Ο κλέφτης του χρόνου!!!
Ο Γέροντάς μου, ονόματι Παυλίδης ήταν γιατρός, σπουδαγμένος στο Παρίσι και στην Κωνσταντινούπολη, μόναζε στην Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους. Κάποια μέρα με φώναξε και μου ζήτησε να τον βοηθήσω να σχίσει τα πτυχία του, λέγοντας μου... ''Αυτά δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στο πτυχίο που δίνει Ο ΘΕΟΣ!''~ παπα-Φώτης Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός
Φωτογραφίες: Χάρης Γκίκας
Το να συναντήσει κανείς στην Αθήνα έναν Τούρκο επιστήμονα, γεννημένο και μεγαλωμένο στην Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη, που όχι μόνο μετανάστευσε μόνιμα στην Ελλάδα αλλά άφησε πίσω του το Ισλάμ και βαπτίστηκε χριστιανός ορθόδοξος, δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Είναι ακόμη πιο σπάνιο όταν αυτή η απόφαση δεν έχει καμία σχέση με «χαρτιά», άδειες παραμονής ή πρακτικά οφέλη, αλλά είναι προϊόν μακράς εσωτερικής αναζήτησης, επίμονης αμφισβήτησης και προσωπικού κόστους.
 |
| Φωτογραφία: ΕΟΔ Σερβίας |
Η συγκλονιστική μαρτυρία μιας κοπέλας από τη Σλοβενία που βρήκε την πνευματική της εστία, την ειρήνη και την αγάπη του Χριστού στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Το άρθρο της ΕΟΔ Σερβίας φιλοξενεί την αποκλειστική μαρτυρία της Μίλιτσα, μιας κοπέλας από τη Νόβα Γκόριτσα της Σλοβενίας, η οποία γεννήθηκε σε μουσουλμανική οικογένεια, αλλά μετά από χρόνια πνευματικής αναζήτησης, μέσω της Λειτουργίας, της φιλίας, της προσευχής και της αγάπης του Χριστού, ασπάστηκε την Ορθοδοξία.
Οἱ Ἱεροὶ Κανόνες ἐμφανῶς ὀνομάζουν μοιχεπιβάτην ὅποιον χειροτονεῖται μὲ ἀδικίαν. Ἡ Μητρόπολις Πάφου ἔχει Μητροπολίτην τὸν Τυχικόν. Ἡ μετακίνησις ἢ ἀπομάκρυνσις Μητροπολίτου ἀπὸ τὴν κανονικήν του ἕδραν χωρίς: σαφεῖς κατηγορίας, νόμιμον κανονικὴν διαδικασίαν, πλήρη ἀπολογίαν, συνοδικὴν δίκην, καὶ τελεσίδικον καταδικαστικὴν ἀπόφασιν, συνιστᾶ σοβαρώτατο κανονικὸν καὶ ἐκκλησιολογικὸν πρόβλημα.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής, αποτελεί για την Εκκλησία μας ένας σπουδαίος εορτολογικός σταθμός. Την αγία αυτή ημέρα εορτάζει και πανηγυρίζει λαμπρά το μεγάλο γεγονός της καθόδου του Παναγίου Πνεύματος στην ομήγυρη των μαθητών του Κυρίου, ως συνεχιστής του απολυτρωτικού έργου του Χριστού. Ο Κύριος και Θεός Παράκλητος είναι ο πρωτοστάτης αυτής της εορτής, γι’ αυτό Τον τιμάμε και Τον προσκυνάμε αυτή τη λαμπρή ημέρα και επίσης είναι αφιερωμένη η επόμενη ημέρα σε Εκείνον, η Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος. Η κάθοδός Του στον κόσμο την ευλογημένη εκείνη ημέρα της Πεντηκοστής, στο υπερώο της Ιερουσαλήμ (Πράξ.2:1) σήμανε αναμφίβολα μια νέα εποχή για την πορεία του κόσμου και την ιστορία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους.
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
356. Τήν πνευματική χαρά μπορεῖς νά τήν χάσης ἐξ αἰτίας τῆς κενοδοξίας. (Πρβλ.Ματ.7, 22-23). Στό Βιβλίο τῆς ζωῆς γράφονται ἰδιαίτερα τά ἔργα ἐκεῖνα τά ὁποῖα τά ἔκανες μέ στεναγμούς μετανοίας.
