Ποιος είμαι; Αυτή είναι η πιο σημαντική ερώτηση της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Προσπαθούμε να απαντήσουμε σε αυτήν σε πολλές περιστάσεις: στη διάρκεια του Μεγάλου Κανόνα, όταν σκεφτόμαστε τα λόγια της προσευχής του Εφραίμ του Σύρου, όταν πλησιάζουμε το εξομολογητήριο και όταν σταυρώνουμε τα χέρια μας στο στήθος, περιμένοντας την Θεία Κοινωνία.
Ποιος είμαι; Δεν βλέπουμε τον εαυτό μας. Όπως ένα άλογο με παρωπίδες στα μάτια που όλο τρέχει και τρέχει μπροστά, χωρίς να κοιτάζει πίσω, έτσι και εμείς, χωρίς να κοιτάζουμε πίσω, τρέχουμε με τρελή ορμή, προσπαθώντας να προλάβουμε και να κάνουμε τα πάντα. Να κάνουμε όλα όσα αφορούν στην επίγεια διαμονή μας. Έχουμε τις ίδιες παρωπίδες με το άλογο. Μόνο που τις φορέσαμε εμείς οι ίδιοι. Και αυτό δεν μας επιτρέπει να δούμε τους εαυτούς μας, την αμαρτωλότητά μας.






























