«Ἐὰν θέλῃ κάποιος νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ, ἄς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, καὶ ἄς σηκώσει τὸ σταυρό του καὶ ἄς μὲ ἀκολουθεῖ».
(Λουκ. θ΄23)
Σηκώνω τὸ σταυρό μου σημαίνει εἶμαι ἕτοιμος νὰ πεθάνω γιὰ τὸ Χριστό, νεκρώνω τὰ μέλη τοῦ σώματός μου ποὺ μὲ σύρουν πρὸς τὶς γήινες ἀπολαύσεις, ἔχω παραταχθεῖ γιὰ μάχη ἀπέναντι σὲ κάθε κίνδυνο ποὺ ἔρχεται ἐναντίον μου γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἀδιαφορῶ γιὰ τὶς τέρψεις τῆς παρούσας ζωῆς.
Μεγάλου Βασιλείου
«Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε, καί μαστοί οὕς ἐθήλασας».
«Μακαρίζομέν σε Θεοτόκε Παρθένε καί δοξάζομέν σε οἱ πιστοί κατά χρέος...». Φύλαξε ἡ Ἀειπάρθενος Θεοτόκος Μαρία, παρθενία, ἁγνότητα καί ἁγιοσύνη· μέ τέλεια ἀγάπη καί ὑπακοή παρέμεινε ἰσόβια ἁγνή καί καλή φροντίζοντας ἀπερίσπαστα τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου. Ἀφιερωμένη στήν ὑπακοή πρός τόν Θεόν, γέννησε ἐν παρθενίᾳ τόν Ἀμήτωρα ἐκ Πατρός καί Ἀπάτωρα ἐκ μητρός, τόν Χριστόν. Εὐδοκήσαντα τοῦ Πατρός μέ τήν ὑποστατική παρουσία τοῦ Υἱοῦ καί τήν ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος πού ἐκπορεύεται ἐκ μόνου τοῦ Πατρός, δώρισε στόν κόσμο, τόν αἴροντα τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, Ἰησοῦν, τόν Θεάνθρωπον Σωτῆρα. Γι’ αὐτό καί ἔγινε ἡ ἀγαπημένη τῶν χριστιανῶν, Κυρία τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων, κατέχουσα τά δευτερεῖα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀφοῦ γέννησε τόν Μόνον ἐκ φύσεως ἀναμάρτητον, Χριστόν.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Ανάμεσα στους αφοσιωμένους και πιστούς μαθητές του Κυρίου ήταν και ο απόστολος Θαδδαίος, όπως τον αποκαλεί ο ευαγγελιστής Μάρκος (3,16), ο οποίος αναφέρεται και με τα ονόματα Λεββαίος από τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, αλλά και ως Ιούδας (Ιωάν,14,22).
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το όνομα Θαδδαίος είναι επώνυμο. Συνδυάζοντας τους καταλόγους του Ευαγγελίου του Λουκά (6,16) και των Πράξεων (1,13) συμπεραίνουμε ότι τα τρία αποστολικά ονόματα Θαδδαίος, Λεββαίος και Ιούδας ανήκουν προφανώς στο ίδιο πρόσωπο. Άρα το πραγματικό όνομά του ήταν Ιούδας και το Λεββαίος και Θαδδαίος ήταν το επώνυμό του. Το προσωνύμιο Θαδδαίος, όπως αναφέρει ο ευαγγελιστής Ματθαίος (10,3) σημαίνει «γενναίος» ή κατ’ άλλους «μεγαλόψυχος». Η υπόθεση αυτή ενισχύεται, διότι το «Θαδδαίος» φαίνεται να είναι προσωνύμιο από το αραμαϊκό Taddai = «ο με καρδιά», δηλαδή αυτός που «το λέει η καρδιά του». Άλλωστε πολλές μορφές στην Καινή Διαθήκη πρόσωπα έχουν περισσότερα του ενός ονόματα (π.χ. Σίμων-Πέτρος, Βαρνάβας-Ιωσήφ).
 |
| Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης |
Κάποτε ὁ Ἅγιος ἔπιασε τόν σφυγμό μίας κυρίας καί τῆς ἀποκάλυψε πολλά προσωπικά της μυστικά. Αὐτή ενημέρωσε τόν μακαριστό Γέροντα Εφραίμ πού τότε ἦταν Ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Φιλοθέου (και κατόπιν Ἡγούμενος στην Αριζόνα) καί ἐκεῖνος προβληματίστηκε, ἐπειδή, ἱστορικά, κανένας ἄλλος Ἅγιος δέν ἔπιανε τόν σφυγμό τῶν ἀνθρώπων. Καλοπροαίρετος ὅπως ἦταν, πῆγε νά τόν γνωρίσει προσωπικά.