Στήν προσπάθειά σου νά διώξης τά κακά πνεύματα ἀπό τούς ἄλλους κινδυνεύεις νά πέσης ἐσύ· ἐνῶ, ὅταν μέ δάκρυα καθαρίζης τόν ἑαυτό σου, ὠφελεῖς καί τούς ἄλλους. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν μᾶς ἐτόνισε τήν ἐπιτέλεσι θαυμάτων, ἀλλά τήν γνῶσι τοῦ Θεοῦ καί τήν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς· στό ἔργο αὐτό ἀρκεῖ, ἐάν κλαίγωμε πολλές φορές στήν ζωή μας.
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ (+1910-1989) «ΜΕΓΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΟΣ ΨΥΧΩΝ», ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΣΟΦΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ ΣΕ 500 ΚΕΦΑΛΑΙΑ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης.
(Θεολογικό σχόλιο στην εορτή του Αγίου Πνεύματος)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής, την οποία η Εκκλησία μας εορτάζει και πανηγυρίζει λαμπρά, φέρνει στη σκέψη όλων ημών των πιστών το τρίτο Πρόσωπο της Τριαδικής Θεότητας, το Πνεύμα το Άγιο, τον Παράκλητο, κι’ αυτό διότι, το Θείο Αυτό Πρόσωπο είναι ο πρωτοστάτης αυτής της εορτής. Η κάθοδός Του στον κόσμο την ευλογημένη εκείνη ημέρα της Πεντηκοστής, στο υπερώο της Ιερουσαλήμ (Πράξ.2,1) σήμανε μια νέα εποχή για την πορεία του κόσμου και την ιστορία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Μια πολύ δύσκολη εποχή για την Εκκλησία μας υπήρξε ο 4ος αιώνας, κατά τον οποίο δεινοπάθησε από την φοβερή αίρεση του αρειανισμού. Το δυστύχημα ήταν ότι υποστηρικτές της αιρέσεως καταστάθηκαν και κάποιοι βυζαντινοί αυτοκράτορες, καταδιώκοντας τους Ορθοδόξους. Την περίοδο αυτή αναδείχτηκαν μεγάλοι Πατέρες και ομολογητές, οι οποίοι αντέκρουσαν την κακοδοξία και αγωνίστηκαν για την σώζουσα ορθόδοξη πίστη. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Ισαάκιος ο Ομολογητής και ηγούμενος της Μονής Δαλμάτων.
Δε γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή του αγίου Ισαακίου. Καταγόταν από τα μέρη της Συρίας και γεννήθηκε στα τέλη 3ου ή στις αρχές του 4ου αιώνα. Ήταν ενάρετος άνθρωπος και ασπάσθηκε τον μοναχικό βίο από τα νεανικά του χρόνια. Μάλιστα αξιώθηκε να γίνει ηγούμενος της περίφημης Μονής Δαλμάτων και ζούσε με προσευχή, νηστεία, αγρυπνία και μελέτη των Αγίων Γραφών και των συγγραμμάτων των Πατέρων της Εκκλησίας μας. Διακρίνονταν για την βαθειά του προσήλωση στην ορθόδοξη πίστη, η οποία είναι συνώνυμη με τη σωτηρία, σε αντίθεση με την πλάνη και την αίρεση, η οποία οδηγεί στην απώλεια.
Το 1974 η Εκκλησία της Ελλάδος απεφάνθη ως εξής διά τους Ροταριανούς:
«Κατόπιν εισηγήσεως της αρμοδίας Μονίμου Συνοδικής Επιτροπής Νομοκανονικών Ζητημάτων, ότι κατά την έννοιαν της υπ’ αριθ. 622/742/691/6.3.1951 Συνοδικής Εγκυκλίου εν συνδυασμώ και προς την φύσιν των υπό του Αναδόχου αναλαμβανομένων καθηκόντων του κατηχήσαι δεόντως και κατά τε τα ορθόδοξα δόγματα και τας εκκλησιαστικάς παραδόσεις τον αναδεκτόν, η ιδιότης τινός ως Ροταριανού, κατόπιν των περί της οργανώσεως «Ρόταρυ» υπαρχόντων στοιχείων, δεν αποτελεί εχέγγυον εκπληρώσεως εις το ακέραιον των ως είρηται υποχρεώσεων του Αναδόχου.
Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ 57-58
ΕΝ ΜΕΣΩ ΣΚΟΡΠΙΩΝ ΕΙΜΕΘΑ
Διάβασα προχθές στον Ιεζεκιήλ, ότι τον έστειλε ο Θεός «εν μέσω σκορπίων»
Τώρα η κοινωνία μας έχει φοβερούς «σκορπιούς» που σε κεντούν, με συκοφαντίες και διαβολές. Πράγματα φοβερά και απαίσια προσπαθούν να θλίψουν την ψυχήν σου. «εν μέσω σκορπίων» είμεθα. Και αυτός που σήμερα φαίνεται ότι τάχατες σ’ ακούει, αν δεν κάνεις το θέλημα του που ζητά δεν το’ χει σε τίποτε αύριο να γίνει σκορπιός και να σε κεντά.
Ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς καὶ ἡ δύναμη τοῦ Βαπτίσματος; Ἡ ἀλλοίωση, ἡ μεταμόρφωση αὐτοῦ ποὺ βαπτίστηκε καὶ στὸ νοῦ καὶ στὰ λόγια καὶ στὰ ἔργα καὶ ἡ ὁμοίωσή του, σύμφωνα μὲ τὴ δύναμη ποὺ τοῦ δόθηκε, μὲ τὸ Θεὸ ἀπὸ τὸν Ὁποῖον δημιουργήθηκε.
Μια αδιανόητη μπίζνα με τις ΑΠΕ - Η ανήλιαγη Βουλγαρία προνόησε, αποθηκεύει και μοσχοπουλάει τον ήλιο της Ελλάδας στην ίδια την... Ελλάδα
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης
Η απόλυτη κοροϊδία εις βάρος των Ελλήνων καταναλωτών, εξελίσσεται σε ένα αδιανόητο ενεργειακό «αλισβερίσι» μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας. Πρόκειται για ένα εξοργιστικό παράδοξο που ανέδειξε η εφημερίδα «Το Ποντίκι», το οποίο εξηγεί εν μέρει τις ληστρικές τιμές ρεύματος που πληρώνουν οι Έλληνες, στα πλαίσια μιας ασύδοτης αγοράς που έχει αντικαταστήσει τη λογική της ενεργειακής αυτάρκειας των Ελλήνων, με τον παραλογισμό της αισχροκέρδειας για λίγους και «εκλεκτούς».
Συγκλονίσθηκε τὸ πανελλήνιο ἀπὸ τὴν κοινὴ αὐτοκτονία τῶν δύο 17χρονων κοριτσιῶν, τὰ ὁποῖα τὸν περασμένο Μάιο ἔπεσαν πιασμένα χέρι-χέρι ἀπὸ τὴν ταράτσα ἑξαώροφης πολυκατοικίας στὴν Ἡλιούπολη τῆς Ἀθήνας. Εἰδικοὶ ψυχολόγοι, παιδοψυχολόγοι, παιδοψυχίατροι, κοινωνικοὶ λειτουργοὶ κ.ο.κ. ἀσχολήθηκαν ἐκτενῶς μὲ τὸ συμβάν, τὸ ὁποῖο ἔλαβε μεγάλη δημοσιότητα (πράγμα ποὺ μάλιστα στιγματίσθηκε) ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε. Ἡ ὅλη συζήτηση στράφηκε γιὰ ἀκόμη μία φορὰ γύρω ἀπὸ τὴν ψυχικὴ ὑγεία τῶν παιδιῶν καὶ ἐφήβων καὶ ὅσα τὴν ἀπειλοῦν στὴν ἐποχή μας. Μάλιστα τὸ περιστατικὸ ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ νὰ δημοσιευθοῦν καὶ στατιστικὰ δεδομένα, μὲ τὰ ὁποῖα καταδεικνύεται ἡ αὐξητικὴ τάση στὶς αὐτοκτονίες παιδιῶν καὶ ἐφήβων τὰ τελευταῖα ἔτη, μὲ τὸν ἀριθμὸ νὰ αὐξάνει ἀπὸ τὸ 2021 ἕως σήμερα κατὰ 31,6% καὶ τὴν πλειονότητα τῶν περιστατικῶν νὰ ἀφορᾶ νεαρὰ κορίτσια.
Η σιωπή του αίματος και η θεολογία της ελευθερίας"
(Θεολογικό σχόλιο στην εορτή της Πεντηκοστής)
ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η αγία εορτή της Πεντηκοστής είναι ένας ξεχωριστός σταθμός στον εορτολογικό κύκλο του ενιαυτού για την Εκκλησία μας. Αυτή μαζί με το Πάσχα αποτελούν τις αρχαιότερες εορτές, οι οποίες ανάγονται ως τους αποστολικούς χρόνους. Η μεγάλη αυτή εορτή προβάλλει ως ανακεφαλαίωση του λυτρωτικού επί γης έργου του Σωτήρος μας Χριστού και ως νέα δυναμική αφετηρία της υλοποιήσεως και ολοκληρώσεως του θείου σχεδίου για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους και ολοκλήρου της δημιουργίας.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ,…ποταμοί… ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος.»
