ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΜΠΑΡΝΑΟΥΛ

 

Ψυχοφελή

Π. Ἀνδρέας Οὐστιουζάνιν

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΜΠΑΡΝΑΟΥΛ

Διήγηση γιὰ τὰ ἀληθινὰ γεγονότα ποὺ συνέβησαν στὴν πόλη Μπαρναοὺλ στὴν Κλαυδία Οὐστιουζάνινα τὸ 1964. Ἡ διήγηση τῆς Κ. Ν. Οὐστιουζάνινα καταγράφηκε λέξη πρὸς λέξη ἀπὸ τὸν γιό της, τὸν πρωτοπρεσβύτερο Ἀνδρέα Οὐστιουζάνιν. – Μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Μακαριστοῦ Πατριάρχη Μόσχας καὶ πάσης Ρωσίας Ἀλεξίου Β΄.

 

εἰσαγωγικό ἀπό entaksis:    Τὸ «Θαῦμα τοῦ Μπαρναούλ» συγκλόνισε τὴ σοβιετικὴ κοινωνία τοῦ 1964, καθὼς ἡ ἀνάσταση τῆς κλινικὰ νεκρῆς Κλαύδιας Οὐστιουζανίνα μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες ἀποτέλεσε ἕνα ρῆγμα στὸν ἐπίσημο κρατικὸ ἀθεϊσμό. Ἡ εἴδηση τῆς πλήρους θεραπείας της ἀπὸ τὸν καρκίνο διαδόθηκε ἀστραπιαῖα, προκαλώντας δέος στοὺς πιστοὺς καὶ ἀμηχανία στὶς ἀρχές, οἱ ὁποῖες εἶδαν μία ἁπλὴ γυναίκα νὰ μετατρέπεται σὲ ζωντανὴ ἀπόδειξη τῆς μεταφυσικῆς πραγματικότητας.

Τὸ Θαῦμα τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους στὸ Ἅγιο Ὅρος (1908)

Τὸ 1908, μιὰ θανατηφόρα ἐπιδημία (πιθανῶς χολέρας ἢ τύφου) ξέσπασε στὸ Ἅγιον Ὅρος, ἀπειλῶντας τοὺς Μοναχούς.
Οἱ Μοναχοὶ ζήτησαν νὰ μεταφερθεῖ ἡ Τιμία Κάρα τοῦ Ἁγίου ἀπὸ τὴν Μονὴ Ἁγίου Στεφάνου τῶν Μετεώρων. Μόλις τὸ ἱερὸ λείψανο ἔφτασε στὸ Πρωτάτο (τὸν κεντρικὸ ναό τῶν Καρεῶν), τελέστηκε ὁλόκληρη ἀγρυπνία. Ἡ ἀσθένεια ἐξαφανίστηκε ἀμέσως.
Ἀπὸ τότε, ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος εἶναι ὁ μόνος Ἅγιος (μαζὶ μὲ τὴν Παναγία) γιὰ τὸν ὁποῖο γίνεται κοινὴ ἀγρυπνία ἀπὸ ὅλες τὶς Μονὲς τοῦ Ἁγίου Ὅρους κάθε χρόνο.

Λέει ὁ Ἀββάς Ἰσαάκ ὁ Σύρος:

❈ Λέει ὁ Ἀββάς Ἰσαάκ ὁ Σύρος, ὅτι περισσότερο ἀπό ὅλα καί ἀπό τό νά κάνουμε καί θαύματα καί ἀπό τό νά ἀναστήσουμε καί νεκρούς ἀκόμα, ὁ Θεός θέλει νά κόψουμε ἕνα πάθος μας, μιά ἀδυναμία μας. Γιατί τό νά ἀναστήσει κανείς νεκρούς, νά κάνει θαύματα, δέν εἶναι δικό του, εἶναι τῆς Θείας Χάρης, ἀλλά τό νά κόψει τά πάθη του, αὐτό ἐξαρτᾶται κατά πολύ καί ἀπό τόν ἴδιο, ὁ ὁποῖος πρέπει νά συνεργαστεῖ - μέ τήν ἄσκηση πού θά κάνει- μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, γιά νά καθαριστεῖ ἀπό τίς ἀδυναμίες του καί τά πάθη του.
Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου 

