Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2026

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΥΡΙΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΔΕΝ ΕΞΑΣΚΩ ΠΛΕΟΝ ΤΗ ΧΑΘΑ ΓΙΟΓΚΑ

 

ΑΝΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ NKVD

 

Νύχτα Ἀποκριῶν ....! Μιὰ διδακτικὴ ἱστορία...

«Μὴ παροργίζουμε τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ»

Πὼς ἀγριεύουν ἔτσι οἱ ἄνθρωποι; Πὼς μεμις ἀφήνονται ἕρμαια στὶς ροπὲς καὶ στὶς τάσεις τῆς φθαρτῆς ἀνθρώπινής τους φύσης; Πὼς κατάντησε ἀπόψε αὐτὴ ἡ ἥσυχη ἐπαρχιακὴ πόλη; Θαρρεῖς καὶ δὲν τὴν κατοικοῦν ἄνθρωποι ἀλλὰ ἀνθρωπόμορφα τέρατα ποὺ ἄλλος μὲ κεφάλι γαιδάρου, ἄλλος λιονταριοῦ, ἄλλος πιθήκου τρέχουν νὰ προλάβουν νὰ γλεντήσουν, νὰ μεθύσουν, νὰ ἁμαρτήσουν ὅσο γίνεται περισσότερο. Γιατί ἀπόψε εἶναι πόκριες καὶ γέμισε ἡ πόλη μασκαρᾶδες. Ἀπόψε κάθε λογικὸς ἄνθρωπος δὲν ξεμυτίζει ἀπὸ τὸ σπίτι του». Αυτά σκεφτότανε ὁ παπα-Θανάσης, καθὼς ἔμπαινε στὸ σπίτι του γυρνῶντας ἀπὸ τὸ ναό.
’Ἄ, παπαδιά μου, τὸ κακὸ παράγινε! Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς συγχωρέσει, εἶπε στὴ γυναῖκα του, μόλις μπῆκε μέσα. Ἐκείνη τὸν κοίταξε μὲ κατανόηση. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς φυλάει, εἶπε καὶ ἄρχισε νὰ ἑτοιμάζει τὸ βραδινὸ φαγητό.

Μετά από αυτό το περιστατικό, αποφάσισα να μην χάνω ποτέ ξανά την κυριακάτικη λειτουργία

Φωτογραφία: Υπηρεσία Τύπου της Λαύρας της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Σεργίου
Φωτογραφία: Υπηρεσία Τύπου της Λαύρας της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Σεργίου

 

Το ακόλουθο περιστατικό αποτέλεσε για μένα ένα από τα μαθήματα, τα οποία ο Κύριος σου προσφέρει πλουσιοπάροχα στην παιδική ηλικία. Ήταν πολύ απλό και ξεκάθαρο, έτσι που το συγκράτησα στη μνήμη μου για όλη μου τη ζωή. Τότε ήμουν περίπου δώδεκα ετών. Φοιτούσα ήδη στο γυμνάσιο. Μια Κυριακή απλά δεν θέλησα να πάω στην εκκλησία. Πείσμωσα. Δεν θέλω, τελεία και παύλα, είπα μέσα μου. Στην οικογένειά μας όμως ήταν συνηθισμένο να πηγαίνουμε όλοι μαζί, και μάλιστα με το μετρό, καθώς ο πατέρας μου δεν είχε ακόμα αυτοκίνητο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ἐάν γάρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καί ὑμῖν ὁ πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος·».

Ὑπόθεσιν αἰωνίου ζωῆς καί σωτηρίας διαπραγματεύεται σήμερα ἡ Εὐαγγελική Περικοπή, ἀδελφοί. Ἔρχεται ὁ Κύριος καί μᾶς ὑποδεικνύει τόν εὔκολο δρόμο καί τρόπο τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας, τόν ἁγιασμόν τῶν ψυχῶν καί τήν δικαίωσή μας τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Νά συγχωροῦμε δηλαδή τά σφάλματα τῶν ἀδελφῶν μας, ὥστε ὁ Πατέρας Τριαδικός Θεός, νά ἐξαλείψει καί τά δικά μας ἀνομήματα, τήν ἔσχατη ὥρα.

Συγκλονιστικός ὁ λόγος αὐτός, ἁγία γερόντισσα, ἄν σκεφτοῦμε τούς ἱδρῶτες, τίς κακουχίες καί τά μαρτύρια πού ὑπεβλήθησαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι γιά νά λάβουν τόν στέφανον τῆς ἀπολυτρώσεως, τόν ἁγιασμόν, τήν σωτηρία.

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: Δευτερονόμιον - Οἱ ἐντελλόμενες Δεκάτες. - Ἡ ἐλεημοσύνη. (24) (Οπτικοακουστικό υλικό)

Η Θρησκευτική υπερακρίβεια

''ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ''
ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
Ἁμαρτία καί ψυχοπαθολογικές καταστάσεις Ε1 
Β΄ έκδοση ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Η Θρησκευτική υπερακρίβεια
Ἡ ὑπερακρίβεια στο βάθος κρύβει μεγάλο ἐγωισμό, μεγάλη ὑπερηφάνεια κρύβει μεγάλο αἴσθημα ἐνοχῆς.
Καὶ μὲ τὸ νὰ κατατρίβεται κανείς με μηδαμινά καὶ ἀνύπαρκτα πράγματα, εἶναι σαν να λέει: «Τι ἀνώτερος ἄνθρωπος εἶμαι ἐγώ! Τι μεγάλος ἅγιος ποὺ εἶμαι!»
Μπορεί κανείς να θεραπευθεί, να γλιτώσει ἀπὸ τὴν ὑπερακρίβεια, ἄν καλλιεργήσει την ταπείνωση καί γενικότερα ἄν καλλιεργήσει πνευματικά την ψυχή του.
Χρειάζεται ὅμως νὰ ἐμπιστευθεῖ κανείς στον Χριστό.
Ὄχι να νομίζει ὅτι θά σωθεῖ μέ τό να ζυγίζει τα πράγματα καὶ νὰ κάνει λογαριασμούς, ἀλλὰ νὰ ἔχει ἐλπίδα στο ἔλεος, στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
«Τί μεγάλος ἅγιος πού εἶμαι!»
Σήμερα μπαίνουμε σε ἕνα ἄλλο κεφάλαιο, στή θρησκευτική ὑπερακρίβεια. Εἶναι καί αὐτό μιά πραγματική ἀσθένεια, πού μαστίζει ἀρκετούς χριστιανούς, ἀρκετούς ἀπό τούς ἀνθρώπους πού θρησκεύουν. Σὲ ἀρκετούς ἀνθρώπους, για διάφορους λόγους, κυρίως ἐπειδή εἶναι ψυχολογικά ἄρρωστοι, ὁ νοῦς τους γεμίζει ἀπό ποικίλους φόβους καί ἀμφιβολίες. Συναντά κανείς τέτοιους ἀνθρώπους μέ τέτοιες ἀμφιβολίες καί φόβους, οἱ ὁποῖοι φόβοι τοὺς ὁδηγοῦν σε μια ὑπερακρίβεια, πού εἶναι ἐκδήλωση ἀσθένειας. Καί μάλιστα ἡ ἀσθένεια αὐτή εἶναι κυρίως ἀσθένεια τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς. Ἐμφανίζεται καί σε ἄλλους ἀνθρώπους πού δέν πολυθρησκεύουν, ἀλλά κυρίως σ' αὐτούς πού θρησκεύουν.

