«Θεέ μου, σε μισώ» — Όταν ο πόνος ζητά να δικάσει τον Θεό

Γεώργιος Αποστολάκης

«Θεέ μου, σε μισώ. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι μου το κάνεις αυτό».

Δεν είναι εύκολο (και ίσως δεν είναι καν δίκαιο) να κρίνει κανείς αυτά τα λόγια, όταν βγαίνουν από το στόμα ενός ανθρώπου, που μέσα σε μία στιγμή έχασε δύο αδέλφια του και μαζί ανθρώπους που αποτελούσαν τη μισή του οικογένεια. Ο 31χρονος Κλάιντ Χότζα, όπως περιγράφει το δημοσίευμα, έφθασε στην Αθήνα για να βρεθεί μπροστά σε μια πραγματικότητα που ο ανθρώπινος νους δυσκολεύεται να χωρέσει. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και μια γυναίκα πέντε μηνών έγκυος.

Η περίπτωση του παπα Γιώργη και η διεστραμμένη αντίληψη των θολολόγων..

 

Ἕνας ἡλικιωμένος ἱερεύς (85 ἐτῶν), ὁ ὁποῖος δέν ἔχει πανεπιστημιακά πτυχία ἤ πτυχίο Θεολογίας, ὁ π. Γεώργιος Χιωτάκης (ἔγινε ἱερεύς εἰς ἡλικίαν 49 ἐτῶν καί εἶχεν 12 παιδιά) παρευρέθη πρό ἐτῶν εἰς Θεολογικόν Συνέδριον, τό ὁποῖον διεξήχθη εἰς τήν Κρήτην, διά τάς σχέσεις Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν.

Ἐζήτησε νά θέση ἐρωτήματα, ἀλλά ἐπειδή δέν εἶχε πτυχίον Θεολογίας δέν τοῦ ἐπέτρεψαν νά ὁμιλήση.

Τότε ἀπήντησεν: 

ΑΙ ΣΧΟΛΑΙ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΥΠΟΝΟΜΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΙΝ!

Κατάργησις Σχολῶν Κληρικῶν – Συγχώνευσις Θεολογικῶν Σχολῶν!

ΑΙ ΣΧΟΛΑΙ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΥΠΟΝΟΜΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΙΝ!

Σοβαρά στελέχωσις καί πνευματική ἐργασία δύναται νά γίνη μόνον μέ κατηρτισμένους καί μορφωμένους Ἱερεῖς.

Ἡ Ἱεραρχία δέν τό κατανοεῖ; Ἡ Ὑπουργός, ἡ ὁποία καυχᾶται διά τόν θεολόγον πατέρα της, δέν θά ἀναλάβη πρωτοβουλίας;

Ψυχή (=οὐσία + ἐνέργεια). Οἱ δυνάμεις της εἶναι ὁ νοῦς, ἡ διάνοια, ἡ δόξα, ἡ φαντασία καί ἡ αἴσθηση.

16 Dec, 2012 Στόν Θεό, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχει οὐσία καί ἐνέργεια, οἱ ὁποῖες συνάπτονται διηρημένως καί διαιροῦνται συνημμένως. Αὐτό εἶναι τό μυστήριο τῆς ἀδιαιρέτου διαιρέσεως οὐσίας καί ἐνεργείας.

Ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀμέθεκτη ἀπό τόν ἄνθρωπο, ἐνῶ οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ εἶναι μεθεκτές. Ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος εἶναι κατ’ εἰκόνα Θεοῦ, γι’ αὐτό καί ἡ ψυχή (ἔχει) διαιρεῖται ἀδιαιρέτως σέ οὐσία καί ἐνέργεια. Αὐτή ἡ ἐνέργεια τῆς ψυχῆς πρέπει νά κινεῖται ἀγαπητικά πρός τόν Θεό.
Αὐτήν τήν δύναμη τῆς ψυχῆς, πρέπει νά τήν κατευθύνουμε πρός τό καλό, πρός τόν Χριστό. Ἔλεγε ὁ σεβαστός Γέρων:

