Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου
Συνεχίζοντας καὶ σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο τὴν ἐξέταση τοῦ θρησκευτικοῦ κινήματος τῆς Νέας Ἐποχῆς καὶ τοῦ καθοριστικοῦ ρόλου ποὺ ἔπαιξε στὴν διαμόρφωση τῆς ἐξελισσόμενης παγκοσμιοποιητικῆς θρησκείας ἢ πανθρησκείας, θὰ παρουσιάσω πόσο ἐπιθετικὰ διακήρυξαν οἱ Νεοεποχίτες ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι θεὸς ποὺ ἁπλὰ δὲν τὸ γνωρίζει καὶ θὰ φτάσει στὴ θέωση μόνος του χωρὶς τὴν βοήθεια τοῦ βιβλικοῦ Θεοῦ ποὺ γι’ αὐτοὺς δὲν ὑπάρχει.
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός·… λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ἐγώ εἰμι, ὁ λαλῶν σοι.»
Οἱ ἄνθρωποι σ’ αὐτήν τήν ζωήν, ὅποιον τρόπο στήν πορεία τους κι ἄν ἐπιλέξουν νά βαδίσουν, δέν βρίσκουν σ’ αὐτόν τήν εἰρήνη παρά μόνον ὅταν πιστεύσουν στόν Χριστό, δεχτοῦν τή διδασκαλία Του καί ἀρχίσουν νά ἐλπίζουν σ’ Αὐτόν.
Διότι μέχρις ὅτου ὁ ἄνθρωπος φθάσει νά λατρεύει τόν Θεόν «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» καί νά ἀπωθέσει τήν ἐλπίδα του στόν Θεάνθρωπον Μεσσίαν, τά ἐμπόδια πού συναντᾶ στόν κόσμο παρεμβάλλονται στήν προσπάθεια τῆς καρδιᾶς να εἰρηνεύσει. Καί αὐτό ἐννοοῦσε ὁ Χριστός ὅταν εἶπε: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς».[1]
«Μιά φορά πῆγε στόν π. Κλεόπα llie ἕνας γέρος πού δέν μποροῦσε νά σταματήση νά διαπράττη τό ἁμάρτημα του καπνίσματος. Ὁ π. Κλεόπας τοῦ εἶπε: “Γέροντα, σταμάτα να καπνίζης, ἐπειδή οἱ τιμωρίες γι᾿ αὐτή τήν ἁμαρτία εἶναι πολύ σκληρές". Ἀλλά ὁ γέρος δέν ἄκουσε. Πῆγε νά δῆ καί τόν ἀδελφό Ἄγγελο [π. Ἀρσένιο Papacioc] κι ἐκεῖνος τοῦ εἶπε: “Γέροντα, ὁ Χριστός σε παρακαλᾶ νά σταματήσης τό κάπνισμα". Τότε ὁ γέροντας ἀποκρίθηκε:
Ο Οικουμενισμός ως εργαλείο γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων - Η αλλοίωση των δογμάτων της Ορθοδοξίας. Δείτε ολόκληρη την εισήγηση του Αγιορείτη Μοναχού στο Πολεμικό Μουσείο.
Οικουμενισμός: Ιστορία-Θεολογία-Προβληματισμοί
Εισήγηση περί των ένοχων απαρχών του ΠΣΕ - Η Ορθόδοξη Απάντηση.
20240228
Τα χρόνια περνούν, οι εποχές αλλάζουν. Μερικά πράγματα μένουν αναλλοίωτα εις το πέρασμα του χρόνου. Ιδέες, ιδανικά. Πρόσωπα αγαπημένα χαράζουν εις την καρδιά μας γράμματα ανεξίτηλα.
Μάνα, μητέρα, μάμμη μαμά ή μάδερ (για τους προχωρημένους) είναι το ίδιο όνομα. Μάνα. Μια λεξούλα των τεσσάρων γραμμάτων και πόσα πράγματα δεν γεννά μέσα μας. Πόσες και πόσες αναμνήσεις δεν ξεπηδούν εις την μνήμη μας. Πρόσωπο, η μάνα, από τα πλέον αγαπημένα. Με πολλαπλούς ρόλους και της ανιδιοτελούς αγάπης. Η πιο αγνή και πραγματική εις τον κόσμο είναι η μητρική αγάπη για τα παιδιά της.
