Περί όνου σκιάς

Στα παλιά τα χρόνια, ξέρετε, δεν υπήρχαν για τις μετακινήσεις αυτοκίνητα … Αυτοκίνητα της εποχής εκείνης ήταν τα γαϊδουράκια! Έτσι λοιπόν, ένας Αθηναίος νοίκιασε ένα γάιδαρο, για να τον πάει με τον ιδιοκτήτη-οδηγό του, τον γαϊδουρολάτη δηλαδή, από την Αθήνα στα Μέγαρα.
— Ουφ, τι ζέστη είναι αυτή! Καίγομαι ολόκληρος, ανυπόφορο!
Τσουρουφλιζόταν από τον ήλιο ο ενοικιαστής μας πάνω στο γάιδαρο που νοίκιασε -ήτανε καλοκαίρι βλέπετε- και κάποια στιγμή δεν άντεξε…

Εύκολα τα λόγια, μα δύσκολα τα έργα

 – Πάει, ξεγράψτε τη γάτα και τη λαχτάρα της!
Όλοι οι ποντικοί γύρισαν και κοίταξαν απορημένοι τον νεαρό ποντίκαρο, που έκανε τη σοβαρή και περισπούδαστη δήλωση.
– Μα τι λέει; Το σκέφτηκε πρώτα;
Οι δυο ποντικίνες κοιτάζονταν μεταξύ τους και δεν πίστευαν στ΄ αυτιά τους μ΄ όσα ακούστηκαν από το μουστακάτο στοματάκι του νεαρού πόντικα. Και δεν ήταν οι μόνες: μικροί, μεγάλοι, γέροντες και παλικαράκια, όλες οι κατηγορίες και ηλικίες ποντικών, που ήταν μαζεμένοι στη συνέλευση, κοιτάζονταν αμήχανα…

Ο δήθεν φίλος

 Μια φορά κι έναν καιρό, ένας λύκος τριγυρνούσε πεινασμένος, μήπως βρει κάτι να φάει. Ξαφνικά, είδε από μακριά έναν τράγο σκαρφαλωμένο σε κάτι κατσάβραχα να τρώει αμέριμνος. Έτρεξε γρήγορα προς τα εκεί και προσπάθησε να σκαρφαλώσει κι αυτός αλλά μάταια. Τα βράχια ήταν πολύ μυτερά.

«Εδώ χρειάζεται πονηριά», σκέφτηκε ο λύκος και ξερογλείφτηκε. Σήκωσε το κεφάλι του και φώναξε στον τράγο:

O σπάταλος νέος και το χελιδόνι

 – Στην υγειά μας, παιδιά και μη σας νοιάζει, πιείτε και γλεντήστε όσο τραβάει η ψυχή σας! Εγώ είμαι εδώ …

Ο νεαρός μας είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του μεγάλη περιουσία και τη σπαταλούσε κάθε μέρα σε γλέντια και σπατάλες. Ήρθε όμως η μέρα που δεν του έμεινε πια τίποτα, μόνο το πανωφόρι που φορούσε.

– Όλους τους τάιζα, όλους τους έντυνα, όλους τους διασκέδαζα και τώρα πού είναι; Κανείς δε μου απόμεινε…

Ο νεαρός μας περπατούσε σκεφτικός στον δρόμο και μονολογούσε, όταν ξαφνικά…

Κάλλιο πέντε και στο χέρι…

 Ο ήλιος κόντευε να δύσει. Ο ψαράς είχε απελπιστεί. Δεν είχε πιάσει τίποτα όλη μέρα. Πώς θα γύριζε σπίτι του; Με άδεια χέρια; Ξανάριξε τα δίχτυα του ακόμα μια φορά, γεμάτος ελπίδα.
Και να που αυτή τη φορά ένιωσε ένα πολύ μικρό ταρακούνημα στα δίχτυα του. Ενθουσιασμένος τα τράβηξε γρήγορα, για να δει τι είχε πιάσει. Όμως το μόνο που αντίκρισε παγιδευμένο στα δίχτυα του ήταν μια μικρή μαριδούλα. Ο ψαράς μας αναστέναξε. Σίγουρα δεν ήταν η τυχερή του μέρα. «Ε, τι να κάνουμε, ψάρι είναι κι η μαρίδα», αναλογίστηκε κι έσκυψε να την αρπάξει με τη χούφτα του.

