοῦ 1761, εἶχε ἐπισκεφθῆ ἕνας ρῶσσος περιηγητής ἀπό τό Κίεβο, ὁ Βασίλειος Μπάρσκυ, ὁ ὁποῖος εἶχε ἔλθη στό Ἅγιον Ὄρος καί ἔγραψε τίς περιηγήσεις του τό 1727. Γιά τήν Μονή μας γράφει τά ἑξῆς: Ὅλο τό μοναστήρι εἶναι σκεπασμένο μέ πλάκες καί δέν μπαίνει φωτισμός ἀπό πουθενά τριγύρω οὔτε καί στήν ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Νικολάου, ἡ ὁποία δέν εἶναι στό μέσον ἀλλά ἀνατολικά καί ἡ μικρότερη ἀπό τίς ἐκκλησίες (Καθολικά) τῶν ἄλλων Μονῶν. Ἑκατέρωθεν τῆς ἐκκλησίας τοῦ ἁγίου Νικολάου, ὑπάρχουν τό ἐκκλησάκι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Ἔχει τροῦλλον, χωρίς τύμπανο, πού στηρίζεται σέ τέσσερεις κτιστές, καί ὄχι μαρμάρινες, κολώνες. Εἶναι σκεπασμένος ἀπό φύλλα μολύβδου. Ἡ ἐκκλησία τότε ἦταν τετράγωνη καί ὄχι σταυροειδής. Ἀριστερά της εἶχε τοποθετηθῆ ἡ Εἰκόνα τῆς Παναγίας Ὀδηγητρίας, ἐνδεδυμένης μέ ἀσημένιο ὑποκάμισο, κάτωθεν τῆς ὁποίας ὑπάρχει μέχρι σήμερα ἡ ἑξῆς ἐπιγραφή στά ἑλληνικά: «Αὕτη ἡ δέησις ἐμή τῆς εὐσεβεστάτης Μαρίας Παλαιολογίνας Δόμνης (Κυρίας) Μολδαβίας». Στήν διπλανή πτέρυγα τοῦ 1500 στόν τρίτον ὄροφο ὑπάρχει μέχρι σήμερα τό παρεκκλήσιο τῶν Ἁγίων Ἀρχαγγέλων. Ἐνῶ τό παρεκκλήσιο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ὑπῆρχε πλησίον τῆς εἰσόδου τῆς Μονῆς. Τό ἐκκλησάκι τῆς ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Ρωμαίας κτίσθηκε ἀργότερα, τό 1737 μέ ἔξοδα τῆς εὐσεβοῦς κυρίας Ραλοῦς καί τοῦ συζύγου της Ἐμμανουήλ, οἱ ὁποῖοι ἦσαν Ἕλληνες, κάτοικοι τῆς κοινότητος τῶν Ἑλλήνων τῆς Ρωσσίας.

Δρ. Ειρήνη Αρτέμη: Το Μυστήριο του Βαπτίσματος και ο θεσμός του αναδόχου (Μέρος Α΄ – Προϋποθέσεις και Υποχρεώσεις Πνευματικού Αναδόχου σε Ορθόδοξη Βάπτιση)

της Δρ. Ειρήνης Αρτέμη,

Το Ιερό Μυστήριο του Βαπτίσματος αποτελεί το θεμέλιο της χριστιανικής ζωής και τη θύρα εισόδου του ανθρώπου στο σώμα της Εκκλησίας. Διά του Βαπτίσματος ο άνθρωπος αναγεννάται «ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος» (Ιω. 3,5), αποβάλλει τον παλαιό άνθρωπο, ενδύεται τον Χριστό και ενσωματώνεται στο εκκλησιαστικό σώμα ως μέλος της νέας εν Χριστῷ δημιουργίας. Πρόκειται για γεγονός βαθύτατα σωτηριολογικό και εκκλησιολογικό, καθώς δεν σηματοδοτεί απλώς την έναρξη της χριστιανικής ζωής, αλλά τη συμμετοχή του ανθρώπου στο μυστήριο του θανάτου και της Αναστάσεως του Χριστού και την είσοδό του στη ζωή της Βασιλείας του Θεού.

«Άφρισαν» οι θεομπαίχτες με το εκκλησάκι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που γλίτωσε απ’ τη φωτιά! (Οπτικοακουστικό υλικό)

 

Ελευθέριος Ανδρώνης · 5 August 2026

Πόσο σατανική διαστροφή μπορεί να έχουν μερικοί άνθρωποι, όταν ενώ καίγεται ολόκληρη η Ελλάδα, σε εκείνους φταίει ένα μικρό ερημικό εκκλησάκι που δεν κάηκε!

