Ὤ τί μέγας εἶσαι, Κύριε! ἐξίστανται οἱ ὀφθαλμοί μου
ἀπό τήν ὁρατή δημιουργία Σου μέ τήν ἁρμονία της!
Ἐάν αὐτά τά αἰσθητά τά ἐστόλισες τόσο πολύ!
Πόσο μᾶλλον θαυμασιώτερα θά εἶναι τά οὐράνια!
Ἐάν καταλάβαινε ὁ νοῦς μου τήν ἄνω τῆς δόξης στολή,
θά σέ μνημόνευε πάντοτε, Δέσποτά μου Ἰησοῦ.
Ἐάν τοῦ κόσμου τήν ἀπόλαυσι τελείως τήν ἀηδιάσω
ἡ ἁγία ἀκτῖνα Σου πάντοτε θά μ᾿ εὐφραίνη.
Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Μανώλη
Ἀξιωθήκαμε μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν χάριν Του νὰ περάσωμεν τὴν πρώτην ἑβδομάδα τῆς νηστείας. Τώρα ἂς βάλλωμεν περισσοτέραν προθυμίαν εἰς τὸ ὑπόλοιπον τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ἡ ἄσκησις μὲ μέτρον διὰ τὴν ὑγείαν τοῦ σώματος. Καλύτερον ὀλίγον καὶ παντοτεινὸν παρὰ τὸ περισσὸν καὶ ὀλιγοχρόνιον.
Ce înseamnă televizorul pentru oameni? Astăzi, miliarde de oameni îşi petrec timpul în faţa ecranului. Ce înseamnă aşadar televizorul pentru viaţa omului modern?
Televizorul ca tehnologie, ca invenţie şi ca mijloc nu poate fi acuzat. Poate fi acuzată reaua lui întrebuinţare. Este asemenea unui cuţit. Cuţitul în sine este foarte folositor. Tai cu el pâinea, fructele, cureţi ceva. Este o unealtă pe care o foloseşti zilnic, nu doar pentru a mânca, dar şi pentru alte nevoi. Totuşi, cineva poate lua cuţitul şi merge să taie capul semenului său şi ajunge criminal. Din cauza cuţitului oare? Este vinovată o simplă lamă de metal cu mâner? Omul care l-a întrebuinţat rău e vinovat. Şi acest lucru e valabil nu numai în cazul cuţitului, ci a oricărui tip de invenţie, a oricărui mijloc care, folosit în acest fel, îl transformă pe om într-un criminal.
ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 2α Μαρτίου 2026
ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ «ΠΡΩΤΕΙΟ» ΚΑΙ Η ΠΑΠΙΚΗ «ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ» ΟΛΕΘΡΙΑ ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΙΚΟΥ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΣΜΟΥ
(Σχολιασμός σε πρόσφατο «Κονσιστόριο» στο Βατικανό)
Έχουμε επανειλημμένως επισημάνει και τεκμηριώσει ότι ο Παπισμός, υπό την πίεση των σύγχρονων εξελίξεων αλλά και της ορθόδοξης κριτικής για τον απολυταρχικό τρόπο διοίκησής του, επιχειρεί να προβάλλει μια νόθα εκδοχή «συνοδικότητας». Πρόκειται για μια μορφή συνοδικότητας που όχι μόνο δεν περιορίζει την παπική απολυταρχία, αλλά, αντιθέτως, την ενισχύει και τη θωρακίζει θεσμικά.
Όπως πολλοί έφηβοι, έτσι κι εγώ, όταν ήμουν νεαρός μιμούμουν τα διάφορα ινδάλματα της εποχής μου, κυρίως ροκ σταρ. Έκανα συλλογές με φωτογραφίες τους, ήξερα απ' έξω τα λεχθέντα εκ μέρους τους και προσπαθούσα να μιμηθώ τη συμπεριφορά τους.
Γενικώς, είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπου να μιμείται κάποια λαμπρή προσωπικότητα. Θέλει δε θέλει, ιδιαίτερα σε νεαρή ηλικία, θα προσπαθεί να μοιάζει σε κάποιον. Αυτό δεν είναι κακό από μόνο του. Το θέμα είναι σε ποιον θα προσπαθεί να μοιάσει.
