Καιρός να τελειώνουν τα ψέματα για το καλό των παιδιών…
Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Δύο χρόνια ομοφυλόφιλος «γάμος»
Είναι δύο χρόνια (15/02/24) από τότε που ψηφίστηκε από την Ελληνική Βουλή ο νόμος περί «Ισότητας στον πολιτικό γάμο, τροποποίησης του Αστικού Κώδικα και άλλες διατάξεις» με τον οποίο επεκτείνεται η δυνατότητα σύναψης γάμου και σε πρόσωπα του ιδίου φύλου, (5089/2024-ΦΕΚ 27/Α/16/02/24). Στην «αίτηση ακυρώσεως» που υπέβαλλαν τρία παραδοσιακά Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία εκφράζοντας τον δίκαιο προβληματισμό τους για την ανατροφή των παιδιών μέσα στα άτυπα «οικογενειακά σχήματα»,(1) το Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε ότι: «οι διατάξεις του ν. 5089/2024,…δεν αντιβαίνουν στις διατάξεις του Συντάγματος περί προστασίας του γάμου, της οικογένειας, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας (άρθρο 21 παρ. 1) ή περί ισότητας (άρθρο 4 παρ. 1)». (2)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Στις 23 Φεβρουαρίου η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη του αγίου Πολυκάρπου επισκόπου Σμύρνης. Πρόκειται για σπουδαία προσωπικότητα της αρχαίας Εκκλησίας, ο οποίος ανήκει στην κατηγορία των Αποστολικών Πατέρων, δηλαδή των διαδόχων επισκόπων των αγίων Αποστόλων.
Γεννήθηκε το 80 μ. Χ. στη Μ. Ασία από τους ευσεβείς γονείς του Παγκράτιο και Θεοδώρα, οι οποίοι είχαν μαρτυρήσει για την πίστη τους στο Χριστό. Διατέλεσε μαθητής του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, ο οποίος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Μ. Ασία. Βαπτίστηκε μικρός και αφιέρωσε τη ζωή του στο Χριστό. Λίγο πριν το θάνατό του ο επίσκοπος Σμύρνης άγιος Βουκόλος, τον χειροτόνησε διάδοχό του, διότι έβλεπε στο πρόσωπό του την αρετή και την αγιότητά.
Ανοιχτή Κανονική Καταγγελία
Προς τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου περί της οικουμενιστικής εκτροπής και του διωγμού της Ορθοδοξίας
«Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ» (Ματθ. 6,24)
…………………………….
Εισαγωγή – Προς ποιον και γιατί
Το παρόν κείμενο δεν απευθύνεται γενικώς και αορίστως, αλλά ευθέως και ονομαστικώς προς τον Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιο, διότι: Εκείνος φέρει την ανώτατη κανονική ευθύνη για την πορεία της Εκκλησίας της Κύπρου. Εκείνος χαράσσει γραμμή, επιβάλλει πολιτική και ενεργεί διοικητικά. Εκείνος διώκει ή ανέχεται διώξεις κατά κληρικών που αντιστέκονται στην οικουμενιστική αλλοίωση.
Η σιωπή πλέον δεν είναι ειρήνη, αλλά συνενοχή.
Η προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, η δίωξη της κανονικής ακρίβειας στην υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού και η ευθύνη του Ορθοδόξου λαού στα έσχατα χρόνια
Αθήνα, 20 Φεβρουαρίου 2026
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΘΕΜΑ: «Οι Θεολόγοι απαντούν στην κριτική του ΣΥΡΙΖΑ, για την προσκύνηση των Λειψάνων του Μεγάλου Βασιλείου στη Λάρισα, από μαθητές»
Τα μέλη του ΔΣ της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων, απαντώντας στον ΣΥΡΙΖΑ, για την ανακοίνωσή του στο Enikos.gr, με την οποία ασκεί κριτική στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας, επειδή ενημέρωσε τα σχολεία της ευθύνης της, για το μεγάλο γεγονός που βιώνουν οι ορθόδοξοι Χριστιανοί της Ιεράς Μητροπόλεως Λάρισας, της έλευσης στην πόλη τους του Ιερού Λειψάνου του δεξιού χεριού του Μεγάλου Βασιλείου, ενός από τους Τρεις Οικουμενικούς δασκάλους, Ιεράρχες και Προστάτες των Ελληνικών γραμμάτων, για να γνωρίζουν οι μαθητές/τριες ότι έχουν την ευκαιρία να το προσκυνήσουν και να το τιμήσουν, επιθυμούμε να επισημάνουμε τα παρακάτω:
Οι μάρτυρες κατηγορίας ομολόγησαν ότι είπαν ψέματα και μετανοούν, όμως το δικαστήριο καταδίκασε τον ιερέα.