Ὅπως
τὸ διηγοῦνται, ὅσοι τὸ ἔφθασαν, ἐν ἠλικίᾳ ὄντες εἰς Ἀθήνας τῷ 1870, ὁ
νεκρὸς τοῦ ἑνὸς τῶν ληστῶν τοῦ Δηλεσίου, κομισθέντων εἰς Ἀθήνας κατὰ
Μάιον, εἶχε τὸ πρόσωπον παραδόξως φαιδρὸν καὶ γελαστόν. Τὴν ὥραν ποὺ
τοὺς ἐτουφεκοβολοῦσαν τ᾿ ἀποσπάσματα, ἐλλοχεῦον ὄπισθεν πυκνῶν θάμνων
καὶ βράχων τὸ παλληκάρι ἐκεῖνο τῆς Ρούμελης, ἴσως διότι τὸ ταμπούρι του
τοῦ ἐφαίνετο πολὺ ἀσφαλές, τίς οἶδε τί εἶχε σκεφθῆ, ἢ τί σοβαρὸν εἶδεν, ἢ
τί ἀστεῖον ἤκουσε παρά τινος γείτονος συντρόφου του, κ᾿ ἐγέλασεν, ὅπως
οἱ ἄνθρωποι γελοῦν. Συγχρόνως, ἐν ἀκαρεῖ, τοῦ ἦλθε τὸ βόλι. Τὸν ηὗρε
καίριον εἰς τὸν λαιμόν, καὶ τὸν ἀφῆκεν εἰς τὸν τόπον.
Περισσότερο και από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, εμπιστεύονται οι νέοι τα «απρόβλεπτα» chatbots - Απότοκο της κοινωνικής απομόνωσης
Συντάκτης: Παντελής Λαμψιώτης
Όσο οι παραδοσιακές αξίες υπονομεύονται και οι κοινωνικοί δεσμοί αποδυναμώνονται, η τεχνολογία της Τεχνητής Νοημοσύνης βρίσκει ανοιχτό πεδίο να εισβάλλει στην προσωπική ζωή των ανθρώπων. Όσο υποχωρεί το αίσθημα συλλογικής ταυτότητας που προσφέρουν οι κοινές (και ανώτερες) αξίες, ενισχύεται η καχυποψία και εντείνεται το φαινόμενο της μοναχικότητας.
20240220
Μητέρα, μάνα, μαμά, μάδερ (για τους προχωρημένους!). Όπως και αν την πεις μια είναι η λέξη Μάνα. Μάνα ο νιός, μάνα ο γέρος, μάνα ακούς σε κάθε μέρος. Μάνα, λέξη γλυκιά. Τη λες και ρίγη συγκίνησης σε κατέχουν. Γιατί άραγε;; Τι κρύβει αυτή η μικρή λεξούλα με τα 4 μόνο γράμματα και όλους μας μας συγκλονίζει;; Κάτι βαθύ, κάτι Ιερό και θείο έχει μέσα της η λεξούλα αυτή. Φέρνει εις την ζωή μια νέα ζωή, μια τρυφερή ύπαρξη με ψυχή αθάνατη και μεγάλη αθωότητα και τρυφερά καρδιά. O ευλογημένος καρπός από τον Θεό της σαρκικής ένωσης άνδρα και γυναικός, αφού προηγήθηκε ο θείος δεσμός με τις ευλογίες της Αγίας μας Εκκλησίας με τον ιερό θεσμό του γάμου. Η μάνα και το κυοφορούμενο βρέφος για εννέα μήνες ο ένας βιώνει τα συναισθήματα του άλλου.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Ο απόστολος και ευαγγελιστής Ιωάννης ανήκει στα ιερά εκείνα πρόσωπα που αποτελούσαν το στενό κύκλο των μαθητών του Κυρίου. Μάλιστα αναφέρεται ως «ο μαθητής ον ηγάπα ο Ιησούς» (Ιωάν.13,23).