(Εισήγηση στη Νάξο 10-7-2014)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Ευχαριστώ από καρδιάς τους διοργανωτές των «Νικοδημίων», οι οποίοι μου έκαναν τη μεγάλη τιμή να με καλέσουν να μιλήσω απόψε για έναν μεγάλο άγιο της Εκκλησίας μας. Για τον ναξιώτη άγιο Νικόλαο Πλανά, ένα πρότυπο ολοκληρωμένου ανθρώπου, ο οποίος, όπως θα δούμε, μπορεί να γίνει οδηγός μας στους ασέληνους δύσκολους καιρούς που διανύουμε. Θα προσπαθήσω να παρουσιάσω τις πτυχές εκείνες του μεγάλου άνδρα, που τον καθιστούν γνήσιο φορέα του ελληνορθοδόξου ιδεώδους και ακόμα φορέα του ησυχαστικού και κολυβαδικού πνεύματος, τα οποία οριοθετούν την γνήσια ορθόδοξη πνευματικότητα. Ιδιαίτερα το κολλυβαδικό κίνημα, όπως είναι γνωστό, μας επανέφερε στις γνήσιες πηγές της Ορθοδοξίας μας και μας απάλλαξε από τις παρείσακτες δυτικές επιδράσεις του σχολαστικισμού, του δικανικού και ευσεβιστικού πνεύματος, που είχαν παρεισφρήσει στην Ορθόδοξη Ανατολή και είχαν αλλοιώσει ως ένα σημείο την ορθόδοξη παράδοσή μας.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Στις 2 Μαρτίου η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη ενός νέου αγίου, του αγίου Νικολάου Πλανά. Πρόκειται για μια σπάνια ιερατική μορφή, η οποία λάμπρυνε την αττική γη τον περασμένο αιώνα και αποτελεί το καύχημα και το πρότυπο των κατοπινών ευλαβών ορθοδόξων κληρικών.
Γεννήθηκε στη Νάξο το 1851. Γονείς του ήταν οι ευσεβείς και εύποροι Ιωάννης και Αυγουστίνα. Από μικρό παιδί έδειξε δείγματα αφοσίωσης προς την Εκκλησία, διακονούσε ως «παπαδάκι» στο Ιερό Βήμα. Παράλληλα ανέπτυξε σπάνιες αρετές, όπως λ. χ. μοίραζε το λιγοστό ψωμί του με τα άλλα πεινασμένα παιδιά της γειτονιάς! Λίγα γράμματα έμαθε από τον παππού του, ιερέα Γεώργιο Μελισσουργό, τα οποία αξιοποίησε κατόπιν μόνος του. 1864 πέθανε ο πατέρας του η μητέρα του μετανάστευσε, στην Αθήνα, με τον μικρό Νικόλαο και την αδελφή του, όπου και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα Ιλισού. Στα δεκαεπτά του χρόνια παντρεύτηκε, ύστερα από πιέσεις της μητέρας του, την Ελένη Προβελέγγιου από τα Κήθυρα, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Ιωάννη. Όμως λίγο αργότερα αρρώστησε η σύζυγός του και πέθανε.
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Οὐράνια Ἀγαθότης, ὅταν Σέ βλέπω σέ κάθε μου βῆμα
δέν ξέρω τί νά σκεφθῶ καί νά μιλήσω δέν μπορῶ.
Ἀπό τόν δρόμο τῆς ἀπώλειας Δέσποτα φύλαξέ με
καί τά δηλητηριασμένα βέλη τῆς κακίας σύντριψε.
Κι ὅταν τό δρεπάνι τοῦ θανάτου μέ πλησιάση μέ λύσσα,
ἡ ὑπομονή Σου ἄς τό κρατήση μακριά ἀπό μένα.
Οἱ ἐχθροί τοῦ κόσμου, ὅταν σκάβουν τόν τάφο μου
τό κάνουν αὐτό πάντοτε γιά νά πέσω μέσα
σ' αὐτόν.
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
291. Ἡ γνῶσις ἀπό τά παθήματα καί οἱ διδασκαλίες ἀπό τόν πόνο εἶναι ὁ μοναδικός δρόμος πού μπορεῖ νά διδάξη κάτι τούς ἀνθρώπους.
292. Σ᾿ ἐμᾶς ὅλα τά βάσανα μᾶς ἔρχωνται ἀπό τά λάθη μας καί ὄχι ἀπό τόν Θεό. Αὐτός μόνο τά ἀνέχεται καί καθαρίζει μέ αὐτά τίς ἐνοχές μας. Οἱ ἄνθρωποι πολύ δύσκολα ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἡ διόρθωσις μέσῳ τῶν θλίψεων, ἀποδεικνύει ὄχι τήν ἐγκατάλειψι, ἀλλά τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Μάλιστα, ἀκόμη κι ἀπ᾿ αὐτά γνωρίζουμε ὅτι ὁ Θεός ἔχει φροντίδα γιά ἐμᾶς, ἐάν θά ἔχουμε δοκιμασίες.
Εφραίμ Ιερομόναχος Κατουνακιώτης, ή απλά παπα-Εφραίμ. Έτσι όλοι τον αποκαλούσαμε στις συζητήσεις μας και στην αναφορά μας προς αυτόν. Λέγοντας δε γενικά «το είπε ο παπα-Εφραίμ» όλοι εννοούσαν ότι επρόκειτο περί του Κατουνακιώτου. Και ο λόγος του γινόταν δεκτός με σεβασμό, και χωρίς αντιρρήσεις, γιατί τον είπε ο παπα-Εφραίμ, απλούς, διακριτικός, παρηγορητικός στις θλίψεις και δοκιμασίες μας, συμμετέχων στις χαρές μας, συμβουλευτικός όταν υπήρχε ανάγκη ή του το ζητούσαμε, προσευχητικός όταν διέβλεπε ότι δια της προσευχής θα μας βοηθούσε, στοργικός και με άμετρη αγαπητική διάθεση για τον καθένα μας που τον επισκεπτόταν και τον καθιστούσε κοινωνό των εσωτερικών του καταστάσεων, «άγιος», τέλος, όταν στο μισοσκόταδο του μικρού κελλιού του προσευχόταν κατανυκτικά για μας τους ταπεινούς μοναχούς με αυτοσχέδια προσευχή έχοντας τεταμένη την δεξιά του στο κεφάλι μας. Σε τέτοιες στιγμές καταλαβαίναμε περίπου την παρρησία που είχε στον Κύριο, κυρίως από τον τρόπο με τον οποίο απευθυνόταν προς Αυτόν.
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
290. Εἶπαν οἱ Πατέρες ὅτι ὁ μισθός τοῦ παρήκοου εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς σωτηρίας του· ἀλλά τό ἴδιο εἶπαν ἀκόμη καί γιά τό πλῆθος τῶν παρακοῶν πού κάνουν ἐνώπιον τῶν συμβουλῶν τοῦ Θεοῦ πλῆθος ἀνθρώπων. Καί ἡ Ἁγία Γραφή γιά τήν ἴδια αἰτία ὁμολογεῖ καί λέγει: «Καί νόμος ἀπολεῖται ἐξ ἱερέως καί βουλή ἐκ πρεσβυτέρων» (Ἰεζεκ.7,26). Καί πάλιν λέγομεν: ὅτι ὁ Θεός δέν προορίζει κανέναν εἰς ἀπώλειαν.
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ (+1910-1989) «ΜΕΓΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΟΣ ΨΥΧΩΝ», ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΣΟΦΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ ΣΕ 500 ΚΕΦΑΛΑΙΑ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης.
Η αγία μας Εκκλησία είναι το Σώμα του ζώντος Χριστού. Κεφαλή είναι ο Χριστός.
Μέλη δοξασμένα του αγίου αυτού Σώματος είναι η Κυρία Θεοτόκος και όλοι οι ‘Αγιοι.
Μέλη κατά χάριν του αγίου αυτού Σώματος είμαστε και εμείς οι αμαρτωλοί και πνευματικά ασθενείς, που όμως ελπίζουμε να θεραπευτούμε και σωθούμε, κοινωνούντες της θείας ζωής του Θεανθρώπου Χριστού.
π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος
Ψυχωφελεῖς ὀμιλίες τοῦ γέροντος Στεφάνου Αναγνωστοπούλου ἀπὸ τό youtube.
