Ο προβληματισμός για την είσοδο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της ψηφιακής τεχνολογίας στην εκκλησιαστική ζωή και τις συνέπειες στην πνευματική διακονία.
Ξέρω, ξέρω, έχουν παρέλθει μήνες από την τελευταία φορά που αξιώθηκα να σας γράψω δύο αράδες, αλλά αναλογιστείτε κι εμένα, τον ταπεινό Νεωκόρο, τι τραβώ και δεν το γνωρίζετε…
Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν, οὔτε δεήθητι οὔτε δεήθητε (Μυστικές Εὐχές)
Παν. Δ. Παπαδημητρίου, PhD
βʹ ἔκδοσις, 28/4/2026
(γιά καλύτερη ἐμπειρία ἀνάγνωσης, γιά τίς παραπομπές, τίς ἀναφορές, κτλ., δεῖτε παρακάτω τό PDF)
«Μυστικῆς ἐπιτελουμένης Εὐχῆς» (Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης, 4ος αἰ.)
Στὴν Ἐκκλησία Τελετάρχης εἶναι ὁ Διάκονος.1 «Ὁ ρόλος τοῦ Διακόνου στή θεία λατρεία εἶναι μέ πολλή σοφία καθορισμένος. Ἐκτελεῖ χρέη τελετάρχου πρός δύο κατευθύνσεις [πολλάκις ταυτοχρόνως]·2 πρός τόν Λαόν καί πρός τόν Ἱερέα».3 Φυσικὰ ἀπουσίᾳ Διακόνου, σὲ Συλλείτουργο, ἕνας ἀπὸ τοὺς Ἱερεῖς ἀναλαμβάνει (μέσα ἀπὸ τὸ Ἱερό) τὴν προσφώνηση (ἐκφώνηση) τῶν Εὐχῶν τοῦ Διακόνου.
 |
| Φωτο: aktines |
Τοῦ κ. Νικολάου Ζαχαριάδη,
Καθηγητοῦ θεολόγου – Συγγραφέως
Μέγα ἀτόπημα… ἐν μέσῳ τῶν Ἁγίων ἡμερῶν τοῦ Πάσχα, πάντοτε κάποιος «μαϊντανὸς» θὰ ξεφυτρώσει, γιὰ νὰ χλευάσει – εἰρωνευτεῖ καὶ βλασφημήσει «ἐν μέσῳ βιομηχανίας ψευδολογίας» καὶ δὴ τορνευμένων ἀναληθειῶν τὸ συγκλονιστικὸ θαῦμα τῶν θαυμάτων, τὸ «ΑΓΙΟ ΦΩΣ».
Στὸν τόπο μας ἡ ἄνοιξις, τὸ «γλυκύ μας ἔαρ», δὲν χρειάζεται καμμία ἐπεξήγησι καὶ ἀνάλυσι. Τὴν βλέπουμε καὶ τὴν ζοῦμε, καὶ ὅσοι μεγαλώσαμε δίπλα στὴν φύσι καὶ ὅσοι ἀπὸ τὶς πόλεις προσπαθοῦν μὲ «ἐφόδους καὶ ἐκστρατεῖες» νὰ τὴν γευτοῦν.
Αὐτὸ εἶναι ἄλλο, καὶ ἄλλο πράγμα εἶναι οἱ «ἐπινοημένες παραδόσεις», ὅπως ἡ Πρωτομαγιἀ ἤ καὶ Ἐργατικὴ Πρωτομαγιά, ὡς ἀποτέλεσμα τῶν ὀργανωμένων μαζικῶν κινημάτων τοῦ τέλους τοῦ 19ου αἰῶνος καὶ ἀρχῶν τοῦ 20ου, μὲ ρίζες ὅμως πολὺ παλαιώτερες...