Τούς λόγους αὐτούς εἶπεν ὁ Κύριος διά τήν ἄκτιστον Ἐνέργειαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τήν ὁποίαν ἔμελλον, μετά τήν θείαν Ἀνάληψίν Του εἰς τούς οὐρανούς, νά λαμβάνουν ἐκεῖνοι πού θά ἐπίστευον εἰς τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Θεόν ἡμῶν.
«Περίπου 1,6 αὐτοκτονίες τὴν ἡμέρα ἢ μία αὐτοκτονία ἀνὰ 15 ὧρες ἔχουμε στὴν “προοδευμένη” Ἑλλάδα τοῦ 21ου αἰώνα».
Τὸ «Παρατηρητήριο Αὐτοκτονιῶν» τοῦ Ὀργανισμοῦ «ΚΛΙΜΑΚΑ» γιὰ τὸ 2025
κατέγραψε 579 περιστατικὰ αὐτοκτονίας στὴν Ἑλλάδα, μὲ τὴν πιὸ βαριὰ
πληττόμενη ἡλικιακὴ ὁμάδα νὰ εἶναι οἱ ἄνθρωποι 50-54 ἐτῶν, ἐνῶ ἀκολουθεῖ
μὲ ἀνησυχητικὰ ποσοστὰ καὶ ἡ ὁμάδα 45-49 ἐτῶν. (…) Ἐνῶ τὸ 2023 καὶ τὸ
2024 ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐτήσιων αὐτοκτονιῶν εἶχε σταθεροποιηθεῖ περίπου στὰ
450-470 περιστατικά, τὸ 2025 σημείωσε ἐκρηκτικὴ αὔξηση, ἰσοφαρίζοντας
σχεδὸν τὰ ἐπίπεδα ρεκὸρ τοῦ 2022, ὅταν εἶχαν σημειωθεῖ 581 περιστατικά.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου -Καθηγητού
Η μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής και η Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος αποτελούν έναν ακόμα σημαντικό εορτολογικό σταθμό του εκκλησιαστικού ενιαυτού, κατά τον οποίο προσκυνούμε τον Άγιο Τριαδικό Θεό, τον μόνο αληθινό Θεό και τιμούμε το Πανάγιο Πνεύμα, το Οποίο έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην μεγάλη αυτή Δεσποτική εορτή.
Η ευλογημένη κάθοδός Του, στο υπερώο της Ιερουσαλήμ, «εν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς», όπου ήταν συναγμένοι οι άγιοι Απόστολοι, «ἅπαντες ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό»[1], άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του κόσμου. Ήρθε να αναδημιουργήσει τη σεσαθρωμένη δομή του πτωτικού κόσμου, να διαχύσει τους αστείρευτους ποταμούς των σωτήριων άκτιστων ενεργειών του Θεού και να βάλλει σε νέα τροχιά την πορεία της ανθρωπότητας. Να οδηγήσει «εις πάσαν την αλήθειαν»[2] τους «καθημένους εν σκότει … εν χώρα και σκιά θανάτου»[3]. Να άρει την κατάρα της διασπάσεως των ανθρωπίνων κοινωνιών, την αιτία της διαχρονικής κακοδαιμονίας, ενώνοντας κάθε ανθρώπινο πρόσωπο και ολόκληρη την ανθρωπότητα σε ένα σώμα, το Σώμα του Χριστού, την Αγία Του Εκκλησία, καθότι, όπως τονίζει ο απόστολος Παύλος, χάρις στην παρουσία και το έργο του Παρακλήτου, «νυν δε πολλά μεν μέλη, εν δε σώμα»[4]. «Εις ενότητα πάντας εκάλεσε», ψάλλουμε θριαμβευτικά κατά την αγία εορτή, έχοντας τη βεβαιότητα ότι άλλος τρόπος ενότητας δεν υπάρχει, παρά μόνο η Εκκλησία, το μυστικό Σώμα του Λυτρωτή μας Χριστού, ούτε άλλος δρόμος σωτηρίας. Άλλωστε, η Αγία Πεντηκοστή θεωρείται ως η «γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας», αφού, με το εμπνευσμένο κήρυγμα του απ. Πέτρου, «ἀσμένως ἀποδεξάμενοι τὸν λόγον αὐτοῦ ἐβαπτίσθησαν, καὶ προσετέθησαν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ψυχαὶ ὡσεὶ τρισχίλιαι»[5], αποτελούντες τα πρώτα μέλη της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, τα πρώτα κύτταρα του μυστικού Σώματος του Χριστού.