1179. Ο Κύριος Θεός τιμωρεί τα παιδιά για τις γονικές κατάρες
Ερώτηση Ενορίτη: Ο δεκαπεντάχρονος γιος μου συχνά δεν με υπάκουε, συχνά μιλούσε με θράσος εναντίον μου, για το οποίο, μέσα στη θλίψη της ψυχής μου, τον καταρόμουν, λέγοντάς του: «Αχάριστο γιε μου! Είθε να μείνεις άφωνος». Και πράγματι, μετά από λίγο καιρό, ο γιος μου έμεινε άφωνος. Δεν ήταν αυτό επειδή τον καταράστηκε;
Η απάντηση του ιερέα : Ίσως αυτός είναι ο λόγος. Η Αγία Γραφή λέει: η ευλογία του πατέρα ενδυναμώνει τα παιδιά στο σπίτι, αλλά η κατάρα της μητέρας τα απαλλάσσει. Δηλαδή, αν ένας πατέρας και μια μητέρα ευλογούν τα παιδιά τους, τότε ο Θεός τους ευλογεί, δίνοντάς τους όλα τα χρήσιμα και απαραίτητα για αυτή τη ζωή. Αλλά αν καταριούνται τα παιδιά τους, τότε ο Θεός τιμωρεί τα παιδιά τους.
Ορίστε ένα παράδειγμα αυτού!
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Οι χιλιάδες Νεομάρτυρες στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας υπήρξαν ταυτόχρονα και Εθνομάρτυρες, διότι για τον Έλληνα Ορθόδοξο, πίστη και Πατρίδα δεν χωρίζονται. Μαρτύρησαν, για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία. Ένας από τους ηρωικότερους Νεομάρτυρες και Εθνομάρτυρες υπήρξε και ο άγιος Νεομάρτυρας Δημήτριος από τη Σαμαρίνα.
Γεννήθηκε περί τα τέλη του 18ου αιώνα στα ορεινά χωριά της Σαμαρίνας, των Γρεβενών, όπου η δουλεία των τυράννων Οθωμανών ήταν κάπως περιορισμένη, λόγω του απρόσιτου των εδαφών. Γι’ αυτό και στα μέρη εκείνα είχε αναπτυχθεί ιδιαίτερα η ιδέα της επανάστασης και της απελευθέρωσης από την απάνθρωπη τουρκική δουλεία και είχαν αναπτυχθεί επαναστατικές κινήσεις.
Δεν γνωρίζουμε πολλά για την καταγωγή του και την παιδική του ηλικία. Ό, τι γνωρίζουμε το οφείλουμε στον Γάλλο πρόξενο στα Ιωάννινα, περιηγητή και φιλέλληνα François Pouqueville (Πουκεβίλ), ο οποίος είχε γνωρίσει το Δημήτριο στη Σαμαρίνα και έζησε τους κατοπινούς βασανισμούς του και τον μαρτυρικό του θάνατο. Εικάζουμε να γεννήθηκε και να ανατράφηκε από ευσεβείς γονείς, οι οποίοι του ενέπνευσαν την πίστη στο Χριστό, ως το μόνο σωτήρα και λυτρωτή του κόσμου. Φαίνεται πως του ενέπνευσαν επίσης και καλλιέργησαν στην ψυχή του την υπέρτατη ιδέα της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την οποία καταπατούσαν βάναυσα οι αλλόθρησκοι και βάρβαροι τύραννοι.
Μια πλειάδα Αγίων και Μαρτύρων της αρχαίας Εκκλησίας ανάδειξε το ρωμαϊκό στράτευμα. Μάλιστα οι περισσότεροι από αυτούς κατέχουν τον ύπατο τίτλο του Μεγαλομάρτυρα, διότι ως στρατιωτικοί, επέδειξαν μεγάλη ανδρεία και καρτερικότητα στα ανείπωτα μαρτύρια, που υπέστησαν από τους ειδωλολάτρες για την πίστη τους στο Χριστό. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Ανδρέας ο Στρατηλάτης και οι συν αυτώ 2593 μάρτυρες στρατιώτες.