Ὅλοι «γνωρίζουν» ὅτι ἡ λεγομένη ἐργατικὴ Πρωτομαγιὰ σχετίζεται μὲ τὴν δίκη ποὺ ἀκολούθησε τὴν ἐργατικὴ διαδήλωσι στὸ Σικάγο ὅπου σκοτώθηκαν 16 ἀστυνομικοὶ καὶ 4 διαδηλωτές. Στὴ δίκη αὐτὴ τέσσερεις διαδηλωτὲς καταδικάστηκαν σὲ θάνατο. «Πάνω σὲ αὐτὴ τὴ δίκη στηρίχθηκαν τὰ θεμέλια τῆς ἐργατικῆς Πρωτομαγιᾶς», ὅπως μπορεῖ νὰ «ἐνημερωθῇ» κανεὶς ἀπὸ τὴν wikipedia. [1]
.jpg)
Εντάσεις στο Φανάρι με αφορμή την συμμετοχή αλλοδόξων κατά τις πασχαλινές ακολουθίες - Αποχώρηση Βούλγαρου Επισκόπου.
Όπως μετέδωσε το Γερμανικό Παράρτημα της ΕΟΔ, η επίσκεψη του Βούλγαρου Ορθόδοξου Επισκόπου Βελμπαζντσκί Ισαάκ στην Κωνσταντινούπολη φέρεται να οδήγησε σε εκκλησιαστικές εντάσεις. Λέγεται ότι ο ιεράρχης αρνήθηκε να συμμετάσχει σε ορισμένες λειτουργικές εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας και του Πάσχα.
Με μια αφίσα που «μιλά» κατευθείαν στην ψυχή και ξυπνά μνήμες ενός ολόκληρου λαού, η Λυδία Ευαγγελούδη, μαθήτρια της Γ’ Λυκείου του 1ου ΓΕΛ Ωραιοκάστρου, κατάφερε να ξεχωρίσει σε πανελλήνιο επίπεδο, κατακτώντας την πρώτη θέση στον 2ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό δημιουργίας αφίσας – ιστορικού αφηγήματος με θέμα «Ενθυμήματα: Μικρά Ασία – Πόντος».
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 27η Απριλίου 2026
Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ – ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
Είναι αποδεδειγμένο πως ο σύγχρονος κόσμος βιώνει μια πρωτόγνωρη εσωστρέφεια και αίσθημα μοναξιάς, ως αποτέλεσμα του καλλιεργούμενου εδώ και χρόνια ατομικιστικού τρόπου ζωής. Το πλέον εμφανές σημείο αυτής της τραγικότητας είναι η έξαρση βίας προς τους άλλους, χωρίς ουσιαστική αιτία. Συχνά δημοσιοποιούνται εγκλήματα και μάλιστα ειδεχθή, τα οποία προκλήθηκαν από ασήμαντες ή και ανύπαρκτες αιτίες (π.χ. οπαδική βία)!
Μη χρησιμοποιείτε την "AI" για τη "δημιουργία" εικόνων του Χριστού, της Θεοτόκου ή Αγίων! Μη χρησιμοποιείτε τέτοια "δημιουργήματα", όσο ελκυστικά κι αν παρουσιάζονται. Δεν αναφέρομαι στην ηλεκτρονική χρήση κανονικών ορθοδόξων εικόνων. Ομιλώ για τη δημιουργία ιερών Προσώπων ή παραστάσεων μέσω της "AI" (σε θρησκευτικού και πνευματικού περιεχομένου αναρτήσεις, αφίσες, προσκλήσεις, έντυπα, ανακοινώσεις κ.ο.κ.).
Κυριακή 26 Απριλίου 2026
Ψάλλοντας το απολυτίκιο της Αναστάσεως και κρατώντας πλακάτ με φωτογραφίες και συνθήματα υπέρ του επισκόπου Τυχικού, πολίτες της Πάφου αξίωσαν την αποκατάσταση του και την επάνοδο του στην μητρόπολη Πάφου, υποστηρίζοντας ότι η απόφαση της συνόδου να κηρυχθεί έκπτωτος στηρίχθηκε σε συκοφαντίες.