«Ἡ κατὰ Χριστὸν οἰκογένεια καὶ τὰ προβλήματά της»
περισσότερα ΕΔΩ
Τιμούδας Χρήστος
Στοκχόλμη, 12/2/2026
Την Κυριακή του Ασώτου, 8/2/2026, ο μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας κ. Κλεόπας έδωσε μία «διάλεξη» από τον Άμβωνα του καθεδρικού ναού του Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης με θέμα τον Άσωτο της Παραβολής του Ευαγγελίου που διαβάζεται την ημέρα αυτή.
Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας λένε, και μαζί μ΄αυτούς και ο μητροπολίτης Κλεόπας, ότι, «η Παραβολή του Ασώτου (Λουκά 15:11–32) λειτουργεί στην Ορθόδοξη Παράδοση ως σύνοψη του Ευαγγελίου.» Αυτό σημαίνει το πόσο σπουδαία μηνύματα κρύβει η παραβολή αυτή για την σωτηρία της ψυχής του ανθρώπου. Λόγω όμως του ότι οι καιροί είναι πολύ πονηροί σήμερα και ακούγονται πολλά για ανθρώπους της διοικούσης εκκλησίας που, άλλα λένε και άλλα κάνουν και έχοντας υπόψη την παραίνεση του Κυρίου, Βλέπετε μη τις υμάς πλανήση, καλό είναι ο κάθε λόγος να αντιπαραβάλεται μ΄αυτόν των Αγίων, για να ελέγχεται, όσο γίνεται, η εγκυρότητα του, η ορθοδοξότητα του.
Σαρωτικά μέτρα κατά του παράνομου τζόγου: Φυλακή έως 10 χρόνια -Χρηματικό πρόστιμο έως 100.000 ευρώ
Η πρόσφατη είδηση για αυστηροποίηση των ποινών κατά του παράνομου τζόγου, με απειλή πολυετών καθείρξεων και βαριά διοικητικά πρόστιμα, παρουσιάζεται ως αποφασιστικό χτύπημα στην παραοικονομία και στο οργανωμένο έγκλημα. Όμως πίσω από τον ηχηρό τίτλο κρύβεται μια βαθιά πολιτική και ηθική αντίφαση: Ο τζόγος διώκεται όταν δεν φορολογείται — και προστατεύεται όταν αποφέρει έσοδα.
Σήμερα, ἡ πρώτη Κυριακή τῶν Νηστειῶν ὀνομάζεται Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Σάν σήμερα ἡ ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέ θρίαμβο κατεδίκασε τήν εἰκονομαχία καί ἀνεστήλωσε τίς ἱερές εἰκόνες.
Οἱ εἰκόνες κυριάρχησαν πολύ νωρίς στήν εὐσέβεια καί στή λατρεία τῆς Ἐκκλησίας. Παρακολούθησαν τή ζωή καί τήν παράδοση κι ἐξέφρασαν τή διδασκαλία καί τό ἦθος της. Ἡ ὑπεράσπισή τους ἦταν ὑπεράσπιση τοῦ θεμέλιου τῆς Χριστιανικῆς πίστεως, πού εἶναι ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Χριστοῦ γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ εἰκόνες μαρτυροῦν τούς καρπούς τῆς Θείας Ἐνσάρκωσης, παριστάνουν τήν πραγματικότητα τῆς Θείας συγκατάβασης, τῆς Θείας Οἰκονομίας, μέ τήν ὁποία σώζεται ὁ κόσμος. Ἡ εἰκόνα δέν εἶναι μόνο κόσμημα τοῦ ναοῦ ἤ ἀντικείμενο λατρευτικῆς χρήσης : μπροστά της οἱ πιστοί προσεύχονται, τήν ἀσπάζονται, τήν ἀντιμετωπίζουν ὡς ἱερό ἀντικείμενο. Δέν εἶναι εἴδωλο, τό ὁποῖο ὑποκαθιστᾶ τόν ἀόρατο Θεό, ἀλλά ἔνδειξη τῆς ζωντανῆς παρουσίας Του στήν Ἐκκλησία. Οἱ Πατέρες τῆς Ἑβδόμης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀκολουθώντας τόν Μέγα Βασίλειο, τόνισαν ὅτι «ἡ τιμή τῆς εἰκόνος ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει». Προσκυνώντας τήν εἰκόνα, οἱ πιστοί προσκυνοῦν ὄχι ἕνα πίνακα μέ χρώματα, ἀλλά αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἔχει παρασταθεῖ ἐπάνω της, τόν Χριστό, τή Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τόν ἅγιο.
