Χρειάζονταν, χριστιανοί μου, πραγματικά πολύ τόλμη καί δύναμη ψυχῆς γιά νά ζητήσει κάποιος τό νεκρό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ νά τό ἐνταφιάσει, ἀλλά καί γιά νά πάει νά κάνει τά καθιερωμένα γιά τούς Ἰουδαίους σέ ἕναν νεκρό, ὅπως νά ἀλείψει μέ ἄρωμα τό νεκρό σῶμα τήν ἄλλη μέρα ἀπό τήν ταφή. Καί αὐτό γιατί ὁ Ἰησοῦς σταυρώθηκε καί θανατώθηκε ὄχι ὡς ἕνας ἁπλός κακοῦργος, ἀλλά ὡς ὁ ἄνθρωπος πού, κατά τούς σταυρωτές του, βλασφημοῦσε τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ ὀνομάζοντας τόν ἐαυτό του Υἱό τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί ὡς ἡγέτης μιᾶς κίνησης πού ἔφερνε κοινωνική ἀναταραχή, καυτηριάζοντας τήν ἄρχουσα τάξη καί κάνοντας παρέα μέ περιθωριακούς καί «ἁμαρτωλούς» τύπους. Φίλος τοῦ Ἰησοῦ σήμαινε συνωμότης καί ἐπικίνδυνος γιά τήν κοινωνία. Ἄρα, μποροῦσε νά συλληφθῆ, νά βασανισθῆ, νά θανατωθῆ.