Δύο πολύ μικρά ἀποσπάσματα ὁμιλιῶν τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπῶν & Ἑορδαίας τοῦ π. Αὐγουστίνου Ν. Καντιώτου
α) Τό ἔκανε στην Πτολεμαίδα τὸ 1989. Καὶ εἶπε τὰ λόγια αὐτά, μετὰ ἀπὸ κάποια βαθειὰ ἔρευνα καὶ ἀφοῦ δὲν ἔβλεπε μετάνοια τὰ ἀπομακρύνε ἀπό κοντά του, ἐπίσημα καὶ μὲ ἐπιστολές, για νὰ προστατεύση τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὰ σκάνδαλα, ἀλλὰ δὲν εἶπε τίποτε δημόσια & ἀπό τὸν ἄμβωνα στὸ λαό. Η μόνη ἀνακοίνωση ποὺ ἔκανε ἀπό τὸν ἄμβωνα τῆς Ἁγίας Τριάδος Πτολεμαΐδος τὸ εἶναι ἡ παρακάτω: (άκουστε το ηχητικο)
«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ,» (Τίτ. γ΄, 10) (: Αἱρετικὸν ἄνθρωπον, ποὺ ἐπιμένει νὰ δημιουργῇ σκάνδαλα καὶ διαιρέσεις εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, μολονότι τὸν συνεβούλευσες διὰ πρώτην καὶ δευτέραν φοράν, παράτησέ τον καὶ ἀπόφευγέ τον).
Αἵρεση εἶναι χωρισμὸς ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος:
Συναντάμε μία τάξη σταυροφορούντων ανθρώπων να φέρνουν σταυρό και μάλιστα σοβαρό σταυρό μέσα στο ανδρόγυνο. Και εκεί, εάν κάποιος θελήσει να εξετάσει, και θελήσει ο άλλος να απαντήσει με ειλικρίνεια, θα πει ότι μόνος μου τον έφτιαξα τον σταυρό. Φτάσαμε, λέει, στον χωρισμό. Το ανδρόγυνο σταυροφορεμένο. Ο σύζυγος από δω με παιδιά, που του άφησε η γυναίκα. Η σύζυγος από εκεί με παιδιά, που της άφησε ο σύζυγος. Και είναι χωρισμένοι χωρίς παιδιά και φέρουν ένα σταυρό στον ώμο τους. Και μια αλυσίδα πίσω να κρέμεται. Διότι όσο και να θέλουμε εμείς να τον διαλύσουμε τον γάμο και να κάνουμε άλλους και άλλους, η αλυσίδα η πρώτη του γάμου πάντοτε θα σύρεται και θα είμαστε σαν το σκυλί που κόβει την αλυσίδα και γυρίζει στην αγορά, αλλά και ξαναγυρίζει κοντά και το κτυπά πάντοτε και του λέει· Εκεί είναι η πρώτη σου δουλειά. Και αν αναρωτηθεί το ανδρόγυνο αυτό, προς τι ο σταυρός αυτός επάνω μας σήμερα; γιατί οι στενοχώριες αυτές; γιατί οι θλίψεις; Θα δούμε, ότι από τις δικές μας τις ενέργειες οφείλεται. Ας το ομολογήσουμε.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Μια από τις πλέον εμβληματικές και συμπαθείς μορφές της Καινής Διαθήκης είναι και ο άγιος Νικόδημος, ο κρυφός μαθητής του Κυρίου και φροντιστής Του κατά την ταφή Του, ο οποίος με τον άγιο Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας, αποκαθήλωσαν, φρόντισαν, μύρωσαν και ενταφίασαν το άχραντο σώμα Του.
Ήταν Ιουδαίος και είχε ευγενή και πλούσια καταγωγή, και για τούτο αναδείχτηκε «άρχων των Ιουδαίων», ήτοι: λαϊκό μέλος του Μεγάλου Συνεδρίου, το οποίο κυβερνούσε και λάμβανε τις μεγάλες αποφάσεις για τον ιουδαϊκό λαό, έχοντας διοικητικές, δικαστικές, νομοθετικές και θρησκευτικές αρμοδιότητες. Επίσης αυτό ασκούσε φορολογικά καθήκοντα και νομοθετούσε για θέματα αστικού και ποινικού δικαίου. Δίκαζε υποθέσεις αστικής και ποινικής φύσεως, όπως μοιχεία, αποστασία πόλεως, περί ψευδοπροφητών και βλάσφημων, όπως επίσης αποφαινόταν αμετάκλητα σε ζητήματα νομικά, επί των οποίων διαφωνούσαν τα τοπικά Ιουδαϊκά δικαστήρια (βλ. Ματθ.26,65. Ιωαν.19,7, κλπ). Οι κατακτητές Ρωμαίοι, για τους δικούς τους λόγους, διατήρησαν τη λειτουργία του, αλλά είχαν τον έλεγχο σε αυτό, μέσω των Σαδδουκαίων, οι οποίοι είχαν συνταυτιστεί με αυτούς.
ΜΕΡΟΣ Α΄
Στὰ προηγούμενα μαθήματα προπαγάνδας (6-16) παρουσιάσθηκαν κάποιες χαρακτηριστικὲς περιπτώσεις «μπαμπούλων», οἱ ὁποῖες βαπτίζονται «κρίσεις» (γιὰ λαοὺς χωρὶς κρίση) καὶ ἐργαλειοποιοῦνται ἀπὸ τὴν ἐγχώρια καὶ ὑπερεθνικὴ ἐλίτ, προκειμένου ἀφ’ ἑνὸς νὰ κατατρομοκρατοῦνται οἱ πολίτες, ἀφ’ ἑτέρου νὰ ὑφαρπάζεται ἡ συναίνεσή τους γιὰ τὰ δρακόντεια μέτρα ποὺ ἐφαρμόζουν οἱ ἑκάστοτε κυβερνήσεις μὲ στόχο τὴν δῆθεν ἀποτελεσματικὴ καταπολέμηση αὐτῶν τῶν «κρίσεων».
Να αναστησομε τα προτυπα των αγιων
Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π.
Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση
Β΄, 2008, σελ. 43-45
Θα μπορέσουμε εμείς στην εποχή μας να ανανεώσουμε τις θυσίες των μαρτύρων; Η «Φαβιόλα» καλή είναι, ωραία είναι τη διαβάζεις, ευχαριστιέσαι, κλαις. Ξέρω ψυχές που κλαίνε. Αλλά δεν αρκεί μόνο αυτό. Πρέπει εμείς να αναστήσομε τα πρότυπα αυτά. Να μη μοιάζουμε με εκείνους τους «χριστιανούς» οι οποίοι αγαπάνε την αγία Αικατερίνη, την αγία Βαρβάρα, αλλά νέα Αικατερίνη δεν θέλουν να υπάρχει στον κόσμο. Νέα Αικατερίνη όχι να μη παρουσιασθεί!. Τι ψευτιά, τι απατεωνιά. Τι κωμωδία χριστιανική! Να υπάρχει μία αγία Βαρβάρα, να μη παρουσιασθεί άλλη. Δηλαδή, την θέλουν ως είδος ταμπού έτσι κατήντησε αυτή η αγιωτάτη μας θρησκεία, ενώ είναι ζωντανή.
Ο Ιωσήφ, Επίσκοπος Ρωγών και Κοζύλης, γεννήθηκε το 1776 στη Θεσσαλία. Από νεαρή ηλικία διακρίθηκε για τη φιλομάθειά του, λαμβάνοντας τα πρώτα του γράμματα από τον ιερέα Πολυζώη, ο οποίος τιμάται ως εθνομάρτυρας, και συνεχίζοντας τις σπουδές του σε αξιόλογα εκπαιδευτικά κέντρα της περιοχής. Η πνευματική του καλλιέργεια και η εθνική του ευαισθησία διαμορφώθηκαν μέσα σε ένα περιβάλλον έντονων πολιτικών και κοινωνικών ανακατατάξεων.
Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος διστάζει νὰ ὁμολογήση τὸν Χριστόν, τὸν ἀρνεῖται μὲ τὴν σιωπὴν καὶ τὴν ἀδιαφορίαν του
ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ Η ΠΛΗΓΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ ΑΚΟΜΗ
 |
| Καθεδρικός Ναός Μαριαμίγια της Δαμασκού. Wikipedia.org |
Ο άγιος πατριάρχης Αλεξανδρείας Απολλινάριος (551-569) ήταν πολύ ελεήμων.
Κάποιος νέος της Αλεξανδρείας κληρονόμησε από τους γονείς του μια μεγάλη περιουσία σε πλοία και χρυσό. Απέτυχε όμως στη διαχείριση της, τα έχασε όλα και έπεσε σε μεγάλη φτώχεια.
Ο άγιος πατριάρχης, βλέποντας τον σε τόση δυστυχία, θέλησε να τον βοηθήσει, αλλά δίσταζε, μήπως τον προσβάλει δίνοντας του ελεημοσύνη. Κάθε φορά όμως που τον συναντούσε και αντίκρυζε το σκυθρωπό πρόσωπο του και τα ευτελή ρούχα του, πληγωνόταν κατάκαρδα. Τι σοφίστηκε λοιπόν, για να τον βοηθήσει!
Κάλεσε κοντά του έναν έμπιστο επίτροπο του πατριαρχείου και του είπε:
Πολλές φορές έχουμε αποδείξει με στοιχεία σε αυτή εδώ τη στήλη, ότι ο Χριστιανισμός είναι η πιο άγρια διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο. Όχι μόνο σε υπανάπτυκτα κράτη με καθεστωτικές κυβερνήσεις, αλλά πλέον και σε σύγχρονες χώρες που επιδερμικά θεωρούνται φιλελεύθερες.
Αὐτή εἶναι ἡ φοβερή νέα κατάστασι, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἠμποροῦσε νά κάνη αὐτό πού ὁ Θεός δέν ἠμποροῦσε, δηλαδή τό κακό. Τό γεγονός ὅτι, μετά τήν κρίσι τῶν πάντων, τούς ἁμαρτωλούς τούς φυλακίζει στά βάσανα τοῦ αἰωνίου χάους, ὄχι ὅτι αὐτό εἶναι μία ἐκδίκησις ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, ἀλλά μία συνέπεια τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἑκούσιας διαφθορᾶς τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά εἶναι αὐτή -ἁμαρτία- μέχρι τό τέλος τῆς αἰωνιότητος.
Ἡ ἁμαρτία, αὐτός, ἀληθινά ὁ ἄδικος μαμωνᾶς τοῦ ἀνθρώπου, πρέπει νά ἐξαφανισθῆ· πρέπει νά ζητήσουμε συγχώρησι ἀπό τόν Θεό γιά αὐτόν τόν συγκεκριμένο κόπο καί τήν βοήθειά του γιά νά διώξουμε τήν ἁμαρτία ἀπό ἐπάνω μας. Οἱ ἱερεῖς εἶναι οἱ οἰκονόμοι τῶν Μυστηρίων τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι λύνουν τούς συνανθρώπους τους ἀπ᾿ αὐτή τήν δύσκολη περίστασι καί τούς συγχωροῦν καθηκόντως. Γι᾿ αὐτό, ὁ Ἑωσφόρος τούς καταγγέλλει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἡμέρα καί νύκτα καί ἐγείρεται ἐναντίον τους μέ ὅλες τίς τεράστιες ἐχθρικές του δυνάμεις. «Καί αὐτοί ἐνίκησαν αὐτόν διά τό αἷμα τοῦ ἀρνίου καί διά τόν λόγον τῆς μαρτυρίας αὐτῶν, καί οὐκ ἠγάπησαν τήν ψυχήν αὐτῶν ἄχρι θανάτου» (Ἀποκ.12,11).
