
Μια αληθινή ιστορία από το αρχείο του Εθνικού Αγροτικού Ορφανοτροφείου Αρρένων Ροδόπης (ΕΑΟΑΡ)
Εκείνη την εφιαλτική νύχτα του Απριλίου του 1941, το κούνημα των χεριών μερικών ορφανών παιδιών από τη Ροδόπη σταμάτησε τα όπλα της ισχυρότερης πολεμικής μηχανής του κόσμου
Γράφει η Μαρία Σαββίδου
Ο Οκτώβριος του 1940 βρήκε το Εθνικό Αγροτικό Ορφανοτροφείο Αρρένων Ροδόπης στην Κομοτηνή βυθισμένο στην αβεβαιότητα. Η σχολή, μια πρότυπη γεωργική κοινότητα, φιλοξενούσε ορφανά παιδιά από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Με την κήρυξη του πολέμου και την επικείμενη κάθοδο των δυνάμεων του Άξονα, η μοίρα των παιδιών αυτών άλλαξε δραματικά. Οι καθηγητές επιστρατεύθηκαν για το αλβανικό μέτωπο και η σχολή έκλεισε βίαια. Τα επίσημα αρχεία της καταστράφηκαν ολοσχερώς από τους επερχόμενους Βουλγάρους κατακτητές, σβήνοντας κάθε γραπτό ίχνος της ύπαρξης των μαθητών. Όμως, ο μεγαλύτερος κίνδυνος ήταν άλλος. Η βρετανική Intelligence Service προειδοποίησε κρυφά τη διεύθυνση της σχολής: υπήρχε οργανωμένο σχέδιο των Βουλγάρων να απαγάγουν τα ορφανά παιδιά και να τα μεταφέρουν στη Βουλγαρία για αναγκαστικό εκβουλγαρισμό.

















