ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Σήμερα εἶναι ἡ Κυριακή τῆς Τυροφάγου. Εἶναι ἡ τελευταία ἡμέρα καταλύσεως ὀψαρίου, τυροῦ καί αὐγῶν. Καί ἀπό αὔριο μπαίνουμε στό στάδιο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς μέ τριήμερον ἀσιτίαν.

Εἶναι μία ἐκκλησιαστική παράδοσις τήν ὁποίαν εὑρήκαμεν ἐδῶ στό Ἅγιον Ὄρος. Τηρεῖται σχεδόν ἀπό ὅλους τούς μοναχούς ἡ τριήμερος αὐτή ἀσιτία, ἀλλά μόνον μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ. Ἔχει βέβαια κάποιο μήνυμα νά μᾶς μεταδώσει. Κι αὐτό εἶναι ὁ πόθος καί ἡ εὐλάβεια διά τῶν ὁποίων ὀφείλουμε νά εἰσέλθουμε στό στάδιο τῆς νηστείας. Μόνη της ἡ νηστεία, ἐάν ἀποκοπῆ ἀπό τό ὅλον πλαίσιο τῆς ἐν Χριστῶ ζωῆς δέν ἔχει κάποιο θετικό ἀποτέλεσμα. Ἴσως για κάποιον πού εἶναι εὐτραφής νά τοῦ μειώσει τό σωματικόν βάρος καί νά τόν διευκολύνει στό περπάτημά του καί γενικά στήν καθημερινή του ζωή.

Aρχιεπισκοπή Κύπρου: Επιλεκτικές παρεμβάσεις και δημόσια ερωτήματα

 Η δημόσια δήλωση στήριξης προς τον εν αργία Δήμαρχο Πάφου Φαίδων Φαίδωνος δεν προήλθε από έναν απλό ιερωμένο. Υπογράφεται από τον Αρχιμανδρίτη της Αρχιεπισκοπής και Πρωτοσύγκελο Ιωάννη Ιωάννου, Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Αποστόλου Βαρνάβα. Πρόκειται, δηλαδή, για πρόσωπο με θεσμικό ρόλο και άμεση εγγύτητα με την κορυφή της εκκλησιαστικής εξουσίας.

Και ακριβώς γι’ αυτό, η παρέμβασή του δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε «προσωπική άποψη» ούτε αθώα πνευματική τοποθέτηση. Είναι πολιτική δήλωση με ξεκάθαρη στόχευση.

Ο ΒΑΚΧΟΣ ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ!

(Μια διαφορετική προσέγγιση των καρναβαλικών αθλιοτήτων)

                                                 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

         Εισερχόμαστε για μια ακόμη φορά, με τη χάρη του Θεού, στο άγιο Τριώδιο, στην ιερότερη εορτολογική περίοδο της Εκκλησίας μας, κατά την οποία μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την πνευματική μας υστέρηση, να βιώσουμε την σωτήρια κλήση μας για μετάνοια και νίψη και να κάνουμε τον προσωπικό μας αγώνα για την πνευματική μας αναγέννηση. Η κατανυκτική περίοδος του Τριωδίου είναι ένα νοητό στάδιο πνευματικού αγώνα στο οποίο καλείται κάθε πιστός να τρέξει τον καλό αγώνα των αρετών,  να αποβάλλει κάθε παρείσακτο αμαρτωλό στοιχείο από τον εαυτό του, το οποίο υπάρχει ως θανατηφόρος ιός, που δηλητηριάζει τον άνθρωπο και τον οδηγεί αργά, αλλά σταθερά, στον πνευματικό θάνατο. Μόνο έτσι θα αξιωθούμε να προσκυνήσουμε πνευματικά καθαροί το θείο Πάθος του Λυτρωτή μας Χριστού και να εορτάσουμε με αγαλλίαση τη λαμπροφόρο Ανάστασή Του.

«ΩΡΑ ΗΜΑΣ ΗΔΗ ΕΞ’ ΥΠΝΟΥ ΕΓΕΡΘΗΝΑΙ» (Ρωμ.13,11)

 

(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή της Τυρινής)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Η Αγία μας Εκκλησία όρισε την τετάρτη Κυριακή του Τριωδίου να θυμόμαστε το τραγικότερο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, την έκπτωση των Πρωτοπλάστων από την προπτωτική μακαριότητα και την έξωσή τους από τον παράδεισο της τρυφής, ως επισφράγισμα της προετοιμασίας μας για την Μ. Τεσσαρακοστή.

       Ο άνθρωπος, είναι το εκλεκτότερο ποίημά του Θεού, δημιούργημα της άμετρης αγάπη Του,  να μοιραστεί μ ε αυτόν τη δική Του μακαριότητα, να γίνει, με τη δική του θέληση και τον αγώνα του, κατά χάριν Θεός. Όμως με την συνεργεία του διαβόλου και την κατάχρηση της δικής του ελεύθερης βούλησης, ξέπεσε, έγινε δούλος της αμαρτίας και υποκείμενος στη φθορά και στο θάνατο. Οι πρωτόπλαστοι αψήφησαν την θεία εντολή να μην φάνε από τον καρπό «τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν», με την ρητή προειδοποίηση:  «ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν.2,17). Αυτή η τραγική ανυπακοή, η οποία νοείται ως ανταρσία κατά του Δημιουργού και ανάδειξη των εαυτών τους ως «θεών» (Γεν.3,5), κατά διαβολή του «ανθρωποκτόνου απ’ αρχής» (Ιωάν.8,43) διαβόλου.  

Ἡ μασκαρεμένη διάπραξις τῆς ἁμαρτίας

  Η ΑΓΙΑ μας Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ αὐτὲς τὶς ἱερὲς ἡμέρες νὰ κάμουμε τὸν πνευματικό μας ἀγώνα, νὰ καθαρθοῦμε ἀπὸ τὰ ἄλγη τῆς ἁμαρτίας. Ταυτόχρονα μᾶς παρασέρνει  ὁ «ἀνθρωποκτόνος ἀπ’ ἀρχῆς» (Ἰωάν.8,9), νὰ κάμουμε μὲν ἀγώνα, ὄχι ἀποκοπῆς τῶν παθῶν, ἀλλὰ ἅμιλλας στὴν ἁμαρτία! Ὡς δέλεαρ προβάλλει τὴν κραιπάλη, τὰ γλέντια, τὶς ἀσχημοσύνες, τὶς ἐλευθεριάζουσες σχέσεις, καὶ κάθε ἀπρέπεια, ἡ ὁποία διεγείρει τὰ ἀπρόσωπα ἔνστικτα καὶ  γιγαντώνει τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη. Κι ὅλα αὐτὰ κάτω ἀπὸ τὶς εἰδεχθεῖς μάσκες, γιὰ νὰ πραγματοποιεῖται ἡ ἁμαρτία ἀπρόσωπα, χωρὶς ἀναστολές. Πρόκειται γιὰ τίς, δαιμονικῆς ἐμπνεύσεως, καρναβαλικὲς  «ἑορτές», οἱ ὁποῖες εἶναι ἀναβίωση τῶν ἀρχαίων αἰσχρῶν εἰδωλολατρικῶν ἀθλιοτήτων, τῶν γνωστῶν διονυσιασμῶν, κατὰ τὶς ὁποῖες διαπράττονταν, ὡς θρησκευτικὲς τελετές, ἀνείπωτες αἰσχρότητες καὶ φρικτὰ ἐγκλήματα καὶ γιὰ τοῦτο ἀπαγορεύτηκαν διὰ αὐστηρῶν νόμων στὰ ρωμαϊκὰ χρόνια.