(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Μυροφόρων)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Την τρίτη Κυριακή από του Πάσχα η Αγία μας Εκκλησία τιμά την σύναξη των αγίων Μυροφόρων, ανδρών και γυναικών και μαζί τη σύναξη των αγίων Επτά Διακόνων. Η μνήμη των δευτέρων φέρνει στο νου μας το αγιασμένο κλίμα της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας, την σημαντικότερη προφανώς ιστορική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας, καθότι τότε έδυε ένας πεπαλαιωμένος και απόλυτα χρεοκοπημένος κόσμος και ανέτειλε ένας νέος, εύρωστος, ελπιδοφόρος και ανθρώπινος.
Οι άγιοι Επτά Διάκονοι ενσαρκώνουν το κοινωνικό μήνυμα της χριστιανικής μας πίστεως, και την διακονική διάσταση της Εκκλησίας μας, η οποία υπηρετεί τον όλο ψυχοσωματικό άνθρωπο, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του, συνεχίζοντας το υπέρτατο διακονικό έργο του Σωτήρα μας Χριστού, ο Οποίος «ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Μαρκ.10,45).
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η Κυριακή των Μυροφόρων είναι αφιερωμένη, εκτός από τους αγίους και τις αγίες Μυροφόρους, οι οποίοι επιμελήθηκαν για την θεόσωμη αποκαθήλωση και ταφή του Κυρίου μας, και στους επτά Διακόνους της πρώτης Εκκλησίας.
Σύμφωνα με το Βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, η νεαρά Εκκλησία των Ιεροσολύμων αύξανε αλματωδώς. Πλήθος ανθρώπων, Ιουδαίων, αλλά και Ελληνιστών, δηλαδή Ιουδαίων, οι οποίοι είχαν υιοθετήσει την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό τρόπο ζωής, ή πρώην εθνικών, οι οποίοι είχαν προσηλυτισθεί στον Ιουδαϊσμό, πίστευαν στο κήρυγμα των αποστόλων, βαπτίζονταν και εντάσσονταν στην Εκκλησία. Μέσα στην Εκκλησία άλλαζε η ζωή τους, διότι εντάσσονταν στη χριστιανική αδελφότητα, όπου όλα τα μέλη θεωρούσαν όλους τους άλλους αδελφούς εν Χριστώ, υιοθετημένους από το Θεό εν τω Χριστώ (Γαλ.4,7). Δεν ήταν η Εκκλησία μια άλλη διαφορετική θρησκεία από τον Ιουδαϊσμό ή τον παγανιστικό εθνισμό, αλλά κάτι ασύγκριτα ανώτερο από την έννοια της θρησκείας. Η Εκκλησία είναι η «καινή κτίση» (Β΄Κορ.5,17), ο καινούριος κόσμος του Θεού, η βασιλεία Του επί της γης, η οποία ήρθε να αντικαταστήσει τον παλιό πτωτικό και γερασμένο από την αμαρτία και τη φθορά κόσμο.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η τρίτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη στους αγίους Μυροφόρους, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι φρόντισαν για την ταφή του ακηράτου σώματος του Κυρίου μας. Θέλοντας έτσι να τιμήσει την εξαιρετική αφοσίωσή τους στο Χριστό, όπως και τον ηρωισμό τους, καθ’ ότι δεν ήταν εύκολο εγχείρημα να ζητήσουν για ταφή το σώμα ενός καταδικασμένου για το κακούργημα της εσχάτης προδοσίας. Η όποια εκδήλωση συμπάθειας προς τον καταδικασμένο για τέτοιο έγκλημα, έθετε σε κίνδυνο στιγματώσεως αυτόν που θα την εκδήλωνε. Δεν ήταν δύσκολο να θεωρηθεί συνεργάτης του και να έχει την ίδια τύχη με τον νεκρό εγκληματία!
[ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΕΤΟΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΘΕΟΚΛΗΤΟΙ ΟΥΤΕ ΔΗΜΟΚΛΗΤΟΙ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΚΛΗΤΟΙ & ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΡΕΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.