Ο ηρωικός και ένδοξος άγιος Ανδρέας έζησε στα τέλη του 3ου και στις αρχές του 4ου αιώνα. Υπηρετούσε ως αξιωματικός τριβούνος (χιλίαρχος) στο ρωμαϊκό στρατό, στα χρόνια που βασίλευε ο ασεβής, θηριώδης και σφοδρός διώκτης του Χριστιανισμού, Μαξιμιανός Γαλέριος (περί το 300). Είχε επιδείξει ιδιαίτερη ανδρεία και ζήλο στο στράτευμα και είχε σημειώσει πολλές νίκες κατά των βαρβάρων. Για το λόγο αυτό ο αυτοκράτορας του ανέθεσε τη φύλαξη των ανατολικών συνόρων, ως επικεφαλής επίλεκτου στρατεύματος, για την απώθηση των Περσών, οι οποίοι λυμαίνονταν τις ανατολικές επαρχίες του κράτους.
Στόν ἀπόηχο ὅσων συμβαίνουν στήν Κίνα μέ τό ψηφιακό γουάν, ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση προχωρεῖ μέ γοργούς ρυθμούς πρός τήν δημιουργία ἑνός ψηφιακοῦ νομίσματος, τό ὁποῖο παρουσιάζεται ὡς μέσο κυριαρχίας. Ὡστόσο ἡ υἱοθέτησή του ἐγείρει πολλά ἐρωτήματα σχετικά μέ τήν προστασία τῆς ἰδιωτικότητας καί τῆς ἐμπιστευτικότητας τῶν πληρωμῶν.
τῆς ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΝΑΞΑ
Μέ 416 ψήφους ὑπέρ, 169 κατά καί 22 ἀποχές, τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο τάχθηκε στίς 9 Ἰουλίου ὑπέρ τῆς δημιουργίας ἑνός ψηφιακοῦ εὐρώ. Τό ἀποτέλεσμα αὐτό ἀνοίγει τόν δρόμο γιά διαπραγματεύσεις μέ τό Συμβούλιο τῆς ΕΕ πρίν ἀπό μιά ἐνδεχόμενη ὁριστική υἱοθέτηση τοῦ μέτρου. Τριάντα ἕξι εὐρωπαϊκές τράπεζες, μεταξύ τῶν ὁποίων ἡ BPCE στήν Γαλλία, ἡ Ἐθνική Τράπεζα τῆς Ἑλλάδας, ἡ Τράπεζα Πειραιῶς καί ἡ Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων, θά συμμετάσχουν σέ μιά πιλοτική φάση δοκιμῶν τοῦ ψηφιακοῦ εὐρώ ὡς πάροχοι ὑπηρεσιῶν πληρωμῶν.
Τρεις ανατροπές που ελευθερώνουν τον άνθρωπο
Γεώργιος Αποστολάκης
Εἶπε ὁ Ἀββᾶς Ματώης· «Τρεῖς Γέροντες πῆγαν στὸν Ἀββᾶ Παφνούτιο τὸν Κεφαλᾶ νὰ τὸν παρακαλέσουν γιὰ καμμιὰ συμβουλή.
Τοὺς ρώτησε λοιπὸν ὁ Γέροντας· “ Τί θέλετε νὰ σᾶς πῶ; Πνευματικὰ ἢ σωματικὰ πράγματα; ”.
Τοῦ ἀπαντοῦν· “Πνευματικά”.
Τότε τοὺς λέει ὁ Γέροντας· “Πηγαίνετε στὴν εὐχὴ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀγαπήσετε πιότερο τὴν θλίψη παρὰ τὴν ἀνάπαυση· τὶς προσβολὲς περισσότερο παρὰ τὴν δόξα· τὸ δόσιμο καλύτερα παρὰ τὸ πάρσιμο”».
Παράξενα λόγια για τη σημερινή εποχή. Ίσως μάλιστα περισσότερο παράξενα σήμερα απ’ ό,τι όταν τα είπε ο Αββάς Παφνούτιος στους τρεις Γέροντες που πήγαν να ζητήσουν πνευματική συμβουλή. Διότι ολόκληρος σχεδόν ο σύγχρονος τρόπος ζωής μάς διδάσκει το ακριβώς αντίθετο.
