Πῶς ὁ Θεός ταυτοχρόνως ἐνῶ ἑνώνεται ὡστόσο διακρίνεται;
Ἑνότητα καί διάκριση στόν Θεό σημαίνει ὅτι ὁ Θεός κατά τόν ἑαυτό του ὡς ὑπερβατικός, ὡς ὑπερούσιος, ὡς ὑπερφυής καί ἐξῃρημένος παραμένει σέ ἑνότητα μέ τόν ἑαυτό του καί ταυτόχρονα διακρίνεται, δηλαδή πληθύνεται. Ὄχι ὅτι γίνεται πολλοί θεοί. Πληθύνεται χωρίς ὁ ἴδιος νά ἐγκαταλείπει τήν ἐσωτερική του ἑνότητα. Πολλές φορές αὐτό πού διαβάζουμε μᾶς φαίνεται ἀντιφατικό. Ἀλλά ὅμως ἔτσι εἶναι!
Η ασφάλεια δεν αρκεί. Το δικαίωμα στην offline ζωή είναι αδιαπραγμάτευτο.
Η πρόσφατη παρέμβαση του ελβετικού Ομοσπονδιακού Ελεγκτικού Οργάνου, που ζήτησε την αναβολή της εφαρμογής της εθνικής ηλεκτρονικής ταυτότητας (e-ID) λόγω σοβαρών τεχνικών και θεσμικών ελλείψεων, δεν είναι απλώς μια τεχνική είδηση. Είναι ένα πολιτικό γεγονός μεγάλης σημασίας. Βλ. https://www.ictjournal.ch/news/2026-02-19/le-controle-federal-des-finances-critique-le-id-et-recommande-de-reporter-son
Η Ελβετία δεν σταμάτησε επειδή “φοβήθηκε την τεχνολογία”. Σταμάτησε επειδή αναγνώρισε ότι η εμπιστοσύνη δεν οικοδομείται πάνω σε ατελή συστήματα και ότι ένα κρατικό σύστημα ψηφιακής ταυτοποίησης δεν επιδέχεται πειραματισμούς. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.
Ἔγιναν καὶ αὐτά; Ναί, γίνονται, Ἀπὸ ποίους γίνονται;
Γίνονται ἀπὸ μερικούς, σεβαστούς, Πατριάρχες τῆς πολύπαθης Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας! Σεβαστοὺς γιὰ τὸ ὑψηλὸ πατριαρχικό τους ἀξίωμα καὶ λειτούργημα. Καταφεύγουμε λοιπὸν -ὅπως πάντα – σὲ ἀσφαλῆ πηγή, ἀντλώντας ἀπὸ ἐκεῖ τὶς σχετικὲς ἀποδείξεις δι’ ὅσα γράφουμε παρακάτω.
Διαβάζουμε ἔτσι τὰ ἑξῆς ὡς πρὸς τὶς ὑψηλὲς τιμητικὲς ἐκκλησιαστικὲς διακρίσεις ποὺ ἀπενεμήθησαν εἰς ἀξιόλογο γενικότερα πρόσωπο τῆς ἑλλην. κοινωνίας, ΑΛΛΑ – ἀλλά ποὺ εἶναι ὑψηλόβαθμος καὶ ὑψηλότιτλος τέκτων, πρόσωπο δηλαδὴ ποὺ εἶναι δραστήριο μέλος – ἡγέτης, Ὀργανώσεως σφόδρα ἀποδοκιμαζόμενης ὑπὸ τῆς εὐρύτερης Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας, Συνοδικῶς καὶ πολλάκις.
Ανοικτή Επιστολή προς την Ιερά Συνοδο του Αυτόκεφαλου της Εκκλησίας της Κύπρου
Κανονική βία, πνευματική αδικία και το σκάνδαλο της Πάφου
Το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου Σαλαμιού ως μαρτυρία εκκλησιαστικής εκτροπής
Το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στη Σαλαμιού Πάφου, τόπος ιερός, ταπεινός και βαθιά δεμένος με την πνευματική ιστορία του χωριού και της επαρχίας, κατέστη τις τελευταίες εβδομάδες οδυνηρό σύμβολο κανονικής βίας και εκκλησιαστικής αυθαιρεσίας. Και τούτο διότι στον χώρο αυτόν συμπυκνώνεται σήμερα όλη η τραγωδία που βιώνει η Μητρόπολη Πάφου.