Τὸ λέει στὸ παρακάτω βίντεο:
https://youtu.be/KCjY3DZZkD0?si=3idNYrd-6ajBOzIw. ]
ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΚΑΝΤΙΩΤΗ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΟ & ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ. Ἀκόμα καί ιερεις δὲν τολμοῦν νὰ κάνουν τέτοια κηρυγματα, για νὰ μὴ τους ποῦν καθυστερημένους. Ἄς ἀκουσουμε λοιπόν, τὴν σωτήρια, ἀθάνατη φωνή τῆς ἀληθειας τοῦ ἀγωνιστοῦ ἱεράρχου π. Αὐγουστίνου και νὰ τὴν ἐφαρμόσουμε. Μόνοι μας καὶ γρήγορα θὰ αἰσθανθοῦμε τὴν πνευματική ωφέλεια καὶ θὰ τὸν εὐχαριστοῦμε. Τουλάχιστον μην ἀσεβοῦμε και μέσα στους ἱερούς ναούς.
Χρειάζονταν, χριστιανοί μου, πραγματικά πολύ τόλμη καί δύναμη ψυχῆς γιά νά ζητήσει κάποιος τό νεκρό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ νά τό ἐνταφιάσει, ἀλλά καί γιά νά πάει νά κάνει τά καθιερωμένα γιά τούς Ἰουδαίους σέ ἕναν νεκρό, ὅπως νά ἀλείψει μέ ἄρωμα τό νεκρό σῶμα τήν ἄλλη μέρα ἀπό τήν ταφή. Καί αὐτό γιατί ὁ Ἰησοῦς σταυρώθηκε καί θανατώθηκε ὄχι ὡς ἕνας ἁπλός κακοῦργος, ἀλλά ὡς ὁ ἄνθρωπος πού, κατά τούς σταυρωτές του, βλασφημοῦσε τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ ὀνομάζοντας τόν ἐαυτό του Υἱό τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί ὡς ἡγέτης μιᾶς κίνησης πού ἔφερνε κοινωνική ἀναταραχή, καυτηριάζοντας τήν ἄρχουσα τάξη καί κάνοντας παρέα μέ περιθωριακούς καί «ἁμαρτωλούς» τύπους. Φίλος τοῦ Ἰησοῦ σήμαινε συνωμότης καί ἐπικίνδυνος γιά τήν κοινωνία. Ἄρα, μποροῦσε νά συλληφθῆ, νά βασανισθῆ, νά θανατωθῆ.
Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 6//19.4.2026.
Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ.
Ἡ ψηλάφισις τοῦ Σώματος
Tοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Περί δερματοστιξίας (σ.σ. τατουάζ).
Ἡ «πανδημία» τῆς νεολαίας…
Δέν πρόκειται νὰ ἀναφερθοῦμε στοὺς ἰατρικοὺς κινδύνους ποὺ προκαλεῖ ἡ δερματοστιξία (σ.σ. τατουάζ) τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, ὅπως μετάδοση ἰῶν π.χ. HIV (ἰὸς τοῦ AIDS), ἡπατίτιδας B, C, ἠπατοκυτταρικὸς καρκίνος κ.λ.π. Ἄλλωστε ὑπάρχουν τεκμηριωμένες ἐπιστημονικὲς μελέτες διεθνοῦς ἐπιπέδου γιὰ τὸ θέμα αὐτό.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ ενημερώνει σε βίντεό του για τον θρησκευτικό – παραθρησκευτικό χαρακτήρα των πολεμικών τεχνών.