Ἡ εὐαίσθητη συνείδηση Ἡ συγκεχυμένη συνείδηση
Ἡ ὑπερακρίβεια εἶναι πράγματι ἀσθένεια τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς, ἂν καὶ τὸ εἶδος αὐτὸ τῆς εὐαισθησίας δὲν περιορίζεται μόνον εἰς τὴν περιοχήν τῆς θρησκείας. Ἡ ὑπερακριβής δὲ συνείδησις πρέπει να διακρίνεται τῆς εὐαισθήτου συνειδήσεως.

Εὐθὺς ἐξαρχῆς πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι ἔχουμε τὴν ὑπερακριβή συνείδηση, τὴν εὐαίσθητη συνείδηση καὶ τὴ συγκεχυμένη συνείδηση. Ἔχουμε βέβαια καὶ τὴν ὑγιή συνείδηση. Ἀλλά πρέπει ἐδῶ νὰ ἀναφέρουμε τα τρία πρῶτα εἴδη τῆς συνειδήσεως, κυρίως γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε κατ' ἀρχήν τὴν ὑπερακριβή συνείδηση, ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει.

Ἡ ὑπερακριβής συνείδηση διαφέρει ἀπό τήν εὐαίσθητη συνείδηση. Ἡ εὐαίσθητη συνείδηση προσβλέπει εἰς τὰ μηδαμινώτερα σφάλματα καί λάθη μὲ τὴν μεγαλυτέραν ευαισθησίαν.
Δηλαδή, μια ευαίσθητη συνείδηση προσέχει ἀκόμη καί τα πιο μικρά σφάλματα καί λάθη ἀπό τὰ πραγματικῶς ὑπάρχοντα

Καὶ λέει ἐδῶ ὁ συγγραφέας:
Τὸ εἶδος αὐτό τῆς συνειδήσεως εἶναι ἐν πολλοῖς ἐπιθυμητόν. Εἶναι βεβαίως καλύτερον νὰ ἔχῃ κανείς ἐξόχως εὐαίσθητον παρά νὰ ἔχῃ χαλαράν συνείδησιν. Ἔχει βέβαια μια δόση ἀσθένειας ἡ εὐαίσθητη συνείδηση, ἀλλά, ἐν πάση περιπτώσει, εἶναι προτιμότερο νὰ ἔχει κανείς μια εὐαίσθητη συνείδηση, παρά μια χαλαρή, μια σκληρή καί χωρίς εὐαισθησία συνείδηση.
Διαφέρει τῆς ὑπερακριβοῦς συνειδήσεως, ὅπως γράφει ὁ Henry Davis, S. J., κατά τό ὅτι «εἶναι ἀληθῆς καὶ βασίζεται ἐπί λογικῶν πεποιθήσεων· ἐνῷ ἡ ὑπερακριβής συνείδησις εἶναι πάντοτε ἐσφαλμένη».
Ἡ εὐαίσθητη λοιπόν συνείδηση προσέχει καὶ τὰ πιὸ μικρά σφάλματα· δείχνει περισσότερη εύαισθησία ἀπό ὅ,τι θὰ ἔπρεπε να δείξει σ' αὐτά. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ὅμως, εἶναι σφάλματα πραγματικά, ἐνῶ ἡ ὑπερακριβής συνείδηση δίνει προσοχή σε φανταστικά σφάλματα. Αὐτός δηλαδή πού ἔχει τέτοιου είδους συνείδηση βρίσκει φανταστικά ἐλαττώματα και σφάλματα στὸν ἑαυτό του.
Κοντά στην ὑπερακριβή καί στην ευαίσθητη συνείδηση βρίσκεται ἡ συγκεχυμένη συνείδηση.
Ἡ συγκεχυμένη συνείδησις ἐμφανίζεται ἐκ τῆς δυσκολίας τῆς ἀναγκαστικῆς ἐκλογῆς μεταξύ δύο λύσεων, ἑκάστη τῶν ὁποίων φαίνεται ὅτι εἶναι ἐξ ἴσου ἐφάμαρτος.

Ἔχει μπροστά του κανείς δύο πράγματα, ἐκ τῶν ὁποίων πρέπει να διαλέξει ποιό θα κάνει. Νά κάνει τὸ ἕνα; Δέν εἶναι καλό. Να κάνει τὸ ἄλλο; Ἐπίσης, δέν εἶναι καλό. Πάντως, ἕνα ἀπὸ τὰ δύο πρέπει να κάνει. Ποιό ἀπὸ τὰ δύο ὅμως να κάνει; Ἔτσι, δημιουργεῖται μια σύγχυση στη συνείδηση. Βέβαια, μιά ὑγιής συνείδηση ξέρει τι θα κάνει, ἀλλά μια συγκεχυμένη συνείδηση δέν κατορθώνει τελικά να ξέρει τι θὰ κάνει.

Μία κυρία, εὐσεβής χριστιανή, ἠναγκάσθη να δεχθῇ ἐργασίαν, ὅπου αἱ δοσοληψίαι δὲν ἐγίνοντο ἐπί τῇ βάσει τῆς δικαιοσύνης. Διεμαρτυρήθη εἰς τούς μισθωτάς της, ἐξηγοῦσα πόσον ᾐσθάνετο δυστυχῆς ἐκ τῆς ὑποχρεώσεως να πράττῃ παρά την συνεἰδησίν της. Ἡ ἀπάντησις ἦτο ἀπερίφραστος· τῆς ὑπεδείχθη νὰ ὑπακούσῃ εἰς τὰς διαταγάς τῆς ἐπιχειρήσεως ἤ ἄλλως νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν ἐργασίαν. Δὲν ὑπῆρχε καμμία προοπτική ἄλλης ἐργασίας δι' αὐτήν, ἦτο δὲ ὁ κύριος ὑποστηρικτής τῆς χήρας και ἀναπήρου μητρός της. Τί ἔπρεπε να κάμη; Εζήτησε τὴν συμβουλήν τοῦ ἐφημερίου της. Ἀντιμετώπιζε δύο κακά καὶ δὲν ἐγνώριζε τί να κάμῃ. Ὁ ἱερεύς ἀντελήφθη ὅτι ἡ μόνη διέξοδος δι' αὐτόν καί διά τὴν Ἐκκλησίαν ἦτο να φροντίσῃ διά τήν ἐξασφάλισιν μιᾶς ἄλλης ἐξ ἴσου ἀμειβούσης ἐργασίας. Κατ' αὐτὸν δὲ τὸν τρόπον ἐλύθη το πρόβλημα.