Δυο ταγάρια

Η αρχαία ελληνική μυθολογία  μας λέει πως όταν ο Προμηθέας έπλασε τους ανθρώπους τους φόρτωσε με δυο ταγάρια, δυο σακούλες. Η μια σακούλα κρέμεται μπροστά σε κάθε άνθρωπο, ώστε να τη βλέπει πολύ καλά, κι άλλη πίσω στην πλάτη του και είναι αδύνατο να τη δει. Η μπροστινή σακούλα είναι γεμάτη με τα σφάλματα των άλλων, ενώ η πίσω σακούλα είναι γεμάτη με τα δικά μας σφάλματα. Γι’ αυτό μας είναι πολύ εύκολο να βλέπουμε τα σφάλματα των άλλων και να τους κρίνουμε, ενώ τα δικά μας σφάλματα δυσκολευόμαστε πολύ να τα δούμε, να τα αναγνωρίσουμε, να τα παραδεχτούμε και να διορθωθούμε.

Κάλλιο φτωχός και λεύτερος παρά χορτάτος σκλάβος

 – Εσύ είσαι βρε ξάδερφε;

– Mα τι βλέπω, ξαδερφάκι, εσύ κοντεύεις να πέσεις από την πείνα!

Πράγματι μέσα στο σκοτάδι συναντήθηκαν τα δυο ξαδέρφια: ένας καλοθρεμμένος σκύλος και ένας λύκος μισοπεθαμένος, μια και είχε ξεχάσει πότε έφαγε τελευταία φορά και τριγύριζε παραζαλισμένος!

Ήλιος και Βοριάς

Κάποτε ο Ήλιος κι ο Βοριάς μάλωναν για το ποιος είναι ο πιο δυνατός.

Ο Βοριάς ισχυριζόταν πως δεν χωράει αμφιβολία πως αυτός είναι ο πιο δυνατός. Όταν βάζει όλη του τη δύναμη σηκώνει βουνό τα κύματα στη θάλασσα, γκρεμίζει σκεπές, σπάζει κλαδιά και ξεριζώνει ολόκληρα δέντρα, ξεσχίζει τα θερμοκήπια, αναγκάζει ανθρώπους και ζώα να αναζητήσουν καταφύγιο, γιατί δεν αντέχουν να σταθούν απροστάτευτοι στην παγωμένη αγριάδα του.

Φυλάξου απ΄ τους ψεύτικους φίλους

Η αλεπού τριγύριζε μέσα στη νύχτα ψάχνοντας κάτι να φάει.

— Ποπό! μόνο η κοιλιά μου ακούγεται που γουργουρίζει, τίποτα από μεζέ!

Πηγαίνοντας κι αναζητώντας φτάνει κάποτε και στο κτήμα του κυρ Σταύρου.

— Αμ, εδώ έχει κοτέτσι! Τυχερούλα είμαι!

Κοιτάζει από δω, γυρίζει από κει, δεν μπορούσε να φτάσει την κυρα-κότα που, κουρνιασμένη στη φωλιά της, δε μιλούσε, δε λαλούσε, δεν κουνιόταν!

Το θαρραλέο κατσικάκι

 – Κυρα-Μηρυκούλα, ε, κυρα-Μηρυκούλα, πιάσε τον Μαυρούλη σου, γιατί δεν τον βλέπω καλά!
Η κυρα-Καστανή, η πιο μεγάλη κατσίκα στο μαντρί, είχε μαζέψει και τις άλλες κατσίκες κι όλες μαζί κατσικοβελάζανε και κουνούσαν πέρα-δώθε ουρές και πόδια, χτυπώντας αλύπητα το χώμα.
– Δε συμμαζεύεται γειτόνισσες, δε συμμαζεύεται τούτο το μικρό μου, τρέχει και πιλαλάει όλη μέρα και τελειωμό δεν έχει! Μα πού ΄ναι τον, πού τον είδατε, τον έχασα από τα μάτια μου.

Άνθρωπος ή λιοντάρι;

 Κάποτε ένας άνθρωπος, καθώς προχωρούσε σ΄ ένα μονοπάτι μέσα στο δάσος, συνάντησε ένα λιοντάρι. Στην αρχή φοβήθηκε. Όμως το λιοντάρι, όχι μόνο δεν του επιτέθηκε, αλλά τον χαιρέτισε ευγενικά και του πρότεινε να περπατήσουν παρέα. Έτσι λοιπόν, άνθρωπος και λιοντάρι, έπιασαν την κουβέντα και η διαδρομή έγινε πολύ ευχάριστη.

Ένας γενναιόδωρος κλέφτης

– Γαβ, γουβ, γαβ, γουβ… Γαβ, γαβ, γαβ, φύγε από τον τοίχο μας.