Σημεῖα τῶν καιρῶν… Ὁ Πατριάχης Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος προωθεῖ τὴν ἕνωσιν μὲ τοὺς Παπικοὺς συμμετέχων εἰς οἰκουμενιστικὴν λειτουργίαν εἰς Παναμᾶν. Ἄν καὶ παραβαίνουν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι ἔχομεν κοινὴν πίστιν. Τὸ ἐπίσημον ἱστολόγιον τῆς Παπικῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Παναμᾶ (29.1.2026) arquidiocesisdepanama.org μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρει:
«Ἱστορικὴ Οἰκουμενικὴ Λειτουργία μεταξύ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ἐκκλησίας στὸν Παναμᾶ.
Ὁ Μακαριώτατος Θεόδωρος Β΄ παρασημοφορήθηκε ἀπὸ τὴν USMA
Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη,
τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
ΜΕΡΟΣ ΙΣΤ΄
ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ
Τόσο ὁ Καζύνσκι ὅσο καὶ ὁ Χαὰγκ διευκρινίζουν ὅτι ὁ «ὁδοστρωτήρας» τῆς τεχνολογίας, ὁ ὁποῖος συνθλίβει τὸν πολιτισμό, δὲν πρέπει νὰ ἐξετάζεται μόνο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ὑλικοῦ μηχανισμοῦ ποὺ διαθέτει, δηλ. τὰ ἐργαλεῖα καὶ τὶς μηχανές, ἀλλὰ νὰ συλλαμβάνεται ὑπὸ ἕνα εὐρύτερο πρίσμα, τὸ ὁποῖο καλύπτει τὶς λεγόμενες «τεχνικές» τῆς τεχνολογίας, εἴτε αὐτὲς εἶναι τεχνικές τῆς χημείας, ὅπως ἡ πολιτικὴ μηχανικὴ καὶ ἡ βιοτεχνολογία, εἴτε ἀνθρώπινες ἢ ὀργανωτικὲς τεχνικές, ὅπως ἡ προπαγάνδα καὶ ἡ παιδαγωγικὴ ψυχολογία [1].
Εἶμαι δικός μου καί κάνω ὅ, τι θέλω;
…Τίποτε δέν εἶναι δικό μας. Τό ὅτι ὑπάρχουμε σημαίνει ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη.
Τό νά πῶ «Κάνω ὅ,τι θέλω, τό σῶμα καί ἡ ψυχή μοῦ ἀνήκει» αὐτό εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχήν ἔκφραση τῆς αὐτονομήσεως. Αὐτό εἶναι πτώση. Εἶναι ἡ κατ’ἐξοχήν ἔκφραση τῆς ἁμαρτίας.
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου – συγγραφέως
Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων
Εν Κυθήροις τη 25η Φεβρουαρίου 2026
Ήδη από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, η αγία μας Εκκλησία μας εισήγαγε σε μιά νέα περίοδο του εορτολογίου της, την περίοδο του Τριωδίου. Μας δίδει έτσι την αφορμή να στρέψουμε και πάλι την προσοχή μας προς το νόημα και το περιεχόμενό της και να προσεγγίσουμε κάποιες πτυχές της, που μπορούν να μας βοηθήσουν σε μιά βαθύτερη κατανόηση της σημασίας της στην πνευματική μας ζωή.
Είναι μια πένθιμη και κατανυκτική περίοδος που αρχίζει, όπως είναι γνωστό, από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και φθάνει μέχρι τον εσπερινό του Μεγάλου Σαββάτου. Αυτήν διαδέχεται κατόπιν η χαρμόσυνη περίοδος του Πεντηκοσταρίου, που αρχίζει από την Κυριακή του Πάσχα και φθάνει μέχρι την Κυριακή των αγίων Πάντων.