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: Δευτερονόμιον - Ἔτος ἀφέσεως χρεῶν καί δούλων. - Ἡ ἐλεημοσύνη. (25) (Οπτικοακουστικό υλικό)

Ὑπάρχουν κρυπτοχριστιανοὶ σήμερα;

Πατερικαί Διδαχαί

  «Ἦραν οὖν λίθους ἵνα βάλωσιν ἐπ’ αὐτόν. Ἰησοῦς δὲ ἐκρύβη, καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ διελθὼν διὰ μέσου αὐτῶν, καὶ παρῆγεν οὕτως» (Ἰωάν. η΄, 59). (:Κατόπιν λοιπὸν τῆς διαβεβαιώσεως αὐτῆς, ποὺ ἔκαμε διὰ τὸν ἑαυτόν του ὁ Ἰησοῦς, ἐπῆραν ἀπὸ τὸ ἔδαφος πέτρας διὰ νὰ τὰς ρίψουν κατ’ αὐτοῦ. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως διὰ θαυμαστῇς ἐπεμβάσεως τῆς θείας Προνοίας ἐχάθη ἀπὸ τὰ μάτια τους καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ ἱερόν, ἀφοῦ ἐπέρασεν ἀπαρατήρητος διὰ μέσου αὐτῶν. Καὶ ἐβάδιζεν ἔτσι, χωρὶς νὰ φαίνεται εἰς αὐτούς).

  Ἔτσι ἀκριβῶς δὲν σκεπάζει ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου καὶ τοὺς ἀδελφούς μας Κρυπτοχριστιανοὺς ποὺ ζοῦν μέσα στὴ φωλιὰ τοῦ ἐχθροῦ;

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Ἐναγκαλισμοὶ μὲ τοὺς αἱρετικούς, διχαστικὸς πόλεμος μὲ ὅλας τὰς αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας.

 

Σχίσμα: Ὄχι πλάνη νοῦ, ἐπιμονὴ θελήσεως

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Ἡ Ὀρθοδοξία συνιστᾶ Οὐρανόν “Ξανακτισμένον” εἰς τὴν Γῆν. Ἀλλά, Διωγμοὶ ἔξωθεν.

Αἱρέσεις ἔσωθεν. Καὶ Νόθευσις Ὑπερέσωθεν, ἀπό Θερσίτας, Λυκόφρονας, Ψυχοκαπήλους.

Κυθήρων Σεραφείμ: Ἡ ὑποχρεωτική λῆψις τῆς ἠλεκτρονικῆς ταυτότητος καί τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ (Π.Α.), παραπέμπει σέ ἄλλες ἐποχές καί ἄλλα καθεστῶτα.

 

………..Ἡ ὑποχρεωτική λῆψις τῆς ἠλεκτρονικῆς ταυτότητος καί τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ (Π.Α.), (παρά τούς ὁρισμούς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καί τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων), πού προοδοποιεῖ καί προοιωνίζει τό σφράγισμα τῆς Ἀποκαλύψεως, κατά τόν Ἅγιο Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη, παραπέμπει σέ ἄλλες ἐποχές καί ἄλλα καθεστῶτα……….

Γκρινιάζεις στὴν γυναῖκα σου γιὰ τὸ φαγητό;

Σὲ μιὰ σκήτη τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ἕνας ὑποτακτικὸς ποὺ ἤθελε νὰ περιποιηθεῖ τὸν Γέροντά του, βγῆκε στὸ βουνὸ νὰ μαζέψει χόρτα. Ἀπὸ ἄγνοια, ὅμως, μάζεψε κάποια χόρτα ποὺ ἦταν ἐξαιρετικὰ πικρά, σχεδὸν δηλητηριώδη στὴ γεύση. 

Μαγείρεψε τὰ χόρτα καὶ τὰ σέρβιρε στὸν Γέροντα. Ἐκεῖνος ἄρχισε νὰ τρώει σιωπηλός. Ἔφαγε ὅλο τὸ πιάτο του χωρὶς νὰ ἀλλάξει ἡ ἔκφραση τοῦ προσώπου του. 

Ὅταν ὁ ὑποτακτικὸς πῆγε νὰ φάει τὰ ὑπόλοιπα, μὲ τὴν πρώτη μπουκιὰ κόντεψε νὰ πνιγεῖ ἀπὸ τὴν πικράδα. «Γέροντα!» φώναξε ἔντρομος. «Αὐτὸ εἶναι φαρμάκι! Γιατί δὲν μοῦ εἴπατε τίποτα; Γιατί τὸ φάγατε ὅλο;» 

Ὁ Γέροντας τὸν κοίταξε μὲ ἀπέραντη γαλήνη καὶ τοῦ εἶπε: 

Ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος

  Ὅπως τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα ἔτσι καὶ τὸ πατριωτικὸ εἶναι συνυφασμένα στενὰ μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση. Ἐκ φύσεως ὁ κάθε λογικὸς ἄνθρωπος δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἀγαπᾶ τὸν τόπο, στὸν ὁποῖο γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε. Ἑπομένως ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα εἶναι κάτι τὸ ἀπολύτως φυσιολογικό. Φυσιολογικὸ παύει νὰ εἶναι ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἐκτρέπεται σὲ ἀκραῖο σοβινισμὸ καὶ σὲ μῖσος κατὰ τῶν ἄλλων πατρίδων. Αὐτὸ συνιστᾶ ἐκτροπὴ τοῦ γνήσιου πατριωτικοῦ συναισθήματος, ὅπως ἐκτροπὴ συνιστᾶ καὶ τὸ ἄλλο ἄκρο, τοῦ ἀναρχισμοῦ καὶ τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ, τῆς ἀπόρριψης δηλαδὴ τῆς ἀξίας τῆς πατρίδας καὶ τῆς θεώρησής της ὡς ἀπαξίας.

ΤΑ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΡΑΝΙΟΥ

 

Απολογητικά

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΤΑ «ΘΑΥΜΑΤΑ» ΣΤΟ ΚΟΡΑΝΙ

ΤΑ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΡΑΝΙΟΥ

εἰσαγωγικὸ ἀπὸ entaksis:      Ἡ ἀπολογητικὴ κατὰ τοῦ Ἰσλὰμ στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπῆρξε ποτὲ περισσότερο ἀναγκαία καὶ ἐπίκαιρη ἀπὸ ὅσο εἶναι σήμερα, σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπου χιλιάδες μουσουλμάνοι ἔχουν πλέον ἐγκατασταθεῖ μόνιμα στὴ χώρα μας. Ἡ πνευματικὴ πρόκληση ἐντείνεται ἀπὸ τὴν ἀκάθεκτη δραστηριότητα στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, ὅπου ἐπιτελεῖται ἕνας συστηματικὸς καὶ ὀργανωμένος προσηλυτισμός. Μέσα ἀπὸ βίντεο καὶ ἀναρτήσεις, ὁ προπαγανδιστικὸς λόγος τοῦ Ἰσλὰμ ἐπιδιώκει νὰ διεισδύσει στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία, ἐπιστρατεύοντας μάλιστα ἀκόμη καὶ Ἑλληνίδες μεταστραφεῖσες, οἱ ὁποῖες χρησιμοποιοῦνται ὡς τὸ «οἰκεῖο πρόσωπο» γιὰ νὰ καταστήσουν τὶς ἰσλαμικὲς διδασκαλίες πιὸ προσιτὲς καὶ θελκτικὲς στὸ εὐρὺ χριστιανικό κοινό. Κεντρικὸς πυλώνας αὐτῆς τῆς προσπάθειας ἐντυπωσιασμοῦ εἶναι τὰ λεγόμενα «ἐπιστημονικὰ θαύματα» τοῦ Κορανίου. Αὐτὰ προβάλλονται ὡς τὸ κατεξοχὴν «ὅπλο» τῶν μουσουλμάνων ἱεροκηρύκων, οἱ ὁποῖοι ὑπόσχονται μιὰ δῆθεν ἁρμονία μεταξὺ τῆς ἀποκάλυψής τους καὶ τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης, μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰ θολώσουν τὴν κρίση τῶν ἀνυποψίαστων πιστῶν καὶ νὰ προσελκύσουν νέους ὀπαδούς. Ἡ παρούσα μελέτη ἔρχεται νὰ ἀποκαλύψει τὴ γυμνὴ ἀλήθεια πίσω ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἰσχυρισμούς, προσφέροντας τὰ ἀπαραίτητα ἐφόδια γιὰ τὴν προάσπιση τῆς Ὀρθόδοξης ἀλήθειας.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΥΡΙΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΔΕΝ ΕΞΑΣΚΩ ΠΛΕΟΝ ΤΗ ΧΑΘΑ ΓΙΟΓΚΑ