Ο ασπρόμαυρος σκύλος του εξοχικού σπιτιού δε σταματούσε να γαβγίζει και να τρέχει πέρα δώθε τον μαντρότοιχο που τον σκέπαζε ο κισσός.

– Τιρ, τιρ, τι, τιτι… τι τον έπιασε νυχτιάτικα;

Tα μικρά σπουργιτάκια, που είχαν φωλιάσει στην κουφάλα του γέρικου πεύκου της αυλής, έβγαλαν τα κεφαλάκια τους παραξενεμένα κι αναρωτιόντουσαν.

Λιοντάρι και δελφίνι

 Κάποτε ένα λιοντάρι τριγυρνούσε καμαρωτό σε μια ακρογιαλιά. Καθώς αγνάντευε τη γαλάζια, γαλήνια θάλασσα, διακρίνει στα βαθιά ένα δελφίνι.Το δελφίνι μας έπαιζε με τα νερά, έβγαζε το κεφάλι του στην επιφάνεια τινάζοντάς το με καμάρι, ξαναβουτούσε στα νερά, πεταγόταν ολόκληρο και στροβιλιζόταν στον αέρα, βουτούσε γυαλιστερό στα καθαρά νερά, σηκώνοντας στεφάνια τους αφρούς της θάλασσας.

Πώς πληρώνεται η περηφάνια

 – Ακούς εκεί, το ψωροελάφι να μας βγει κι από πάνω! Θα του δείξω όμως εγώ, θα τρέχει και δε θα προλαβαίνει!
Αυτά μονολογούσε το άλογο θυμωμένο και σκασμένο με το ελάφι. Είχε προηγηθεί καβγάς τρικούβερτος βέβαια… Και μιλάμε για τον καιρό που ελάφι και άλογο τριγύριζαν ελεύθερα στα δάση. Δεν άργησε λοιπόν το άλογο να σχεδιάσει το σχέδιο της εκδίκησης, που το πραγματοποίησε στο πι και φι.
– Συμμαχία θες αλογάκι μου; Θα το σκίσουμε το ελαφάκι σίγουρα, αλλά πρέπει και συ να κάνεις υποχωρήσεις…

Η αλεπού με την πρησμένη κοιλιά

Κάποτε μια αλεπού τριγυρνούσε στο δάσος για να βρει τροφή. Δεν τα κατάφερνε κι η πείνα τής θέριζε την άδεια κοιλιά της. Αφού είδε κι απόειδε ψάχνοντας στο δάσος, αποφάσισε να κατηφορίσει προς τα χωράφια με την ελπίδα πως θα φανεί λίγο πιο τυχερή. Με πολλές προφυλάξεις πλησίασε στα σταροχώραφα, όπου οι γεωργοί μες στο λιοπύρι θέριζαν τα μεστωμένα στάχυα. Εκεί στην άκρη του χωραφιού, αρκετά μακριά από τους γεωργούς, μια μεγάλη βελανιδιά χάριζε τον ίσκιο της σ’ όποιον ήθελε να ξαποστάσει για λίγο στη ρίζα της. Πλησίασε η αλεπού και… τι θαυμάσια έκπληξη! Στην κουφάλα της βελανιδιάς οι χωρικοί είχαν βάλει τα δισάκια τους με το μεσημεριανό τους φαγητό!

Άλλα λες και άλλα κάνεις

Ώρες έτρεχε η αλεπού μέσα στο δάσος. Οι κυνηγοί είχαν βρει τη φωλιά της και την είχαν πάρει στο κατόπι. Οπότε, να τη τώρα η κυρα-Μαριώ μας λαχανιασμένη να προσπαθεί να ξεφύγει. Ευτυχώς τα φουντωτά δέντρα την έκρυβαν μέχρι τώρα, αλλά εκείνη ήξερε ότι έπρεπε να βρει ένα πιο ασφαλές καταφύγιο.
Σε ένα ξέφωτο του δάσους είχε χτισμένο το σπίτι του ένας ξυλοκόπος, που εκείνη τη στιγμή έκοβε ξύλα στην αυλή.
– Καλέ μου άνθρωπε, κρύψε με σε παρακαλώ. Εδώ και πολλή ώρα οι κυνηγοί με έχουν βάλει στο μάτι. Πρέπει να τους ξεφύγω, παρακάλεσε η αλεπού.
Ο ξυλοκόπος σκέφτηκε για λίγο και ύστερα απάντησε διστακτικά:

Είναι αυτό που φαίνεται;