Οἱ
Χριστιανοὶ ποὺ διαβάζουν τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνον καὶ τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς
Παναγίας κάθε βράδυ, συνήθως μετὰ ἀπὸ ἕνα χρονικὸ διάστημα - ἀνάλογα μὲ
τὸ χάρισμα τοῦ καθενός, τοὺς μαθαίνουν σχεδόν ἀπ' ἔξω (ἀπὸ μνήμης). Σὲ
αὐτὸ τὸ σχόλιο θὰ προσπαθήσουμε νὰ βοηθήσουμε ἐκεῖ ποὺ δυσκολεύονται
μερικοί.
Οἱ Χαιρετισμοί (Ἀκάθιστος Ὕμνος, «Κοντάκιον»), ἀκολουθοῦν τὴν ἀλφαβητικὴ ἀκροστιχίδα, εἶναι γραμμένοι κατ'ἀλφάβητον, δηλ. ξεκινοῦν ἀπό τό Α (Ἄγγελος πρωτοστάτης), καὶ τελειώνουν στό Ω (Ὦ πανύμνητε Μῆτερ). Ἄρα ὅταν ποῦμε τό «Βλέπουσα ἡ Ἁγία», γνωρίζουμε ὅτι τὸ ἐπόμενο ξεκινάει ἀπό τό (Β) -> Γ (Γνῶσιν ἄγνωστον). Τό κάθε ἕνα ἀπὸ τὰ 24 τροπάρια λέγονται Οἶκος ἢ στροφή.
Σπανίως προσέχουμε την παρουσία του Θεού. Δεν βλέπουμε το Θεό μπροστά μας, δεν τον αισθανόμαστε δίπλα, μέσα μας! Ένας κόσμος ολόκληρος βρίσκεται στο σκοτάδι της αγνωσίας και στη σκιά του θανάτου, πεινασμένος και διψασμένος για την τροφή της ζωής, περιπλανώμενος σαν το πρόβατο χωρίς ποιμένα, καταπονημένος απ’ τις εχθρικές δυνάμεις του σκότους, μακριά από τον Κύριο που είναι τόσο κοντά μας. Ταξιδεύουμε στο δρόμο της ζωής και ο Χριστός είναι μαζί μας, όμως οι οφθαλμοί μας «κρατούνται», όπως εκείνων των δύο μαθητών που βάδιζαν προς Εμμαούς (Λουκ. 24:16).
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 25η Φεβρουαρίου 2026
Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΟΝΗ ΕΠΩΦΕΛΗΣ ΚΑΙ ΘΕΑΡΕΣΤΗ ΝΗΣΤΕΙΑ
(Αναφορά στην γνήσια νηστεία της Εκκλησίας μας και στις παραφθορές της)
Εισήλθαμε, με τη χάρη του Θεού στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, στην ιερότερη και κατανυκτικότερη περίοδο των εορτών του έτους, κατά την οποία μας καλεί η Αγία μας Εκκλησία να κάμουμε τον προσωπικό μας αγώνα για να καθαριστούμε από τα πάθη μας και να αποκτήσουμε την αυθεντικότητά μας ως άνθρωποι. Να βαδίσουμε τον τραχύ, αλλά αναγκαίο δρόμο της άσκησης, για να φθάσουμε καθαρισμένοι και πνευματικά ανακαινισμένοι, προκειμένου να εορτάσουμε θεοφιλώς την λαμπροφόρο Ανάσταση του Λυτρωτή μας Χριστού, η οποία σηματοδοτεί και την δική μας ανάσταση.
Υπό του Αγ. Ιω. Χρυσοστόμου
Αληθινή ιστορία
Διηγείται ο
π.Στεφανος Αναγνωστόπουλος:
Τελείωσε το κήρυγμα, τελείωσε και η Θεία Λειτουργία και μοιράστηκε το αντίδωρο.
Κάποια κυρία, τη στιγμή που έπαιρνε το αντίδωρο από το χέρι μου, είπε:
Πάτερ θέλω να σας δω στο τέλος, θα σας περιμένω.
Πράγματι στο τέλος την συνήντησα.
Σας τα λέγω αυτά, διότι προχτές το βράδυ,
ψάχνοντας το αρχείο μου, βρήκα ένα φάκελο που έγραφε: «Ιστορίες για κηρύγματα που δεν ελέχθησαν». 
Έτσι βρήκα και την ιστορία που σας άρχισα και που είναι αληθινή.
Γράφει Κωνσταντίνος Αρβανίτης Δρ Ιατρικής - Καρδιολόγος
† Ὁ Ἀντινόης Παντελεήμων (Λαμπαδάριος)
Ἐφησυχάζων Μητρ. Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς
Πρόσφατα δέχτηκα τὴν πιὸ πάνω ἐρώτηση καὶ ἀπαντῶ:
Ὄχι, φυσικά! Δὲν ἐπιτρέπεται!
Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες ἔχουν δικούς τους ναοὺς καὶ δικό τους λειτουργικὸ τυπικό. Ἂς πᾶνε στοὺς δικούς τους ναοὺς καὶ αἴθουσες.
Ὁ Ἀδάμ, ὁ πατέρας τῆς οἰκουμένης, ἐγνώριζε στόν Παράδεισο τή γλυκύτητα τῆς θείας ἀγάπης. Ἔτσι, μετά τήν ἔξωσή του ἀπό τόν Παράδεισο γιά τό ἁμάρτημά του, ἐγκαταλειμμένος ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, θλιβόταν πικρά καί ὀδυρόταν μέ βαθεῖς στεναγμούς. Ὅλη ἡ ἔρημος ἀντηχοῦσε ἀπό τούς λυγμούς του. Ἡ ψυχή του βασανιζόταν μέ τή σκέψη: «Ἐλύπησα τόν ἀγαπημένο μου Θεό». Δέν μετάνοιωνε τόσο γιά τήν Ἐδέμ καί τό κάλλος της, ὅσο γιά τήν ἀπώλεια τῆς θείας ἀγάπης, πού τραβᾶ ἀχόρταγα τήν ψυχή στό Θεό.
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
«Μακάριοι οἱ πενθοῦντες ότι αὐτοί παρακληθήσονται» (Ματθ. 5,4).
«Δέν έρχεται τό πένθος άπό τό δάκρυ, άλλά τά δάκρυα άπό τό πένθος» (Άββας Βαρσανούφιος).
Πατέρες καί αδελφοί,
Πρίν σας ὁμιλήσω γιά τό ἀνωτέρω θέμα, ἡ σκέψις μου μέ προτρέπει νά σάς ζητήσω συγχώρησι διότι τολμώ τώρα νά άναπτύξω αύτό τό θέμα, ἐνῶ ἐγώ είμαι τελείως σκληρόκαρδος καί σκοτισμένος στόν νοῦ άπό τά πάθη. Οί Ἅγιοι Πατέρες λέγουν ότι κανείς δέν είναι πτωχότερος στόν κόσμο άπό ἐκεῖνον πού σκέπτεται νά όμιλήση στούς άλλους γιά τίς άρετές, χωρίς ό ίδιος νά έχη πεῖρα άπ' αύτές στήν πράξι. Άλλά άφήνοντας τήν πνευματική μου πτώχεια καί τίς έλλείψεις μου, φέρω στόν νοῦ μου τήν παίδευσι τοῦ οκνηρού έκείνου δούλου πού έκρυψε τό τάλαντο τοῦ Δεσπότου του στήν γή (Ματθ. 25,30) καί θά προσπαθήσω νά θεραπεύσω τήν οκνηρία καί άπειρία μου άκολουθώντας τούς άγωνιστάς καί γενναίους δούλους τοῦ Κυρίου μας.
'Υπάρχει, παιδί μου, υπάρχει καί είναι στοργικός Πατέρας, διότι με την
αρρώστια καί τους πόνους μας καθαρίζει άπό τίς πολλές μας αμαρτίες.