Αφρούς βγάζουν στο διαδίκτυο με το εκπληκτικό φαινόμενο των εκκλησιών στην πατρίδα μας, που παραμένουν ανέπαφες από το καταστροφικό πέρασμα πυρκαγιών. Κόντρα σε κάθε λογική φυσικών νόμων, τέτοια θαυμαστά περιστατικά συμβαίνουν κυριολεκτικά κάθε καλοκαίρι. Μια φωτεινή ακτίνα θεϊκής παραμυθίας μέσα στο μαύρο καμίνι της ανθρώπινης ερείπωσης.

Δυο ἀδελφα ῥευματα

Ἑορτολόγιο: Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, 1990, στὴν ἱερά Μονῆ Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους 
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΑ΄
Φλώρινα, ἀριθμ. φύλλου «ΚΥΡΙΑΚΗΣ» 1094(2)
Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Πέμπτη 6 Αὐγούστου 2026 (2004)

Δυο ἀδελφα ῥευματα

Τὴν ἡμέρα αὐτὴ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου θὰ ἔπρεπε, ἀγαπητοί μου, νὰ εἶνε κοντά μας γιὰ νὰ μᾶς μιλήσῃ ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους πατέρας καὶ διδασκάλους τῆς Ἐκ­κλησίας ποὺ πολὺ ἐμβάθυνε στὸ νόημα τῆς ἑ­ορ­­τῆς. Ποιός; Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἀρ­χιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Ἔζησε στὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ ἄφησε ἀνεξίτηλα ἴχνη, διότι ἐκτὸς ἄλλων ἔδωσε καὶ μάχη πάνω σὲ ἕνα σοβαρὸ ζήτημα σχετικὸ μὲ τὴ σημερινὴ ἑορτή. Ποιό ζήτημα· Τὸ φῶς ποὺ εἶδαν οἱ μαθηταὶ κατὰ τὴ Μεταμόρφωσι τί ἦταν, κτιστὸ ἢ ἄκτιστο;

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΩΣ ΠΡΟΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

     «Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν· καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς» (Ματθ.17,2).

     Η εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου αποτελεί μία από τις λαμπρότερες Δεσποτικές εορτές της Εκκλησίας μας. Δεν πρόκειται απλώς για την ανάμνηση ενός θαυμαστού γεγονότος από την επίγεια ζωή του Χριστού, αλλά για μια βαθιά αποκάλυψη του μυστηρίου του Θεανθρώπου και συγχρόνως για την προαναγγελία της δόξης που επιφυλάσσει ο Θεός σε όσους ενωθούν μαζί Του.

Άγνωστα Συναξάρια: Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Ηλίας ο εξ Ηλιουπόλεως του Λιβάνου (Μέρος Γ΄)

(ΜΕΡΟΣ Γ΄)

 ἀπό τήν σειρά ΑΓΝΩΣΤΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ 11,

Κεντρική διάθεση: ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Ἀκολούθησε καινούργια διαταγή ἐναντίον τοῦ ἁγίου, νά τόν ὁδηγήσουν ξανά στό δεσμωτήριο σέρνοντάς τον σιδηροδέσμιο. Καθώς σβαρνιζόταν βάναυσα χάμω ὁ μάρτυρας, μαζευόταν πλῆθος ἀνθρώπων πού βρίσκονταν στήν ἀγορά, κι ἄλλοι ἀπό αὐτούς τόν ποδοπατοῦσαν, ἄλλοι τόν ἔφτυναν κι ἄλλοι ἔρριχναν ἐναντίον του ὅσα ἀντικείμενα τύχαινε νά βροῦν πεταμένα στό διάβα τους, ἀπό αὐτά πού συνήθως ἐγκαταλείπονται στίς διάφορες τοπικές λαϊκές ἀγορές. Ἐκείνη τήν βραδιά κλείστηκε στήν φυλακή μέ αὐστηρά μέτρα ἀσφαλείας ὁ ἅγιος κι ἔνοιωθε συνεχῶς ἀφόρητους πόνους στό σῶμα του. Ξαφνικά εἶδε ἕνα οὐράνιο φῶς νά χύνεται καί νά περιλούζει τά πάντα ὁλόγυρά του, ἐνῶ ταυτόχρονα (ὅπως διηγήθηκε σέ κάποιους ὁ δεσμοφύλακας) ἀκούγονταν μές στήν παράξενη φεγγοβολή μελωδικές φωνές ἀπό κάποιους πού ἔψελναν. Βέβαια, ὅπως ξέρουμε, κανένας δέν συζήτησε ποτέ μέ τόν ἅγιο ἀπό τότε πού ὁ τελευταῖος κλείστηκε στήν φυλακή γιά δεύτερη φορά. Μόνο ἴσως στήν περίπτωση πού ὁ κατάδικος ἅγιος στάθηκε στό βῆμα τοῦ δικαστῆ ἤ κι ἄν καμμιά φορά ὁ ἴδιος βγῆκε μέ ἄδεια ἔξω ἀπό τό δεσμωτήριο, μόνο τότε μπορεῖ νά συζήτησε μαζί του κάποιος ἀπό τούς γείτονες πού ἔτυχε νά εἶναι ἐκεῖ. Πάντως στό ἐδώλιο τοῦ κατηγορουμένου ὁ ἅγιος Ἠλίας ὁμολόγησε ὅτι εἶδε μόνο τόν Χριστό νά τοῦ ἀλείφει τίς πληγές καί νά τόν ἐνισχύει στόν ἀγώνα του (καί κανέναν ἀπό τούς ἀνθρώπους).