Ήταν γιος του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης (Ματθ.4,21. Μαρκ.15,40) και αδελφός του αποστόλου Ιακώβου. Η μητέρα τους ήταν πιθανότατα συγγενής, ίσως εξαδέλφη της Θεοτόκου, που σημαίνει ότι οι δυο αδελφοί απόστολοι ήταν κατά σάρκα εξαδέλφια του Κυρίου και σ’ αυτό ίσως έγκειται η οικειότητά τους με Αυτόν, ιδιαίτερα του Ιωάννη. Ο Ιωάννης, μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο, ζούσαν με την οικογένειά τους στην Γαλιλαία και διατηρούσαν επικερδή και εύρωστη αλιευτική επιχείρηση, έχοντας δικό τους πλοίο και εργάτες (Μαρκ.1,20). Φαίνεται πως οι οικογένεια τους ήταν εύπορη. Αυτό συμπεραίνεται από το γεγονός ότι η Σαλώμη, η μητέρα τους, ήταν μια από τις μαθήτριες του Κυρίου, η οποία τον υπηρετούσε από των υπαρχόντων της (Λουκ.8,3. Μαρκ.15,40). Η αγορά επίσης των πανάκριβων αρωμάτων για να αλείψουν το νεκρό σώμα του Χριστού μαρτυρεί αυτόν τον ισχυρισμό (Μαρκ.16,1). Ότι επίσης ο Ιωάννης έλαβε την μητέρα του Ιησού υπό την δική του φροντίδα είναι ένδειξη οικονομικής ανέσεως της οικογένειάς του. Φαίνεται επίσης πως η οικογένεια του Ιωάννη είχε και κοινωνική καταξίωση, διότι ήταν γνωστός στον πανίσχυρο και απλησίαστο αρχιερέα Καϊάφα και έτσι δυνήθηκε να εισέλθει στο συνέδριο, που δίκαζε τον Ιησού μαζί με τον Πέτρο (Ιωάν.18,15).
Λίγοι ασκητές της Εκκλησίας μας έχουν τον τίτλο του Μεγάλου. Η Εκκλησία μας υπήρξε φειδωλή στην απόδοση τίτλων, διότι αυτό απαιτεί μεγάλους αγώνες για την υπερνίκηση των παθών και της αμαρτίας. Ένας από αυτούς υπήρξε ο άγιος Αρσένιος ο Μέγας, μια κορυφαία πνευματική και ασκητική μορφή.
Γεννήθηκε στη Ρώμη περί το 354 στη Ρώμη από ευσεβείς, ευγενείς και ευκατάστατους γονείς, οι οποίοι τον μεγάλωσαν με ευσέβεια και του πρόσφεραν μεγάλη μόρφωση. Διακρίνονταν για την ακεραιότητα του χαρακτήρα του, το ήθος του και τις αρετές του. Έφηβος ακόμη χειροτονήθηκε διάκονος της Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Μελετούσε με πάθος την Αγία Γραφή και τα συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας, ώστε αποκόμισε την κατά Θεόν γνώση, η οποία υπερτερεί της κοσμικής γνώσης. Ως κάτοχος της θήραθεν και της κατά Θεόν γνώσεως κατέστη ένας από τους σπουδαιότερους δασκάλους και παιδαγωγούς της εποχής του.
Αποκαλυπτική εισήγηση του Μοναχού Παϊσίου Καρεώτου - Η ιστορική καταδίκη της οικουμενιστικής παναιρέσεως από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ορθοδόξων Εκκλησιών πριν την ίδρυση του ΠΣΕ.
Ένα σχεδόν άγνωστο αλλά κρίσιμο ιστορικό γεγονός προβάλλει ο Μοναχός Παΐσιος Καρεώτης: τη Συνοδική καταδίκη του Οικουμενισμού από τη Σύνοδο της Μόσχας τον Ιούλιο του 1948. Η Σύνοδος αυτή πραγματοποιήθηκε μόλις έναν μήνα πριν από το ιδρυτικό συνέδριο του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στο Άμστερνταμ, αποτελώντας ένα καίριο θεολογικό πλήγμα στο αμερικανοκίνητο εγχείρημα.
Η ιστορική μαρτυρία από το 518 μ.Χ. και η ανάγκη για επαγρύπνηση του λαού του Θεού απέναντι στην οικουμενιστική λαίλαπα - Εισήγηση του Μοναχού Παϊσίου Καρεώτου στο Πολεμικό Μουσείο.