Δείτε παρακάτω ολόκληρο το βίντεο:
Τι θα δουν τα ματια μας…
Aπο το
βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ. 38
___
Ο Μάρκος ο Ευγενικός πάλεψε με το μεγάλο θηρίο, τον πάπα, που τόσα χρόνια βασανίζει τον κόσμο. Και τώρα στα χρόνια μας- τι θα δούνε τα ματάκια μας…, προτιμότερο να μας πάρει ο Θεός από τον κόσμο τούτο, παρά να δούμε τις κακές ημέρες που έρχονται- κακά σημάδια έχομε. Ας γλεντάνε ας διασκεδάζουν, ας βγάζουν τα μάτια τους έρχεται η οργή του Θεού. Χειρότερη από κείνη που ζήσαμε το 1940. Θυμάστε την πείνα, θυμάστε τη δυστυχία, θυμάστε τη σκλαβιά; Θυμᾶστε τις κρεμάλες; Θυμάστε όλα αυτά που ζήσαμε όλοι όσοι μείναμε πιστοί στην πατρίδα και την Εκκλησία; Έρχονται πάλι τέτοιες ημέρες.
Όποιος έχει ανοίξει έστω μία φορά ένα ορθόδοξο προσευχητάριο ή έχει παρακολουθήσει μια ιερή ακολουθία, δεν θα μπορούσε να μην διαπιστώσει ότι η λέξη «ελέησον» επαναλαμβάνεται πιο συχνά από άλλες. «Κύριε, ελέησον»: αυτή η σύντομη προσευχή ακούγεται δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες φορές, στη διάρκεια μιας ιερής ακολουθίας. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι τυχαίο; Όχι! Σε αυτό κρύβεται ένα βαθύ πνευματικό νόημα, ένα πολύ σημαντικό εκκλησιαστικό μάθημα.
Πατέρας
Ραφαήλ Νόικα: «Γιατί οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δείχνουν τόσο μεγάλο
σεβασμό στους ιερείς τους που τους φιλούν ακόμη και τα χέρια;»
«Περιπλανήθηκα σε άλλες θρησκείες επειδή δεν είχα επίγνωση του τι είναι η
Εκκλησία και δεν καταλάβαινα γιατί υπάρχουν αρκετές Εκκλησίες. Ωστόσο,
το συγκεκριμένο πράγμα που δεν καταλάβαινα ήταν η Κοινωνία, η Θεία
Κοινωνία στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Νόμιζα ότι ήταν ένα σύμβολο...
Οἱ Πατέρες εἶπαν ὅτι μοναδική μας περιουσία ἀληθινά εἶναι οἱ ἁμαρτίες μας. Διότι, κατ᾿ αὐτούς, δέν εἶσαι ἰδιοκτήτης παρά μόνο τοῦ ἔργου πού ἐσύ τό ἔκανες ἐκ τοῦ μηδενός. Καί συμπληρώνοντας λέγομεν ἐδῶ ὅτι ὁ Θεός ἔκανε ὅλη τήν κτίσι ἐκ τοῦ μηδενός, ἐνῶ τό κτῖσμα ἔκανε τήν ἁμαρτία.
Συνεπῶς, εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ἀνήκει στόν ἑαυτό του, οὔτε σέ κάποιον ἄλλο ἄνθρωπο, ἀλλά στόν Θεό. Ἀπό τό ἄλλο μέρος, ἡ ἁμαρτία, τῆς ὁποίας εἶναι δημιουργός, δηλώνει γι᾿ αὐτόν καί τόν σκλαβώνει στήν συνέχεια, ὅτι μέ τήν ἰδιότητα τοῦ δικαίου-δυσάρεστο φορτίο-μπορεῖ νά φέρη τόν ἄνθρωπο μέχρι τήν κατάστασι ν᾿ ἀρνηθῆ τόν Θεό καί νά σταθῆ ἐχθρικά ἀπέναντί Του, σάν ἕνας δημιουργός ἑνός φοβεροῦ νέου ἔργου -ἡ ἁμαρτία- χωρίς ν᾿ ἀντιλαμβάνεται ὅτι δι᾿ αὐτῆς ἐπιστρέφει στήν πικρή τυραννία τοῦ μηδενός, δηλαδή τοῦ χάους παντός εἴδους καί σ᾿ ὅλα τά δυσάσεστα τά ὁποῖα ἀκολουθοῦν πάντοτε.
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ
εκδοση Β΄, 2008
Επιμέλεια Ανδρονίκης Π. Καπλάνογλου