(Ὁμιλία 31 – 3 – 2018)

Λέει ὁ Ἀββάς Ἰσαάκ ὁ Σύρος

Μέσω των θλίψεων στην πίστη

Η λειψανοθήκη με τα λείψανα του Αγίου Αγαπητού των Σπηλαίων. Φωτογραφία: news.church.ua

Μαρτυρίες θαυματουργών θεραπειών μέσω των προσευχών στον Άγιο Αγαπητό των Σπηλαίων του Κιέβου, τον Άμισθο Ιατρό

Έλενα Μπελοβίτσκαγια

Ανάμεσα στους Αγίους της Ιεράς Μονής Κιέβου-Πετσέρσκ είναι ο Ιατρός Αγαπητός. Τα άφθαρτα λείψανα του Αγίου αναπαύονται εδώ και σχεδόν χίλια χρόνια και ακούει τις προσευχές σαν να μην έχει περάσει χρόνος μεταξύ αυτού και εκείνων που προσεύχονται πάνω από τα λείψανά του... Αυτή η ιστορία είναι μια μαρτυρία θαυματουργής βοήθειας και θεραπείας μέσω προσευχών προς τον Άγιο Αγαπητό των Σπηλαίων, τον Άχραντο Ιατρό.

Το συγκλονιστικό θαύμα με τα Αγία νήπια στην Ι.Μ Παύλου Αγίου Όρους.

Το θαύμα αυτό είναι μια από τις πιο συγκλονιστικές και σύγχρονες διηγήσεις του Αγίου Όρους, που συνδέεται με τη Μονή Αγίου Παύλου. Είναι μια ιστορία που φέρνει δέος, καθώς αφορά τη ζωντανή παρουσία των Αγίων Νηπίων (των 14.000 νηπίων που σφαγιάστηκαν από τον Ηρώδη).

​Στη Μονή αυτή φυλάσσεται ένα τμήμα από τα Λείψανα των Αγίων Νηπίων. Η ιστορία λέει πως πριν από μερικές δεκαετίες, ένας μοναχός που είχε τη διακονία του εκκλησιαστικού (υπεύθυνος για τον ναό), βίωσε κάτι μοναδικό.

Θαύματα των Χριστουγέννων

 

Ιστορίες που μας έστειλαν αναγνώστες της πύλης «Pravoslavie.ru»

Τα Χριστούγεννα είναι εξαιρετικά αγαθή και ζεστή γιορτή, αφού όλοι εμείς, όπως τα παιδιά, περιμένουμε ένα θαύμα. Και ο Κύριος, ως στοργικός Πατέρας, μας παρηγορεί και μας χαρίζει θαύματα, κάτι το οποίο επιβεβαιώνουν οι δικές σας, αγαπητοί αναγνώστες μας, θαυμαστές χριστουγεννιάτικες ιστορίες.

Όταν η Αγία Μαρίνα χειρούργησε τον μικρό Ανδρέα

Την μνήμη της Αγίας και Μεγαλομάρτυρος Μαρίνας τιμά κάθε χρόνο η Εκκλησία μας στις 17 Ιουλίου. Ένα από τα πιο γνωστά θαύματα της Αγίας Μαρίνας είναι η συγκλονιστική ιστορία του μικρού Ανδρέα που είχε συγκινήσει όχι μόνο το Πανελλήνιο αλλά και ολόκληρο τον κόσμο.

Εικοσιένα χρόνια πριν, το 2000, ο 6χρονος τότε Ανδρέας Βασιλείου από τη Λεμεσό της Κύπρου, που έπασχε από λευχαιμία, έχρηζε άμεσης μεταμόσχευσης μυελού των οστών και έπρεπε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα (μόλις 4 εβδομάδων) να βρεθεί ο κατάλληλος συμβατός δότης για τη μεταμόσχευση.