Καί ἀφοῦ οὔτε τὸ ἕνα μποροῦσε νὰ γίνει οὔτε τὸ ἄλλο, ὁ ἱερέας τῆς βρῆκε μια ἄλλη ἐργασία, πού μποροῦσε νὰ τὴν κάνει πλέον ἄνετα, χωρίς νὰ ἀδικεῖ, χωρίς νὰ ἁμαρτάνει.

Παρόμοιαι καταστάσεις παρουσιάζονται συχνά· κατ' αὐτὰς ἡμπορεῖ αἱ ἐμφανιζόμεναι λύσεις ἑνός προβλήματος νὰ εἶναι ὅλαι κακαί. Ὅταν συμβαίνῃ τοῦτο, αἰσθάνεται κανείς τὴν ὀδύνην τῆς συγκεχυμένης συνειδήσεως.

Πνίγεται κανείς κυριολεκτικά. Τί να κάνει; Διαλέγει αὐτή τή λύση· τή βλέπει ἁμαρτωλή. Πάει πρός τὴν ἄλλη τη βλέπει ἐπίσης ἁμαρτωλή. Πάει πρός μιὰ ἄλλη τὸ ἴδιο. Ἐν πάση περιπτώσει, ἡ συνείδηση αὐτή πού δυσκολεύεται σε τέτοια θέματα, ἔχει μπροστά της νὰ ἀντιμετωπίσει συγκεκριμένα περιστατικά, τὰ ὁποῖα πράγματι εἶναι προβληματικά, διότι παρεκκλίνουν ἀπό τό σωστό.

Ἡ ὑπερακριβής συνείδηση
Στήν εὐαίσθητη συνείδηση καί στη συγκεχυμένη συνείδηση ἔχουμε μια δόση ἀσθένειας. Στήν ὑπερακριβή ὅμως ἔχουμε πραγματική ἀσθένεια. Ἡ ὑπερακριβής συνείδησις εἶναι, ὅπως εἶπομεν, ἐνδεικτική πνευματικῆς ἀσθενείας. Οἱ ὑπερακριβεῖς εἶναι θύματα φανταστικῶν πνευματικῶν ἐμποδίων τῆς ἐλευθέρας των δράσεως. Βασανίζονται ἀπὸ τὴν σκέψιν ὅτι ἀκόμη καὶ τὰ πλέον ἀβλαβῆ πράγματα συνιστοῦν ἁμαρτίαν.
Κάνουν, π.χ., κάτι τὸ ὁποῖο αὐτό καθ' ἑαυτό οὔτε ἁμαρτία εἶναι οὔτε ἐπιφέρει καμία βλάβη εἶναι ἀβλαβές. Λόγῳ ὅμως τοῦ ὅτι εἶναι ἀρρωστημένη ἡ συνείδησή τους, εἶναι δηλαδή ἄνθρωποι ψυχολογικά ἄρρωστοι, νομίζουν ὅτι ἔκαναν μια ἁμαρτία, καί ἀρχίζει μετά να δημιουργείται ἡ ἐνοχή, καί νά ἐμφανίζεται το βάρος στη συνείδηση.

Δημιουργοῦν πελωρίων διαστάσεων ἁμαρτίας ἀπό ἀληθινάς μηδαμινότητας. Θα ήμπορούσαμεν να γεμίσωμεν σελίδας ἐπὶ σελίδων με παραδείγματα τοῦ τύπου τῶν πραγμάτων ποὺ ἐνοχλοῦν τὸν ὑπερακριβή.
Κάποιος ὑπερακριβής ἠρνεῖτο να δώσῃ τάς τελικάς του πτυχιακάς ἐξετάσεις εἰς τὰ λατινικά, διότι εἶχε διαβάσει ὅτι ὁ εἰδικός ἐκεῖνος συγγραφεύς, εἰς τὰ ἔργα τοῦ ὁποίου ἐπρόκειτο νὰ ἐξετασθῇ, εἶχεν ἐκφράσει ἐπί τῆς ἐπιθανατίου κλίνης τὴν παράκλησιν να μή δημοσιευθοῦν τὰ ἔργα του. Μία τοιαύτη παράκλησις ἐπί τῆς ἐπιθανατίου κλίνης εἶναι κάτι πολύ ἱερόν, καὶ διὰ τοῦτο ᾐσθάνετο ὅτι θά διέπραττεν ἁμαρτίαν, ἐὰν ὑφίστατο τὰς ἐξετάσεις.

Ἐδῶ κάνει λόγο για κάποιον ποὺ ἔπρεπε να δώσει ἐξετάσεις στα λατινικά. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ ἄνθρωπο μορφωμένο. Μπορεί λοιπόν νὰ μορφωθεῖ κανείς καὶ καμιά φορά μάλιστα να πάρει μέσα στήν κοινωνία μια θέση τέτοια, για την ὁποία ἀπαιτοῦνται πολλά διπλώματα. Ἄν ὅμως ἔχει το σκουλήκι της ασθένειας μέσα του ἀπό μικρός -ἤ και αργότερα μπορεί να το ἀπέκτησε- μπορεί να κάνει τέτοια παράλογα πράγματα. Τί ἔκανε αὐτός;
Κάποιος συγγραφέας είχε γράψει τὰ ἔργα του στα λατινικά. Αὐτός ἐδῶ, γιὰ τὸν ὁποῖο μᾶς ὁμιλεῖ το βιβλίο, σπούδαζε, καί ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα να δώσει πτυχιακές ἐξετάσεις στα λατινικά, θὰ ἐξεταζόταν ἀπό τά βιβλία πού εἶχε γράψει ὁ ἐν λόγῳ συγγραφέας. Ἐπειδή ὅμως, ἐνόσῳ ζοῦσε ὁ συγγραφέας, δὲν εἶχαν ἀκόμη δημοσιευθεί τα βιβλία του, καί ἐπειδή, τὴν ὥρα πού ἐπρόκειτο να πεθάνει, εἶχε πεῖ νὰ μὴ δημοσιευθοῦν, αὐτός ἐδῶ ὁ σπουδαστής νόμιζε ὅτι θά διαπράξει ἁμαρτία, ἐάν πάει καί με τα βιβλία αὐτά στο χέρι ἐξεταστεῖ, καί, τρόπον τινά, γίνει ἔτσι γνωστό τί λένε αὐτά τά βιβλία. Ἐνῶ δηλαδή εἶχαν δημοσιευθεῖ τὰ βιβλία καί κυκλοφοροῦσαν σε ὅλο τον κόσμο, αὐτός νόμιζε ὅτι θά ἁμάρτανε πολύ, ἄν ἐξεταζόταν στὰ ἔργα αὐτοῦ τοῦ συγγραφέα, μιά καί εἶχε πεῖ αὐτός να μή δημοσιευθοῦν. Φαίνεται λίγο ἀνόητο αὐτό, ἀλλὰ εἶναι ὅμως μιὰ ἐκδήλωση τῆς ἀσθένειας.