«Ὀλιγοπιστε! Εις τι ἐδιστασας;» (Μητροπολιτου Φλωρινης Αυγουστινου)

Ὅσοι ἔχουν μάτια καί αὐτιά τῆς ψυχῆς, βλέπουν τόν Χριστό καί σήμερα νά περπατάῃ πάνω στά κύματα καί τόν ἀκοῦνε νά λέῃ· «Ὀλιγόπιστε! Εἰς τί ἐδίστασας;» (Ματθ. 14, 31)

Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη

Καί σήμερα ἡ πατρίδα μας δοκιμάζεται. Μόνο ἡ πίστι, ἡ ἀκράδαντη πίστι, μπορεῖ νά κάνῃ τό θαῦμα. Ἀρκεῖ ἡ Ἑλλάς νά ἐπαναλάβῃ στόν Κύριο τήν φωνή τοῦ Πέτρου «Κύριε, σῶσον με».

Καί σήμερα ἡ οἰκογένεια ὡς θεσμός πλήττεται ἀπό τά κύματα μοντέρνων ἀντιλήψεων, συνηθειῶν καί νομοθετημάτων. Οἱ σύζυγοι, πού βλέπουν τό σκάφος τους νά κάνῃ νερά, ἄς γονατίσουν καί ἄς φωνάξουν: «Κύριε, σῶσε τό σπίτι μας, ἅπλωσε τό χέρι σου καί κράτησέ μας, νά μή καταποντισθοῦμε!».

Ποῦ ἔγκειται ἡ ἁμαρτωλότητα τοῦ ἀνθρώπου...

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ: 

Ποῦ ἔγκειται ἡ ἁμαρτωλότητα τοῦ ἀνθρώπου, ἄν δέν ἔχη ψυχή ξεχωριστή; 

Ἄν μόνο στο σῶμα, τότε εἶναι καί τά ζῶα ἁμαρτωλά!

Ἡ πραότητα εἶναι ἄξια νὰ τὴ θυμᾶται ὁ Θεός

 Καμία σχεδὸν ἀπὸ τὶς ἀρετὲς δὲν φοβοῦνται οἱ δαίμονες, ὅσο τὴν πραότητα. Αὐτὴ εἶχε ὁ μέγας ἐκεῖνος Μωϋσής, καὶ ὀνομάστηκε πρᾶος περισσότερο ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους (Ἀριθ. 12, 3). Καὶ ὁ ἅγιος Δαβὶδ ἀποφάνθηκε, ὅτι ἡ πραότητα εἶναι ἄξια νὰ τὴ θυμᾶται ὁ Θεός, καθὼς λέει: «θυμήσου κύριε τὸν Δαβὶδ καὶ ὅλη τὴν πραότητά του» (Ψαλ. ρλα΄ 1)

Η Ελλάδα ξεπουλιέται βάση σχεδίου.....

facebook

Είναι οι «νέου τύπου οικογένειες» το μέλλον της Ελλάδας μας, κυρία Υπουργέ;

Ποιο είναι το μέλλον μιας κοινωνίας που επενδύει σε ελλιπείς, στείρες και πολυδάπανες συγκατοικήσεις;

Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

Σφοδρές αντιδράσεις προκάλεσαν οι δηλώσεις της υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας κας Δόμνας-Μαρίας Μιχαηλίδου πως «Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος, και γι’ αυτό ακριβώς είμαστε εδώ για να μιλήσουμε για inclusion και διαφορετικότητα. Δεν μπορείς να πεις ότι η τυπική οικογένεια του μέλλοντος είναι μια οικογένεια με δύο γονείς και τρία παιδιά. Δεν μπορείς να το πεις αυτό. Έχουμε πολυδιάσπαση των νοικοκυριών. Η δική μας πολύ μεγάλη αγωνία είναι να δημιουργήσουμε όλες αυτές τις ελευθερίες, όλον αυτόν τον χώρο, το χρόνο, και το χρήμα, που μπορεί να χρειάζεται μια οικογένεια, έτσι ώστε να μπορεί ελεύθερα να κάνει την δική της επιλογή». ⁽¹⁾

Η αφαίρεση της αγέννητης ζωής υπό το πρίσμα της Ηθικής και του Δικαίου

  

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ

              ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Η αφαίρεση της αγέννητης ζωής υπό το πρίσμα της Ηθικής και του Δικαίου

Η στοιχειακή αποδόμηση του «εγώ» και του άλλου,

την οποία καμία ιδεολογική επιλογή, κανένας δικαιωματισμός,

λόμπι, πολιτική ή νομική απόφαση δεν μπορεί να εκλογικεύσει

Πρόλογος

Το ερώτημα που προηγείται όλων των δικαιωμάτων

Υπάρχουν ζητήματα που επιτρέπουν στον άνθρωπο να διαφωνεί χωρίς να κινδυνεύει το θεμέλιο της κοινής ζωής. Υπάρχουν όμως και ζητήματα, στα οποία η διαφωνία δεν αφορά απλώς

Από την «Αγία Ελληνική Οικογένεια»... στο «Δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια». Η πορεία μιας κοινωνίας που κινδυνεύει να ξεχάσει ποια είναι.

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος. Πρέπει να μιλήσουμε για το inclusion και τη διαφορετικότητα.»

Αυτή ήταν η πρόσφατη δήλωση της Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας.

Ομολογώ πως, όταν την άκουσα, δεν με ξένισε μόνο το περιεχόμενό της. Με προβλημάτισε ακόμη περισσότερο ο συμβολισμός της. Γιατί δεν ειπώθηκε από έναν πανεπιστημιακό ή έναν σχολιαστή της επικαιρότητας. Ειπώθηκε από την πολιτική προϊσταμένη του ίδιου του Υπουργείου που φέρει στον τίτλο του τη λέξη «Οικογένεια».

Και τότε αναρωτήθηκα:

«Γιατί όλοι οι χριστιανοί δεν έχουν την ίδια Χάρη από το Άγιο Πνεύμα;»

Άγιος Τύχων ο Αγιορείτης

 «Στην Εκκλησία που πας ν’ ανάψεις κερί, αν δώσεις δέκα δραχμές παίρνεις μικρό, αν δώσεις είκοσι, μεγαλύτερο. Κι αν δώσεις εκατό, παίρνεις λαμπάδα.

 Έτσι γίνεται και με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος: όσο πιο πολλά δίνεις στον Θεό από την καρδιά σου – με πίστη, ταπείνωση, μετάνοια, προσευχή και αγάπη – τόσο πιο πολλά λαμβάνεις από τη χάρη Του».

Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν όσοι αγωνίζονται εναντίον του κακού.

Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι κάνουν τιμή στην Εκκλησία επειδή την επισκέπτονται. Κάποιοι απʼ αυτούς έχουν το εξής σκεπτικό: «Κοίτα, εγώ, άνθρωπος του εικοστού αιώνα, ανώτερος υπάλληλος, ντυμένος με κουστούμι και γραβάτα, με γνώσεις φυσικής και βιολογίας, αντί να πάω στο καφενείο ή στο θέατρο, έκανα την τιμή στην Εκκλησία και την επισκέφτηκα». Για τέτοιους ανθρώπους η Εκκλησία έχει μόνο μομφή και οίκτο.

Στην Εκκλησία κανένας δεν κάνει τιμή εκτός απʼεκείνον ο οποίος εξεγείρεται εναντίον του κακού. Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν οι μέγιστοι επαναστάτες εναντίον του κακού, οι οποίοι και τη θεμελίωσαν, και εκείνοι οι οποίοι μέσω των αιώνων κράτησαν τη λάμψη της.

Ἀπέλασις ἰμάμη, διότι ἐνύμφευε ἐννεαετῆ παιδία

   ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ καὶ ἄλλη περίπτωση ὀργανωμένης «ἱερῆς» παιδεραστίας στὸ Ἰσλάμ. «Στὶς ἀρχὲς Ἀπριλίου 2026, οἱ ἀρχὲς ἐπιβολῆς τοῦ νόμου τῆς Ἰταλίας ἀπέλασαν ἀπὸ τὴ χώρα τὸν 25χρονο Πακιστανὸ ἰμάμη Ἀλὶ Κασίφ, ὁ ὁποῖος δημόσια ἐνέκρινε γάμους μὲ ἀνήλικα παιδιά, ἀναφέρει ἡ European Times. Ὁ κήρυκας συνέδεσε τὴν ἐνηλικίωση ἀποκλειστικὰ μὲ τὴν ἔναρξη τῆς ἐφηβείας. Δήλωσε ὅτι ὁ γάμος μὲ κορίτσια ἡλικίας ἐννέα ἐτῶν εἶναι ἀποδεκτὸς καὶ συμμορφώνεται πλήρως μὲ τὸ ἰσλαμικὸ δίκαιο. Ἡ ἀστυνομία τῆς πόλης Μπρέσια ἀμέσως ἀναγνώρισε τὶς ἐνέργειες τοῦ Πακιστανοῦ ὡς ἀπειλὴ γιὰ τὴ δημόσια τάξη καὶ τὴν κοινωνικὴ σταθερότητα. […]

ΑΓΙΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     Πολλοί από τους αγίους της Εκκλησίας μας υπήρξαν στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας διδάσκαλοι του Γένους μας. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Ευγένιος ο Αιτωλός, μια μεγάλη πνευματική και χαρισματική προσωπικότητα, ο οποίος έβαλε τη δική του σφραγίδα στην προάσπιση της Ορθοδοξίας και στην υπόθεση της παιδείας του υπόδουλου ορθοδόξου ελληνικού λαού μας.

      Έζησε τον 17^ο αιώνα, στην εποχή της πιο σκληρής δουλείας για τους υπόδουλους λαούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Γεννήθηκε στο χωριό Μέγα Δένδρο, κοντά στο Θέρμο της Αιτωλίας το 1597. Στο ξακουστό χωριό που γεννήθηκε αργότερα ο έτερος μεγάλος άνδρας της Αιτωλίας Κοσμάς ο Αιτωλός. Καταγόταν από φτωχούς, αλλά ευσεβείς γονείς, τον Νικόλαο και τη Στάμω, με το επώνυμο Γιαννούλης. Έμεινε ορφανός και ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε, αλλά η μητριά του τον κακομεταχειρίζονταν. Από μικρός είχε δύο πόθους, τον μοναχικό βίο και την μάθηση. Έτσι πολύ νέος προσήλθε στο μοναστήρι της Παναγίας Βλοχού, κοντά στο Αγρίνιο.  Εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα και εκκλησιαστική μουσική από τον λόγιο Γέροντα Αρσένιο, με τον οποίο συνδέθηκε με φιλία. Μετά ακολούθησε τον Αρσένιο στα Άγραφα. Κατέληξαν στη Μονή Τροβάτου Αγράφων, όπου υπήρχαν δύο ενάρετοι και γραμματισμένοι Γέροντες, ο Αντώνιος και ο Βαρθολομαίος, για να αυξήσει τις γραμματικές του γνώσεις και να μυηθεί στην μοναχική ζωή. Ας σημειωθεί πως η περιοχή των Αγράφων είχαν γίνει εστία πνευματικής αναγεννήσεως της υποδούλου Ελλάδος, λόγω της εκεί χαλαρής τουρκικής δουλείας.

Το δόγμα «πάνω απ' όλα η ανθρώπινη ζωή» που χρησιμοποιείται ως πολιτική ασπίδα έχει μετατραπεί σε ένα κυνικό άλλοθι.

