τοῦ Πρωτοπρ. Κυριακοῦ Τσουροῦ
Γραμματέως τῆς Σ.Ε. ἐπί τῶν αἱρέσεων
Πρίν ἀναλύσουμε συνοπτικά αὐτόν τόν ὅρο, θεωροῦμε ἀναγκαῖο νά
ἐπιστήσουμε τήν προσοχή τῶν ἀναγνωστῶν μας πάνω στό περιεχόμενο καί
τήν ἔννοια τῶν ὅρων καί τῶν ἐκφράσεων πού χρησιμοποιοῦνται σήμερα ἀπό
τίς διάφορες ὁμάδες τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Τοῦτο διότι στίς «νεοεποχίτικες»
ὁμάδες οἱ ὅροι καί οἱ ἐκφράσεις πού χρησιμοποιοῦνται δέν ἔχουν πάντοτε τό
ἴδιο περιεχόμενο πού ἐμεῖς ἔχουμε μάθει νά τούς δίνουμε μέχρι σήμερα.
Ἔτσι, ἡ χρήση, φερ᾽ εἰπεῖν, τοῦ ὅρου «Νέα Ἐποχή» δέν σημαίνει ἁπλά κάτι τό
καινούργιο, μιά ἀλλαγή πρός τό καλύτερο τῶν συνθηκῶν ζωῆς τῶν
ἀνθρώπων, «μιά ἐποχή ὅπου τά πάντα ἀλλάζουν γύρω μας μέ ταχύτατους
ρυθμούς», ὅπως ἐπεσήμανε ὁ Μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί
Πάσης Ἑλλάδος Χριστόδουλος1. Δέν σημαίνει κἄν μιά νέα προοπτική πού
βλέπει αἰσιόδοξα νά γεννιέται μέσα ἀπό τό παλιό κάτι τό νέο, τό πιό
δυναμικό. Σημαίνει ἕνα ρεῦμα πού δέν εἶναι καθόλου νέο, ἀλλά βασισμένο
στόν Ἀποκρυφισμό καί στήν Ἀστρολογία καί γαλουχημένο μέσα στή
Θεοσοφία, πού καλλιεργεῖ τήν ὑπόθεση τῆς πανθρησκείας καί ὑπηρετεῖ τήν
«Νέα Τάξη Πραγμάτων». Ἕνα ρεῦμα πού ἀντιστρατεύεται τό Εὐαγγέλιο τοῦ
Χριστοῦ καί ἀνατρέπει τήν περί Θεοῦ καί κόσμου ἀντίληψη τῆς Ὀρθοδόξου
Πίστεώς μας. Ἤ, τό νά μιλάει κανείς σήμερα γιά «Χριστό», δέν εἶναι πάντοτε
βέβαιο ὅτι ἐννοεῖ τό Μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο ἱστορικό πρόσωπο τοῦ
Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐνδεχομένως ἐννοεῖ μιά «χριστική κατάσταση», στήν ὁποία
ἔχουν ἐξελιχθεῖ, μετά ἀπό ἀναρίθμητες μετενσαρκώσεις, σύγχρονοι ζῶντες
«ἀβατάρς» τῆς «Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου», μεταξύ τῶν ὁποίων ἐντάσσεται
μέν καί ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλά ὡς ἀβατάρ -μεσσίας τῆς «παλαιᾶς Ἐποχῆς τῶν
Ἰχθύων».