Κάποιος ἄλλος, κατά τάς ὥρας τῶν νοσηρῶν σκέψεών του, ἐνεθυμεῖτο ὅτι ἔφθανεν ἐνίοτε εἰς τὴν ἐργασίαν του τὸ πρωῖ ἕνα ἤ δύο λεπτά ἀργότερον. Ἡ «ἀτιμία» αὐτή ἐξωγκώθη σταθερῶς καί ἔλαβε πελωρίας διαστάσεις εἰς τὸν νοῦν του.
Ἔλεγε με το μυαλό του: «Ἕνα δυό λεπτά ἀργότερα πηγαίνω στὴν ἐργασία μου. Κάνω μεγάλη ἀτιμία, μεγάλο κακό». Καί ἄρχισε αὐτό νὰ ἐξογκώνεται μέσα στο μυαλό του.
Ἐν τῇ ἀγωνίᾳ του ἐπλησίασε τούς προϊσταμένους του καί ἐπέμεινεν εἰς τὴν ἐλάττωσιν τῆς ἑβδομαδιαίας του ἀμοιβῆς, μέχρις ὅτου ἐξοφλήσῃ εἰς τὸ ἀκέραιον το ποσόν πού ἐνόμιζεν ὅτι τοὺς ὀφείλει ἕνεκα τῶν πρωϊνῶν του καθυστερήσεων.
Πῆγε στούς προϊσταμένους του και τοὺς εἶπε: «Εγώ κάποιες φορές ἔρχομαι δυό λεπτά ἀργότερα, και γι' αὐτό πρέπει νὰ μοῦ κόψετε λίγο ἀπὸ τὸν μισθό μου». Το δέχθηκαν οἱ προϊστάμενοι. Ἄλλο πού δέν ἤθελαν.
Ὅταν δὲ ἐπλήρωσεν, ἤρχισε νὰ ἀνησυχῇ ἂν ἡ ἀποζημίωσις πού κατέβαλεν ἦτο πράγματι ἐπαρκής.

Ὑπερακρίβεια: ἀσθένεια τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς
Ὅτι ἡ ὑπερακρίβεια εἶναι ἀσθένεια τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ ὅτι αἱ μοναί εἶναι ἑστίαι ὑπερακριβῶν. Εὑρίσκονται ἐκεῖ πολλοί ἄνθρωποι, ἐπειδή εἶναι ὑπερακριβεῖς. Εἶναι περίεργον ὅτι συχνά θεωροῦνται ὡς οἱ μεγαλύτεροι τῶν ἁγίων.

Αὐτός βέβαια εἶχε ὑπ' ὄψιν του τά καθολικά μοναστήρια καί λέει ὅτι στα μοναστήρια καταφεύγουν ἄνθρωποι ὑπερακριβεῖς. Ἄνθρωποι που, ἄς ποῦμε, με το σταγονόμετρο καὶ μὲ τὴ μεζούρα κάθονται καί ζυγίζουν καί μετροῦν ὁρισμένα πράγματα. Ὅπως ὅμως θὰ πεῖ πιο κάτω, στο βάθος τῆς ψυχῆς αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων ὑπάρχει πελώρια πραγματική ἁμαρτία κρυμμένη. Καί αὐτοί, ἀντὶ νὰ προσέξουν ἐκείνη τὴν ἁμαρτία, προσέχουν αὐτά τά μηδαμινά καί θέλουν νὰ τα τακτοποιήσουν αὐτά, γιὰ νὰ σκεπάσουν την πραγματική ἁμαρτία.

Ἡ ὑπερακρίβεια τῶν ρωμαιοκαθολικῶν, ὅπως καὶ ὅλων τῶν ἄλλων χριστιανῶν πού θεωροῦν τὴν ἐξομολόγησιν ὡς οὐσιῶδες μέρος τῆς θρησκευτικής των ζωῆς, ἐκδηλοῦται συνήθως ἐν σχέσει πρός τάς ἐξομολογήσεις τοῦ παρελθόντος.

Ἡ ὑπερακρίβεια δηλαδή φαίνεται καὶ ἐκεῖ στην ἐξομολόγηση.

Ἀμφιβάλλουν ἂν ἡ λύπη των ἦτο πράγματι βαθεῖα καὶ ἀρκετά γνησία, ἢ ἄν αἱ ἐξηγήσεις, τάς ὁποίας ἔδωκαν εἰς τὸν πνευματικόν, ἦσαν ἀρκούντως εἰλικρινεῖς καὶ σαφεῖς· ἴσως, σκέπτονται, ἕνα ὡρισμένον σημεῖον, τὸ ὁποῖον ἀπέκρυψαν, ἐὰν ἀπεκαλύπτετο, θὰ ἔκαμνε τὸν πνευματικόν να λάβῃ σοβαρώτερον ὑπ' ὄψει την περίπτωσίν των.

Εἶναι καί αὐτό κάτι που πρέπει να το προσέξουμε. Λόγῳ ἀσθενείας κανείς –καί ὄχι ἀπό διάθεση μετανοίας ἤ διότι παίρνει μια πραγματικά σωστή στάση ἀπέναντι τῆς ἁμαρτίας– ἔχει ἐκδηλώσεις μιᾶς ὑπερακριβούς συνειδήσεως. Κάθεται δηλαδή καί κάνει λογαριασμούς μέ τόν Θεό, λέτε καὶ ἡ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν καί ἡ σωτηρία μας εἶναι μὲ τὸ δράμι. Ὅπως ὁ μπακάλης, καθώς ζυγίζει τα φασόλια, βάζει ἕνα ἀκόμη, ἕνα ἀκόμη, μέχρις ὅτου ἡ ζυγαριά να δείξει ἀκριβῶς τὸ ζητούμενο βάρος, ἔτσι καί αὐτός ὁ ἄρρωστος διερωτάται: «Μήπως ἔπρεπε λίγο ἀκόμη να λυπηθώ; Μήπως ἔπρεπε λίγο ἀκόμη να τα μεγαλοποιήσω στον πνευματικός» Ὅλα αὐτά εἶναι ἀρρωστημένες ἐκδηλώσεις.