Κάποτε περπατώντας ένας ξυλοκόπος στο δάσος, για να βρει τα καλύτερα δέντρα, αντάμωσε ένα λιοντάρι, που έκανε ήρεμο τη βόλτα του σα βασιλιάς που ήταν. Ο ξυλοκόπος βέβαια πάγωσε στη θέση του, αλλά όταν διαπίστωσε πως το λιοντάρι ήταν φαγωμένο και είχε καλή διάθεση, το πλησίασε και του πρότεινε να περπατήσουν μαζί στο δάσος.
Σαν δυο καλοί φίλοι περπατούσαν μέσα στα σκιερά δέντρα και συνομιλούσαν λέγοντας τα προβλήματά τους…
– Εσείς οι άνθρωποι είστε αχόρταγοι κυνηγοί… Σε λίγο θα εξαφανίσετε όλα τα ζώα και τότε πώς θα χαίρεστε την όμορφη φύση; Πολύ θα ήθελα να το ξέρω…

Ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται

– Γιατρέ μου, τα ματάκια μου… Πονάν πολύ και πού να δω η δύστυχη!
Η κακομοίρα η γιαγιούλα έταξε σ΄ έναν γιατρό όλη της την περιουσία, αρκεί να γιάτρευε τα πονεμένα μάτια της.
– Έχε υπομονή, κάθε μέρα θα έρχομαι και θα σου βάζω αυτό το θαυματουργό φάρμακο στα μάτια. Αλλά εσύ πρέπει να τα κρατάς κλειστά όση ώρα σου πω, για να δράσει το φάρμακο και να σε κάνει καλά.
Η γιαγιούλα περίμενε τη γιατρειά της αλλά ο γιατρός κάθε μέρα, την ώρα που της έβαζε φάρμακο στα μάτια και κείνη τα είχε κλειστά, της έκλεβε λίγα- λίγα τα πράγματά της. Κι έτσι δεν της απόμεινε τίποτα στο σπίτι. Βέβαια, όταν τελείωσε η θεραπεία ο κλέφτης γιατρός της ζήτησε την πληρωμή του.

Ένας ταχυδακτυλουργός στο χωριό

– Τρέξε κόσμε, σήμερα στις έξι, η παράσταση του ταχυδακτυλουργού Αλαφροχέρη!
Κόσμος πολύς πηγαινοερχόταν στην πλατεία του χωριού κι έκανε τα ψώνια του στα διάφορα εμπορικά μαγαζιά. Κι όλοι σταματούσαν ν΄ ακούσουν τον ντελάλη  που φώναζε μ΄ όλη τη δύναμή του και τους προσκαλούσε στην παράσταση το απόγευμα.
– Τρέξε κόσμε, το θέαμα της χρονιάς σήμερα με τα κόλπα του Αλαφροχέρη!
Πράγματι, το απόγευμα το θεατράκι του χωριού ήταν γεμάτο κι όλοι περίμεναν τα «θαύματα» του ταχυδακτυλουργού. Σε λίγο εκείνος ντυμένος  μ΄ ένα κουστούμι  μαύρο που το στόλιζαν  κόκκινες ρίγες στο πλάι, εμφανίστηκε στο κέντρο της σκηνής με αργά, τελετουργικά βήματα. Αφού χαιρέτισε τον κόσμο με μια βαθιά υπόκλιση, σκέπασε το πρόσωπο κι όλο το κεφάλι του μ΄ έναν πράσινο μανδύα. Και τότε ξαφνικά όλοι άκουσαν το γρύλισμα ενός γουρουνιού.

Ένας σκύλος στο παχνί

– Πολύ κουρασμένος είμαι σήμερα, πονάει η πλάτη και τα πόδια μου, είπε βαριεστημένος ο σκύλος, ο σκυλάκος, καθώς η ουρά του σερνόταν στο χώμα της αυλής…
Τριγυρίζοντας λοιπόν άσκοπα στην αυλή, καθώς τα ζώα του αφεντικού του λείπανε στη δουλειά μαζί του, χώθηκε στον έρημο στάβλο.
– Ζωή χαρισάμενη κάνει αυτό το βόδι, εδώ μέσα, είπε, καθώς κούρνιαζε στο ζεστό παχνί του βοδιού. Κι έκανε έναν ύπνο μα τι ύπνο! Κάτι όνειρα που μόνο ξάπλες είχαν…
– Εεε, σκύλε, σκυλάκο! μούγκρισε το βόδι, σαν γύρισε από τη δουλειά του πεινασμένο και κουρασμένο!
Ο σκύλος, ο σκυλάκος πετάχτηκε αγριεμένος που του χαλάσανε τον ύπνο του και: