Τό τάμα

 

 Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους 

-Δέν ἀντέχω ἄλλο, Λεωνίδα, δέν ἀντέχω αὐτό τό βασανιστήριο.... Ἐσύ δέν εἶσαι ἐκεῖ, δέν τόν ἀκοῦς, δέν τόν βλέπεις..., ἔλεγε ἡ Ἀντιγόνη στόν ἄντρα της, καί ἔκλαιγε μέ λυγμούς.

Τήν ἑπόμενη ἡμέρα, τήν Παρασκευή, ἡ Ἀντιγόνη μέ τόν γιό της, εἶχαν τήν καθορισμένη ἰατρική συνάντηση στό νοσοκομεῖο. Καί ἤδη ἀπό τήν Πέμπτη, καί κάθε Πέμπτη, ἄρχιζε νά σφίγγει ἡ ψυχή της. Δέν ἄντεχε τό μαρτύριο, ἔστω τό μικρό μαρτύριο, πού περνοῦσε ὁ γιός της ὁ Νικηφόρος, κάθε Παρασκευή. Ἀλλά ἄς πάρουμε τά πράγματα μέ τή σειρά.

Το δῶρο τῆς Παναγίας

  Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους

 

           Ὁ Βησσαρίωνας καί ἡ Μυρσίνη ἦταν νυμφευμένοι ἀρκετά χρόνια. Ἦταν εὐτυχισμένοι οἱ δυό τους. Ὁ γάμος τους, ἡ μεταξύ τους σχέση, δέν ἀντιμετώπιζε προβλήματα· ἦταν ἀγαπημένοι. Πού καί πού, κάποιοι στενόχωροι λογισμοί τριβέλιζαν τό μυαλό τους, ἀλλά τούς ἔδιωχναν, πρίν προλάβουν νά ἐγκατασταθοῦν γιά τά καλά καί νά προκαλέσουν ζημιά. Λογισμοί περί ἀτεκνίας· καθότι ἡ Μυρσίνη δέν μποροῦσε νά τεκνοποιήσει, καί συνήθως ὁ πονηρός δέν ἀφήνει τέτοιες εὐκαιρίες νά πᾶνε χαμένες, καί πολιορκεῖ μέ τούς ἀνάλογους λογισμούς. Τόσα χρόνια, χωρίς παιδιά, σήκωνε ἤ μᾶλλον σήκωναν τόν προσωπικό τους, τόν οἰκογενειακό τους σταυρό χωρίς γογγυσμό. Ἡ αἰτία; Μιά συνηθισμένη κατά τά ἄλλα, ἐπέμβαση πού ἔκανε ἡ νιόπαντρη, τότε, γυναῖκα, καί κατέληξε ἀπό ἀνθρώπινο λάθος σέ ζημιά στό συκώτι της. Ζημιά καθοριστική, καθώς δημιούργησε ὁρμονικά προβλήματα. Ὅλοι οἱ γιατροί, στούς ὁποίους κατέφυγε τό ζεῦγος, ὁμιλοῦσαν γιά πρόωρη ἐμμηνόπαυση καί ἀπέκλειαν μετά βεβαιότητος τῆς ἐπιστήμης τους τήν τεκνοποίηση.

Τό «μάτι» τοῦ διαβόλου

 

  Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους

Ὁ νησιώτικος, θαλασσινός ἀέρας ἔχει κάτι τό διαφορετικό· σά νά ἔχει ἄχτι, μιά ἰδιότυπη μανία νά σέ πάρει καί νά σέ σηκώσει. Βέβαια, στή βεράντα τοῦ Κωνσταντῆ, ἔκοβε λίγο, ἀλλά παρά ταῦτα, ὁ ἴδιος ἔνοιωθε πώς βρίσκονταν στό καΐκι τοῦ καπετάν Ἀντώνη καί ἔπλεε, καθώς ὁ ἐξώστης ἔμοιαζε σάν πλώρη καί ὁ ἀγέρας ἔσπρωχνε ἀσταμάτητα τά ζωηρά κυματάκια ἐμπρός του, προσδίδοντας τή ψευδαίσθηση τῆς κίνησης. Τό καράβι τῆς γραμμῆς, διαγωνίως ἀπέναντι στό λιμάνι, μάζεψε τίς ἄγκυρες καί ἑτοιμάστηκε νά ξεκινήσει γιά τό ἑπόμενο λιμάνι του. «Μιά θάλασσα εἶναι καί ἡ ζωή», σκέφθηκε ὁ Κωνσταντῆς· «ἄλλοτε ἤρεμη, ἄλλοτε τρικυμισμένη. Καί τό καράβι τοῦ καθενός, ἀρμενίζει ἀπό λιμάνι σέ λιμάνι».