Λίγοι γνωρίζουν και λίγοι έχουν ακούσει... αλλά κάθε χρόνο, κρυφά, λαμβάνει χώρα ένα θαύμα που εκπλήσσει τον κόσμο.

Οι παντόφλες του Αγίου Σπυρίδωνα φθείρονται, σαν να φοριούνται ατελείωτα σε μεγάλα ταξίδια. Δεν είναι παντόφλες μουσείου, δεν είναι παλιά αντικείμενα που φυλάσσονται μόνο για να τα κοιτάς. Είναι παντόφλες που φθείρονται, σπάνε, φθείρονται, σαν να καίγονται οι πέτρες ενός αόρατου μονοπατιού κάτω από τις σόλες τους.

Πού πηγαίνει ένας άγιος μετά θάνατον; Πού τρέχουν τα βήματά του; Η Εκκλησία ομολογεί ότι ο Άγιος Σπυρίδωνας περιπλανιέται στον κόσμο, ταξιδεύοντας για να βοηθήσει όσους φωνάζουν στον Θεό σε δυσκολίες, σε φτώχεια, σε βαθύ πόνο. Λένε ότι όταν οι άνθρωποι κλαίνε χωρίς να παραπονεθούν σε κανέναν, όταν ένα άρρωστο παιδί κρατάει το χέρι της μητέρας του, όταν κάποιος δεν έχει άλλο ψωμί, αλλά έχει πίστη, ο Άγιος Σπυρίδωνας φεύγει βιαστικά, αθέατος, με τα βήματα ενός βοσκού, για να παρηγορήσει, να βοηθήσει, να παρηγορήσει.

Το θαύμα της Αγίας Μαρίνας και το ψευδοβάπτισμα των παπικών

«… Ἡ Ἁγία Μαρίνα τήν θεράπευσε, ὅπως τῆς ὑπεσχέθη καί τῆς ὑπέδειξε ὅτι τό μυστήριον τοῦ “Βαπτίσματός” της, ὡς Ρωμαιοκαθολική, εἶναι ἄκυρον-ἀνυπόστατον… »
Διήγηση: Ὁ Οἰκονόμος τοῦ Ἱεροῦ Μετοχίου νήσου Κυρᾶς Παναγιᾶς Ἱερομόναχος Ὀνούφριος Ἁγιαννανίτης.

«Ἦταν ἡμέρα Σάββατον, τήν 15ην Αὐγούστου τοῦ 2020, ἡμέρα τοῦ Πανορθοδόξου ἑορτασμοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Εὑρισκόμεθα εἰς τήν νῆσον Κυρά Παναγία, Μετόχι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀπό τό ἔτος 993, στίς Βόρειες Σποράδες, βορείως τῆς νήσου Ἁλοννήσου, 3 ὧρες διαδρομή μέ τό ψαροκάϊκο, ἀπό τό Πατητήρι ‒πρωτεύουσα τῆς Ἁλοννήσου‒ ἕως τήν Ἱεράν Μονήν Γενεσίου τῆς Θεοτόκου, στά ἀνατολικά τῆς νήσου Κυρά Παναγιά.

Το θαύμα του Αγίου Νεκταρίου με τον οικοδόμο!

Η Γερόντισσα Τιμοθέη, ηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίου Νεκταρίου, περιγράφει το θαύμα του Αγίου Νεκταρίου με τον οικοδόμο, που έπεσε από τον πέμπτο όροφο.

Το θαύμα του Αγίου Νεκταρίου με τον οικοδόμο!

Εμείς εδώ έχουμε δικό μας γιατρό, την αγία Αναστασία τη Ρωμαία με τα λείψανα και το παρεκκλήσι της.