Η εισήγηση του Μοναχού Παϊσίου Καρεώτου ολοκληρώνεται με μια συγκλονιστική αναφορά στον ρόλο του πιστού λαού ως προστάτη της πίστης. Ο λαός δεν πρέπει να είναι παθητικός δέκτης των αποφάσεων της εκκλησιαστικής διοίκησης, αλλά ο άγρυπνος φύλακας των δογμάτων, ειδικά όταν συντελείται μια «πνευματική άλωση» μέσω του Οικουμενισμού.
Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη, τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
ΜΕΡΟΣ Α΄
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Στὶς 26 Μαρτίου 2026 ἔκλεισε μὲ τραγικὸ τρόπο ἕνας κύκλος νομικῶν μαχῶν διάρκειας περίπου δύο ἐτῶν, οἱ ὁποῖες ἔλαβαν χώρα ἀνάμεσα στὴν εἰκοσιπεντάχρονη παραπληγικὴ Ἱσπανίδα Νοέλια Καστίγιο Ράμος (Noelia Castillo Ramos) καὶ τὸν πατέρα της. Ἡ τραγωδία ἄρχισε νὰ γράφεται τὸ 2022, ὅταν ἡ Νοέλια, ἡ ὁποία διέμενε σὲ ἕνα κρατικὸ ἵδρυμα φροντίδας γιὰ νέους στὴν Βαρκελώνη, ἔπεσε θῦμα ὁμαδικοῦ βιασμοῦ ἀπὸ τρεῖς ἄνδρες.
Τοῦ Μητροπολίτου Ἀντινόης Παντελεήμονος
Τρία ἐρωτήματα ἀπασχολοῦν τὸν ἄνθρωπον τῆς σύγχρονης ἐποχῆς τῶν ἀμφιβολιῶν, τῶν ἀμφισβητήσεων καὶ τῆς κατεδαφίσεως ὅλων τῶν ἰδανικῶν. Ἐρωτοῦν εἰδικὰ οἱ νέοι:
Ἀπὸ ποῦ καταγόμαστε; Γιατί ὑπάρχουμε καὶ ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ὑπάρξεώς μας;
Σ’ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα δίδει ἀπαντήσεις ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία. Σύμφωνα μὲ αὐτήν, ὁ ἄνθρωπος παρουσιάζεται ὡς ἡ κορωνίδα καὶ ὁ σκοπὸς τῆς ὅλης Δημιουργίας καὶ τὸ πιὸ τέλειο ὅλων τῶν πλασμάτων, βασιλέα τῆς γῆς καὶ τὸ μόνο πλάσμα ποὺ κυβερνᾶται ἀπὸ ψηλά. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁ μικρὸς κόσμος τοῦ μεγάλου Κόσμου. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μία περιορισμένη ἔκφραση τῆς ἄπειρης αὐτο-εκφράσεως τοῦ Θεοῦ. [1] Ἔτσι, ὁ ἄνθρωπος γίνεται ὁ σύνδεσμος ποὺ ἑνώνει τὸν ὁρατὸ καὶ ὑλικὸ κόσμο μὲ τὸν πνευματικὸ καὶ ἀόρατο κόσμο. Ὁ ἄνθρωπος ἐμφανίζεται νὰ εἶναι γήϊνος, παρ’ ὅλο ποὺ τὴν ἴδια στιγμὴ εἶναι καὶ οὐράνιος, θνητὸς καὶ ἀθάνατος, ὁρατὸς καὶ νοητός, ἐπιβλέπων τῆς ὁρατῆς Δημιουργίας καὶ μυητὴς τοῦ διανοητικοῦ ὡς καὶ προσκυνητὴς τοῦ Θείου Μεγαλείου. Φτιαγμένος ἀπὸ δύο συστατικά, ὕλη καὶ πνεῦμα, σχετίζεται μὲ τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ. Καὶ διὰ τῆς διανοητικῆς οὐσίας ἐπικοινωνεῖ μὲ τὶς οὐράνιες Δυνάμεις, ἐνῶ διὰ τῆς ὕλης σχετίζεται πρὸς τὰ γήϊνα πράγματα. [2]
Τοῦ κ. Περικλέους Ἠλ. Νταλιάνη Θεολόγου, Ἱεροψάλτη