Ἄλλο τώρα ὅτι μπορεῖ νὰ πάει κανείς στον πνευματικό, καὶ ἐνῶ πρέπει, τὴν ἁμαρτία ποὺ ἔχει κάνει, νὰ τὴν πεῖ ἔτσι πού να καταλάβει ὁ πνευματικός τί ἁμαρτία ἔχει κάνει ὁ ἐξομολογούμενος, αὐτός τη σκεπάζει, καθώς βρίσκει τρόπο να την παρουσιάσει με λόγια τελείως ἀλλιώτικα ἀπό κεῖνα πού ἔπρεπε νὰ πεῖ. Αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου σωστό. Καί ὅταν ἀργότερα συνέλθει κανείς καί πεῖ:
 «Γιά στάσου! Ἐγώ ἐξομολογήθηκα, ὅμως στην πραγματικότητα δέν ἐξομολογήθηκα, ἀλλά δικαιολογήθηκα. Ἐγώ δέν φανέρωσα τὴν ἁμαρτία, ἀλλὰ ἔκρυψα τὴν ἁμαρτία», τότε φυσικά, χωρίς καμιά ἀργοπορία, πρέπει να πάει να φανερώσει τὴν ἁμαρτία. Ὄχι ὅμως κινούμενος ἀπό μιά άρρωστημένη διάθεση ὑπερακριβείας, για να βάλει δηλαδή ζυγαριά καὶ νὰ ἀρχίσει να τα ζυγίζει, ἀλλά ἀπὸ διάθεση να ἀναγνωρίσει τὴν ἁμαρτία του και να μετανοήσει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἐδῶ, στο βιβλίο ἀπὸ τὸ ὁποῖο διαβάζουμε, ἀναφέρεται στη συνέχεια καὶ μιὰ ἄλλη χαρακτηριστική περίπτωση θρησκευτικῆς ὑπερακρίβειας. Γίνεται λόγος για κάποιον καθολικό, ὁ ὁποῖος, ὅταν ἔγινε ἱερέας, ἦταν μέν καλός κατά τὰ ἄλλα, ἀλλά εἶχε μια τέτοια διάθεση ὑπερακρίβειας, ὥστε καθόταν ώρες ὁλόκληρες -τρόπος τοῦ λέγειν- καί σπόγγιζε καὶ ξανασπόγγιζε τὸ Ἅγιο Ποτήριο, μή μείνει τίποτε. Καί ὅσο το σπόγγιζε, τόσο καί ἔβγαινε καὶ κανένα χνούδι ἀπὸ τὸ πανί μὲ τὸ ὁποῖο το σπόγγιζε, και νόμιζε ὅτι αὐτό ἐκεῖ ήταν κανένα ψίχουλο ἀπὸ τὴν ὅστια, καὶ ἔτσι πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Τελικά πῆγε σὲ ἕναν πνευματικό, ὁ ὁποῖος, εὐτυχῶς, ήξερε ἀπό αὐτά, καί, οὔτε λίγο ούτε πολύ τοῦ ἐπέβαλε ἀργία γιὰ ἕνα διάστημα, ώσπου συνήλθε καὶ θεραπεύθηκε.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη ως Εργαλείο Ολοκληρωτισμού και η Αλήθεια του Προσώπου

Στο μεταίχμιο μιας νέας εποχής, η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) αναδεικνύεται στον απόλυτο ρυθμιστή της πληροφορίας, εγείροντας θεμελιώδη ερωτήματα για το ποιος καθορίζει την αλήθεια και με ποιο τίμημα. Η ψευδαίσθηση ότι η AI αποτελεί έναν ουδέτερο, μαθηματικό κριτή καταρρέει κάτω από το βάρος της πραγματικότητας: οι απαντήσεις ενός αλγορίθμου είναι το προϊόν μιας προγραμματισμένης «ηθικής», η οποία συχνά θυσιάζει την αντικειμενικότητα στον βωμό της κοινωνικής μηχανικής και των εταιρικών συμφερόντων.

Επαναστάσεις Κολινδρού, Λιτοχώρου. Μηνύματα Ελευθερίας σε δύσκολους καιρούς.

20250217

            Ο Έλληνας από τη φύση του άνθρωπος Δημοκράτης και Ελεύθερος. Δεν σηκώνει ζυγό ο τράχηλός του και δεν μπορεί να ζήσει ως σκλάβος. Το πρώτο ελεύθερο ελληνικό κράτος μετά την παλιγγενεσία του 1821 είχε ως βόρεια σύνορά του την Θεσσαλία. Εδάφη εκτός της ελληνικής επικρατείας όπως η Θεσσαλία, Μακεδονία, Θράκη κ.α. στέναζαν κάτω από την σκλαβιά του τούρκου κατακτητή. Οι κάτοικοι των ελληνικότατων αυτών εδαφών υπέφεραν και ζούσαν με τον πόθο και την ελπίδα της ελευθερίας. Ζούσαν, ελπίζαν και περιμέναν…

            Κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-1878) οι ρωσικές δυνάμεις   καταλαμβάνουν την Αδριανούπολη. Η Ελληνική  κυβέρνηση υπό την πίεση της κοινής γνώμης  στέλνει τον αντιστράτηγο Σκαρλάτο Σούτσο με δύναμη 20.000 ανδρών να εισβάλει σε ελληνικά εδάφη τα οποία κατείχαν οι Τούρκοι.

Αγία Φωτεινή η προ των Αποστόλων Απόστολος.

 20260114

          Ο Χριστιανός με βάση την πίστη του είναι πάντα αισιόδοξος και με καλή προαίρεση ελπίζει βάσιμα στην σωτηρία του. Ο Χριστός θα δει την καλή του προαίρεση και θα τον καλέσει να τον ακολουθήσει. Δεν θα σταθεί εμπόδιο η ζωή του μέχρι εκείνη τη στιγμή. Όχι μόνο να σωθεί, αλλά και άγιος μπορεί να γίνει. Υπάρχουν παραδείγματα από τα συναξάρια των Αγίων.

Καθώς βουλιάζουμε στόν βοῦρκο…

 Νεκτάριος Δαπέργολας

    «Καὶ ἐμίγησαν ἐν τοῖς ἔθνεσι καὶ ἔμαθον τὰ ἔργα αὐτῶν· καὶ ἐδούλευσαν τοῖς γλυπτοῖς αὐτῶν καὶ ἐγενήθη αὐτοῖς εἰς σκάνδαλον· καὶ ἔθυσαν τοὺς υἱοὺς αὐτῶν καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῶν τοῖς δαιμονίοις καὶ ἐξέχεαν αἷμα ἀθῷον, αἷμα υἱῶν αὐτῶν καὶ θυγατέρωνΚαὶ ἐφονοκτονήθη γῆ ἐν τοῖς αἵμασι καὶ ἐμιάνθη ἐν τοῖς ἔργοις αὐτῶν καὶ ἐπόρνευσαν ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν αὐτῶν. Καὶ ὠργίσθη θυμῷ Κύριος ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ καὶ ἐβδελύξατο τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ· καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς εἰς χεῖρας ἐχθρῶν καὶ ἐκυρίευσαν αὐτῶν οἱ μισοῦντες αὐτούς. Καὶ ἔθλιψαν αὐτοὺς οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν καὶ ἐταπεινώθησαν ὑπὸ τὰς χεῖρας αὐτῶν. Πλεονάκις ἐρρύσατο αὐτούς, αὐτοὶ δὲ παρεπίκραναν αὐτὸν ἐν τῇ βουλῇ αὐτῶν καὶ ἐταπεινώθησαν ἐν ταῖς ἀνομίαις αὐτῶν…» (Ψαλμ. 105, 35-43)

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ»

https://orthodoxostypos.gr

Η υπερηφάνεια

Η υπερηφάνεια Πνευματική ζωή

 Θυμήσου ότι από μόνη την υπερηφάνεια ένας άγγελος έπεσε από τον ουρανό. Και από άγγελος έγινε διάβολος.

Μην είσαι κι εσύ υπερήφανος και υψηλόφρων, για να μη γίνεις όμοιος με τους δαίμονες. Να είσαι ταπεινός και πράος, και θα γίνεις όμοιος με τους αγγέλους. Τότε θα ευλογηθείς από τον Κύριο: «Σε ποιον να κοιτάξω, παρά στον ταπεινό και ήσυχο και που τρέμει τα λόγια μου;» (Ησ. 66:2)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΥΡΙΝΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ στην εικόνα της Κρίσης.