Διήγηση Γέροντα Ιωακείμ Γρηγοριάτη:
Πριν πάω στο στρατό, προσεβλήθην από υπεροξεία ισχιαλγία, περιοδική μεν, μα αφόρητη. Δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου, όταν μ’ έπιανε, κι έπεφτα κάτω, όπου κι αν βρισκόμουν. Κανένα ιατροφαρμακευτικό μέσον, ούτε θερμόλουτρα, ούτε ο στρατός μπόρεσαν να με θεραπεύσουν.
Μόνιμη, μαρτυρική η κατάσταση.

Κάποια μέρα έφεραν σιτάρι στην παραλία [στην Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου όπου ήταν Μοναχός], και κατά τη συνήθεια έπρεπε όλοι να το ξεφορτώσουμε.
Σαν άρχισε το ξεφόρτωμα, μ’ έπιασε ξαφνικά το μόνιμο βάσανό μου, κι έπεσα κατάχαμα, συστρεφόμουν σπασμωδικά, βογκούσα από τους πόνους.

«Ἰσµαήλ, ἔλα στὸ σπίτι µου καὶ θὰ γίνεις καλά… θὰ φύγεις περπατώντας». Στὸν Ἅη-Δημήτρη στὴν Ξηροκρήνη-Kuruçeşme τῆς Κωνσταντινούπολης

 

Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρὸ σ’ ἕνα ἀπ’ τὰ χωριὰ τῆς Τραπεζούντας ζοῦσε ὁ Ἰσµαήλ, ποὺ ἦταν Πόντιος µουσουλµάνος, µὲ τὴν οἰκογένειά του, τὴ γυναίκα του Φατµὲ καὶ τὰ δυὸ παιδιά τους, τὸν Ἀϊντὶν καὶ τὴ Φεριντέ.
Ἦταν Πόντιοι χριστιανοὶ ποὺ ἔγιναν µὲ τὴ βία µουσουλµάνοι µὲ τὴ χατζάρα καὶ τὸ τσεκούρι. Τὸ ὄνοµά του παλιὰ ἦταν Δηµήτριος, τὴ γυναίκα του τὴν ἔλεγαν Μαρίνα καὶ τὰ παιδιά τους Ἀνδρέα καὶ Φωτεινή.
Ἦταν µιὰ πολὺ εὐτυχισµένη οἰκογένεια κι ἦταν ἀγρότες. Ὁ Ἰσµαὴλ πήγαινε στὸ χωράφι µὲ τὰ βόδια του κι ὄργωνε τὴ γῆ, ἔσπερνε καὶ φύτευε σιτάρι κι ἡ γῆ τοῦ ἔδινε πλούσια σοδειά.
Ὁ Ἰσµαὴλ ἦταν ἁγνὸς κι ἄκακος κι ἀγαποῦσε ὅλο τὸν κόσµο, ἀκόµα καὶ τοὺς χριστιανοὺς Πόντιους κατοίκους τοῦ χωριοῦ. Μπορεῖ νὰ εἶχαν ἄλλη θρησκεία πιὰ µὰ ἡ ἀγάπη δὲν κάνει διακρίσεις κι ἡ ἁγνὴ καρδιὰ δὲν ξεχνᾶ ὅλα ὅσα ἔζησε. Τόσα χρόνια ζοῦσαν ἀγαπηµένοι κι εὐτυχισµένοι, ὥσπου οἱ µισοὶ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ ἀλλαξοπίστησαν κι ἔγιναν µουσουλµάνοι µὲ τὴ βία. Ἔτσι οἱ µισοὶ κάτοικοι προσεύχονταν στὸ Χριστὸ κι οἱ ἄλλοι µισοὶ στὸν Ἀλλάχ.