 

Νέα Εποχή - Αποκρυφισμός

Mike Shreve

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΥΡΙΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ

ΔΕΝ ΕΞΑΣΚΩ ΠΛΕΟΝ ΤΗ ΧΑΘΑ ΓΙΟΓΚΑ

REACHOUT COMMUNITY

Μέσω του Διαδικτύου και στις συγκεντρώσεις λατρείας που πραγματοποιώ σε όλες τις ΗΠΑ και τον κόσμο, μου τίθεται συχνά η ερώτηση: «Είναι αποδεκτό για έναν Χριστιανό να εξασκεί τη ΧΑΘΑ ΓΙΟΓΚΑ;»

ΑΝΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ NKVD

 

Ψυχοφελή

ΙΒΑΝ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΑΝΤΡΕΕΦΣΚΙ

ΑΝΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ NKVD 

(Ἀπὸ τὶς σημειώσεις ἑνὸς πρώην κρατουμένου στὰ Σολόβκι)

    Ἡ ἀνάκριση στὴν ΕΣΣΔ ἔχει δύο πλευρές. Ἡ μία εἶναι ἡ προφορικὴ συνομιλία τοῦ ἀνακριτῆ μὲ τὸν κρατούμενο. Ἡ ἄλλη εἶναι τὸ ἐπίσημο γραπτὸ ἔγγραφο, τὸ πρωτόκολλο τῆς ἀνάκρισης, ὑπογεγραμμένο ἀπὸ τὸν κατηγορούμενο.

Νύχτα Ἀποκριῶν ....! Μιὰ διδακτικὴ ἱστορία...

«Μὴ παροργίζουμε τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ»

Πὼς ἀγριεύουν ἔτσι οἱ ἄνθρωποι; Πὼς μεμιᾶς ἀφήνονται ἕρμαια στὶς ροπὲς καὶ στὶς τάσεις τῆς φθαρτῆς ἀνθρώπινής τους φύσης; Πὼς κατάντησε ἀπόψε αὐτὴ ἡ ἥσυχη ἐπαρχιακὴ πόλη; Θαρρεῖς καὶ δὲν τὴν κατοικοῦν ἄνθρωποι ἀλλὰ ἀνθρωπόμορφα τέρατα ποὺ ἄλλος μὲ κεφάλι γαιδάρου, ἄλλος λιονταριοῦ, ἄλλος πιθήκου τρέχουν νὰ προλάβουν νὰ γλεντήσουν, νὰ μεθύσουν, νὰ ἁμαρτήσουν ὅσο γίνεται περισσότερο. Γιατί ἀπόψε εἶναι Ἀπόκριες καὶ γέμισε ἡ πόλη μασκαρᾶδες. Ἀπόψε κάθε λογικὸς ἄνθρωπος δὲν ξεμυτίζει ἀπὸ τὸ σπίτι του». Αυτά σκεφτότανε ὁ παπα-Θανάσης, καθὼς ἔμπαινε στὸ σπίτι του γυρνῶντας ἀπὸ τὸ ναό.
’Ἄ, παπαδιά μου, τὸ κακὸ παράγινε! Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς συγχωρέσει, εἶπε στὴ γυναῖκα του, μόλις μπῆκε μέσα. Ἐκείνη τὸν κοίταξε μὲ κατανόηση. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς φυλάει, εἶπε καὶ ἄρχισε νὰ ἑτοιμάζει τὸ βραδινὸ φαγητό.

Μετά από αυτό το περιστατικό, αποφάσισα να μην χάνω ποτέ ξανά την κυριακάτικη λειτουργία

Φωτογραφία: Υπηρεσία Τύπου της Λαύρας της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Σεργίου

 

Ιερέας Ανατόλιος Πραβντολιούμποβ

Το ακόλουθο περιστατικό αποτέλεσε για μένα ένα από τα μαθήματα, τα οποία ο Κύριος σου προσφέρει πλουσιοπάροχα στην παιδική ηλικία. Ήταν πολύ απλό και ξεκάθαρο, έτσι που το συγκράτησα στη μνήμη μου για όλη μου τη ζωή. Τότε ήμουν περίπου δώδεκα ετών. Φοιτούσα ήδη στο γυμνάσιο. Μια Κυριακή απλά δεν θέλησα να πάω στην εκκλησία. Πείσμωσα. Δεν θέλω, τελεία και παύλα, είπα μέσα μου. Στην οικογένειά μας όμως ήταν συνηθισμένο να πηγαίνουμε όλοι μαζί, και μάλιστα με το μετρό, καθώς ο πατέρας μου δεν είχε ακόμα αυτοκίνητο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ἐάν γάρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καί ὑμῖν ὁ πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος·».

Ὑπόθεσιν αἰωνίου ζωῆς καί σωτηρίας διαπραγματεύεται σήμερα ἡ Εὐαγγελική Περικοπή, ἀδελφοί. Ἔρχεται ὁ Κύριος καί μᾶς ὑποδεικνύει τόν εὔκολο δρόμο καί τρόπο τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας, τόν ἁγιασμόν τῶν ψυχῶν καί τήν δικαίωσή μας τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Νά συγχωροῦμε δηλαδή τά σφάλματα τῶν ἀδελφῶν μας, ὥστε ὁ Πατέρας Τριαδικός Θεός, νά ἐξαλείψει καί τά δικά μας ἀνομήματα, τήν ἔσχατη ὥρα.

Συγκλονιστικός ὁ λόγος αὐτός, ἁγία γερόντισσα, ἄν σκεφτοῦμε τούς ἱδρῶτες, τίς κακουχίες καί τά μαρτύρια πού ὑπεβλήθησαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι γιά νά λάβουν τόν στέφανον τῆς ἀπολυτρώσεως, τόν ἁγιασμόν, τήν σωτηρία.

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: Δευτερονόμιον - Οἱ ἐντελλόμενες Δεκάτες. - Ἡ ἐλεημοσύνη. (24) (Οπτικοακουστικό υλικό)

Η Θρησκευτική υπερακρίβεια

''ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ''

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
Ἁμαρτία καί ψυχοπαθολογικές καταστάσεις Ε1 

Β΄ έκδοση ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η Θρησκευτική υπερακρίβεια
Ἡ ὑπερακρίβεια στο βάθος κρύβει μεγάλο ἐγωισμό, μεγάλη ὑπερηφάνεια κρύβει μεγάλο αἴσθημα ἐνοχῆς.
Καὶ μὲ τὸ νὰ κατατρίβεται κανείς με μηδαμινά καὶ ἀνύπαρκτα πράγματα, εἶναι σαν να λέει: «Τι ἀνώτερος ἄνθρωπος εἶμαι ἐγώ! Τι μεγάλος ἅγιος ποὺ εἶμαι!»
Μπορεί κανείς να θεραπευθεί, να γλιτώσει ἀπὸ τὴν ὑπερακρίβεια, ἄν καλλιεργήσει την ταπείνωση καί γενικότερα ἄν καλλιεργήσει πνευματικά την ψυχή του.
Χρειάζεται ὅμως νὰ ἐμπιστευθεῖ κανείς στον Χριστό.
Ὄχι να νομίζει ὅτι θά σωθεῖ μέ τό να ζυγίζει τα πράγματα καὶ νὰ κάνει λογαριασμούς, ἀλλὰ νὰ ἔχει ἐλπίδα στο ἔλεος, στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

«Τί μεγάλος ἅγιος πού εἶμαι!»
Σήμερα μπαίνουμε σε ἕνα ἄλλο κεφάλαιο, στή θρησκευτική ὑπερακρίβεια. Εἶναι καί αὐτό μιά πραγματική ἀσθένεια, πού μαστίζει ἀρκετούς χριστιανούς, ἀρκετούς ἀπό τούς ἀνθρώπους πού θρησκεύουν. Σὲ ἀρκετούς ἀνθρώπους, για διάφορους λόγους, κυρίως ἐπειδή εἶναι ψυχολογικά ἄρρωστοι, ὁ νοῦς τους γεμίζει ἀπό ποικίλους φόβους καί ἀμφιβολίες. Συναντά κανείς τέτοιους ἀνθρώπους μέ τέτοιες ἀμφιβολίες καί φόβους, οἱ ὁποῖοι φόβοι τοὺς ὁδηγοῦν σε μια ὑπερακρίβεια, πού εἶναι ἐκδήλωση ἀσθένειας. Καί μάλιστα ἡ ἀσθένεια αὐτή εἶναι κυρίως ἀσθένεια τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς. Ἐμφανίζεται καί σε ἄλλους ἀνθρώπους πού δέν πολυθρησκεύουν, ἀλλά κυρίως σ' αὐτούς πού θρησκεύουν.