 
Α.ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΥ*
“..O πύρινος αυτός ποταμός είναι εκείνος ο αρχαίος που “εκπορεύεται εξ Εδέμ ποτίζειν τον παράδεισον” (Γεν. β ́ 10). Είναι ο ποταμός της χάρης του Θεού που πότιζε τους αγίους του Θεού από την αρχή. Με μια λέξη, είναι το ξεχείλισμα της αγάπης του Θεού γιά τα πλάσματά Του. Η αγάπη είναι φωτιά. Όποιος αγαπάει το γνωρίζει αυτό. Ο Θεός είναι Αγάπη. Επομένως, ο Θεός είναι Φωτιά. Και η φωτιά καταναλώνει όλους εκείνους που δεν είναι οι ίδιοι φωτιά και κάνει λαμπερούς και φωτεινούς όλους εκείνους που είναι οι ίδιοι φωτιά (παράβ. Εβρ. ιβ ́ 29). Πολλές φορές ο Θεός εμφανίστηκε σαν φωτιά: στον Αβραάμ, στό Μωυσή στη φλεγόμενη βάτο, στό λαό του Ισραήλ, δείχνοντάς τους στην έρημο το δρόμο, σαν μια πύρινη στήλη τη νύχτα και σαν φωτεινή νεφέλη την ημέρα, όταν κάλυπτε τη σκηνή του μαρτυρίου με τη δόξα Του (Έξοδος, μ ́ 28,32), και όταν έβρεχε φωτιά στην κορυφή του όρους Σινά. Ο Θεός αποκαλύφθηκε σαν φωτιά στό όρος της Μεταμορφώσεως και είπε ότι ήρθε “βαλείν πύρ επί την γήν” (Λουκ. ιβ ́ 49), δηλαδή αγάπη, γιατί όπως λέει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος “η αγάπη είναι πηγή πυρός” (ομιλία λ ́ 18).

Κουρά νέας Μοναχής και ένας ρωμαίϊκός λόγος..

 Στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ολυμπιάδος ,της Μητρόπολης Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου, ο Πνευματικός της νέας Αδελφής Γέροντας Ιγνάτιος, ο οποίος  παρουσίασε την αντιφατικότητα, τον ηθικό εκτροχιασμό και τον αποπροσανατολισμό από την όντως Ζωή της σημερινής μας κοινωνίας, που λες και έχει βαλθεί να διαστρέψει την υπόσταση, αξία και ταυτότητα του ανθρώπου ως Θεόπλαστου δημιουργήματος, με θερμά λόγια παρουσίασε τη μέχρι τούδε βιοτή του νέου κοριτσιού που έστρεψε τα νώτα του στο κοσμικό φρόνημα της αμαρτίας και επέλεξε τον θεοπρεπή δρόμο προς την αγιότητα και την τελείωση. Θερμά ομίλησε και για την οικογένεια από την οποία άνθισε ο βλαστός αυτός, που ολόκληρη είναι υπό την σκέπη του επιτραχηλίου του. Κουρά νέας Μοναχής και ένας ρωμαϊκός λόγος..

Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026

Η πρώτη και μεγάλη δικαστική νίκη detransitioner!

ΤΑ «ΟΥΦΟ» ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΟ 2035 (Οπτικοακουστικό υλικό)

Λατρείες - Σέκτες

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: Δευτερονόμιον - Τά νεκρικά ἔθιμα τῶν ἐθνῶν φορεῖς εἰδωλολατρείας – Τά εἰδωλολατρικά ἔθιμα τῶν Χριστιανῶν – Περί πένθους κατά τήν Ἁγίαν Γραφήν. (23) (Οπτικοακουστικό υλικό)

«Παπᾶ ἐφέντη, ἐρχόμαστε νύχτα νά ληστέψωμε τό χωριό σας καί δέν μᾶς ἀφήνουν νά περάσωμε δύο καβαλλάρηδες…»

Ο π. Σοφιανός ἔζησε ἀπό τό 1850 ἕως τό 1915 στόν συνοικισμό Βαρτάντων τῆς περιοχῆς Ἀργυρουπόλεως (πόλη τοῦ νομοῦ Τραπεζούντας καί ἕδρα τῆς ἐπαρχίας Χαλδίας, ἡ ὁποία Τουρκιστί ὀνομάζεται Κιμισχανᾶ ἤ Γκιουμούς χανέ καί εἶναι στόν νότιο Πόντο).

 Γεννήθηκε καί ἀνατράφηκε μέσα σέ ἱερατική οἰκογένεια, τῆς ὁποίας τό γενεαλογικό δέντρο ἀπό πατέρα ἀριθμοῦσε πρός τά πίσω 16 γενιές ἱερέων, μέ τόν ἴδιο νά ἀποτελῆ τόν 17ο. Οἱ χρόνοι ἦταν δύσκολοι γιά τήν ἐπιβίωση τῶν χριστιανῶν ἀνάμεσα σέ μουσουλμανικό στοιχεῖο, πού ἦταν μέν σέ γειτονικά χωριά, ἀλλά περιέβαλλε τήν χριστιανική κοινότητα. Ὑπῆρχαν περιπτώσεις ἀπό μικροαφορμές νά ἐπιτίθενται οἱ Τοῦρκοι στούς Χριστιανούς, νά ἁρπάζουν τά περιουσιακά τους στοιχεῖα καί νά τούς ἀφήνουν μέσα στήν φτώχεια..

Δελτίο Τύπου ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Λαρίσης και Τυρνάβου– 19.2.2026

Η Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Τυρνάβου, στα πλαίσια της ευθύνης της για την προάσπιση του Ορθόδοξου Δόγματος και την ανάδειξη της Αλήθειας του Χριστού, είναι υποχρεωμένη να προειδοποιήσει το Χριστεπώνυμο πλήρωμα, και κάθε καλόπιστο άνθρωπο, ότι αιρετική ομάδα Πεντηκοστιανών αποκλίσεων, με το όνομα«Χριστιανική Χαρισματική Εκκλησία» διοργανώνει συναντήσεις, το Σαββατοκύριακο, 21 και 22 Φεβρουαρίου, σε ξενοδοχείο της πόλης μας, με το πρόσχημα συνεδρίου.