σ.σ. Αν συμπεριλάβουμε και τα σχολεία που αναστέλλονται στις υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδος, πού έχουμε φθάσει; Την ώρα που κλείνουν τα σχολεία αυξάνονται τα μαγαζιά κατοικιδίων και τα κομμωτήρια σκύλων. Στις πολυκατοικίες ακούγονται όλο και περισσότερα γαυγίσματα και όχι γέλια και κλάμματα παιδιών. Πόσο εύκολα μας πείσανε οι εθχροί του έθνους να αυτοκτονήσουμε με χαζομόδες, συναισθηματισμούς και ζωολατρείες; Και οι δήμιοι του έθνους προτείνουν απροκάλυπτα την αντικατάστασή μας από έθνη βαρβάρων. Πεθαίνει η Ελλαδίτσα μας. Είναι ζήτημα χρόνου να πατήσουν ξένοι πάνω στην άδεια γή μας. Ας ξυπνήσουμε επιτέλους κι ας απαιτήσουμε από τους υποψήφιους πολιτικούς Ελληνικές λύσεις για τους Έλληνες και όχι νεοταξικές για τους ξένους στο νούμερο ένα πρόβλημα της Πατρίδας μας που είναι το δημογραφικό. Μόνο αυτό το στοιχείο αρκεί για να πεισθούμε πόσο επικίνδυνοι και άχρηστοι είναι όσοι κυβέρνησαν έως τώρα και να τους βγάλουμε για πάντα από την ζωή μας.
 |
| Σολωμός Σολωμού και το κατέβασμα της τουρκικής σημαίας- Photo:Alphanews |
Ο Σολωμός Σολωμού ανεβαίνει στον ιστό. Εκεί τον περιμένουν όσοι θυσιάστηκαν για την Ελλάδα πριν από αυτόν.
Αύγουστος στην Κύπρο. Ζέστη, χώμα, φωνές, κόσμος αναστατωμένος και απέναντι τα φυλάκια. Τρεις ημέρες έχουν περάσει από τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ, είναι η ημέρα της ταφής του και η οργή δεν έχει καταλαγιάσει. Είναι 14 Αυγούστου 1996, παραμονή της Παναγίας. Μέσα σε όλο αυτό βρίσκεται ένας 26χρονος από το Παραλίμνι, ο Σολωμός Σολωμού. Φορά μαύρο μπλουζάκι, έχει ένα τσιγάρο στο στόμα και προχωρά προς τον ιστό της τουρκικής σημαίας. Γύρω του ακούγονται φωνές. Η ένταση είναι μεγάλη. Εκείνος συνεχίζει, φτάνει στον ιστό και αρχίζει να ανεβαίνει. Τα χέρια τραβούν το σώμα προς τα πάνω, τα πόδια σφίγγουν τον ιστό και το τσιγάρο παραμένει στα χείλη του. Είναι ένας άνθρωπος μέσα στον κυπριακό Αύγουστο, ιδρωμένος, αποφασισμένος, εκτεθειμένος μπροστά στα όπλα. Και τότε ακούγονται οι πυροβολισμοί. Ο Σολωμού πέφτει νεκρός.
Ἡ εὕρεση τῆς θαυματουργῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας, ἔγινε ὕστερα ἀπὸ ὅραμα τῆς Ἁγίας Πελαγίας.
Τὴν Κυριακὴ 9 Ἰουλίου 1822 βλέπει στὸν ὕπνο της μία μεγαλοπρεπῆ κυρία μὲ φωτοστέφανο, ἡ ὁποία τῆς ἐξηγεῖ πόσο ὑπέφερε θαμμένη τόσα χρόνια κάτω ἀπὸ τὸ χῶμα. Τῆς ζήτησε ὅταν ξημερώσει νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν ἐπίτροπο ἐσωτερικῶν ὑποθέσεων τῆς Μονῆς καὶ νὰ τοῦ ἀνακοινώσει τὴν ἐπιθυμία της νὰ ἀποκαλυφθεῖ τὸ ἐρειπωμένο θαμμένο μέγαρό της στὸν ἀγρὸ τοῦ Ἄντ. Δωξαρά.
Ὅταν ξύπνησε κατάλαβε ὅτι ἡ κυρία ἦταν ἡ Θεοτόκος καὶ ὅτι τὸ μέγαρο ἦταν προφανῶς ὁ Ναός Της. Τῆς γεννήθηκαν ὅμως ἀμφιβολίες γιὰ τὸ κατὰ πόσο μπορεῖ κάτι τέτοιο νὰ συμβαίνει σὲ ἐκείνη τὴν ἄσημη ταπεινὴ καὶ τὸ πῶς θὰ ἔπρεπε νὰ ὑποφέρει τοὺς χλευασμοὺς καὶ τὶς κοροϊδίες τοῦ δύσπιστου κόσμου. Ἔτσι ἀποφάσισε νὰ μὴν ἀναφέρει τίποτα.