Ἡ εὐαίσθητη συνείδηση Ἡ συγκεχυμένη συνείδηση
Ἡ ὑπερακρίβεια εἶναι πράγματι ἀσθένεια τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς, ἂν καὶ τὸ εἶδος αὐτὸ τῆς εὐαισθησίας δὲν περιορίζεται μόνον εἰς τὴν περιοχήν τῆς θρησκείας. Ἡ ὑπερακριβής δὲ συνείδησις πρέπει να διακρίνεται τῆς εὐαισθήτου συνειδήσεως.

Εὐθὺς ἐξαρχῆς πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι ἔχουμε τὴν ὑπερακριβή συνείδηση, τὴν εὐαίσθητη συνείδηση καὶ τὴ συγκεχυμένη συνείδηση. Ἔχουμε βέβαια καὶ τὴν ὑγιή συνείδηση. Ἀλλά πρέπει ἐδῶ νὰ ἀναφέρουμε τα τρία πρῶτα εἴδη τῆς συνειδήσεως, κυρίως γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε κατ' ἀρχήν τὴν ὑπερακριβή συνείδηση, ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει.

Ἡ ὑπερακριβής συνείδηση διαφέρει ἀπό τήν εὐαίσθητη συνείδηση. Ἡ εὐαίσθητη συνείδηση προσβλέπει εἰς τὰ μηδαμινώτερα σφάλματα καί λάθη μὲ τὴν μεγαλυτέραν ευαισθησίαν.
Δηλαδή, μια ευαίσθητη συνείδηση προσέχει ἀκόμη καί τα πιο μικρά σφάλματα καί λάθη ἀπό τὰ πραγματικῶς ὑπάρχοντα

Καὶ λέει ἐδῶ ὁ συγγραφέας:
Τὸ εἶδος αὐτό τῆς συνειδήσεως εἶναι ἐν πολλοῖς ἐπιθυμητόν. Εἶναι βεβαίως καλύτερον νὰ ἔχῃ κανείς ἐξόχως εὐαίσθητον παρά νὰ ἔχῃ χαλαράν συνείδησιν. Ἔχει βέβαια μια δόση ἀσθένειας ἡ εὐαίσθητη συνείδηση, ἀλλά, ἐν πάση περιπτώσει, εἶναι προτιμότερο νὰ ἔχει κανείς μια εὐαίσθητη συνείδηση, παρά μια χαλαρή, μια σκληρή καί χωρίς εὐαισθησία συνείδηση.
Διαφέρει τῆς ὑπερακριβοῦς συνειδήσεως, ὅπως γράφει ὁ Henry Davis, S. J., κατά τό ὅτι «εἶναι ἀληθῆς καὶ βασίζεται ἐπί λογικῶν πεποιθήσεων· ἐνῷ ἡ ὑπερακριβής συνείδησις εἶναι πάντοτε ἐσφαλμένη».
Ἡ εὐαίσθητη λοιπόν συνείδηση προσέχει καὶ τὰ πιὸ μικρά σφάλματα· δείχνει περισσότερη εύαισθησία ἀπό ὅ,τι θὰ ἔπρεπε να δείξει σ' αὐτά. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ὅμως, εἶναι σφάλματα πραγματικά, ἐνῶ ἡ ὑπερακριβής συνείδηση δίνει προσοχή σε φανταστικά σφάλματα. Αὐτός δηλαδή πού ἔχει τέτοιου είδους συνείδηση βρίσκει φανταστικά ἐλαττώματα και σφάλματα στὸν ἑαυτό του.
Κοντά στην ὑπερακριβή καί στην ευαίσθητη συνείδηση βρίσκεται ἡ συγκεχυμένη συνείδηση.
Ἡ συγκεχυμένη συνείδησις ἐμφανίζεται ἐκ τῆς δυσκολίας τῆς ἀναγκαστικῆς ἐκλογῆς μεταξύ δύο λύσεων, ἑκάστη τῶν ὁποίων φαίνεται ὅτι εἶναι ἐξ ἴσου ἐφάμαρτος.

Ἔχει μπροστά του κανείς δύο πράγματα, ἐκ τῶν ὁποίων πρέπει να διαλέξει ποιό θα κάνει. Νά κάνει τὸ ἕνα; Δέν εἶναι καλό. Να κάνει τὸ ἄλλο; Ἐπίσης, δέν εἶναι καλό. Πάντως, ἕνα ἀπὸ τὰ δύο πρέπει να κάνει. Ποιό ἀπὸ τὰ δύο ὅμως να κάνει; Ἔτσι, δημιουργεῖται μια σύγχυση στη συνείδηση. Βέβαια, μιά ὑγιής συνείδηση ξέρει τι θα κάνει, ἀλλά μια συγκεχυμένη συνείδηση δέν κατορθώνει τελικά να ξέρει τι θὰ κάνει.

Μία κυρία, εὐσεβής χριστιανή, ἠναγκάσθη να δεχθῇ ἐργασίαν, ὅπου αἱ δοσοληψίαι δὲν ἐγίνοντο ἐπί τῇ βάσει τῆς δικαιοσύνης. Διεμαρτυρήθη εἰς τούς μισθωτάς της, ἐξηγοῦσα πόσον ᾐσθάνετο δυστυχῆς ἐκ τῆς ὑποχρεώσεως να πράττῃ παρά την συνεἰδησίν της. Ἡ ἀπάντησις ἦτο ἀπερίφραστος· τῆς ὑπεδείχθη νὰ ὑπακούσῃ εἰς τὰς διαταγάς τῆς ἐπιχειρήσεως ἤ ἄλλως νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν ἐργασίαν. Δὲν ὑπῆρχε καμμία προοπτική ἄλλης ἐργασίας δι' αὐτήν, ἦτο δὲ ὁ κύριος ὑποστηρικτής τῆς χήρας και ἀναπήρου μητρός της. Τί ἔπρεπε να κάμη; Εζήτησε τὴν συμβουλήν τοῦ ἐφημερίου της. Ἀντιμετώπιζε δύο κακά καὶ δὲν ἐγνώριζε τί να κάμῃ. Ὁ ἱερεύς ἀντελήφθη ὅτι ἡ μόνη διέξοδος δι' αὐτόν καί διά τὴν Ἐκκλησίαν ἦτο να φροντίσῃ διά τήν ἐξασφάλισιν μιᾶς ἄλλης ἐξ ἴσου ἀμειβούσης ἐργασίας. Κατ' αὐτὸν δὲ τὸν τρόπον ἐλύθη το πρόβλημα.

Καί ἀφοῦ οὔτε τὸ ἕνα μποροῦσε νὰ γίνει οὔτε τὸ ἄλλο, ὁ ἱερέας τῆς βρῆκε μια ἄλλη ἐργασία, πού μποροῦσε νὰ τὴν κάνει πλέον ἄνετα, χωρίς νὰ ἀδικεῖ, χωρίς νὰ ἁμαρτάνει.