Τὸ Ἅγιο Φῶς βγῆκε μὲ θαυμαστὸ τρόπο στοὺς Ὀρθοδόξους χριστιανοὺς καὶ τὸν Ὀρθόδοξο Πατριάρχη μέσα ἀπὸ τὶς σκισμένες κολῶνες, ὅταν οἱ Ἀρμένιοι μονοφυσίτες δωροδόκησαν τοὺς μουσουλμάνους, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸ βγάλουν οἱ ἴδιοι, ἐπιβεβαιώνοντας τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας…
Οἱ ἐπιστήμονες ὁμιλοῦν γιὰ ἠλεκτρικὴ κένωση, τὴν ὁποία δὲν γνώριζαν οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς. Ὅταν ὁ ἀέρας εἶναι ξηρὸς τότε ἡ ἀντίσταση εἶναι μεγάλη. Ὅταν ὅμως περιέχει ὑδροσταγόνες ἀναπτύσσεται τάση 10 ἑκατομμυρίων βὸλτ (Volt) ποὺ προκαλεῖ ἠλεκτρικὴ ἐκκένωση, δηλαδὴ δίοδο ἠλεκτρικοῦ ρεύματος μέσα ἀπὸ τὸν ἀέρα ποὺ συνοδεύεται ἀπὸ μία λάμψη, τὴν ἀστραπή. Κάτι παρόμοιο περιγράφεται καὶ στὰ κείμενα ποὺ περιγράφουν τὸ θαῦμα, μὲ τὴν ἀστραπὴ καὶ τὸ Ἅγιο Φῶς τὸ ὁποῖο βγῆκε μέσα ἀπὸ τὴν κολώνα.
Καθημερινά ο Κύριος μας γνωρίζει το θέλημά του, μας αποκαλύπτει τον εαυτό του. Μέρα με την ημέρα η κλήση και η πρόσκληση του Θεού γίνεται πιο χειροπιαστή· την ακούει κανείς ευκρινώς και δεν μπορεί να ξεφύγει. Καθώς εορτάζουμε τη Μεσοπεντηκοστή, που ο Κύριος εμφανίζεται ως διδάσκαλος και είναι η Αλήθεια, η Σοφία, ο Λόγος, ο Υιός του Θεού που φανερώθηκε, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει; Εάν τον προσκυνήσεις και ταπεινωθείς ενώπιόν του, δεν μένει δικαιολογία, δεν κρατάς κανένα άλλοθι. Γίνεσαι χαλί να πατηθείς και δέχεσαι να αδικηθείς από τους πάντες και τα πάντα. Και τότε έρχεται ο ίδιος ο Χριστός από την πόρτα της ταπεινώσεως, της αυτομεμψίας που άνοιξες. Καθώς δεν βρίσκει καμιά αντίσταση ή αντίδραση μέσα σου, κατοικεί στην ψυχή σου και εκείνος έπειτα τηρεί εν σοι τις εντολές του και γίνεται αυτός η κάθε αρετή μέσα σου.
Διαβάζουμε: «Το Φεβρουάριο του 1900 σέ μία δίκη στη Λάρισα ρώτησε ὁ Πρόεδρος ἕνα χωρικό, ὁ ὁποῖος ἦταν μάρτυς:
-Βρέ, μήπως μᾶς λές ψέματα;
Ἐγώ, κύριε πρόεδρε;, ἀπάντησε ὁ χωρικός. Ἄν σᾶς λέω ψέματα, νά μέ κάψη ὁ σταυρός
Κι ἔκαμε τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Ἀλλά δέν πρόφθασε να τελειώση κι ἀμέσως ἔπεσε κάτω νεκρός».
Τό δυσκολώτερο καί ἀσυγχώρητο στόν αἰῶνα ἁμάρτημα τοῦ ἀνθρώπου, ξέρετε ποιό εἶναι; Εἶναι ἡ ἐνάντια στήν ἀλήθεια συμπεριφορά τοῦ ἀνθρώπου..
Ο Μάιος δεν είναι ένας ουδέτερος μήνας για τη Νικόπολη του Πόντου. Είναι ο μήνας που επιστρέφει ξανά και ξανά στη μνήμη της – από την ίδρυση μιας πόλης-σύμβολο νίκης μέχρι μία από τις πιο σκοτεινές στιγμές της ιστορίας της.