 

Αυτή τη φορά ας μην μείνουμε στα λόγια που θα ξεχαστούν σε άλλο νέο σοκ και τα προσπεράσουμε ,αλλά ας τα κρατήσουμε στη μνήμη για τους νεκρούς πυροσβέστες την καμένη Ελληνική γη τις περιουσίες ανθρώπων μιας ζωής που χάθηκαν ,διαβάστε αυτό το κείμενο πρέπει να αντιδράσουμε σ αυτή την μαυρίλα της δήθεν πράσινης ανάπτυξης ενός 'επιτελικού κράτους' που σκέφτεται μόνο τις μπίζνες ,επενδύσεις με κόστος την Ελληνική γη και τίποτα για τον λαό ..Η φύση αυτές τις μέρες 'μιλάει' ζητά βοήθεια ας μη μένουμε άλλο αδρανείς, το χρωστάμε στη νεα γενιά να διορθώσουμε τα λάθη μας για όλα και τους νεκρούς που πέσαν και πέφτουν στο καθήκον....

«ΚYΡIE, ΣΩΣΟΝ ΜΕ»

 Κυριακὴ Θ΄ Ματθαίου (Ματθ. 14,22-34)

«ΚYΡIE, ΣΩΣΟΝ ΜΕ»

«…ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με» (Ματθ. 14,30)

Ο Χριστός, ἀγαπητοί μου, δὲν ἔζησε πολὺ στὰ Ἰεροσόλυμα, ἐκεῖ ποὺ ἦταν οἱ γραμματεῖς, οἱ φαρισαῖοι καὶ οἱ ἀρχιερεῖς. Τὸν περισσότερο χρό­νο τῆς ἐπὶ γῆς ζωῆς του τὸν ἔ­ζησε κοντὰ στὴ λίμνη Γεννησαρὲτ ἢ θάλασσα τῆς Γαλιλαίας, ἐ­­κεῖ ποὺ οἱ ψαρᾶδες ἔῤῥιχναν τὰ δίχτυα τους γιὰ νὰ ζήσουν. Ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ψαρᾶδες διάλεξε καὶ τοὺς ἀποστόλους του, μὲ τοὺς ὁποίους ἀ­νεγέννησε τὸν κόσμο.
Στὴ λίμνη αὐτὴ ὁ Χριστὸς ἔκανε καὶ τὸ θαῦμα ποὺ περιγράφει τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο. Ποιό θαῦμα; Ἐὰν σᾶς ἔλεγαν ὅτι ἄνθρωπος περπάτησε πάνω στὴ θάλασσα, ποιός θὰ τὸ πίστευε; Καὶ ὅμως· «τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀν­θρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν» (Λουκ. 18,27).

Αἱ εὐεργετικαί θλίψεις

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἐναλλαγὲς στὴ ζωή του. Ἄλλοτε χαίρεται, γιατὶ ὅλα βαίνουν καλῶς στὴ ζωή του. Σκέπτεται, εὐχαριστεῖται καὶ ξεχνάει ὅτι ὁ οὐρανὸς δὲν εἶναι πάντα καθαρὸς καὶ διαυγής. Καὶ ἄλλοτε τὴ χαρὰ τὴ διαδέχεται ἡ θλίψη, ὅταν παρουσιάζονται ἐμπόδια στὴ ζωή του, ὅπως εἶναι οἱ ἀσθένειες, οἱ ἀποτυχίες, οἱ ἀδικίες, οἱ διωγμοί, οἱ συκοφαντίες καὶ πλῆθος ἄλλων δυσάρεστων γεγονότων.

Ἐκκλησία καί ἀνανέωση «ἕκαστος δέ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ...»

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, 
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα (Α΄ Κορ. γ΄ 9-17)

Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ «ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΣΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ», σελ. 170, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».
Ὁ Ἀπ. Παῦλος, μιλῶντας σήμερα γιά «ἐποικοδομή» καί γιά τό «θεμἐλιο» τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, μᾶς βοηθεῖ νά συλλάβουμε Ὀρθόδοξα - ἐκκλησιαστικά τήν ἔννοια τῆς ἀνανεώσεως.
Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι κοσμικό μέγεθος, ἀλλά θεανθρώπινη πραγματικότητα, ἁγιοτριαδική ζωή, κοινωνία μέσα στόν κόσμο. «Ἐφυτεύθη» στόν κόσμο, ὅπως θά πεῖ ὁ ἅγ. Εἰρηναῖος, γιά νά σώζεται ὁ κόσμος μέσα σ’ αὐτήν. Σωτηρία εἶναι ἡ ἐνσωμάτωσή μας στήν Ἐκκλησία, ἡ ἐκκλησιοποίησή μας, δηλαδή ἡ «ἐν Χρίστωσή» μας. Σώζει δέ ἡ Ἐκκλησία ὄχι μέ κοσμικά μέσα, ἀλλά μέ τήν θεία Χάρη, πού κατέχει.