* * *

Τό ἀλεξιβρόχιο τῆς Παναγίας!

 

 Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους

            -Θά βγεῖ ἡ Παναγία...! Θά βγεῖ ἡ Παναγία...!», φώναζε λαχανιασμένος ὁ Δημοσθένης τρέχοντας στήν μάνα του!

-Ἡσύχασε παιδί μου, πρόσεχε μή φᾶς τά μοῦτρα σου! Ἀπό ποῦ θά βγεῖ ἡ Παναγία;

-Θά βγεῖ ἡ εἰκόνα της, τό «Ἄξιον ἐστί», ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος στή Θεσσαλονίκη. Θά βγεῖ, ὅπως ἔμαθα, ἀπό τό περιβόλι Της, μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, γιά δεύτερη φορά στά χρονικά. Εὐκαιρία καί εὐλογία μεγάλη νά τήν προσκυνήσεις καί ἐσύ μητέρα!

-Πράγματι, εἶναι καλή εὐκαιρία καί μεγάλη εὐλογία! Νά πάρουμε τό λεωφορεῖο, παιδί μου, καί νά πᾶμε. Ὁ πατέρας σου δέν πρόκειται νά μᾶς πάει...

Τό πεῖσμα

 Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους 

Ὁ Γιῶργος καί ἡ Ἀντιγόνη ἦταν νέοι γονεῖς. Ὁ γιός τους, ὁ Ἀνδρέας, ἦταν δέν ἦταν δύο χρονῶν. Γενικότερα θά χαρακτηρίζονταν ὡς ἥσυχο παιδί. Τό νέο ζευγάρι, μόλις ἔμαθε ὅτι θά φέρει στόν κόσμο ἕναν νέο ἄνθρωπο, μέ, ἴσως ὄψιμο[1], αἴσθημα εὐθύνης, ἔπεσε μέ τά μοῦτρα στή μελέτη παιδαγωγικῶν βιβλίων. Εἶχαν οἱ δυό τους ἀπό τήν ἀρχή συναποφασίσει νά μεγαλώσουν τό παιδί τους μέ ἀρχές καί νά μήν ὑποχωροῦν στίς ἀπαιτήσεις του. Δύσκολο τό ἔργο τοῦ γονέα. Ἀπαιτεῖ ἀγάπη, θυσία, ὑπομονή, κούραση, καί κάποιες φορές, γερά νεῦρα!

Τό πορτοκαλί ξυπνητήρι

 Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους

Α΄

Εἶχε ξαπλώσει στό λιτό, ξύλινο κρεββάτι του. Μέ τό ἕνα χέρι, στήριζε τό ἀνασηκωμένο του κεφάλι. Δέ νύσταζε. Τό θέαμα τῆς φωτιᾶς πού ἔγλειφε μέ τίς φλόγες της τά ξύλα τοῦ ἔδιδε κάποια παρηγοριά, κάποια θαλπωρή καί κυρίως, νοσταλγία. Ἔξω εἶχε κρύο καί ὁ Νικόλας δέν τό ἄντεχε τό κρύο. Αὐτός τουλάχιστον εἶχε μιά στέγη στό κεφάλι του, ἔ καί ὅταν εἶχε τή δυνατότητα νά ἐξοικονομήσει καί κανένα κούτσουρο, τότε αἰσθάνονταν προνομιοῦχος. Οἱ ἀχόρταγες φλόγες συνέχιζαν μέ μανία τό ἔργο τους καί μπροστά ἀπό τά μάτια τοῦ μυαλοῦ του, περνοῦσε ὅλη του ἡ ζωή.