Γιά τίς προγαμιαῖες σχέσεις ἤ Γιατί σήμερα ἔχουν τόσο πληθυνθεῖ τά διαζύγια;

Γιά τίς προγαμιαῖες σχέσεις

ἤ Γιατί σήμερα ἔχουν τόσο πληθυνθεῖ τά διαζύγια;

    Παναγιώτης Ν. Γκουρβέλος, Καθηγητής Θεολόγος

     Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026: μνήμη τῶν ἁγίων ἱερομάρτυρος Βλασίου καί Θεοδώρας τῆς Αὐγούστας, σημειώνει τό Χριστιανικό ἑορτολόγιο καί ἡ χαρά καί εὐφροσύνη μας γίνεται ἀκόμα μεγαλύτερη, διότι τήν ἡμέρα αὐτή ἡ Ἐκκλησία μας ἀνακήρυξε Ἁγίους τούς, ἤδη στήν συνείδηση ὅλων τῶν χριστιανῶν ἀναγνωρισμένους ὡς Ἁγίους, παπά -Τύχωνα τόν Ἁγιορείτη (+1968), τόν  πνευματικό τοῦ Ἁγίου Παϊσίου  καί μοναχό Γεώργιο τόν Ἁγιορείτη (+1886), τόν ἐπονομαζόμενο Χατζη-Γεώργη. Ἡ κατάταξη αὐτῶν τῶν δύο νέων ἁγίων στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας ἦλθε ὡς καρπός τῆς ὁσιακῆς βιοτῆς τους, ἀναφέρεται στήν σχετική ἀνακοίνωση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Καί βέβαια ὁσιακός βίος σημαίνει νηστεία, ἐγκράτεια καί ἀδιάλειπτη προσευχή.

....ενδιαφέρον χωρίς καρδιά και λόγια χωρίς αλήθεια....

Ντυθείτε καλά… Όχι με ρούχα, αλλά με υπομονή.
Όχι με πανοπλία, αλλά με αγάπη.
Γιατί έξω φυσάει παγωμένη αδιαφορία και κρύα κοροϊδία που πληγώνει σιωπηλά.
Υπάρχει ενδιαφέρον χωρίς καρδιά και λόγια χωρίς αλήθεια.

Εσείς όμως να μένετε ζεστοί.
Να σκεπάζετε την ψυχή σας με πίστη, να τυλίγετε την καρδιά σας με ταπείνωση
και να κρατάτε αναμμένο το φως της καλοσύνης.

«Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με σαρκικό φρόνημα να γίνει πνευματικός άνθρωπος;»

«Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με σαρκικό φρόνημα να γίνει πνευματικός άνθρωπος; 
Πώς μπορεί ένας αμαρτωλός να γίνει δίκαιος; 
Πώς μπορεί η χάρη του Θεού να εισέλθει σ’ έναν άνθρωπο και να αντικαταστήσει το σαρκικό φρόνημά του και τη σαρκική θέλησή του; 
Πώς μπορεί το Άγιο Πνεύμα να φωτίσει την καρδιά ενός ανθρώπου; 
Πώς μπορεί το νερό να μεταβληθεί σε κρασί;».

Ολόκληρη η Ελλάδα στους ρυθμούς του καρνάβαλου.

Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Καρναβάλια στήν Πάτρα, καρναβάλια στήν Ξάνθη, διονυσιακό καρναβάλι στόν Τύρναβο, καρναβαλική παρέλαση στήν Ἀθήνα, θαλασσινό καρναβάλι στήν Χαλκίδα, καί ὁ κατάλογος τῶν καρναβαλικῶν ἐκδηλώσεων τέλος δέν ἔχει!

Ἡ συνείδησή μας ἡ Ρωμαίικη, ὅσο κι ἄν τήν ἔχουμε ἀποκοιμήσει, προβληματίζεται καί συλλογιέται:

Ο Τελευταίος Έλληνας: Η Επιταχυνόμενη Κατάρρευση του Ελληνισμού στον 21ο Αιώνα

Δημήτριος Καμπισιούλης, Υποστράτηγος ε.α. – Συγγραφέας

Η τεχνητή νοημοσύνη αποτελεί ένα ισχυρό εργαλείο πρόβλεψης, υπό την προϋπόθεση ότι τροφοδοτείται με ακριβή δεδομένα. Μια εφιαλτική, αλλά ρεαλιστική ανάλυση των δημογραφικών τάσεων αποκαλύπτει ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε μια πορεία βίαιης καθίζησης, πολύ ταχύτερης από όσο προβλέπουν οι επίσημες μελέτες. Ενώ το Ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο Λευκωσίας τοποθετεί το όριο των 22.000 γεννήσεων το έτος 2100 (και την τελευταία φυσική γέννηση Έλληνα μεταξύ 2135 και 2148), η τρέχουσα στατιστική πραγματικότητα μετατοπίζει αυτό το κρίσιμο ορόσημο πολύ νωρίτερα, στο 2055.

Ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου ˝Εἰς τό Ἅγιον Βάπτισμα˝ καί ἡ σύγχρονη βαπτισματική ἐκκλησιολογία»

Η Ομιλία έχει σχέση και απαντά, διά του αγ. Γρηγορίου Θεολόγου, σε μία θεολογικώς ανυπόστατη θεώρηση ότι "όπου υπάρχει τριαδικό βάπτισμα, η Εκκλησία δεν μπορεί να βαπτίζει παρά μόνο να χρίει".

Να ξέρετε ότι δεν υπάρχει κανείς πιο ισχυρός από τον Κύριο Ιησού Χριστό, ούτε στον ουρανό ούτε στη γη.

- Να ξέρετε ότι δεν υπάρχει κανείς πιο ισχυρός από τον Κύριο Ιησού Χριστό, ούτε στον ουρανό ούτε στη γη.

- Θα πετύχει τη νίκη μαζί σας και κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στην Παντοδύναμη Δύναμή Του! Απλώς προσπαθήστε να προφέρετε πάντα το Πανάγιο Όνομά Του, τρομακτικό για κάθε πλάσμα, είτε ορατό είτε αόρατο.

- Μην εγκαταλείπετε την Προσευχή του Ιησού και αν την αφήσετε για μια μέρα, ή δύο ή περισσότερες μέρες, όταν συνέλθετε, ξεκινήστε την από την αρχή. Αν κάποιος κατακλύζεται από ανησυχίες και υποθέσεις, αλλά λυπάται που ξεχνάει την προσευχή και αγωνίζεται γι' αυτήν, κανείς δεν μπορεί να τον βλάψει. Πολύ περισσότερο, αυτός που φέρει μέσα του τον Βασιλιά των Βασιλέων και τον Παντοδύναμο Κύριο θα καταπατήσει και θα συντρίψει εύκολα και χωρίς δυσκολία όλη τη δύναμη των εχθρών και του διαβόλου.

ΑΓΙΟΣ ΛΕΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΤΑΝΗΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

      Μια πλειάδα αγίων της αρχαίας Εκκλησίας προέρχεται από τη Δύση, η οποία την πρώτη μ. Χ. χιλιετία ήταν ορθόδοξη. Μάλιστα, πολλοί από αυτούς ανήκουν στους μεγάλους Πατέρες και διδασκάλους της Εκκλησίας. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Λέων επίσκοπος Κατάνης, ο θαυματουργός.

       Γεννήθηκε στην Ραβέννα της Ιταλίας περί το 700, από ευγενείς και ευσεβείς γονείς. Έζησε σε περιβάλλον ευλάβειας, όπου γαλουχήθηκε με την βαθειά πίστη στο Θεό και την αγία αγνή και ηθική ζωή. Ως εύποροι οι γονείς του μπόρεσαν και του πρόσφεραν λαμπρές σπουδές. Σπούδασε θεολογία και φιλοσοφία. Από την εφηβική του ηλικία έδειξε την ισχυρή κλίση του στη διακονία της Εκκλησίας, αφού η πιο αγαπημένη του ενασχόληση ήταν η συμμετοχή του στις ιερές ακολουθίες.

Η συμβολή της συμβιώσεως των αδελφών στην ανάπτυξή τους

 Ορθόδοξη οικογένεια

Το παιδί έρχεται στον κόσμο και αναπτύσσεται μέσα στην οικογένεια, μέσα σ’ αυτή τη φωλιά την ανθρώπινη, όπως τα πουλιά στη φωλιά τους, όπως τα ζώα τα μικρά στη δική τους φωλιά, που έφτιαξε η μητέρα τους. Όλο το μυστικό είναι να υπάρχει μέσα στην οικογένεια τέτοια ατμόσφαιρα, που το παιδί να ζει τη στοργή, να αισθάνεται το κύρος των γονέων και την ασφάλεια από την παρουσία τους, να αισθάνεται την αγάπη των γονέων και γενικότερα ολόκληρης της οικογενείας.

«ΕΩΣ ΟΥ ΕΤΕΚΕΝ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΑΥΤΗΣ»

 

Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026

ΣΥΝΕΥΔΟΚΟΥΣΙ ΤΟΙΣ ΠΡΑΣΣΟΥΣΙ

Μετάνοια τῶν αἱρετικῶν: Ἡ μόνη ὁδὸς τῆς ἑνώσεώς των μὲ τὴν Ἐκκλησίαν!

   ΑΥΤΕΣ τὶς ἡμέρες οἱ παπικοὶ μὲ ἄλλους αἱρετικοὺς καὶ μαζὶ μὲ τοὺς «δικούς» μας θιασῶτες τῆς «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν» συμπροσεύχονται, γιὰ νὰ κάμει ὁ Θεός, μαγικῷ τῷ τρόπῳ, τὴν «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν». Ὁ θεοφώτιστος ἅγιος καὶ ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας Ἰουστῖνος Πόποβιτς δὲν βλέπει ἄλλον τρόπο «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν» ἀπὸ τὴν μετάνοια τῶν αἱρετικῶν καὶ τὴν ἐπιστροφή τους στὴν μία καὶ ἀδιαίρετη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Δίνει ἠχηρὴ ἀπάντηση στοὺς σύγχρονους ἀσυγκράτητους θιασῶτες τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως, οἱ ὁποῖοι «βλέπουν» τοὺς «διαλόγους» ὡς τὴν «μόνη ὁδὸ» γιὰ τὴν ἕνωση. Ἔγραψε: 

Ἢ μὲ τὸν Χριστὸν ἢ μὲ τὸν Δαρβῖνον!

Ἀπολύτως ἀσύμβατος ἡ ὀρθόδοξος πίστις μὲ δαρβινισμόν

Τοῦ κ. Παύλου Κλιματσάκη, Διδάκτορος Φιλοσοφίας

Εἰσαγωγὴ

  Ἡ θεωρία τοῦ δαρβινισμοῦ, ὅπως αὐτὴ διατυπώθηκε ἀρχικὰ ἀπὸ τὸν Κάρολο Δαρβῖνο καὶ ὅπως συνεχίζει νὰ ὑφίσταται σὲ διάφορες σύγχρονες μορφὲς ἐξελικτισμοῦ, συνίσταται κατ’ οὐσίαν στὴν ἄποψη ὅτι τὰ σημερινὰ βιολογικὰ εἴδη προῆλθαν ἀπὸ προγενέστερα εἴδη μέσω μίας μακρᾶς ἱστορικῆς διαδικασίας τυχαίων γενετικῶν μεταλλάξεων, οἱ ὁποῖες, ὑπὸ τὴν πίεση τοῦ περιβάλλοντος καὶ μέσῳ τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς, εὐνόησαν τὴν προσαρμογὴ καὶ τὴν ἐπιβίωση ὁρισμένων ὀργανισμῶν ἔναντι ἄλλων. Πρόκειται γιὰ μία θεωρία ποὺ φιλοδοξεῖ νὰ ἑρμηνεύσει τὴν προέλευση, τὴν ποικιλία καὶ τὴ δομὴ τῆς ζωῆς χωρὶς ἀναφορὰ σὲ τελικὲς αἰτίες, σκοπὸ ἢ θεία πρόνοια, ἐντὸς ἑνὸς αὐστηρὰ ὑλιστικοῦ καὶ αὐτονομημένου φυσικοῦ πλαισίου.

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: Δευτερονόμιον - Ποία ἡ στάσις μας ἔναντι ἐκείνων πού μᾶς προπαγανδίζουν τήν εἰδωλολατρείαν. (22) (Οπτικοακουστικό υλικό)

Ἡ καλωσύνη εἶναι δύναμη! – Β΄ μέρος

B΄ ΜΕΡΟΣ

  Ἂς δοῦμε τώρα πὼς ἡ καλωσύνη μᾶς ὠφελεῖ καὶ σωματικά. Θὰ γίνει φανερὸ αὐτὸ ποὺ εἴπαμε. Ὅτι, δηλαδή, μὲ τὶς καλωσύνες δὲν ὠφελοῦνται μόνον ἐκεῖνοι ποὺ τὶς δέχονται, ἀλλὰ κι ἐκεῖνοι ποὺ τὶς προσφέρουν. Ξεκάθαρα ἡ ἐπιστήμη ὑποστηρίζει αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἀμφίδρομη σχέση.

  Ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρεται, μέχρι καὶ τὴν δεκαετία τοῦ 1990 ἡ ψυχολογία ἐπικεντρωνόταν κυρίως στὰ ψυχικὰ προβλήματα (κατάθλιψη, ἄγχος, διαταραχὲς κ.λπ.). Μὲ τὴν ἐμφάνιση ὅμως τῆς ἀποκαλούμενης «θετικῆς ψυχολογίας» οἱ ἐρευνητὲς πλέον ἐξετάζουν ὄχι μόνο τί κάνει τὸν ἄνθρωπο ἁπλὰ νὰ ἐπιβιώνει, ἀλλὰ καὶ νὰ εὐτυχεῖ καὶ νὰ εὐδοκιμεῖ, ἂς τὸ ποῦμε ἔτσι. Πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴ ἑπόμενο εἶναι νὰ ἀναζητοῦνται ἀρετές, ὅπως εἶναι ἡ καλωσύνη, ἡ ἀγάπη, ἡ εὐγνωμοσύνη, ἡ συγχωρητικότητα κ.λπ. Δηλαδὴ «τὰ καλὰ στοιχεῖα τῆς ζωῆς», ὅπως χαρακτηριστικὰ λένε οἱ εἰδικοί.

Ποιος είναι ο Κριτής;

 Μαρτυρία και διδαχή

Η επάνοδος του Υιού του Ανθρώπου (Δευτέρα Παρουσία) θα σημάνει το συγκλονιστικό γεγονός της τελικής κρίσης. Ποιος έχει όμως το δικαίωμα να κρίνει; Μα φυσικά, ο τέλειος, ο αναμάρτητος. Αυτός που είναι υπογραμμός, πρότυπο για όλους. Ποιος είναι αυτός;