Η Σύνοδος των Επισκόπων αναγνώρισε τη δίκαιη ζωή του κορυφαίου στοχαστή και ευλόγησε την προετοιμασία για την εκκλησιαστική του δοξολογία ως «Οσίου Πατρός».
Στις 5 Μαΐου 2026 δημοσιεύτηκε το μήνυμα της Ι. Συνόδου των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός Ρωσίας. Ανακοινώνει ότι έχουν ξεκινήσει οι προετοιμασίες για την εκκλησιαστική δοξολογία του Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ. Αυτό αναφέρεται στο μήνυμα της Συνόδου των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός Ρωσίας, το οποίο δημοσιεύτηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της Συνόδου των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός Ρωσίας (ROCOR).
Η σημερινή ανώμαλη ζωή μπορεί να χαρακτηριστεί ως κακομαθημένη. Από την παιδική ηλικία, τα παιδιά αντιμετωπίζονται, κατά κανόνα, ως μικροί θεοί ή θεές στην οικογένεια. Οι ιδιοτροπίες τους ικανοποιούνται, οι επιθυμίες τους εκπληρώνονται. Περιβάλλονται από παιχνίδια, ψυχαγωγία, άνεση. Δεν ανατρέφονται και δεν μεγαλώνουν σύμφωνα με σαφώς καθορισμένες αρχές και κανόνες χριστιανικής συμπεριφοράς, αλλά αφήνονται να αναπτυχθούν με όποιον τρόπο τα κλίνουν οι επιθυμίες τους. Συνήθως αρκεί για ένα τέτοιο παιδί να πει:
«Ἔχουσα θεοδόχον, ἡ Παρθένος τὴν μήτραν, ἀνέδραμε πρὸς τὴν Ἐλισάβετ, τὸ δὲ βρέφος ἐκείνης εὐθύς, ἐπιγνὸν τὸν ταύτης ἀσπασμόν, ἔχαιρε! καὶ ἅλμασιν ὡς ἄσμασιν, ἐβόα πρὸς τὴν Θεοτόκον…» Από τον Ε’ Οίκο των Χαιρετισμών της Παναγίας μας.
.«ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός» Ησαΐας η’ 18.
❈
Σκέφτομαι τα εκατοντάδες χιλιάδες έμβρυα που φονεύονται κάθε χρόνο στην ταλαίπωρη Ελλάδα μας.
Οἱ ἁμαρτωλοί ἔχουν ἕνα φίλο, τόν Ἰησοῦ. Ἀπό τήν στιγμή πού γνωρίζεις ὅτι εἶσαι ἁμαρτωλός, ἄλλαξες καί ἀπό ἐχθρός, ἔγινες φίλος τοῦ Θεοῦ.
Ὅταν πιστεύης γιά τόν ἑαυτό σου ὅτι εἶσαι δίκαιος, ἔκλεισες γιά πάντα ὅλες τίς δυνατότητες τῆς πνευματικῆς σου τελειώσεως. Ὅταν αἰσθάνεσαι ὅτι εἶσαι ἁμαρτωλός, ὅταν εἶσαι πεπεισμένος γιά τίς ἀτέλειές σου, αὐτό εἶναι σημεῖο ὅτι ὁ παντέλειος Θεός εἶναι δίπλα σου καί ἡ συνείδησίς σου κράζει τήν διαφορά πού ἔχεις ἐσύ μέ Ἐκεῖνον.
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ
 |
| Ο Πατριάρχης Σερβίας Παύλος |
Συνεχίζουμε να δημοσιεύουμε τις αναμνήσεις του αρχιμανδρίτη Γιόβαν (Ραντοσάβλεβιτς) – φίλου, συνομιλητή και συμπροσευχητή του Πατριάρχη Σερβίας Παύλου. Ο πατήρ Γιόβαν δημοσίευσε τις αναμνήσεις του στο βιβλίο «Мемоари. Сећања», που εκδόθηκε στο μοναστήρι Ράτσα το 2018. Μερικά επεισόδια από αυτό το βιβλίο – θλιβερά και χαρούμενα, λυπηρά και αυτά που προκαλούν χαμόγελο – αφηγούνται τη ζωή της Σερβικής Εκκλησίας και του σερβικού λαού στα τέλη του 20ού αιώνα – πριν από την έναρξη του ανοιχτού πολέμου το 1999 και στη διάρκειά του. Αυτά τα επεισόδια σας τα παρουσιάζουμε σε περιληπτική εκδοχή.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Στη χορεία των Μεγαλομαρτύρων ανήκουν και οι γυναίκες Μεγαλομάρτυρες, οι οποίες συναγωνίστηκαν επάξια σε ηρωισμό και ομολογιακό φρόνιμα τους άνδρες Μεγαλομάρτυρες. Μια από τις πλέον ένδοξες γυναίκες Μεγαλομάρτυρες είναι και η αγία Ειρήνη.