Όπως
αν ασχολιόσουν μέ καμμιά σκληρή δουλειά, όπου τά ρούχα σου και τό σώμα
σου θά βρωμούσαν κυριολεκτικώς, θά χρειαζόσουν μία σκληρή βούρτσα γιά νά
καθαριστής καλά, κι έσύ καί τό σώμα σου καί τά ρούχα σου, κατά τόν ίδιο
τρόπο καί ό Θεός χρησιμοποιεί τήν αρρώστια σάν ευεργετικό καθαρισμό της
ψυχής, γιά νά τήν προετοιμάση γιά τή Βασιλεία των ουρανών.
Η τηλεοπτική μυθοπλασία στην Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται πλέον απλώς ως προϊόν ψυχαγωγίας. Μετατρέπεται, όλο και πιο καθαρά, σε στρατηγικό εργαλείο. Η Άγκυρα επιλέγει να στηρίξει θεσμικά έναν κλάδο που ήδη λειτουργεί ως εξαγωγική «μηχανή», επενδύοντας σε σειρές που ταξιδεύουν στο εξωτερικό και ενισχύουν την εικόνα της χώρας.
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
289. Τούς κατοίκους πού κάνουν μία διεφθαρμένη ζωή, ὅταν τούς ἐπιτρέπει ὁ Θεός παιδεύσεις, δέν προστατεύει οὔτε τά σύνορά τους, οὔτε καί τ᾿ ἅρματά τους· ἐνῶ γιά μία καθαρή ζωή τους, τούς προστατεύει ὁ Θεός. Τά ἔθνη ἔχουν ἕνα μυστικό σκοπό νά ἐπιτελέσουν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἐπιτυγχάνεται ὁ σκοπός τους, ἔχουν τήν προστασία τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ, ὅταν τόν προδίδουν, νά ἑτοιμάζωνται γιά τιμωρίες.
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ (+1910-1989) «ΜΕΓΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΟΣ ΨΥΧΩΝ», ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΣΟΦΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ ΣΕ 500 ΚΕΦΑΛΑΙΑ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης.
Πατῆστε τὸν κάθε τίτλο τῶν ὁμιλιῶν, για να τις διαβᾶστε καὶ νὰ τὶς κρατῆστε εἶναι σε pdf
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η παρουσία των Πατέρων του ταραγμένου 4ου μ. Χ. αιώνα είναι πολύ σημαντική, διότι κατόρθωσαν να αναδείξουν την Εκκλησία του Χριστού, μέσα από την ιστορική εκείνη καμπή, ως το νέο πνευματικό σχήμα της ανθρωπότητας, το οποίο διαδέχτηκε τον καταρρέοντα εθνισμό. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Ρηγίνος, επίσκοπος Σκοπέλου, ο οποίος υπήρξε ένα από τα τελευταία θύματα της ειδωλολατρίας.
Ήταν έλληνας στην καταγωγή και γεννήθηκε στις αρχές του 4ου αιώνα στη Λειβαδιά της Βοιωτίας από ευσεβείς και ενάρετους γονείς. Έχοντας αυτοί οικονομική και κοινωνική θέση στην τοπική κοινωνία, έδωσαν στο γιό τους σοβαρή μόρφωση. Τον έστειλαν σε ονομαστές σχολές της εποχής, όπου σπούδασε την θύραθεν παιδεία. Παράλληλα φρόντισαν να γεμίσουν την ψυχή του με πίστη στο Θεό και ευσέβεια και τον στόλισαν με αρετές. Τον κατήχησαν στην ορθόδοξη πίστη και τον έμαθαν πως να ξεχωρίζει τις πλάνες, οι οποίες την εποχή εκείνη, αλλά και κάθε εποχή, τείνουν να νοθεύσουν τη σώζουσα αλήθεια της Εκκλησίας μας και να αναστείλουν το σωστικό της έργο. Έτσι ο Ρηγίνος κατέστη ενωρίς μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, ένας χαριτωμένος άνθρωπος, κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η μεγάλη εικονομαχική έριδα στο Βυζάντιο (726-842) ανέδειξε μεγάλους Πατέρες και ομολογητές, οι οποίοι έδωσαν τιτάνιους αγώνες για την υπεράσπιση της ορθοδόξου πίστεως. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Ταράσιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ο Ομολογητής, ο οποίος έβαλε τη δική του σφραγίδα στην διάσωση της σώζουσας ορθόδοξης πίστης την ταραγμένη εκείνη εποχή.
Γεννήθηκε περί το 730 στην Κωνσταντινούπολη από ευγενείς γονείς. Ο πατέρας του ονομάζονταν Γεώργιος, ο οποίος ήταν πατρίκιος και υπηρέτησε ως έπαρχος της Βασιλεύουσας και δικαστής. Η μητέρα του ονομάζονταν Ευκρατία και ήταν πολύ ευσεβής. Αυτή μετέδωσε στον Ταράσιο βαθιά πίστη στο Θεό και ευσέβεια. Έκανε λαμπρές σπουδές και αναδείχτηκε ανώτερος κρατικός υπάλληλος. Υπηρέτησε ως ύπατος και πρωτασηκρήτης. Ανέβηκε στο αξίωμα των υπάτων. Έγινε ύπατος και τον εξέλεξαν ως πρώτο γραμματέα των μυστικών του αυτοκράτορα.
Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος (καί Ἱερομόναχος 20/6/2023) Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος τοῦ Κων/νου γεννήθηκε στὴ Δράμα τό 1931 ἀπό Ἕλληνα πατέρα καὶ Ρουμάνα μητέρα. Ἔλαβε δημοτικὴ καὶ γυμνασιακὴ ἐκπαίδευσι στὴ Δράμα, περνώντας τὰ παιδικά του χρόνια μὲ φτώχεια καὶ πολλὲς στερήσεις. Ὑπηρέτησε στὸν Ἑλληνικὸ Στρατὸ γιά 30 μῆνες ὡς ἔφεδρος Ἀνθυπολοχαγός. Μετὰ τὴν ἀποστράτευσί του ἐργάστηκε ὡς βοηθὸς Λογιστοῦ. Τό 1957 ἐνυμφεύθη τὴν Ἑλένη Λιασκοπούλου τοῦ Δημητρίου ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη. Ἀπὸ τὸ γάμο τους ἕως καὶ τό 2018 ἀπέκτησαν 7 παιδιά, 18 ἐγγόνια καί 19 δισέγγονα.
Ἀπορρίπτοντας σημαντικὴ ὑποτροφία στὴ Γαλλία γιὰ σπουδὲς στὴν κλασσικὴ φανητικὴ μουσική (1952), τό 1958 ἀνταποκρινόμενος στὴν Ἱερατική του κλήση εἰσάγεται στὸ τότε Ἀνώτερο Ἐκκλησιαστικὸ Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης. Στίς 22-08-1959 χειροτονεῖται Διάκονος καὶ στίς 26-03-1961 Πρεσβύτερος, μὲ ὀργανικὴ θέσι στὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο Εὐόσμου, ἀπὸ τὸν τότε Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα Παπαγεωργίου. Τό 1973 φοίτησε στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.
Το πρωτοσέλιδο δεν κραυγάζει απλώς. Προειδοποιεί. 47,2 έτη ο μέσος Έλληνας. Η χώρα γερνά, συρρικνώνεται, αδειάζει.
Το δημογραφικό δεν είναι «κοινωνικό ζήτημα». Δεν είναι «στατιστικό πρόβλημα».
Είναι
ο πρώτος και πλέον επείγων όρος για την ύπαρξη και τη συνέχεια της
Ελλάδας ως ιστορικού, πολιτικού και πολιτισμικού υποκειμένου.
Χωρίς νέες γενιές, δεν υπάρχει οικονομία. Δεν υπάρχει άμυνα. Δεν υπάρχει ασφαλιστικό σύστημα. Δεν υπάρχει έθνος.