Του Mακαριστού Μητροπολίτου Σιατίστης & Σισανίου Παύλου
Στις μέρες μας έχει επικρατήσει η άποψη ότι η σχέση δύο ανθρώπων που έχουν σοβαρό σκοπό, δηλαδή αποβλέπουν στον γάμο, πρέπει να ολοκληρώνεται με την ερωτική πράξη πριν από τον γάμο. Έτσι οι περισσότεροι νέοι φθάνουν στην Εκκλησία για να ευλογηθή από τον Χριστό ο γάμος τους, αφού προηγουμένως έχουν ολοκληρώσει τη σχέση τους με τη μελλοντική σύζυγό τους. Πολλές φορές μάλιστα προηγούνται του γάμου δύο ή και περισσότερες ολοκληρωμένες σχέσεις, και όχι σπάνια η γέννηση παιδιού. Συμβαίνει συχνά μαζί με τον γάμο να γίνεται και η βάπτιση του παιδιού που γεννήθηκε πριν από το Μυστήριο!
Μιλήστε στα παιδιά σας για την άλωση της Πόλης!
«Τή Βασιλεύουσα δέ χάσαμε, τήν Πόλη μας καί τόν μαρμαρωμένο Βασιλιᾶ μας»
Ἡμέρα μνήμης ἡ σημερινή ἡμέρα, «ἀποφράδα» τήν εἶπαν. Μιά μέρα πού κάθε Ἕλληνας ὠφείλει νά θυμᾶται, γιατί κρύβει τόσα πολλά μέσα της, ἡ θλιβερή γιά μᾶς, τούς πανέλληνες μέρα! Ἐξάλλου, ἄς μήν ξεχνοῦμε ὅτι αὐτό εἶναι τό χρυσό προνόμιό μας, ὅπως γράφει ὁ Ἠλίας Βενέζης, στήν «ΩΡΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ», «ν’ἀνήκουμε σ’ἕναν τόπο, πού ἡ μοίρα του εἶναι νά πληρώνει τήν κίνηση τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου μέ πόνο καί αἷμα. Ἀπό γενιά σέ γενιά, ἀπό χρόνους πανάρχαιους ἔρχονται οἱ μνῆμες τοῦ καιροῦ, τά παραμύθια καί τά δάκρυα. Οἱ μητέρες γιά ν’ἀποκοιμήσουν τά παιδιά τους δέν ἔχουν νά τούς λένε παραμύθια χαρᾶς, γιά πουλιά καί γιά δάση. Τούς λένε γιά ἀραπᾶδες καί γιά κουρσάρους, γιά σφαγές καί γιά πείνα. Τά τραγούδια μας ἔχουν τόν αὐστηρό ρυθμό τῆς πικρῆς μας μοίρας καί τά πουλιά καί τά δέντρα μιλοῦν στά τραγούδια μας, ὄχι γιά ν’ἀλαφρώσουν τήν καρδιά μας, μά γιά νά μᾶς θυμίσουν, εἴμαστε ἕνας λαός μνήμης. Αὐτό εἶναι ἡ πηγή τῆς λύπης καί τῆς περηφάνειας μας. Πηγή κι αὐτή τῆς ἄλλης μας δύναμης, τῆς ἀδάμαστης θέλησης πού μᾶς σπρώχνει νά μή γονατίσουμε, νά σημωκόμαστε πάντα ὄρθιοι, ὅσο βίαιοι κι ἄν εἶναι οἱ ἄνεμοι, ὅσο ἄγρια κι ἄν εἶναι ἡ θύελλα. Κάθε κομμάτι γῆς πού πατᾶμε, κάθε δέντρο, κάθε βουνό, κάθε πέτρα, κάθε κᾶβος -ὅλα ἔχουν νά ποῦν γιά μεγαλεῖο καί γιά δάκρυα. Περνοῦν ἀπό μητέρα σέ μητέρα, ἀπό πάππο πρός πάππο, φαντάσματα καί παραμύθια, περνοῦν στούς ἁπλούς ἀνθρώπους τῆς γῆς καί τῆς θάλασσάς μας- κι εἶναι αὐτό πού τούς δίνει τήν ἴσια ματιά, τή λίγο θλιμμένη, τή γεμάτη ἀξιοπρέπεια κι ἐγκαρτέρηση».