Ἱερεὺς κατέλυσε Θείαν Κοινωνίαν…

  Ὁ π. Ἐμμανουὴλ Κεντρωτᾶς, ἱερέας τῆς Μήλου τὴ δεκαετία τοῦ 80΄, διηγήθηκε στὸ βαπτιστήρι του, ἀργότερα ἱερέα τῆς βορείου Ἑλλάδας, τὸ ἑξῆς θαυμαστὸ λειτουργικὸ γεγονός. Εἶχε πάει κάποτε νὰ λειτουργήσει σὲ ἕνα ἐξωκκλήσι τοῦ νησιοῦ. Πρὶν πάει ἔστειλε κάποιες γυναῖκες νὰ τὸ καθαρίσουν. Κατὰ λάθος ὅμως κάποια κυρία φεύγοντας ξέχασε τὸ μπουκάλι τῆς χλωρίνης στὴν προσκομιδή, ἐκεῖ ὅπου ἑτοιμάζονται τὰ Τίμια Δῶρα. Οἱ ἱερεῖς στὴ Θεία Κοινωνία ἐκτὸς ἀπὸ Ἄρτο καὶ Οἶνο χρησιμοποιοῦν συμβολικὰ καὶ λίγο νερό, ἐπειδὴ ὅταν λογχίστηκε ἡ  πλευρὰ τοῦ Κυρίου, κατὰ τὴ Σταύρωση, βγῆκε αἷμα καὶ ὕδωρ. Ὁ π. Ἐμμανουὴλ ὡς διαβητικὸς ποὺ ἦταν ἀραίωνε πολὺ τὸν Οἶνο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ρίξει πολὺ ἀπὸ τὸ περιεχόμενο τοῦ μπουκαλιοῦ τῆς χλωρίνης, νομίζοντας ὅτι περιεῖχε νερό. Μετὰ τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν καθὼς ἔριξε, ὡς εἴθισται, τὸ ζέον, δηλαδὴ τὸ βραστὸ νερό, μέσα στὴ Θεία Κοινωνία, ἡ χλωρίνη ἔβρασε μέσα στὸ Ἅγιο Ποτήριο. Ὁ ἱερέας παραξενεύτηκε καὶ μυρίζοντας τὴ Θεία Κοινωνία κατάλαβε ὅτι εἶχε ρίξει χλωρίνη. Μύρισε καὶ τὸ μπουκάλι τῆς χλωρίνης καὶ ἐπιβεβαιώθηκε. Πῶς θὰ κοινωνοῦσε τώρα τὸν κόσμο;

Ελάχιστη αναφορά σε θαύματα του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου

 Μακαριστού Ροδοστόλου Χρυσοστόμου

Πρώτο θαύμα, εν ζωή:

Ο Άγιος Αθανάσιος είχε μεταξύ των άλλων μοναχών και έναν υποτακτικό, ονόματι Νικόλαο, που διακρινόταν ιδιαίτερα για την απλότητα του χαρακτήρός του και τις άλλες αρετές του και για την τελεία υπακοή του στα προστάγματα και τις εντολές του.

Σε κάποια όμως χρονική περίοδο, που ο Άγιος Αθανάσιος απουσίαζε από την Μονή, και βρισκόταν στα Βουλευτήρια, όπως λέγονταν και τότε και σήμερα τα παραθαλάσσια ησυχαστήρια της Σκήτης της Αγίας Άννης, χάριν ιδιαιτέρας προσευχής κατά μόνας, όπως το συνήθιζε, ο αγαπητός του μαθητής και υπήκοος μοναχός Νικόλαος εκοιμήθη εν Κυρίω. Οι Πατέρες της Λαύρας, πεπεισμένοι για την αγιότητά του, αφού του έψαλλαν την νεκρώσιμη ακολουθία, δεν τον πήγαν για ταφή στο Κοιμητήριο της Μονής, αλλά τον μετέφεραν με το νεκροκρέββατο στο εντός του Καθολικού παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου, εν αναμονή της επιστροφής του Ηγουμένου των, Αγίου Αθανασίου• αλλά εκείνος αργούσε να έλθει.