 |
Χρήστος Σαλταούρας
Ένα από τα συνηθισμένα επιχειρήματα των Προτεσταντικών αιρέσεων, ενάντια στην τιμή των Αγίων, και ειδικά της Θεοτόκου Μαρίας είναι το εξής : Ο Ιησούς Χριστός λέγουν, δεν απέδιδε καμία ιδιαίτερη τιμή στην μητέρα του και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις την αποκαλούσε απλώς «γύναι» = γυναίκα .....δηλαδή ούτε «μάνα» δεν την έλεγε. Άρα υποστηρίζουν δεν πρέπει να της αποδίδουμε ιδιαίτερη τιμή, ούτε να την αποκαλούμε «Παναγία», «Θεοτόκο», κτλ. Προσπαθούν οι αιρετικοί να προσδώσουν αρνητική - υποτιμητική χροιά στην προσφώνηση «γύναι». Εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι σήμερα οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι σήμαινε και πως χρησιμοποιούνταν στην Αρχαιότητα και στην Αρχαία Γραμματεία η προσφώνηση αυτή. Σήμερα κανείς δεν προσφωνεί την μητέρα του «γυναίκα» ! Στην Αρχαιότητα όμως η προσφώνηση αυτή απευθύνονταν σε Βασίλισσες και γενικώς υπεροχικά και σεβάσμια γυναικεία πρόσωπα. Η προσφώνηση είναι συνώνυμη του «Κυρία».
Νέες οικογένειες επιλέγουν να μείνουν στον τόπο τους, κρατώντας ανοιχτά το σχολείο και τον βρεφονηπιακό σταθμό – Η μεγάλη εξαίρεση σε μια Θεσσαλία που χάνει πληθυσμό
Την ώρα που δεκάδες χωριά της ελληνικής περιφέρειας αδειάζουν, τα σχολεία κλείνουν και οι νέοι αναζητούν εργασία στα μεγάλα αστικά κέντρα ή στο εξωτερικό, η Χρυσομηλιά Μετεώρων καταγράφει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.
Στο ορεινό χωριό της Πίνδου, το 70% των ζευγαριών έχει τρία ή περισσότερα παιδιά, δημιουργώντας μια σπάνια δημογραφική νησίδα μέσα σε μια χώρα που γερνά και συρρικνώνεται.
Το καλοκαίρι που δολοφονήθηκαν ο Τάσος και ο Σολωμός ένιωσα μεγάλη ντροπή!
Εκείνο το καλοκαίρι, πρώτα δολοφονήθηκε ο Κουτλού Ανταλί. Στη συνέχεια, οι φρικτές πράξεις βίας που διαδέχονταν η μία την άλλη έκαναν τον καυτό, κιτρινισμένο Αύγουστο του 1996 να μείνει στην ιστορία ως ένας κατάμαυρος μήνας.
Εκείνον τον Αύγουστο, Ελληνοκύπριοι μοτοσικλετιστές στην περιοχή της Δερύνειας κατάφεραν να ξεφύγουν από τους στρατιώτες του ΟΗΕ και μπήκαν στη νεκρή ζώνη. Άρχισαν να προχωρούν προς τους στρατιώτες, τους αστυνομικούς και τους «πλήρως εξοπλισμένους πολίτες» που βρίσκονταν απέναντί τους.
❈ Λέει ὁ Ἅγιος Πορφύριος: "Χρειάζεται βέβαια καί λίγη προσπάθεια νά ἀποκτήσει κανείς ταπείνωση, ἀλλά ἡ ἄκρα ταπείνωση δέν ἀποκτιέται μέ τίς προσπάθειες καί τόν ἀγῶνα μόνο. Εἶναι ἀποτέλεσμα χάριτος".
Ἡ ἀρχική ταπείνωση, ἡ ταπεινοφροσύνη, εἶναι δική μας προσπάθεια. Ἀπό ἐκεῖ καί μετά ἡ τέλεια ταπείνωση εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ.
Γιά νά φτάσεις, ὅμως, στήν τέλεια ταπείνωση, θά πρέπει νά περάσεις πρῶτα ἀπό τήν ἀρχική. Θά πρέπει νά δείξεις στόν Θεό ὅτι θέλεις πράγματι τήν τέλεια ταπείνωση, κάνοντας τέλεια ὑπακοή στό θέλημά Του. Ὅταν ὅμως εἶσαι μεμψίμοιρος καί τά βάζεις μέ τόν Θεό, τότε δείχνεις ὅτι δέν θέλεις νά εἶσαι ταπεινός καί ἔτσι δέν φτάνεις ποτέ στήν τέλεια ταπείνωση.
Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου
ΒΟΗΘΑΕΙ ΚΑΛΟΓΕΡΙ
Τον Τυχικό τον έφαγε μόνο μια εκκλησιαστική απόφαση;
Ή μήπως πίσω από την υπόθεση υπάρχουν πολύ περισσότερα που κάποτε πρέπει να ερευνηθούν;
Ποιοι είχαν συμφέρον;
Ποιοι είχαν δύναμη;
Ποιοι είχαν χρήμα;
Ποιοι είχαν διασυνδέσεις;
Ποιοι σιωπούσαν;
Και ποιοι κινούσαν τα νήματα;
Σήμερα
αδελφέ θα ήθελα να σου χαρίσω την Λευτεριά της Κύπρου, ως δώρο στην
μνήμη σου, αλλά δυστυχώς τα δικά μου τα «ΘΕΛΩ», όπως και η δική σου
«ΘΥΣΙΑ» ΕΧΑΘΗΚΑΝ στην σκοπιμότητα των ΣΧΕΔΙΩΝ της Νέας Τάξεως και της
Παγκοσμιοποιήσεως.
Αδελφέ, δέξου σε παρακαλώ αυτά τα λίγα λόγια της ψυχής μου, ως δώρο, της
τιμής σου. Για σήμερα, με συγχωρείς, αυτά μονάχα έχω να σου προσφέρω.
Αύριο… Ίσως!!! Ελπίζω!!! Ακόμα ελπίζω πως θ’ αστράψει ξανά το ΦΩΣ του
Ελληνισμού!!! Ελπίζω αδελφέ, ακόμα ελπίζω!!!
Ωδή
Μέρα μηδέν τό έλαβες τό μήνυμα εκείνο
τό χαραγμένο στων αλύγιστων ηρώων μας τήν μνήμη
μέ του δίκιου τους τήν λάμψη.
Καί στην ομίχλη απ’ τό χθές, μέσα στην θύμησή σου,
ως σάλπισμα εξέγερσης πελώριο ξεπροβάλει
τής νιότης σου τό όραμα που στένεψε τόν χρόνο.
«Πάτερ, χανόμαστε!». Ὁ μεσόκοπος ἄνδρας μὲ βλέμμα γεμάτο άγωνία εἶχε σκύψει πρὸς τὸ μέρος τοῦ ἁγίου Σωφρονίου τοῦ Ἔσσεξ. «Ἡ Μαίρη, ή γυναίκα μου, βρίσκεται σὲ ὀγκολογικό νοσοκομεῖο στο Λονδίνο. Οἱ γιατροὶ μοῦ εἶπαν σήμερα ὅτι θὰ σταματήσουν τὶς ἀκτινοβολίες. Ἡ κατάσταση εἶναι μὴ ἀναστρέψιμη. Ο καρκίνος ἔχει προσβάλει ὅλα τὰ ζωτικά όργανα. Πάτερ! Θέλω νὰ γίνει ἕνα θαῦμα!»
Κίνησε ὁ Γέροντας γιὰ τὸ Λονδίνο. Βρῆκε μιὰ Μαίρη έξαντλημένη. Κάθισε σιμά της. Το δωμάτιο λιτὸ καὶ παγωμένο. Ἀπὸ τὸ στάντ κρέμονταν ὀροὶ ποὺ διοχέτευαν σιγά-σιγὰ τὴν ἐλπίδα στὶς χιλιοτρυπημένες φλέβες της. Πάνω στο κομοδίνο της ἕνα ἀγαλματάκι τοῦ Βούδα στεκόταν ἀνέκφραστο. «Δὲν εἶναι ὑπέροχο;» τοῦ εἶπε ἐκείνη σιγά. Ὁ ἅγιος Σωφρόνιος βρέθηκε σε δίλημμα. Ἀπὸ τὴ μιὰ δὲν ἤθελε νὰ τὴν ἐπιβαρύνει, ἀπὸ τὴν ἄλλη δὲν ἤθελε νὰ τὴν ἀφήσει στὴν πλάνη της, ὄντας ὀρθόδοξη. «Ἀγαπῶ μόνο τὸν Χριστὸ» τῆς εἶπε μὲ νόημα «καὶ δὲν θέλω νὰ κοιτάξω τὸν Βούδα». Φάνηκε πὼς δὲν κατάλαβαν τὰ λόγια του, οὔτε ἐκείνη οὔτε ὁ σύζυγός της.