Τό στοίχημα

  Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους 

Θά ἦταν ἡ δεκαετία τοῦ ’80. Ἦταν μόλις τελείωσαν τό λύκειο. Δούλεψαν σκληρά τό μισό καλοκαίρι καί ξεκίνησαν τό μεγάλο ταξίδι τους γιά ὀλιγοήμερες διακοπές στήν Ρόδο. Ἡ πρώτη διαμονή τους ἦταν στήν Ἀθήνα, στό Μεταξουργεῖο. Ἐκεῖ διανυκτέρευσαν, καί τήν ἑπομένη θά ἐπιβιβάζονταν στό καράβι γιά τό νησί. Τό ἀπόγευμα εἶχαν ἐλεύθερο χρόνο καί γιά νά περάσει λίγο εὐχάριστα ἡ ὥρα τους, σκέφτηκαν νά ἐπιδοθοῦν σέ κάτι πού τούς ἄρεσε πολύ, τό ποδοσφαιράκι. Δέν ἄργησαν νά ἐντοπίσουν τό κατάλληλο μαγαζί, ἕνα σφαιριστήριο μέ μπιλιάρδα καί ποδοσφαιράκια. Τά μπαλάκια, ὅπως τά ἔλεγαν, ἦταν ἕνα παιχνίδι πού εἶχαν «γράψει» ἀρκετές ὧρες καί βρίσκονταν σέ ἀρκετά καλό ἐπίπεδο.

Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Χριστοῦ!

  Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους

Μετά τήν χριστουγεννιάτικη θεία Λειτουργία πού τελείωσε ἐνωρίς τό πρωί, μαζευτήκαμε στό σπίτι τοῦ πατέρα. Θά βοηθούσαμε στίς ἑτοιμασίες γιά τό γιορτινό τραπέζι. Θά τρώγαμε μαζί, ὅπως συνηθίζαμε, μέ ὅλο τό σόϊ. Οἱ παπποῦδες, οἱ γιαγιάδες, οἱ γονεῖς, τά ἀδέλφια, τά παιδιά, οἱ θεῖοι, οἱ θεῖες, τά ξαδέρφια μας, τά συμπεθέρια. Ἄλλοι ἦρθαν ἀπό μακριά, ἄλλοι ἀπό τήν διπλανή πόλη, ἄλλοι ἀπό τό χωριό μας· ὅλοι θά συγκεντρωνόμασταν στό φιλόξενο, πατρικό σπίτι. Τα Χριστούγεννα ἄλλωστε, εἶναι οἰκογενειακή ἑορτή. 

Ἡ ἄμεση ἀνταπόδωση!

 Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους

Στήν χαώδη τσιμεντοθάλασσα ζοῦσε ἡ Ἑρμιόνη. Ἐργάζονταν ὡς ὑπάλληλος σέ ἕνα κατάστημα ἐνδυμάτων σέ προάστιο τῆς πρωτεύουσας. Κάθε πού τελείωνε, στόν δρόμο γιά τόν ἠλεκτρικό, περνοῦσε ἀπό τήν ἐκκλησία τῆς ἁγίας Παρασκευῆς. Ἄναβε τό κεράκι της καί ἐπιβιβάζονταν στό τραῖνο, γιά νά πάει στό σπιτάκι της, πέντε στάσεις μακριά.

Ἡ χελώνα

Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους 

(Βασισμένο σέ πραγματικά γεγονότα) 

Ὁ οὐρανός τῆς γερμανικῆς κατοχῆς, βαρύς καί μαῦρος, κρέμονταν πάνω ἀπό τά κεφάλια τῶν πατριωτῶν. Οἱ Γερμανοί κατακτητές, ἀδίστακτοι καί ψυχροί ἐκτελεστές, σκότωναν τούς Ἕλληνες γιά «ψύλλου πήδημα»· ἐπειδή δέν τούς ἄρεσε ἡ φάτσα κάποιου, γιά νά «σπάσουν πλάκα», γιά ἀντίποινα ἤ ἔτσι ἁπλά, ἐπειδή κάποιος χαμογέλασε... Ἔτσι συνέλαβαν καί ἕξι νέα παιδιά ἀπό ἕνα μικρό μακεδονικό χωριό.