«Είδα τον Φύλακα Άγγελό μου»

Αποχαιρετισμός στο σιδηροδρομικό σταθμό. Ζωγράφος: Μιχαήλ Αλντόσιν

Μια αληθινή ιστορία

Ναντέζντα Μουραβιόβα

Την ιστορία αυτή την άκουσα σε μια πόλη της Περιφέρειας Νίζνι Νόβγκοροντ. Εκεί συμμετείχαμε σε εκκλησιαστική-κοσμική εκδήλωση, μετά την οποία ακολούθησε γεύμα. Στο τραπέζι, όπου είχαν συγκεντρωθεί πιστοί, φιλικώς προσκείμενοι και, πιθανώς, άνθρωποι που δεν είχαν καμία σχέση με την Εκκλησία, ξεκίνησαν πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Για τον μητροπολίτη Νικόλαο (Κουτέποβ), στον οποίο ήταν αφιερωμένη η εκδήλωση, για τη Ρωσία, για τον Άγιο Σεραφείμ (λόγω της μικρής απόστασης από το Ντιβέεβο) και για τα θαύματα. Ώσπου στη συζήτηση υπάλληλος της τοπικής αυτοδιοίκησης, ονόματι Ναταλία (η οποία μου επέτρεψε να μην αλλάξω το όνομά της), πολύ δυναμική, που αρχικά μου φάνηκε άκρως κοσμική, είπε: «Εγώ είδα τον Φύλακα Άγγελό μου» και διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία.

Τρία θαυματα - Three Miracles

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΙΗ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 811(2)
Σύλληψις τοῦ τιμίου Προδρόμου
Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου 2025 (2001)

———————

ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ (in English):

 Three Miracles. pdf

«Εὐφράνθητι, στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα,
ῥῆξον καὶ βόησον, ἡ οὐκ ὠδίνουσα·
ὅτι πολλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον
ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα»(Γαλ. 4,27=Ἠσ. 54,1)

Ζοῦμε, ἀγαπητοί μου, σὲ ἐποχὴ ἀπιστίας. Ἀπὸ τοὺς ἑκατὸ ἀνθρώπους ζήτημα εἶνε σήμερα ἐὰν ἕνας πιστεύῃ εἰλικρινὰ στὸ Θεό. Οἱ ἄλλοι, ἐὰν δὲν εἶνε τελείως ἄπιστοι καὶ ἄθεοι, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν ὀλιγοπιστία τους, λένε· Γιὰ νὰ πιστέψω, θέλω νὰ δῶ θαῦ­μα· ἂν δῶ ἕνα θαῦμα, τότε θὰ πιστέψω.

Το θαύμα της Μονής Δοχειαρίου

 

Ψυχοφελή

Στα χρόνια της βασιλείας του Νικηφόρου Γ΄ του Βοτανειάτη

Το θαύμα της

Μονής Δοχειαρίου

    Στα χρόνια της βασιλείας του Νικηφόρου Γ΄ του Βοτανειάτη (1078-1081), ησύχαζε στο Άγιον Όρος. στην τοποθεσία Δάφνη, ο μοναχός Ευθύμιος με την συνοδεία του. Ύστερα όμως από επιδρομή των Σαρακηνών, αναγκάστηκαν να φύγουν και να εγκατασταθούν στη θέση που βρίσκεται σήμερα η μονή Δοχειαρίου. Αυτοί έχτισαν εκεί τη μονή.

Ο Όσιος Βησσαρίων ὁ Ἀγαθωνίτης ὁ Ἐλεήμων Πνευματικός και οι εκπαιδευτικοί.

Τό έτος 1970 επισκέφθηκε την Μονή Αγάθωνος ένα ανδρόγυνο εκπαιδευτικών που δεν είχε παιδιά για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας μας και νά προσευχηθούν θερμά.Τήν ὥρα πού ἦταν γονατιστοί μπροστά στην ἁγία εικόνα και θερμοπαρακαλοῦσαν τήν Παναγία νά τούς χαρίσει ἕνα παιδί, ἄκουσαν νά τρίζουν δυνατά τά παράθυρα τοῦ ναοῦ καί φοβήθηκαν. Βγῆκαν ἔξω καί στήν αὐλή τῆς μονῆς συνάντησαν τόν π. Βησσαρίωνα. Τοῦ εἴπανε γιά τόν θόρυβο πού ἄκουσαν μέσα στήν ἐκκλησία.

«Πάτερ, να κλείνετε καλά τα παράθυρα τοῦ ναοῦ, γιατί θά σᾶς τά σπάσει ὁ ἀέρας». «Βλέπετε να φυσάει κανένας αέρας; Οὔτε φύλλο δέν κουνιέται. Αὐτό πού ἀκούσατε ἦταν ἡ ἀπάντηση τῆς Παναγίας ὅτι τό αἴτημά σας θα γίνει δεκτό», τούς ἀπάντησε.

ΛΕΙΨΑΝΑ ΑΓΙΩΝ ΣΤΗΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ

 «Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Τά ύπάρχοντα άγια λείψανα στήν Ρουμανία άποτελοῦν, ὅπως καί σέ κάθε ορθόδοξη χώρα, τόν πολυτιμώτερο θησαυρό πού τούς έχάρισε ό Θεός. Είναι ἡ ίσχυρώτερη καί πειστικώτερη όρατή άπόδειξις τής παρουσίας τοῦ άοράτου Θεού στήν ζωή τοῦ άνθρώπου.

Μέ τίς δυνατές τους πρεσβείες στόν θρόνο τοῦ Παναγάθου Θεοῦ μας, συνδέουν τούς άνθρώπους μέ τόν ούρανό, μεσολαβούν θαυματουργικώς γιά ν' άποδείξουν τήν άγάπη καί άκοίμητη προστασία τους πρός έμάς. Μάς άφησαν, κατόπιν θελήματος τοῦ Θεοῦ, τά Αγια καί μυρόβλητα Λείψανά των, ώς ένέχυρο τής παρουσίας καί στοργής τους καί ώς παράδειγμα άγιασμένου βίου. Γι' αύτό, οί χρι­στιανοί συνέρχονται άπό όλα τά μέρη τής χώρας τους άκόμη καί πέραν τών συνόρων γιά να προσευχηθούν, νά τούς εύχαριστήσουν, να τούς προσφέρουν τά ύλικά καί πνευματικά τους δώρα. Εορτή έ­νός Άγίου στήν Ρουμανία σημαίνει γενικό προσκλητήριο στόν τό­πο, όπου εύρίσκεται τό άγιο Λείψανο, σημαίνει κατανυκτικές λιτα­νείες, ιερές άκολουθίες, προσευχές, δάκρυα, χαρά καί έλπίδα.

Άγιος Συμεών ο Ανυπόδητος και Μονοχίτων: Η εκταφή του δύο χρόνια μετά την κοίμησή του, η κλοπή της αγίας κάρας του και η επεισοδιακή εύρεσή της!

Ο άγιος Συμεών ο Ανυπόδητος και Μονοχίτων κοιμήθηκε το 1594 στην Κωνσταντινούπολη και ετάφη στον ναό της Θεοτόκου της Χάλκης. Δύο χρόνια μετά τον θάνατό του, μοναχοί από το μοναστήρι του Οσίου [την Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος Φλαμουρίου στο Πήλιο] επισκέφτηκαν την Κωνσταντινούπολη για να κάνουν εκταφή και να μεταφέρουν τα ιερά του λείψανα στον τόπο της ασκήσεώς του.

Τα κόκαλά του ευωδίαζαν. Τα έπλυναν με κρασί και τα έβαλαν σε λάρνακα ενώ την αγία του κάρα την έθεσαν σε ειδικό πολύτιμο κουβούκλιο. Μετέφεραν τα λείψανα στο μοναστήρι, όπου και έγιναν μεγάλο προσκύνημα από τους σκλαβωμένους Έλληνες.