Παρόμοιαι καταστάσεις παρουσιάζονται συχνά· κατ' αὐτὰς ἡμπορεῖ αἱ ἐμφανιζόμεναι λύσεις ἑνός προβλήματος νὰ εἶναι ὅλαι κακαί. Ὅταν συμβαίνῃ τοῦτο, αἰσθάνεται κανείς τὴν ὀδύνην τῆς συγκεχυμένης συνειδήσεως.

Πνίγεται κανείς κυριολεκτικά. Τί να κάνει; Διαλέγει αὐτή τή λύση· τή βλέπει ἁμαρτωλή. Πάει πρός τὴν ἄλλη τη βλέπει ἐπίσης ἁμαρτωλή. Πάει πρός μιὰ ἄλλη τὸ ἴδιο. Ἐν πάση περιπτώσει, ἡ συνείδηση αὐτή πού δυσκολεύεται σε τέτοια θέματα, ἔχει μπροστά της νὰ ἀντιμετωπίσει συγκεκριμένα περιστατικά, τὰ ὁποῖα πράγματι εἶναι προβληματικά, διότι παρεκκλίνουν ἀπό τό σωστό.

Ἡ ὑπερακριβής συνείδηση
Στήν εὐαίσθητη συνείδηση καί στη συγκεχυμένη συνείδηση ἔχουμε μια δόση ἀσθένειας. Στήν ὑπερακριβή ὅμως ἔχουμε πραγματική ἀσθένεια. Ἡ ὑπερακριβής συνείδησις εἶναι, ὅπως εἶπομεν, ἐνδεικτική πνευματικῆς ἀσθενείας. Οἱ ὑπερακριβεῖς εἶναι θύματα φανταστικῶν πνευματικῶν ἐμποδίων τῆς ἐλευθέρας των δράσεως. Βασανίζονται ἀπὸ τὴν σκέψιν ὅτι ἀκόμη καὶ τὰ πλέον ἀβλαβῆ πράγματα συνιστοῦν ἁμαρτίαν.
Κάνουν, π.χ., κάτι τὸ ὁποῖο αὐτό καθ' ἑαυτό οὔτε ἁμαρτία εἶναι οὔτε ἐπιφέρει καμία βλάβη εἶναι ἀβλαβές. Λόγῳ ὅμως τοῦ ὅτι εἶναι ἀρρωστημένη ἡ συνείδησή τους, εἶναι δηλαδή ἄνθρωποι ψυχολογικά ἄρρωστοι, νομίζουν ὅτι ἔκαναν μια ἁμαρτία, καί ἀρχίζει μετά να δημιουργείται ἡ ἐνοχή, καί νά ἐμφανίζεται το βάρος στη συνείδηση.

Δημιουργοῦν πελωρίων διαστάσεων ἁμαρτίας ἀπό ἀληθινάς μηδαμινότητας. Θα ήμπορούσαμεν να γεμίσωμεν σελίδας ἐπὶ σελίδων με παραδείγματα τοῦ τύπου τῶν πραγμάτων ποὺ ἐνοχλοῦν τὸν ὑπερακριβή.
Κάποιος ὑπερακριβής ἠρνεῖτο να δώσῃ τάς τελικάς του πτυχιακάς ἐξετάσεις εἰς τὰ λατινικά, διότι εἶχε διαβάσει ὅτι ὁ εἰδικός ἐκεῖνος συγγραφεύς, εἰς τὰ ἔργα τοῦ ὁποίου ἐπρόκειτο νὰ ἐξετασθῇ, εἶχεν ἐκφράσει ἐπί τῆς ἐπιθανατίου κλίνης τὴν παράκλησιν να μή δημοσιευθοῦν τὰ ἔργα του. Μία τοιαύτη παράκλησις ἐπί τῆς ἐπιθανατίου κλίνης εἶναι κάτι πολύ ἱερόν, καὶ διὰ τοῦτο ᾐσθάνετο ὅτι θά διέπραττεν ἁμαρτίαν, ἐὰν ὑφίστατο τὰς ἐξετάσεις.

Ἐδῶ κάνει λόγο για κάποιον ποὺ ἔπρεπε να δώσει ἐξετάσεις στα λατινικά. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ ἄνθρωπο μορφωμένο. Μπορεί λοιπόν νὰ μορφωθεῖ κανείς καὶ καμιά φορά μάλιστα να πάρει μέσα στήν κοινωνία μια θέση τέτοια, για την ὁποία ἀπαιτοῦνται πολλά διπλώματα. Ἄν ὅμως ἔχει το σκουλήκι της ασθένειας μέσα του ἀπό μικρός -ἤ και αργότερα μπορεί να το ἀπέκτησε- μπορεί να κάνει τέτοια παράλογα πράγματα. Τί ἔκανε αὐτός;
Κάποιος συγγραφέας είχε γράψει τὰ ἔργα του στα λατινικά. Αὐτός ἐδῶ, γιὰ τὸν ὁποῖο μᾶς ὁμιλεῖ το βιβλίο, σπούδαζε, καί ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα να δώσει πτυχιακές ἐξετάσεις στα λατινικά, θὰ ἐξεταζόταν ἀπό τά βιβλία πού εἶχε γράψει ὁ ἐν λόγῳ συγγραφέας. Ἐπειδή ὅμως, ἐνόσῳ ζοῦσε ὁ συγγραφέας, δὲν εἶχαν ἀκόμη δημοσιευθεί τα βιβλία του, καί ἐπειδή, τὴν ὥρα πού ἐπρόκειτο να πεθάνει, εἶχε πεῖ νὰ μὴ δημοσιευθοῦν, αὐτός ἐδῶ ὁ σπουδαστής νόμιζε ὅτι θά διαπράξει ἁμαρτία, ἐάν πάει καί με τα βιβλία αὐτά στο χέρι ἐξεταστεῖ, καί, τρόπον τινά, γίνει ἔτσι γνωστό τί λένε αὐτά τά βιβλία. Ἐνῶ δηλαδή εἶχαν δημοσιευθεῖ τὰ βιβλία καί κυκλοφοροῦσαν σε ὅλο τον κόσμο, αὐτός νόμιζε ὅτι θά ἁμάρτανε πολύ, ἄν ἐξεταζόταν στὰ ἔργα αὐτοῦ τοῦ συγγραφέα, μιά καί εἶχε πεῖ αὐτός να μή δημοσιευθοῦν. Φαίνεται λίγο ἀνόητο αὐτό, ἀλλὰ εἶναι ὅμως μιὰ ἐκδήλωση τῆς ἀσθένειας.

Κάποιος ἄλλος, κατά τάς ὥρας τῶν νοσηρῶν σκέψεών του, ἐνεθυμεῖτο ὅτι ἔφθανεν ἐνίοτε εἰς τὴν ἐργασίαν του τὸ πρωῖ ἕνα ἤ δύο λεπτά ἀργότερον. Ἡ «ἀτιμία» αὐτή ἐξωγκώθη σταθερῶς καί ἔλαβε πελωρίας διαστάσεις εἰς τὸν νοῦν του.
Ἔλεγε με το μυαλό του: «Ἕνα δυό λεπτά ἀργότερα πηγαίνω στὴν ἐργασία μου. Κάνω μεγάλη ἀτιμία, μεγάλο κακό». Καί ἄρχισε αὐτό νὰ ἐξογκώνεται μέσα στο μυαλό του.
Ἐν τῇ ἀγωνίᾳ του ἐπλησίασε τούς προϊσταμένους του καί ἐπέμεινεν εἰς τὴν ἐλάττωσιν τῆς ἑβδομαδιαίας του ἀμοιβῆς, μέχρις ὅτου ἐξοφλήσῃ εἰς τὸ ἀκέραιον το ποσόν πού ἐνόμιζεν ὅτι τοὺς ὀφείλει ἕνεκα τῶν πρωϊνῶν του καθυστερήσεων.
Πῆγε στούς προϊσταμένους του και τοὺς εἶπε: «Εγώ κάποιες φορές ἔρχομαι δυό λεπτά ἀργότερα, και γι' αὐτό πρέπει νὰ μοῦ κόψετε λίγο ἀπὸ τὸν μισθό μου». Το δέχθηκαν οἱ προϊστάμενοι. Ἄλλο πού δέν ἤθελαν.
Ὅταν δὲ ἐπλήρωσεν, ἤρχισε νὰ ἀνησυχῇ ἂν ἡ ἀποζημίωσις πού κατέβαλεν ἦτο πράγματι ἐπαρκής.