ΤΟ ΣΤΑΥΡΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

(Θεολογικό σχόλιο στην εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Η μεγάλη εορτή της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, είναι ημέρα χαρμολύπης για εμάς τους πιστούς. Ημέρα χαράς, διότι δια του σταυρικού θανάτου του Λυτρωτή μας Χριστού λάβαμε την απολύτρωση από τα φρικτά δεσμά του διαβόλου, τη δουλεία της αμαρτίας και τον πικρό θάνατο. Ημέρα λύπης, διότι φέρνει στη θύμησή μας τη θεοκτονία, το σταυρικό θάνατο του Χριστού, την μεγαλύτερη κακουργία όλων των εποχών, την έσχατη κατάντια της πτώσεώς μας και ταυτόχρονα την ανάγκη της από το Θεό σωτηρίας μας.

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

 «Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ αἴσθησις τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στήν ζωή μας. Δι᾿ αὐτῆς τῆς ἀοράτου θείας δυνάμεως ὁ Θεός ἐνεργεῖ τά θαυμάσιά του ἔργα στόν κόσμο, μέ πρώτιστο ἔργο τήν ψυχική σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ἐάν δέν ὑπῆρχε ἡ Θεία Χάρις θά ἦτο ἄγνωστος στόν κόσμο ὁ Χριστός. Ἀλλά καί τό μέγα ἐπί τῆς γῆς ἔργον του τῆς ἀνακεφαλαιώσεως τῶν πάντων, θά ὑπῆρχε μόνον σάν μία ἀπό τίς πολλές ἱστορίες τοῦ παρελθόντος. Ἡ Θεία Χάρις ὅμως ἐνεργεῖ μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Ἐνεργεῖ διά τῶν ἁγίων Μυστηρίων της, διά τῶν ἀρετῶν τοῦ Χριστοῦ καί διά τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ

                                           ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού                                             

         Η μεγάλη εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού είναι ένας ακόμα σημαντικός εορτολογικός σταθμός της Εκκλησίας μας. Οι πιστοί την ημέρα αυτή καλούμαστε να τιμήσουμε και να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου ώστε να αντλήσουμε δύναμη και χάρη από αυτόν. Η μεγάλη αυτή Δεσποτική εορτή δίνει επίσης την ευκαιρία σε όλους μας να σκεφτούμε ορισμένες βασικές αρχές και αλήθειες της πίστης μας, οι οποίες είναι συνυφασμένες με τη θεολογία του Σταυρού.

Περὶ Θείας ἀγάπης

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ

Ὢ ἀγάπη, βέβαιη καὶ ἀληθινή! Ὢ ἀγάπη, ὁμοίωμα τῆς θείας εἰκόνας! Ὢ ἀγάπη, τῆς ψυχῆς μου γλυκύτατη ἀπόλαυση Ὢ ἀγάπη, τῆς καρδιᾶς μου θεῖο πλήρωμα! Ὢ Ἀγάπη τῆς ψυχικῆς μου δύναμης τὸ στερέωμα! Ὢ ἀγάπη, διάνοιάς μου παντοτινὸ μελέτημα. Ἐσὺ κατέχεις τὴν ψυχή μου παντοτινά, τὴ φροντίζεις καὶ τὴ θερμαίνεις.

Ἐσὺ τὴ ζωογονεῖς καὶ τὴν ὁδηγεῖς πρὸς τὴ θεία ἀγάπη. Ἐσὺ κατακαίεις τὴν καρδιά μου, γεμίζοντάς την μὲ τὴ φλόγα τοῦ θείου ἔρωτα καὶ ἀναζωπυρώνοντας τὸν πόθο γιὰ τόν Θεό. Ἐσὺ δυναμώνεις μὲ τὴ ζωογόνα σου δύναμη τὴν ψυχή μου καὶ τὴν ἐνισχύεις νὰ προσφέρει τὴν ὀφειλόμενη λατρεία στὸν Θεό. Ἐσὺ κατέκτησες τὸν νοῦ μου ἐλευθερώνοντάς τον ἀπὸ τὰ γήινα δεσμὰ καὶ παρέχοντάς του τὴν ἐλευθερία νὰ ὁδηγεῖται ἀπρόσκοπτα πρὸς τὴν οὐράνια θεία ἀγάπη. Ἐσὺ εἶσαι ὁ πολυτιμότερος θησαυρὸς τῶν πιστῶν, γιατί εἶσαι τὸ τιμιότατο τῶν θείων χαρισμάτων δώρημα.