Να μη λέμε εύκολα ότι έχουμε αγάπη. Χρειάζεται να πατήσουμε κάτω την υπερβολική αγάπη που έχουμε στον εαυτό μας. Γι’ αυτό λέει «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν». Τι να απαρνηθούμε; Αυτήν την αρρωστημένη λατρεία του εγώ μας. Πώς θα την απαρνηθούμε; Κάνοντας όχι αυτό που θέλουμε εμείς αλλά αυτό που θέλει ο Θεός.
Να από πού προκύπτουν οι εντολές, το τυπικό, η νηστεία και όλοι αυτοί οι ασκητικοί κανόνες της Εκκλησίας. Κόβεται το θέλημά μας και το λιβάνισμα του ειδώλου μας. Και μόλις προσπαθήσουμε να τηρήσουμε αυτά που θέλει ο Θεός, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αποτυχία μας. Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να πει ότι τα τηρεί όλα. Όλοι κάπου σκοντάφτουμε: Τα καταφέρνεις στην προσευχή, στη νηστεία μπορεί να τα χάσεις. Τα καταφέρνεις και στη νηστεία, θα το βρεις παρακάτω που σε πιάνει η υποκρισία. Τα καταφέρνεις και δεν είσαι υποκριτής, δεν θα κάνεις εύκολα ελεημοσύνη. Τα καταφέρνεις και σ’ αυτό, κάπου αλλού θα έρχεται ο διάβολος και θα σου μαγαρίζει το νου με πονηριές.
(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή της Τυρινής)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η τέταρτη Κυριακή του Τριωδίου, η Κυριακή της Τυρινής όπως ονομάζεται, είναι αφιερωμένη στην ενθύμηση της εξόδου των Πρωτοπλάστων από τον παράδεισο της τρυφής. Στην πικρή ανάμνηση του πιο τραγικού γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας.
Η έρευνα για τους νέους δεν είναι απλώς κοινωνικό ρεπορτάζ. Είναι πολιτικό κατηγορητήριο.
Ναι, η ευθύνη βαραίνει την παρούσα κυβέρνηση. Αλλά το πρόβλημα δεν άρχισε χθες. Και δεν είναι μόνο κυβερνητικό. Είναι συστημικό.
Η σημερινή νεότητα δεν «προσποιείται πως ζει» επειδή είναι αδύναμη. Προσποιείται γιατί το μοντέλο ζωής που της παραδόθηκε είναι εσωτερικά άδειο.
.jpg)
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Σήμερα εἶναι ἡ Κυριακή τῆς Τυροφάγου. Εἶναι ἡ τελευταία ἡμέρα καταλύσεως ὀψαρίου, τυροῦ καί αὐγῶν. Καί ἀπό αὔριο μπαίνουμε στό στάδιο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς μέ τριήμερον ἀσιτίαν.
Εἶναι μία ἐκκλησιαστική παράδοσις τήν ὁποίαν εὑρήκαμεν ἐδῶ στό Ἅγιον Ὄρος. Τηρεῖται σχεδόν ἀπό ὅλους τούς μοναχούς ἡ τριήμερος αὐτή ἀσιτία, ἀλλά μόνον μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ. Ἔχει βέβαια κάποιο μήνυμα νά μᾶς μεταδώσει. Κι αὐτό εἶναι ὁ πόθος καί ἡ εὐλάβεια διά τῶν ὁποίων ὀφείλουμε νά εἰσέλθουμε στό στάδιο τῆς νηστείας. Μόνη της ἡ νηστεία, ἐάν ἀποκοπῆ ἀπό τό ὅλον πλαίσιο τῆς ἐν Χριστῶ ζωῆς δέν ἔχει κάποιο θετικό ἀποτέλεσμα. Ἴσως για κάποιον πού εἶναι εὐτραφής νά τοῦ μειώσει τό σωματικόν βάρος καί νά τόν διευκολύνει στό περπάτημά του καί γενικά στήν καθημερινή του ζωή.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Εισερχόμαστε για μια ακόμη φορά, με τη χάρη του Θεού, στο άγιο Τριώδιο, στην ιερότερη εορτολογική περίοδο της Εκκλησίας μας, κατά την οποία μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την πνευματική μας υστέρηση, να βιώσουμε την σωτήρια κλήση μας για μετάνοια και νίψη και να κάνουμε τον προσωπικό μας αγώνα για την πνευματική μας αναγέννηση. Η κατανυκτική περίοδος του Τριωδίου είναι ένα νοητό στάδιο πνευματικού αγώνα στο οποίο καλείται κάθε πιστός να τρέξει τον καλό αγώνα των αρετών, να αποβάλλει κάθε παρείσακτο αμαρτωλό στοιχείο από τον εαυτό του, το οποίο υπάρχει ως θανατηφόρος ιός, που δηλητηριάζει τον άνθρωπο και τον οδηγεί αργά, αλλά σταθερά, στον πνευματικό θάνατο. Μόνο έτσι θα αξιωθούμε να προσκυνήσουμε πνευματικά καθαροί το θείο Πάθος του Λυτρωτή μας Χριστού και να εορτάσουμε με αγαλλίαση τη λαμπροφόρο Ανάστασή Του.