Ὑπερακρίβεια: ἀσθένεια τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς
Ὅτι ἡ ὑπερακρίβεια εἶναι ἀσθένεια τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ ὅτι αἱ μοναί εἶναι ἑστίαι ὑπερακριβῶν. Εὑρίσκονται ἐκεῖ πολλοί ἄνθρωποι, ἐπειδή εἶναι ὑπερακριβεῖς. Εἶναι περίεργον ὅτι συχνά θεωροῦνται ὡς οἱ μεγαλύτεροι τῶν ἁγίων.

Αὐτός βέβαια εἶχε ὑπ' ὄψιν του τά καθολικά μοναστήρια καί λέει ὅτι στα μοναστήρια καταφεύγουν ἄνθρωποι ὑπερακριβεῖς. Ἄνθρωποι που, ἄς ποῦμε, με το σταγονόμετρο καὶ μὲ τὴ μεζούρα κάθονται καί ζυγίζουν καί μετροῦν ὁρισμένα πράγματα. Ὅπως ὅμως θὰ πεῖ πιο κάτω, στο βάθος τῆς ψυχῆς αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων ὑπάρχει πελώρια πραγματική ἁμαρτία κρυμμένη. Καί αὐτοί, ἀντὶ νὰ προσέξουν ἐκείνη τὴν ἁμαρτία, προσέχουν αὐτά τά μηδαμινά καί θέλουν νὰ τα τακτοποιήσουν αὐτά, γιὰ νὰ σκεπάσουν την πραγματική ἁμαρτία.

Ἡ ὑπερακρίβεια τῶν ρωμαιοκαθολικῶν, ὅπως καὶ ὅλων τῶν ἄλλων χριστιανῶν πού θεωροῦν τὴν ἐξομολόγησιν ὡς οὐσιῶδες μέρος τῆς θρησκευτικής των ζωῆς, ἐκδηλοῦται συνήθως ἐν σχέσει πρός τάς ἐξομολογήσεις τοῦ παρελθόντος.

Ἡ ὑπερακρίβεια δηλαδή φαίνεται καὶ ἐκεῖ στην ἐξομολόγηση.

Ἀμφιβάλλουν ἂν ἡ λύπη των ἦτο πράγματι βαθεῖα καὶ ἀρκετά γνησία, ἢ ἄν αἱ ἐξηγήσεις, τάς ὁποίας ἔδωκαν εἰς τὸν πνευματικόν, ἦσαν ἀρκούντως εἰλικρινεῖς καὶ σαφεῖς· ἴσως, σκέπτονται, ἕνα ὡρισμένον σημεῖον, τὸ ὁποῖον ἀπέκρυψαν, ἐὰν ἀπεκαλύπτετο, θὰ ἔκαμνε τὸν πνευματικόν να λάβῃ σοβαρώτερον ὑπ' ὄψει την περίπτωσίν των.

Εἶναι καί αὐτό κάτι που πρέπει να το προσέξουμε. Λόγῳ ἀσθενείας κανείς –καί ὄχι ἀπό διάθεση μετανοίας ἤ διότι παίρνει μια πραγματικά σωστή στάση ἀπέναντι τῆς ἁμαρτίας– ἔχει ἐκδηλώσεις μιᾶς ὑπερακριβούς συνειδήσεως. Κάθεται δηλαδή καί κάνει λογαριασμούς μέ τόν Θεό, λέτε καὶ ἡ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν καί ἡ σωτηρία μας εἶναι μὲ τὸ δράμι. Ὅπως ὁ μπακάλης, καθώς ζυγίζει τα φασόλια, βάζει ἕνα ἀκόμη, ἕνα ἀκόμη, μέχρις ὅτου ἡ ζυγαριά να δείξει ἀκριβῶς τὸ ζητούμενο βάρος, ἔτσι καί αὐτός ὁ ἄρρωστος διερωτάται: «Μήπως ἔπρεπε λίγο ἀκόμη να λυπηθώ; Μήπως ἔπρεπε λίγο ἀκόμη να τα μεγαλοποιήσω στον πνευματικός» Ὅλα αὐτά εἶναι ἀρρωστημένες ἐκδηλώσεις.

Ἄλλο τώρα ὅτι μπορεῖ νὰ πάει κανείς στον πνευματικό, καὶ ἐνῶ πρέπει, τὴν ἁμαρτία ποὺ ἔχει κάνει, νὰ τὴν πεῖ ἔτσι πού να καταλάβει ὁ πνευματικός τί ἁμαρτία ἔχει κάνει ὁ ἐξομολογούμενος, αὐτός τη σκεπάζει, καθώς βρίσκει τρόπο να την παρουσιάσει με λόγια τελείως ἀλλιώτικα ἀπό κεῖνα πού ἔπρεπε νὰ πεῖ. Αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου σωστό. Καί ὅταν ἀργότερα συνέλθει κανείς καί πεῖ:

 «Γιά στάσου! Ἐγώ ἐξομολογήθηκα, ὅμως στην πραγματικότητα δέν ἐξομολογήθηκα, ἀλλά δικαιολογήθηκα. Ἐγώ δέν φανέρωσα τὴν ἁμαρτία, ἀλλὰ ἔκρυψα τὴν ἁμαρτία», τότε φυσικά, χωρίς καμιά ἀργοπορία, πρέπει να πάει να φανερώσει τὴν ἁμαρτία. Ὄχι ὅμως κινούμενος ἀπό μιά άρρωστημένη διάθεση ὑπερακριβείας, για να βάλει δηλαδή ζυγαριά καὶ νὰ ἀρχίσει να τα ζυγίζει, ἀλλά ἀπὸ διάθεση να ἀναγνωρίσει τὴν ἁμαρτία του και να μετανοήσει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἐδῶ, στο βιβλίο ἀπὸ τὸ ὁποῖο διαβάζουμε, ἀναφέρεται στη συνέχεια καὶ μιὰ ἄλλη χαρακτηριστική περίπτωση θρησκευτικῆς ὑπερακρίβειας. Γίνεται λόγος για κάποιον καθολικό, ὁ ὁποῖος, ὅταν ἔγινε ἱερέας, ἦταν μέν καλός κατά τὰ ἄλλα, ἀλλά εἶχε μια τέτοια διάθεση ὑπερακρίβειας, ὥστε καθόταν ώρες ὁλόκληρες -τρόπος τοῦ λέγειν- καί σπόγγιζε καὶ ξανασπόγγιζε τὸ Ἅγιο Ποτήριο, μή μείνει τίποτε. Καί ὅσο το σπόγγιζε, τόσο καί ἔβγαινε καὶ κανένα χνούδι ἀπὸ τὸ πανί μὲ τὸ ὁποῖο το σπόγγιζε, και νόμιζε ὅτι αὐτό ἐκεῖ ήταν κανένα ψίχουλο ἀπὸ τὴν ὅστια, καὶ ἔτσι πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Τελικά πῆγε σὲ ἕναν πνευματικό, ὁ ὁποῖος, εὐτυχῶς, ήξερε ἀπό αὐτά, καί, οὔτε λίγο ούτε πολύ τοῦ ἐπέβαλε ἀργία γιὰ ἕνα διάστημα, ώσπου συνήλθε καὶ θεραπεύθηκε.

amethystosbooks

Η Θρησκευτική υπερακρίβεια

Η Τεχνητή Νοημοσύνη ως Εργαλείο Ολοκληρωτισμού και η Αλήθεια του Προσώπου

Στο μεταίχμιο μιας νέας εποχής, η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) αναδεικνύεται στον απόλυτο ρυθμιστή της πληροφορίας, εγείροντας θεμελιώδη ερωτήματα για το ποιος καθορίζει την αλήθεια και με ποιο τίμημα. Η ψευδαίσθηση ότι η AI αποτελεί έναν ουδέτερο, μαθηματικό κριτή καταρρέει κάτω από το βάρος της πραγματικότητας: οι απαντήσεις ενός αλγορίθμου είναι το προϊόν μιας προγραμματισμένης «ηθικής», η οποία συχνά θυσιάζει την αντικειμενικότητα στον βωμό της κοινωνικής μηχανικής και των εταιρικών συμφερόντων.