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451) Το οικοδόμημα της Χριστολογίας. (Μέρος Α΄). Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου. خلقدونية أساس الخرستولوجية

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451). Το οικοδόμημα της Χριστολογίας.  Μέρος Α΄(Σελ.451-453)

خلقدونية أساس الخرستولوجية

Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου Ομοτίμου Καθηγητού του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
 Μεταφορά στο διαδίκτυο Κων/νος Μαυρομουστακάκης θεολόγος.  Μετάφραση κειμένου στα Αραβικά π. Αθανάσιος Χενείν  Δημοσιεύτηκε από τις "Αναβάσεις"

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος (451) αποτελεί μέγα θεολογικοδογματικό γεγονός της Εκκλησίας, διότι έθεσε το στέρεο και απαραβίαστο πλέον θεμέλιο της Χριστολογίας. Πρόκειται για επίτευγμα, το οποίο προετοίμαζαν αγωνιωδώς μείζονες και ελάσσονες θεολόγοι Πατέρες, τουλάχιστον επί ένα αιώνα. 

Η ριζικότητα, όμως και η αυθεντικότητα της αλήθειας του δογματικού Όρου της Συνόδου προκάλεσαν τριγμούς και θλιβερές διασπάσεις του εκκλησιαστικού σώματος, όπως είχε συμβεί και με την Α΄Οικουμενική Σύνοδο (325), ένεκα της ριζικότητας ακριβώς που είχε η ομολογία της ομοουσιότητας του Υιού προς τον Θεό Πατέρα.

Ἡ μετάσταση τῆς Θεοτόκου κατὰ τὸν Νικόλαο Καβάσιλα – Μέρος 3/4

 

Γεωργίου Βιλλιώτη, Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ

Τὴν ὕψιστη ὀδύνη ἐβίωσε, ὅταν ἵστατο παρὰ τὸν Σταυρό. Ἀκατάληπτος ἦταν ὁ πόνος Της ὅταν ἔβλεπε «τὸν πρᾶον, τὸν ταπεινὸν τῇ καρδίᾳ», «τὸν κοινὸν τῆς φύσεως εὐεργέτην» νὰ σέρνεται «ὑπὸ τῶν ἀγρίων θηρίων», νὰ γυμνώνεται, νὰ δέρεται, νὰ εὐτελίζεται καὶ νὰ ὑφίσταται τὸν «αἴσχιστον θάνατον». Καὶ ἡ ὀδύνη Της αὐτὴ γίνεται ἀκόμα μεγαλύτερη, ὅταν ἀναλογιστῇ κανεὶς ὅτι ὁ πάσχων δὲν ἐλύπησε ποτὲ κανένα, ἀλλὰ ἀντιθέτως εὐεργέτησε τὰ μέγιστα τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ἂν θρηνοῦμε -ἀναρωτιέται ὁ Καβάσιλας- γιὰ ἐκείνους ποὺ ἀδικοῦνται, πόσῳ μᾶλλον γιὰ τὸν Χριστὸ ποὺ «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν». Κανεὶς δὲν εἶχε τόσο στενὸ δεσμὸ μὲ ἄλλον ἄνθρωπο ὅσο ἡ Παρθένος μὲ τὸν Σωτῆρα. Γι’ αὐτὸ τὴν ὥρα τῶν Παθῶν ἡ θλίψη Της ἦταν «ὑπερφυὴς» καὶ «ξένη». Τέτοια ὀδύνη σὲ κανένα ἄνθρωπο δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ.  

Ἐμεῖς καὶ ἡ Ἀγάπη μας

π. Εὐσέβιος Βίττης Ἀπό τό βιβλίο: «ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ», ΕΚΔ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ».

Ἀγάπη γιὰ τὸν Ἰησοῦ καὶ διὰ τοῦ Ἰησοῦ

Ἀγάπη καθαρὴ γιὰ τὸν Ἰησοῦ καὶ ἀγάπη πρὸς τοὺς ἀνθρώπους διὰ τοῦ Ἰησοῦ ἐγγυᾶται τὴν ἀπαλλαγή της ἀπὸ κάθε ἐγωιστικὸ στοιχεῖο, χωρὶς τὴν προσδοκία ὁποιασδήποτε ὠφέλειας, ὑλικῆς ἢ πνευματικῆς ἐκ μέρους τῶν ἄλλων, ἔστω καὶ ἑνὸς «εὐχαριστῶ», ἔστω καὶ μὲ εἴσπραξη πικρίας ἀντὶ εὐγνωμοσύνης ἢ ἀκόμη καὶ προδοτικῆς συκοφαντίας γιατί αὐτὸ σημαίνει μίμηση τῆς ἀγάπης τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ ἀγάπησε πρῶτος Αὐτὸς τὴν Ἐκκλησία χωρὶς νὰ ὑπολογίση καθόλου τὸν ἑαυτὸ Του θυσιαζόμενος πρὸς χάριν της.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: ''Ζούμε στην εποχή που οι Θεολογικές σχολές βγάζουν άθεους, οι Φιλοσοφικές σχολές αγράμματους και οι Νομικές σχολές άδικους..."

''Ζούμε στην εποχή που οι Θεολογικές σχολές βγάζουν άθεους, οι Φιλοσοφικές σχολές αγράμματους και οι Νομικές σχολές άδικους..."  ~ π. Γεώργιος Μεταλληνός † 19.12.2019

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Η παραπάνω φράση του μακαριστού π. Γεωργίου Μεταλληνού αποτελεί μια βαθιά κριτική της σύγχρονης παιδείας και, ευρύτερα, του πολιτισμού μας. Δεν αφορά απλώς την εκπαίδευση, αλλά την απομάκρυνση της γνώσης από το ήθος, της θεωρίας από το βίο και της επιστήμης από τη σοφία. Η παρατήρηση αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστούμε πόσο έχουμε απομακρυνθεί από το Βυζαντινό μας παρελθόν, μια παράδοση όπου η παιδεία και η πίστη ήταν αλληλένδετες και μορφοποιούσαν τον άνθρωπο ολοκληρωμένα.

Μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν μιλᾶ γιὰ «ἠθική», προσαρμογὴ δηλαδὴ σὲ νομικούς-ἠθικοὺς κανόνες, ἀλλὰ γιὰ «ἦθος», ὡς καρπὸ τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στὸν ἄνθρωπο (Γαλ. 5, 22)

 

"Μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Διαφωτισμοῦ στὴ Δύση, κλονίσθηκαν τὰ θεμέλια τοῦ ἀμετάβλητου στὴ μεταφυσικὴ ὀντολογία. Διότι ἡ ἐπιστήμη βεβαίωσε ὅτι αὐτὸ τὸ ἀμετάβλητο δὲν ὑπάρχει. Μὲ τὴν πτώση δὲ τῆς Μεταφυσικῆς ἔπεσε καὶ ἡ ἠθική, ἀφοῦ διαλύθηκαν τὰ δῆθεν μεταφυσικὰ θεμέλιά της..

Ἡ Ὀρθοδοξία γι᾿ αὐτὸ δὲν μιλᾶ γιὰ «ἠθική», προσαρμογὴ δηλαδὴ σὲ νομικούς-ἠθικοὺς κανόνες, ἀλλὰ γιὰ «ἦθος», ὡς καρπὸ τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στὸν ἄνθρωπο (Γαλ. 5, 22 ε.). Ὁ εὐρωπαϊκὸς διαφωτισμὸς συνιστᾶ πάλη ἐμπειρισμοῦ καὶ μεταφυσικῆς (ἀριστοτελικῆς). Οἱ διαφωτιστὲς εἶναι philosophes, ἀλλὰ καὶ rationalistes.