1176. Ο Κύριος ο Θεός τιμωρεί τρομερά την ψευδορκία
Ερώτηση Ενορίτη : Ανίκανος να ανταπεξέλθω στην ατελείωτη, συνεχή και επίπονη εργασία του γαιοκτήμονά μου και ανίκανος να αντέξω τις συχνές τιμωρίες από τον οικονόμο, αφήνοντας τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου και το νοικοκυριό μου, πήγα στη Βεσσαραβία. Εκεί, αφού γνώρισα μια νεαρή γυναίκα, αποφάσισα να την παντρευτώ, κάτι που ανακοίνωσα στους γονείς της. Οι γονείς της με ρώτησαν: «Είμαι παντρεμένος;» Ορκίστηκα μπροστά στην εικόνα του Σωτήρος ότι δεν ήμουν παντρεμένος· ως εκ τούτου, παντρεύτηκα τη γυναίκα. Ένα χρόνο αργότερα, η νεαρή μου γυναίκα πέθανε. Εγώ, βαριεστημένος σε μια ξένη χώρα, επέστρεψα στην ενορία σας, στην πρώτη μου γυναίκα, αλλά κι αυτή πέθανε πριν από την άφιξή μου. Με τιμώρησε ο Κύριος ο Θεός επειδή ορκίστηκα άδικα;
«Ἡ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΕΙΠΕ...
Μαρτυρία π. Ιωακείμ ἱερομονάχου, Ἱ. Κ. Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου, Ἱ. Μ. Σιµωνόπετρας, Ἅγιον Ὄρος
(Ὁ ἐνάρετος Γέροντας Ἰωακείμ ἀπό νέος, μόλις 18 ἐτῶν, ἀφιέρωσε τή ζωή του στόν Θεό. Ἐγκαταβίωσε στήν Ἱ. Μονή Γενέθλιο τῆς Θεοτόκου καί 84 χρόνια µετά, στίς 8 Σεπτεµβρίου 2019 (νέο ἡμερολόγιο), ἡμέρα ἑορτῆς τοῦ Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, σάν γνήσιο παιδί της, τόν παρέλαβε ἡ Θεοτόκος κοντά της. Κοιμήθηκε µέσα στό περιβόλι της, στό Ἅγιον Ὄρος, στό Ἱ. Κελλί Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου.)
Η ιστορία μιας γυναίκας που γεννήθηκε μέσω παρένθετης μητρότητας
Από την Katherine Breckenridge, για την ιστοσελίδα του Them Before Us
Η Olivia Maurel δεν γνώριζε την αλήθεια για τους γονείς της μέχρι τα 30 χρόνια της. Αυτό που ανακάλυψε άλλαξε τα πάντα για αυτή και την οδήγησε να αναλάβει μια αποστολή που θα την παλεύει «κάθε μέρα για το υπόλοιπο της ζωής της». Να σταματήσει για πάντα η παρένθετη μητρότητα.
Η Olivia γεννήθηκε μέσω παραδοσιακής παρένθετης μητρότητας (δηλ. η γυναίκα που την κυοφόρησε έδωσε σε αυτή και τα ωάριά της) στο Louisville του Kentucky και μεγάλωσε σε Γαλλία και ΗΠΑ. Για τρεις δεκαετίες έζησε χωρίς να γνωρίζει όλη την ιστορία της δημιουργίας της. Το πραγματικό πιστοποιητικό γέννησής της, αυτό που έφερε το όνομα της βιολογικής της μητέρας, τροποποιήθηκε κατά την γέννηση. Στο επεξεργασμένο πιστοποιητικό αναγράφεται το όνομα της κατά πρόθεση μητέρας, σαν να μην είχε αντικατασταθεί τίποτα.
Εὐαγγέλια νέα σειρὰ
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2747
Κυριακὴ ΙΑ΄ Ματθαίου (Ματθ. 18,23-35)
16 Αὐγούστου 2026
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
«Η θρησκευτική εμπειρία του κόσμου είναι η αιτία των πιο επίμονων και ευγενών επιστημονικών ερευνών». ~Αλβέρτος Αϊνστάιν~
Διάβασα σε μια σελίδα που υποτίθεται ότι είναι επιστημονική και απευθύνεται δίνοντας τροφή για σκέψη σε «σκεπτόμενους ανθρώπους» το παραπάνω ερώτημα, συνοδευόμενο από ένα κείμενο που θα ήταν πραγματικά αστείο, αν δεν αποτύπωνε μια τόσο θεμελιώδη σύγχυση.
Η λογική του είναι περίπου αυτή,
(Ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου).
Ἀλγεινὰ αἰσθήματα μᾶς προκάλεσε κι ἐφέτος ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου.
Ἐπιτάφιοι νὰ περιφέρονται, σώματα τῆς Θεοτόκου ἀποκομμένα ἀπὸ τὴν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως νὰ ἐναποτίθενται ἐντὸς κι ἐκτὸς ἐπιταφίων, νὰ λιτανεύονται στοὺς ὤμους καί τίς ἀγκαλιές τοῦ ἱερατείου καὶ φυσικὰ τὰ ἀνάλογα ἐγκώμια πρὸς μίμησην τῶν ἐγκωμίων τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς εἰς τὴν ταφὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Από το «Αφήστε με να ζήσω!»
Ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων στο Οντάριο μήνυσε την παρένθετη μητέρα που προσέλαβε, επειδή αρνήθηκε να κάνει έκτρωση στο μωρό που της παρήγγειλαν. Η έκτρωση ζητήθηκε όταν το αγοράκι διαγνώσθηκε με λαγώχειλο, μια σχετικά μικρή και εύκολα διορθώσιμη χειρουργικά πάθηση.
Ὁ π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος (ὁ Ἅγιος τῶν φυλακῶν) στὴν Ἡμερίδα πρὸς τιμὴν τοῦ πατρὸς Ἰωάννου Καλαΐδη διηγεῖται:
«Ἀγαπητοὶ γιὰ νὰ ἀκούσετε αὐτὰ τὰ λόγια τὰ ὁποῖα θὰ εἰπωθοῦν γιὰ ἕναν σύγχρονο ἅγιο, ἕναν ἁπλὸ χωρικὸ ἀρχικά, στὸ μικρὸ χωριό της Σιντικῆς ποὺ λέγεται Καμαρωτὸ καὶ ὁ ὁποῖος ἀργότερα, ὅταν ἡ Ἐκκλησία τὸν ἔθεσε ἐπὶ τὴν λυχνίαν καὶ φάνηκε ἡ ἀρετή του καὶ ἡ ἁγιότητά του, τότε ὀμόρφυνε ὁ κόσμος. Γιατί τὸν κόσμο δὲν τὸν ὀμορφαίνουν οἱ ὡραῖες, οἱ καλλονές, οὔτε ἡ σοφία. Τὸν κόσμο τὸν ὀμορφαίνουν μόνον οἱ ἅγιοι καὶ παράδειγμα ἐπίκαιρο εἶναι ὁ πάτερ Ἰωάννης Καλαΐδης, ἕνας ἁπλὸς ἱερέας, δίχως πτυχία, δίχως περγαμηνές. Μὰ δὲν χρειάζονται ὅλα αὐτά. Δὲν εἶναι ἀπαραίτητα, θέλω νὰ πῶ, γιὰ νὰ ἀναδειχθεῖ ἕνας ἱερέας ἀντάξιος τῶν προσδοκιῶν τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἀποδειχθεῖ ἕνα πρότυπο, ὑπόδειγμα ζωῆς ἐδῶ κάτω στὴν γῆ.
Μια ερώτηση από έναν ενορίτη. Πνευματικό Πατέρα! Εγώ, ένα φτωχό ορφανό με έναν τόσο ηλικιωμένο πατέρα, πρόσφατα με πήραν στο σπίτι ενός οικονόμου που μου προσφέρει διάφορα δώρα, ακόμη και υπόσχεται χρήματα, όλα με την προϋπόθεση να σπάσω την παρθενιά μου μαζί του. Τι πρέπει να κάνω; Να δεχτώ τα δώρα και τα χρήματά του, εκπληρώνοντας την επιθυμία του και υποστηρίζοντας τη φτώχεια και την γήρανση του πατέρα μου, ή να τα απορρίψω και να διατηρήσω την παρθενιά μου;
Γράφει ο Γεώργιος Κ. Τασούδης
1. Η τραγωδία που δεν τελείωσε
Υπάρχουν τραγωδίες που κάποτε τελειώνουν. Τελειώνουν όταν πέσει η αυλαία του πολέμου, όταν σιγήσουν τα όπλα, όταν οι άνθρωποι επιστρέψουν στα σπίτια τους, όταν οι νεκροί ταφούν και οι ζωντανοί αρχίσουν, αργά και δύσκολα, να ξαναχτίζουν τη ζωή τους. Υπάρχουν όμως και τραγωδίες που αρνούνται να τελειώσουν. Όχι επειδή συνεχίζονται τα γεγονότα που τις προκάλεσαν, αλλά επειδή δεν επιτρέπουν ούτε στο πένθος να ολοκληρωθεί.