Έζησε τον 4ο αιώνα. Καταγόταν από την πόλη Μαγεδών της Περσίας. Ο πατέρας της ονομαζόταν Λικίνιος, έπαρχος της περιοχής και η μητέρα της Λικινία. Ανήκαν στην ειδωλολατρική (πυρολατρική) θρησκεία του Ζωροαστρισμού. Απέκτησαν μια όμορφη και χαριτωμένη κόρη, την οποία ονόμασαν Πηνελόπη. Από μικρή έδειχνε ασυνήθιστη ευστροφία και ήταν στολισμένη με χαρίσματα. Οι πλούσιοι γονείς της φρόντισαν να της παράσχουν όλα τα εφόδια για να γίνει ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Προσέλαβαν έναν σοφό δάσκαλο, τον Απελλιανό, στον οποίο ανέθεσαν την ανατροφή της, διδάσκοντάς της την κατά κόσμο σοφία.
Συχνά η οικογένειά της διέμενε σε πολυτελή εξοχικό πύργο. Την ακολουθούσε και ο δάσκαλός της, ο οποίος δίδασκε στην μικρή στους μεγάλους και πανέμορφους κήπους, κάτω από τα σκιερά δένδρα και τα μυρωδάτα άνθη. Τα έπιπλα της έπαυλης ήταν χρυσαφένια, ενώ πολυπληθείς δούλοι τους προσέφεραν τις υπηρεσίες τους.
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ. Καλύβη Ἁγίου Γεωργίου. (1935-1992)
Ἡ Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης δέν εἶναι μόνο ἡ μεγαλύτερη ἀπό πλευρᾶς Καλυβῶν καί μοναχῶν, ἀλλά καί ἡ ἀρχαιότερη, ὅπου ἀπό τόν 16ον αἰῶνα ἀγωνίσθηκαν τόν καλόν τῆς ἀσκήσεως ἀγῶνα πλῆθος μοναχῶν, μερικοί τῶν ὁποίων καί ἁγίασαν.
Μία ἀπό τίς πιό ὠργανωμένες Καλύβες εἶναι ἡ λεγομένη "τῶν Καρτσωναίων", ἡ ὁποία δεσπόζει στήν δυτική πλευρά κατά τήν εἴσοδο τοῦ ἐπισκέπτου ἀπό τήν Νέα Σκήτη πρός τήν Ἁγία Ἄννα. Στήν Καλύβα αὐτή ἐκοπίασαν νά τήν διοργανώσουν καί ἀγωνιζόμενοι νά ἐπιτύχουν τό ἄκρως ἐφετόν, τήν ἕνωσι μέ τήν Ἁγία Τριάδα, τέσσερα κατά σάρκα ἀδέλφια. Κατήγοντο ἀπό τό χωριό Ἀρφαρᾶ τῆς Μεσσηνίας. Ἦσαν τρεῖς ἱερομόναχοι καί ὠνομάζοντο Διονύσιος, Σεραφείμ, Γαβριήλ καί ἕνας μοναχός ὁ π. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη τό 1941. Πνευματικά τους παιδιά ἦσαν οἱ ἱερομόναχοι π. Γαβριήλ καί ὁ μακαριστός πρωτοψάλτης π. Παντελεήμων. Καί διάδοχοι αὐτῶν εἶναι ἡ σημερινή συνοδία ἀποτελουμένη ἀπό πέντε ἀδελφούς μέ πρῶτον τόν ἱερομόναχο π. Χρυσόστομο.