«Διαζύγιο... θέλω διαζύγιο...»

Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους

Σήμανε τό τάλαντο. Σκοτάδι. Μιά φλογίτσα ταπεινή τοῦ ἔδειξε τόν δρόμο. Βγῆκε ἀπ’ τό κελλί τοῦ ἁγιορείτικου μοναστηριοῦ κι ἀντίκρυσε τόν οὐρανό… καί θαύμασε! «Ὦ Θεέ μου! Τί ὀμορφιά! Ὅλα τ’ ἄστρα τ’ οὐρανοῦ, ἐδῶ τά κρέμασες;».

Ὁ Ἀχιλλέας βρίσκονταν πρός τό τέλος τῶν δεύτερων «άντα» του. Γεννήθηκε καί μεγάλωσε σέ μιά πόλη - στολίδι τῆς Βόρειας Ἑλλάδας, τήν Καβάλα. Ἀποφάσισε νά μείνει καί νά ἀγωνιστεῖ στήν Πατρίδα του, παρά τήν μαζική φυγή τῶν νέων ἀνθρώπων στά ξένα. Εἶχε μάθει ἀπό μικρός, νά εἶναι εὐχαριστημένος μέ τά ἀναγκαῖα. Μποροῦσε νά πεῖ ὅτι ἦταν εὐλογημένος, καθώς εἶχε μιά ἰσορροπημένη, φυσιολογική οἰκογένεια· γνώρισε καί ἔζησε τούς παπποῦδες καί τίς γιαγιάδες του, ἔμαθε ἀπό αὐτούς καί πῆρε πολλή ἀγάπη.

Ὁ μεσίτης καί τό «δεξί του χέρι»

Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους

Ὁ Ἠρακλῆς εἶχε τήν φήμη ἐπιτυχημένου μεσίτη. Εἶχε χρόνια στό ἐπάγγελμα καί οἱ διαφημιστικές πινακίδες του, κάλυπταν ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Νότιας Ἑλλάδας. Οἱ κάτοικοι τόν ἐμπιστεύονταν γιά νά πουλήσουν τήν περιουσία τους. Εἶχε ὅλα τά ἀπαραίτητα προσόντα πού ἀπαιτοῦνται γι’ αὐτόν τόν χῶρο: ἐμφάνιση προσεγμένη, ὁμιλία συγκαταβατική, πειθῶ. Τό γραφεῖο του δέ, τοῦ προσέδιδε ἰδιαίτερο κῦρος, καθώς ἦταν πολυτελές, λειτουργικό, ὀργανωτικό καί ἄνετο. Εἶχε μάλιστα ἀφιερώσει ἕναν ὁλόκληρο τοῖχο σέ ἱερές εἰκόνες· μᾶλλον πίστευε πολύ!

Ὅταν ὁ Ἀπόστολος θέλησε νά πουλήσει τό ἐκτός σχεδίου οἰκόπεδό του, ὁ Ἠρακλῆς ἦταν σχεδόν μονόδρομος. Ὅσους συμβουλεύτηκε, τοῦ ὑπέδειξαν ἀσυζητητί τόν Ἠρακλή! «Αὐτός κάνει θαύματα», τοῦ εἶπαν, «μπορεῖ νά πουλήσει γάιδαρο γιά ἄλογο ἀγώνων»! Μέ τέτοιες προδιαγραφές, ὁ Ἠρακλής ἦταν ὁ καταλληλότερος, μιᾶς καί ὁ Ἀπόστολος, ἤθελε νά πουλήσει «γάϊδαρο γιά ἄλογο ἀγώνων»!

Ἐκεῖ βρίσκεται ὁ Θεός!

Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους

~ 1 ~

Ἡ Ἀξιούπολη βρίσκεται κουρνιασμένη στούς πρόποδες τῆς ὀροσειρᾶς τῆς Ροδόπης. Εἶναι μιά μικρή ἐπαρχιακή πόλη, πού ζεῖ καί πορεύεται, μέ ὅλα τά βάσανά της, τίς χαρές καί τίς λῦπες της, κάτω ἀπό τόν θρακιώτικο οὐρανό. Ἕνα γάργαρο ζωηρό ποτάμι, ὁ Ἀξιός, τήν διασχίζει καί τῆς προσδίδει μία ἰδιαίτερη γραφική ὀμορφιά. Οἱ πηγές του ἀναβλύζουν ἀπό τό ψηλότερο σημεῖο τῆς ὀροσειρᾶς καί τά νερά του, ποτέ, σχεδόν, δέν παύουν νά κυλοῦν μέσα στήν βαθειά του κοίτη, χειμῶνα - καλοκαίρι. Τά καθάρια, κρυσταλλένια ὕδατά του ὑδρεύουν καί τήν πόλη. Οἱ ἑκατέρωθεν τοῦ ποταμοῦ πλευρές τῆς Ἀξιούπολης, ἑνώνονται μέ ξύλινα καί πέτρινα περίτεχνα γεφύρια, ἑνώνοντας πρόσωπα καί  καρδιές.

Ἡ μεγάλη ἀπόφαση

Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους 

Εἰκονογράφηση: Γεώργιος Βασιλείου 

Στό κλεινόν ἄστυ

Ἡ Μαρία ἦταν πολύ ὄμορφη κοπέλα. Ἐργάζονταν σέ μία μεγάλη ἰδιωτική ἐπιχείρηση στήν Ἀθήνα. Ἡ ἰδιαίτερη ὀμορφιά της δέν περνοῦσε ἀπαρατήρητη. Πολλοί ἐπιχείρησαν νά τήν προσεγγίσουν, ὅμως βρῆκαν «τοῖχο». Φρόντιζε νά κρατᾶ τίς κατάλληλες ἀποστάσεις. Τόν τελευταῖο χρόνο, εἶχε συνδεθεῖ μέ δύο νέους, τόν Ἀλέξανδρο καί τόν Δημήτρη. Ἐπιζητοῦσαν καί οἱ τρεῖς τήν μεταξύ τους παρέα στά κενά τῆς ἐργασίας τους καί σέ κάθε εὐκαιρία πού τούς παρουσιάζονταν. Θά μποροῦσαν νά χαρακτηριστοῦν, καί οἱ τρεῖς, ὡς συντηρητικοί, γιά τήν ἐποχή, νέοι. Νέοι μέ ἠθικές ἀξίες, πού ἀγωνίζονταν νά μήν τούς παρασύρει τό δυτικόφερνο σαρωτικό κῦμα τοῦ ἐκφυλισμοῦ. Ἄρχισαν δειλά-δειλά, νά βγαίνουν καί κάποια ἀπογεύματα γιά καφέ στήν παραλιακή ἤ καί κάποιες βραδιές γιά κινηματογράφο.

Οἱ «καραμελίτσες» τοῦ Θεοῦ!

Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους

Αὐτή τή φορά εἶχε κάποιο εἰδικό σκοπό, καί γι’ αὐτό πῆγε στό Ἅγιον Ὄρος. Ὁ κύριος λόγος ἦταν ἡ κουρά ἑνός ἀδελφικοῦ του φίλου. Ὁ δευτερεύων ἀλλά καί αὐτός σημαντικός, ἡ συνάντηση μέ δύο μοναχούς, τόν πατέρα Νικόδημο καί τόν πατέρα Διονύσιο. Μέ τόν πρῶτο, ἤθελε νά συζητήσει κάποια συγκεκριμένα θέματα πού τόν ἀπασχολοῦσαν· ἀπό τόν δεύτερο εἶχε νά παραλάβει κάτι σημαντικό. Ἀφοῦ ἔζησε τήν χαρά, τήν λαμπρότητα καί ταυτόχρονα τήν ἁπλότητα τῆς ἁγιορείτικης ἀγρυπνίας, τή συγκινητική κουρά τοῦ φίλου του, ἀκολούθησε ἡ τράπεζα καί ἦρθε ἡ ὥρα τῆς ἐξόδου, τῆς ἐπιστροφῆς στόν κόσμο.