(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή της Τυρινής)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η Αγία μας Εκκλησία όρισε την τετάρτη Κυριακή του Τριωδίου να θυμόμαστε το τραγικότερο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, την έκπτωση των Πρωτοπλάστων από την προπτωτική μακαριότητα και την έξωσή τους από τον παράδεισο της τρυφής, ως επισφράγισμα της προετοιμασίας μας για την Μ. Τεσσαρακοστή.
Ο άνθρωπος, είναι το εκλεκτότερο ποίημά του Θεού, δημιούργημα της άμετρης αγάπη Του, να μοιραστεί μ ε αυτόν τη δική Του μακαριότητα, να γίνει, με τη δική του θέληση και τον αγώνα του, κατά χάριν Θεός. Όμως με την συνεργεία του διαβόλου και την κατάχρηση της δικής του ελεύθερης βούλησης, ξέπεσε, έγινε δούλος της αμαρτίας και υποκείμενος στη φθορά και στο θάνατο. Οι πρωτόπλαστοι αψήφησαν την θεία εντολή να μην φάνε από τον καρπό «τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν», με την ρητή προειδοποίηση: «ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν.2,17). Αυτή η τραγική ανυπακοή, η οποία νοείται ως ανταρσία κατά του Δημιουργού και ανάδειξη των εαυτών τους ως «θεών» (Γεν.3,5), κατά διαβολή του «ανθρωποκτόνου απ’ αρχής» (Ιωάν.8,43) διαβόλου.
«Ἦραν οὖν λίθους ἵνα βάλωσιν ἐπ’ αὐτόν. Ἰησοῦς δὲ ἐκρύβη, καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ διελθὼν διὰ μέσου αὐτῶν, καὶ παρῆγεν οὕτως» (Ἰωάν. η΄, 59). (:Κατόπιν λοιπὸν τῆς διαβεβαιώσεως αὐτῆς, ποὺ ἔκαμε διὰ τὸν ἑαυτόν του ὁ Ἰησοῦς, ἐπῆραν ἀπὸ τὸ ἔδαφος πέτρας διὰ νὰ τὰς ρίψουν κατ’ αὐτοῦ. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως διὰ θαυμαστῇς ἐπεμβάσεως τῆς θείας Προνοίας ἐχάθη ἀπὸ τὰ μάτια τους καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ ἱερόν, ἀφοῦ ἐπέρασεν ἀπαρατήρητος διὰ μέσου αὐτῶν. Καὶ ἐβάδιζεν ἔτσι, χωρὶς νὰ φαίνεται εἰς αὐτούς).
Ἔτσι ἀκριβῶς δὲν σκεπάζει ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου καὶ τοὺς ἀδελφούς μας Κρυπτοχριστιανοὺς ποὺ ζοῦν μέσα στὴ φωλιὰ τοῦ ἐχθροῦ;
Ἐναγκαλισμοὶ μὲ τοὺς αἱρετικούς, διχαστικὸς πόλεμος μὲ ὅλας τὰς αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας.
Σχίσμα: Ὄχι πλάνη νοῦ, ἐπιμονὴ θελήσεως
Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
Ἡ Ὀρθοδοξία συνιστᾶ Οὐρανόν “Ξανακτισμένον” εἰς τὴν Γῆν. Ἀλλά, Διωγμοὶ ἔξωθεν.
………..Ἡ ὑποχρεωτική λῆψις τῆς ἠλεκτρονικῆς ταυτότητος καί τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ (Π.Α.), (παρά τούς ὁρισμούς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καί τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων), πού προοδοποιεῖ καί προοιωνίζει τό σφράγισμα τῆς Ἀποκαλύψεως, κατά τόν Ἅγιο Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη, παραπέμπει σέ ἄλλες ἐποχές καί ἄλλα καθεστῶτα……….
Σὲ
μιὰ σκήτη τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ἕνας ὑποτακτικὸς ποὺ ἤθελε νὰ περιποιηθεῖ
τὸν Γέροντά του, βγῆκε στὸ βουνὸ νὰ μαζέψει χόρτα. Ἀπὸ ἄγνοια, ὅμως,
μάζεψε κάποια χόρτα ποὺ ἦταν ἐξαιρετικὰ πικρά, σχεδὸν δηλητηριώδη στὴ
γεύση.
Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος
Ὅπως τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα ἔτσι καὶ τὸ πατριωτικὸ εἶναι συνυφασμένα στενὰ μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση. Ἐκ φύσεως ὁ κάθε λογικὸς ἄνθρωπος δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἀγαπᾶ τὸν τόπο, στὸν ὁποῖο γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε. Ἑπομένως ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα εἶναι κάτι τὸ ἀπολύτως φυσιολογικό. Φυσιολογικὸ παύει νὰ εἶναι ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἐκτρέπεται σὲ ἀκραῖο σοβινισμὸ καὶ σὲ μῖσος κατὰ τῶν ἄλλων πατρίδων. Αὐτὸ συνιστᾶ ἐκτροπὴ τοῦ γνήσιου πατριωτικοῦ συναισθήματος, ὅπως ἐκτροπὴ συνιστᾶ καὶ τὸ ἄλλο ἄκρο, τοῦ ἀναρχισμοῦ καὶ τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ, τῆς ἀπόρριψης δηλαδὴ τῆς ἀξίας τῆς πατρίδας καὶ τῆς θεώρησής της ὡς ἀπαξίας.
 |
| Φωτογραφία: Υπηρεσία Τύπου της Λαύρας της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Σεργίου |
Το ακόλουθο περιστατικό αποτέλεσε για μένα ένα από τα μαθήματα, τα οποία ο Κύριος σου προσφέρει πλουσιοπάροχα στην παιδική ηλικία. Ήταν πολύ απλό και ξεκάθαρο, έτσι που το συγκράτησα στη μνήμη μου για όλη μου τη ζωή. Τότε ήμουν περίπου δώδεκα ετών. Φοιτούσα ήδη στο γυμνάσιο. Μια Κυριακή απλά δεν θέλησα να πάω στην εκκλησία. Πείσμωσα. Δεν θέλω, τελεία και παύλα, είπα μέσα μου. Στην οικογένειά μας όμως ήταν συνηθισμένο να πηγαίνουμε όλοι μαζί, και μάλιστα με το μετρό, καθώς ο πατέρας μου δεν είχε ακόμα αυτοκίνητο.
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ἐάν γάρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καί ὑμῖν ὁ πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος·».
Ὑπόθεσιν αἰωνίου ζωῆς καί σωτηρίας διαπραγματεύεται σήμερα ἡ Εὐαγγελική Περικοπή, ἀδελφοί. Ἔρχεται ὁ Κύριος καί μᾶς ὑποδεικνύει τόν εὔκολο δρόμο καί τρόπο τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας, τόν ἁγιασμόν τῶν ψυχῶν καί τήν δικαίωσή μας τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Νά συγχωροῦμε δηλαδή τά σφάλματα τῶν ἀδελφῶν μας, ὥστε ὁ Πατέρας Τριαδικός Θεός, νά ἐξαλείψει καί τά δικά μας ἀνομήματα, τήν ἔσχατη ὥρα.
Συγκλονιστικός ὁ λόγος αὐτός, ἁγία γερόντισσα, ἄν σκεφτοῦμε τούς ἱδρῶτες, τίς κακουχίες καί τά μαρτύρια πού ὑπεβλήθησαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι γιά νά λάβουν τόν στέφανον τῆς ἀπολυτρώσεως, τόν ἁγιασμόν, τήν σωτηρία.
Η Θρησκευτική υπερακρίβεια«Τί μεγάλος ἅγιος πού εἶμαι!»
Ἡ ὑπερακρίβεια στο βάθος κρύβει μεγάλο ἐγωισμό, μεγάλη ὑπερηφάνεια κρύβει μεγάλο αἴσθημα ἐνοχῆς.
Καὶ μὲ τὸ νὰ κατατρίβεται κανείς με μηδαμινά καὶ ἀνύπαρκτα πράγματα, εἶναι σαν να λέει: «Τι ἀνώτερος ἄνθρωπος εἶμαι ἐγώ! Τι μεγάλος ἅγιος ποὺ εἶμαι!»
Μπορεί κανείς να θεραπευθεί, να γλιτώσει ἀπὸ τὴν ὑπερακρίβεια, ἄν καλλιεργήσει την ταπείνωση καί γενικότερα ἄν καλλιεργήσει πνευματικά την ψυχή του.
Χρειάζεται ὅμως νὰ ἐμπιστευθεῖ κανείς στον Χριστό.
Ὄχι να νομίζει ὅτι θά σωθεῖ μέ τό να ζυγίζει τα πράγματα καὶ νὰ κάνει λογαριασμούς, ἀλλὰ νὰ ἔχει ἐλπίδα στο ἔλεος, στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