Προς όσους σκέφτονται να απλώσουν το χέρι τους στον θρόνο της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου,
Ακούστε το καθαρά και χωρίς παρερμηνείες:
Η Πάφος δεν είναι ορφανή. Η Μητρόπολη Πάφου δεν είναι άδειος θρόνος προς διανομή ούτε εκκλησιαστικό λάφυρο για φιλόδοξους καριερίστες που περιμένουν τη στιγμή να εισβάλουν ως δήθεν διάδοχοι.
Η Πάφος έχει κανονικό Μητροπολίτη. Έχει ποιμένα. Έχει πατέρα. Και αυτός είναι ο Μητροπολίτης Τυχικός.
Τώρα τό τσεκούρι στέκεται στήν ρίζα τῶν δένδρων καί ἡ φωτιά δίπλα γιά ὅλα τά δένδρα, τά ὁποῖα δέν παράγουν καλούς καρπούς. Τήν ἀξία ἑνός δένδρου τήν ἀποφασίζουν οἱ καρποί του καί οὐδέποτε τό ὄνομά του πού ἔχει.
Ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως, χωρίς τήν διόρθωσι τῆς ζωῆς δέν ἔχει καμμία ἀξία. Γιά τήν ἁμαρτία ὁ Θεός εἶναι «πῦρ καταναλίσκον». Ὁπότε, εἴτε ἐξαφανίζεις τήν ἁμαρτία, εἴτε καίγεσαι ἀπ᾿ αὐτήν ἐξ ὁλοκλήρου.
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ
Ἐὰν ὁ ἥρως τοῦ παρόντος διηγήματος ἦτο αὐτούσιος ὁ γράφων, τότε ὁ ἐπὶ κεφαλῆς τίτλος θὰ εἶχε μᾶλλον τροπικὴν καὶ ἀλληγορικὴν σημασίαν. Διότι, ναὶ μέν, εὐδοκίᾳ τῆς θείας Προνοίας, εἶναι ἀληθὲς ὅτι καὶ χάρις εἰς τὴν φιλάδελφον προθυμίαν τοῦ χωρικοῦ καὶ ἀρχοντικοῦ φίλου μου κὺρ Γιάννη Πεντελιώτου, ἀξιοῦμαι σχεδὸν κατ᾽ ἔτος ἀνελλιπῶς, κατὰ τὰς περιδόξους ταύτας ἡμέρας, νὰ συμψάλλω ἐναμίλλως μετ᾽ αὐτοῦ, ὑποβαστάζοντος διὰ τῆς χειρὸς τὰ γυαλιά του, ἀγαπῶντος τὸ πολίτικον ὕφος, παρατείνοντος ἐπ᾽ ἄπειρον τὰ μουσικὰ κῶλα καὶ τὰς καταλήξεις του, εἰς τὸν μικρὸν ἀγροτικὸν ναΐσκον τοῦ χωρίου Θ. ὅπου μυροβολεῖ ἑλισσόμενον εἰς κυανοῦς στεφάνους τὸ μοσχολίβανον, περιβάλλον ὡς διὰ φεύγοντος πλαισίου τοὺς ἀκτινωτοὺς στεφάνους καὶ τὰς σεμνὰς ὄψεις τῶν ἁγίων, καὶ ὅπου μὲ τὰς κεντητὰς ποδιάς των καὶ τὰ λευκὰ κολόβια αἱ νεαραὶ χωρικαὶ προσέρχονται φέρουσαι ἀγκαλίδας ρόδων καὶ ἴων καὶ θημωνίας ὅλας δενδρολιβάνου, καταφορτώνουσαι μὲ λόφους ἀνθέων τὸν πενιχρὸν ἐπιτάφιον, μὴ ἔχοντα ἀνάγκην ἄλλης πολυτελείας. Ἐκεῖ εἰσβάλλει οὐλαμὸς ὅλος αὐτοσχεδίων ψαλτῶν, κρατούντων ἀνὰ ἓν φυλλάδιον τοῦ ἐπιταφίου εἰς τὴν χεῖρα, οἵτινες φιλοτιμοῦνται νὰ ψάλλωσιν ἐν σπαρακτικῇ παραφωνίᾳ τὰ ἐγκώμια, καταστρέφοντες διὰ κωμικῶν σφαλμάτων καὶ τὰς ὀλίγας λέξεις, ὅσαι εἶναι ὀρθῶς τυπωμέναι εἰς τὰ φυλλάδια ἐκεῖνα.
.jpg)