Επαναστάσεις Κολινδρού, Λιτοχώρου. Μηνύματα Ελευθερίας σε δύσκολους καιρούς.

20250217

            Ο Έλληνας από τη φύση του άνθρωπος Δημοκράτης και Ελεύθερος. Δεν σηκώνει ζυγό ο τράχηλός του και δεν μπορεί να ζήσει ως σκλάβος. Το πρώτο ελεύθερο ελληνικό κράτος μετά την παλιγγενεσία του 1821 είχε ως βόρεια σύνορά του την Θεσσαλία. Εδάφη εκτός της ελληνικής επικρατείας όπως η Θεσσαλία, Μακεδονία, Θράκη κ.α. στέναζαν κάτω από την σκλαβιά του τούρκου κατακτητή. Οι κάτοικοι των ελληνικότατων αυτών εδαφών υπέφεραν και ζούσαν με τον πόθο και την ελπίδα της ελευθερίας. Ζούσαν, ελπίζαν και περιμέναν…

            Κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-1878) οι ρωσικές δυνάμεις   καταλαμβάνουν την Αδριανούπολη. Η Ελληνική  κυβέρνηση υπό την πίεση της κοινής γνώμης  στέλνει τον αντιστράτηγο Σκαρλάτο Σούτσο με δύναμη 20.000 ανδρών να εισβάλει σε ελληνικά εδάφη τα οποία κατείχαν οι Τούρκοι.

Αγία Φωτεινή η προ των Αποστόλων Απόστολος.

 20260114

          Ο Χριστιανός με βάση την πίστη του είναι πάντα αισιόδοξος και με καλή προαίρεση ελπίζει βάσιμα στην σωτηρία του. Ο Χριστός θα δει την καλή του προαίρεση και θα τον καλέσει να τον ακολουθήσει. Δεν θα σταθεί εμπόδιο η ζωή του μέχρι εκείνη τη στιγμή. Όχι μόνο να σωθεί, αλλά και άγιος μπορεί να γίνει. Υπάρχουν παραδείγματα από τα συναξάρια των Αγίων.

Καθώς βουλιάζουμε στόν βοῦρκο…

 Νεκτάριος Δαπέργολας

    «Καὶ ἐμίγησαν ἐν τοῖς ἔθνεσι καὶ ἔμαθον τὰ ἔργα αὐτῶν· καὶ ἐδούλευσαν τοῖς γλυπτοῖς αὐτῶν καὶ ἐγενήθη αὐτοῖς εἰς σκάνδαλον· καὶ ἔθυσαν τοὺς υἱοὺς αὐτῶν καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῶν τοῖς δαιμονίοις καὶ ἐξέχεαν αἷμα ἀθῷον, αἷμα υἱῶν αὐτῶν καὶ θυγατέρων…Καὶ ἐφονοκτονήθη ἡ γῆ ἐν τοῖς αἵμασι καὶ ἐμιάνθη ἐν τοῖς ἔργοις αὐτῶν καὶ ἐπόρνευσαν ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν αὐτῶν. Καὶ ὠργίσθη θυμῷ Κύριος ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ καὶ ἐβδελύξατο τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ· καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς εἰς χεῖρας ἐχθρῶν καὶ ἐκυρίευσαν αὐτῶν οἱ μισοῦντες αὐτούς. Καὶ ἔθλιψαν αὐτοὺς οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν καὶ ἐταπεινώθησαν ὑπὸ τὰς χεῖρας αὐτῶν. Πλεονάκις ἐρρύσατο αὐτούς, αὐτοὶ δὲ παρεπίκραναν αὐτὸν ἐν τῇ βουλῇ αὐτῶν καὶ ἐταπεινώθησαν ἐν ταῖς ἀνομίαις αὐτῶν…» (Ψαλμ. 105, 35-43)

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ»

https://orthodoxostypos.gr

Η υπερηφάνεια

 Πνευματική ζωή

25 Σεπτεμβρίου 2017

Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ

 Θυμήσου ότι από μόνη την υπερηφάνεια ένας άγγελος έπεσε από τον ουρανό. Και από άγγελος έγινε διάβολος.

Μην είσαι κι εσύ υπερήφανος και υψηλόφρων, για να μη γίνεις όμοιος με τους δαίμονες. Να είσαι ταπεινός και πράος, και θα γίνεις όμοιος με τους αγγέλους. Τότε θα ευλογηθείς από τον Κύριο: «Σε ποιον να κοιτάξω, παρά στον ταπεινό και ήσυχο και που τρέμει τα λόγια μου;» (Ησ. 66:2)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΥΡΙΝΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ στην εικόνα της Κρίσης.

 

Α.ΚΑΛΟΜΟΙΡΟΥ*
“..O πύρινος αυτός ποταμός είναι εκείνος ο αρχαίος που “εκπορεύεται εξ Εδέμ ποτίζειν τον παράδεισον” (Γεν. β ́ 10). Είναι ο ποταμός της χάρης του Θεού που πότιζε τους αγίους του Θεού από την αρχή. Με μια λέξη, είναι το ξεχείλισμα της αγάπης του Θεού γιά τα πλάσματά Του. Η αγάπη είναι φωτιά. Όποιος αγαπάει το γνωρίζει αυτό. Ο Θεός είναι Αγάπη. Επομένως, ο Θεός είναι Φωτιά. Και η φωτιά καταναλώνει όλους εκείνους που δεν είναι οι ίδιοι φωτιά και κάνει λαμπερούς και φωτεινούς όλους εκείνους που είναι οι ίδιοι φωτιά (παράβ. Εβρ. ιβ ́ 29). Πολλές φορές ο Θεός εμφανίστηκε σαν φωτιά: στον Αβραάμ, στό Μωυσή στη φλεγόμενη βάτο, στό λαό του Ισραήλ, δείχνοντάς τους στην έρημο το δρόμο, σαν μια πύρινη στήλη τη νύχτα και σαν φωτεινή νεφέλη την ημέρα, όταν κάλυπτε τη σκηνή του μαρτυρίου με τη δόξα Του (Έξοδος, μ ́ 28,32), και όταν έβρεχε φωτιά στην κορυφή του όρους Σινά. Ο Θεός αποκαλύφθηκε σαν φωτιά στό όρος της Μεταμορφώσεως και είπε ότι ήρθε “βαλείν πύρ επί την γήν” (Λουκ. ιβ ́ 49), δηλαδή αγάπη, γιατί όπως λέει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος “η αγάπη είναι πηγή πυρός” (ομιλία λ ́ 18).

Κουρά νέας Μοναχής και ένας ρωμαίϊκός λόγος..

 Στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ολυμπιάδος ,της Μητρόπολης Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου, ο Πνευματικός της νέας Αδελφής Γέροντας Ιγνάτιος, ο οποίος  παρουσίασε την αντιφατικότητα, τον ηθικό εκτροχιασμό και τον αποπροσανατολισμό από την όντως Ζωή της σημερινής μας κοινωνίας, που λες και έχει βαλθεί να διαστρέψει την υπόσταση, αξία και ταυτότητα του ανθρώπου ως Θεόπλαστου δημιουργήματος, με θερμά λόγια παρουσίασε τη μέχρι τούδε βιοτή του νέου κοριτσιού που έστρεψε τα νώτα του στο κοσμικό φρόνημα της αμαρτίας και επέλεξε τον θεοπρεπή δρόμο προς την αγιότητα και την τελείωση. Θερμά ομίλησε και για την οικογένεια από την οποία άνθισε ο βλαστός αυτός, που ολόκληρη είναι υπό την σκέπη του επιτραχηλίου του. Κουρά νέας Μοναχής και ένας ρωμαϊκός λόγος..

Η πρώτη και μεγάλη δικαστική νίκη detransitioner!

Στην υπόθεση “Varian v. Einhorn”, η 22χρονη σήμερα γυναίκα κερδίζει αποζημίωση 2 εκ. δολλαρίων για ιατρική κακοποίηση, δηλ. για την επέμβαση «αλλαγής φύλου» που υποβλήθηκε.

Από τον δημοσιογράφο Doug Mainwaring, για την ιστοσελίδα LifeSiteNews

Με μια απόφαση που χαιρετίζεται ως η πρώτη του είδους της δικαστική νίκη εναντίον της βιομηχανίας «μετάβασης φύλου», το δικαστήριο επιδίκασε 2 εκατομμύρια δολλάρια σε μια νεαρή γυναίκα, η οποία ως έφηβη, παραμορφώθηκε από τους καλουμένους «γιατρούς που αλλάζουν το φύλο».

ΤΑ «ΟΥΦΟ» ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΟ 2035 (Οπτικοακουστικό υλικό)

Λατρείες - Σέκτες

ΡΑΕΛΙΑΝΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΤΑ «ΟΥΦΟ» ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΟ 2035

Ἡ σύγχρονη στρατηγικὴ μιᾶς διεθνοῦς σέκτας

   Ἡ ἱστορία τοῦ Ραελιανοῦ Κινήματος ξεκινᾷ τὸ 1973 στὴ Γαλλία, ὅταν ὁ πρώην δημοσιογράφος ἀγώνων ταχύτητας Claude Vorilhon, γνωστὸς πλέον ὡς Raël, ἰσχυρίστηκε ὅτι συνάντησε ἐξωγήινα ὄντα στὸν κρατήρα τοῦ ἡφαιστείου Puy de Lassolas, κοντὰ στὸ Clermont-Ferrand. Σύμφωνα μὲ τὸ ἀφήγημά του, τὸ ἐξωγήινο πλάσμα εἶχε ἀνάστημα περίπου 1,20 μ., λευκοπράσινο δέρμα καὶ ἀμυγδαλωτοὺς ὀφθαλμούς. Ἐπὶ ἕξι συνεχεῖς ἡμέρες, τὸ ὄν — μέλος μιᾶς φυλῆς ποὺ ὁ Vorilhon ὀνόμασε «Ἐλοχίμ» — τοῦ ἀποκάλυψε δῆθεν τὴν «ἀληθινὴ» σημασία τῆς Βίβλου: ἡ ζωὴ στὴ Γῆ δὲν εἶναι προϊὸν ἐξελίξεως οὔτε θεϊκῆς δημιουργίας, ἀλλὰ ἀποτέλεσμα γενετικῆς μηχανικῆς ἀπὸ ἕναν προηγμένο ἐξωγήινο πολιτισμό. Ἡ ἑρμηνεία αὐτὴ δὲν ἦταν πρωτότυπη· ἀρκετοὶ Γάλλοι συγγραφεῖς, ὅπως ὁ Jean Sendy καὶ ὁ Jacques Bergier, εἶχαν ἤδη ἀναπτύξει παρόμοιες θεωρίες στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1960, ἐνῷ ὁ Ἐλβετὸς Erich von Däniken εἶχε κυκλοφορήσει τὸ ἐπιδραστικό του «Ἅρματα τῶν Θεῶν;» (1968) — ὅλοι προγενέστεροι τοῦ «ἀποκαλυπτικοῦ» ὁράματος τοῦ Vorilhon.

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: Δευτερονόμιον - Τά νεκρικά ἔθιμα τῶν ἐθνῶν φορεῖς εἰδωλολατρείας – Τά εἰδωλολατρικά ἔθιμα τῶν Χριστιανῶν – Περί πένθους κατά τήν Ἁγίαν Γραφήν. (23) (Οπτικοακουστικό υλικό)

«Παπᾶ ἐφέντη, ἐρχόμαστε νύχτα νά ληστέψωμε τό χωριό σας καί δέν μᾶς ἀφήνουν νά περάσωμε δύο καβαλλάρηδες…»

Ο π. Σοφιανός ἔζησε ἀπό τό 1850 ἕως τό 1915 στόν συνοικισμό Βαρτάντων τῆς περιοχῆς Ἀργυρουπόλεως (πόλη τοῦ νομοῦ Τραπεζούντας καί ἕδρα τῆς ἐπαρχίας Χαλδίας, ἡ ὁποία Τουρκιστί ὀνομάζεται Κιμισχανᾶ ἤ Γκιουμούς χανέ καί εἶναι στόν νότιο Πόντο).

 Γεννήθηκε καί ἀνατράφηκε μέσα σέ ἱερατική οἰκογένεια, τῆς ὁποίας τό γενεαλογικό δέντρο ἀπό πατέρα ἀριθμοῦσε πρός τά πίσω 16 γενιές ἱερέων, μέ τόν ἴδιο νά ἀποτελῆ τόν 17ο. Οἱ χρόνοι ἦταν δύσκολοι γιά τήν ἐπιβίωση τῶν χριστιανῶν ἀνάμεσα σέ μουσουλμανικό στοιχεῖο, πού ἦταν μέν σέ γειτονικά χωριά, ἀλλά περιέβαλλε τήν χριστιανική κοινότητα. Ὑπῆρχαν περιπτώσεις ἀπό μικροαφορμές νά ἐπιτίθενται οἱ Τοῦρκοι στούς Χριστιανούς, νά ἁρπάζουν τά περιουσιακά τους στοιχεῖα καί νά τούς ἀφήνουν μέσα στήν φτώχεια..

Δελτίο Τύπου ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Λαρίσης και Τυρνάβου– 19.2.2026

Η Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Τυρνάβου, στα πλαίσια της ευθύνης της για την προάσπιση του Ορθόδοξου Δόγματος και την ανάδειξη της Αλήθειας του Χριστού, είναι υποχρεωμένη να προειδοποιήσει το Χριστεπώνυμο πλήρωμα, και κάθε καλόπιστο άνθρωπο, ότι αιρετική ομάδα Πεντηκοστιανών αποκλίσεων, με το όνομα«Χριστιανική Χαρισματική Εκκλησία» διοργανώνει συναντήσεις, το Σαββατοκύριακο, 21 και 22 Φεβρουαρίου, σε ξενοδοχείο της πόλης μας, με το πρόσχημα συνεδρίου.

Γιά τίς προγαμιαῖες σχέσεις ἤ Γιατί σήμερα ἔχουν τόσο πληθυνθεῖ τά διαζύγια;

Γιά τίς προγαμιαῖες σχέσεις

ἤ Γιατί σήμερα ἔχουν τόσο πληθυνθεῖ τά διαζύγια;

    Παναγιώτης Ν. Γκουρβέλος, Καθηγητής Θεολόγος

     Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026: μνήμη τῶν ἁγίων ἱερομάρτυρος Βλασίου καί Θεοδώρας τῆς Αὐγούστας, σημειώνει τό Χριστιανικό ἑορτολόγιο καί ἡ χαρά καί εὐφροσύνη μας γίνεται ἀκόμα μεγαλύτερη, διότι τήν ἡμέρα αὐτή ἡ Ἐκκλησία μας ἀνακήρυξε Ἁγίους τούς, ἤδη στήν συνείδηση ὅλων τῶν χριστιανῶν ἀναγνωρισμένους ὡς Ἁγίους, παπά -Τύχωνα τόν Ἁγιορείτη (+1968), τόν  πνευματικό τοῦ Ἁγίου Παϊσίου  καί μοναχό Γεώργιο τόν Ἁγιορείτη (+1886), τόν ἐπονομαζόμενο Χατζη-Γεώργη. Ἡ κατάταξη αὐτῶν τῶν δύο νέων ἁγίων στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας ἦλθε ὡς καρπός τῆς ὁσιακῆς βιοτῆς τους, ἀναφέρεται στήν σχετική ἀνακοίνωση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Καί βέβαια ὁσιακός βίος σημαίνει νηστεία, ἐγκράτεια καί ἀδιάλειπτη προσευχή.