Οἱ Ἕλληνες διαφωτιστές, μὲ πρῶτο τὸν πατριάρχη τους Ἀδ. Κοραῆ, ἦσαν στὴ θεολογία μεταφυσικοὶ καὶ μετέφεραν τὴ σύγκρουση ἐμπειριστῶν-μεταφυσικῶν στὴν Ἑλλάδα. Οἱ ὀρθόδοξοι ὅμως ἡσυχαστὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, οἱ Κολλυβάδες, παρέμεναν στὴ θεολογική τους μέθοδο ἐμπειριστές.

Η Μετάσταση της Θεοτόκου (Μέρος 3ο)

……συνέχεια απο το 2ο Μέρος

Στήν κοίμηση τῆς Θεοτόκου συνέβησαν τά πιό παράδοξα, μέ τά ὁποῖα τίμησε ὁ Υἱός τήν Παναγία Μητέρα Του. Ὁ θάνατος τῆς Παρθένου ἔγινε «παλινζωΐας μυστήριον»[1] καί «θνητότητα ἀείζωον»[2]. Ἡ Παναγία ἔγινε «ἀπαρχή τῆς ἀφθαρσίας»[3] καί ὁ τάφος της πηγή τῶν ἰαμάτων καί πάντων τῶν ἀγαθῶν γιά τούς πιστούς. Τό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς της εἶναι ἡ ἀρχή τῆς μεγαλωσύνης της. Μέ τήν μετάστασή της στούς οὐρανούς, ἡ Θεοτόκος «λαμβάνει ἀρχή τῆς δεύτερης ὕπαρξής της ἀπό Αὐτόν πού τῆς ἔδωσε τήν ἀρχή τῆς προηγούμενης ὕπαρξης. Αὐτή ἔδωσε τήν ἀρχή τῆς δεύτερης, τῆς σωματικῆς ὕπαρξης, σ᾿  Ἐκεῖνον πού δέν εἶχε χρονική ἀρχή ἡ προηγούμενη ἀθάνατη ὕπαρξή Του, ἄν καί εἶχε ἀρχή τόν Πατέρα Του ὡς αἰτία τῆς θεϊκῆς Του ὕπαρξης»[4]. 

«Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΝ ΜΝΗΜΕΙΩ ΤΙΘΕΤΑΙ ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΞ ΠΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΝ Ο ΤΑΦΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ»

(Θεολογικό σχόλιο στην Κοίμηση και Μετάσταση της Θεοτόκου)

       ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

        Η μεγάλη θεομητορική εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αποτελεί έναν  ακόμη σημαντικό σταθμό ψυχικής ευωχίας και πλούσιου πνευματικού εφοδιασμού για μας τους πιστούς, χαρακτηρίζοντάς την και αποκαλώντας την ως το «Πάσχα του Καλοκαιριού» και την οποία εορτάζουμε ανάλογα με  την οφειλόμενη τιμή προς το ιερότατο πρόσωπο της Θεομήτορος. Και δικαίως, διότι, σύμφωνα με τον ιερό υμνογράφο της εορτής, «η δόξα (της είναι) ευπρεπής θεοφεγγέσιν εκλάμπουσα χάρις». Και δεν εορτάζουμε μόνον εμείς, αλλά μαζί μας εορτάζουν, «εξουσίαι, θρόνοι, αρχαί, κυριότητες, δυνάμεις και τα Χερουβίμ και τα φικτά Σεραφείμ. Αγάλλονται γηγενείς, επί γης θεία σου δόξη κοσμούμενοι. Προσπίπτουσι βασιλείς συν αρχαγγέλοις, αγγέλοις …», ολόκληρη η δημιουργία, διότι δι’ Αυτής δεν απολυτρώθηκε μόνο ο άνθρωπος, αλλά ολόκληρη η δημιουργία, η οποία «συστενάζει και συνωδίνει άχρι του νυν» (Ρωμ.8,22), με εμάς, λόγω της αμαρτίας!

      Εορτάζουμε και πανηγυρίζουμε το θάνατό Της, την έξοδό Της από αυτόν τον κόσμο, τον οποίο αποκαλούμε κοίμηση. Με θεσπέσιους ύμνους, ύψιστης θεολογικής και ποιητικής αξίας, με υπέροχες μελωδίες  και εγκώμια, με χαρές και αγαλλίαση υμνούμε την έξοδό Της και την εις ουρανούς ανάβασή Της.

«ΜΕΤΕΣΤΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΜΗΤΗΡ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ»

 

(Εόρτιο αφιέρωμα στη μεγάλη θεομητορική εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Σύντομη θεολογική προσέγγιση της υπέρτατης συμβολής της Θεομήτορος στη σωτηρία του κόσμου)

ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - καθηγητού

       Μέσα στην σωματική και πνευματική νωχέλεια του καλοκαιριού η Εκκλησία μας προβάλει, ως μια δροσερή νοητή όαση και πνευματική ανάταση, τη μεγάλη εορτή της Παναγίας μας. Το δεκαπενταύγουστο, ή όπως το ονομάζουν πολλοί «το Πάσχα του καλοκαιριού», αποτελεί έναν σπουδαίο εορτολογικό σταθμό του εκκλησιαστικού ενιαυτού. Η κορυφαία αυτή εορτή είναι  για ολόκληρη την Ορθοδοξία και ιδιαίτερα για μας του Έλληνες, που ευλαβούμαστε τη Θεοτόκο κατά τρόπο ξεχωριστό, μια ευκαιρία να εκφράσουμε ολόθυμα την τιμή μας προς το ιερό Της πρόσωπο, κι αυτό διότι η προσωπική και εθνική μας ζωή είναι συνυφασμένη με την υψηλή σκέπη και προστασία της Μεγάλης Μάνας, του κόσμου. Μεγάλα προσκυνηματικά κέντρα της χάρης Της (Τήνος, Πάρος, Βέρμιο, κ.α.) θα γίνουν και φέτος πόλοι έλξης χιλιάδων πιστών. Ακόμα πλήθος άλλων ναών αφιερωμένοι στην σεπτή Της Κοίμηση θα πανηγυρίσουν λαμπρά και θα τιμήσουν όπως πρέπει την έξοδό Της από τον κόσμο και την είσοδό Της στην ατέρμονη αιωνιότητα και την περίλαμπρη δόξα.  

Η Μετάσταση της Θεοτόκου (Μέρος 2ο)

 

Ἡ Μετάστασις τῆς Θεοτόκου (Τζώρτζη, Ἱ. Μ. Διονυσίου).

……συνέχεια απο το 1ο Μέρος

Ἐνῶ ἀπέθανε καί ἐτάφη ἡ πάναγνος Θεοτόκος, τό σῶμα της δέν παρέμεινε στόν τάφο οὔτε «οἶδε διαφθοράν (διάλυση)» ὅπως καί τοῦ Υἱοῦ της, «Πεθαίνει (ὁ Χριστός) κατά τήν σάρκα, καί μέ τόν θάνατο καταργεῖ τόν θάνατο. Μέ τήν φθορά μᾶς χαρίζει τήν ἀφθαρσία, καί κάνει τήν νέκρωσή Του πηγή τῆς Ἀναστάσεώς Του»[1].

Η Μετάσταση της Θεοτόκου (Μέρος 1ο)

Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου (Στάρο Ναγκοριτσίνο, Σερβία).

Σύμφωνα μέ τήν πίστη, τήν λατρεία καί τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅταν ὁ Σωτήρας μας εὐδόκησε νά παραλάβη κοντά Του τήν Παναγία Μητέρα Του, τῆς ἀνήγγειλε μέ Ἄγγελο ὅτι σέ τρεῖς ἡμέρες θά μεταβῆ ἀπό τήν πρόσκαιρη ζωή  στήν αἰώνια. Ἡ Θεοτόκος τότε ἀνέβηκε στό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ὅπου συνήθιζε νά προσεύχεται, καί ἀφοῦ εὐχαρίστησε τόν Θεό, ἐπέστρεψε στήν οἰκία της καί ἑτοίμασε τά ἀπαραίτητα γιά τόν ἐνταφιασμό της.  

Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΖΟΦΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΑ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  

(θεολογικό σχόλιο στην Μεταμόρφωση του Κυρίου)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

         Η Θεία Μεταμόρφωση είναι ένα από τα τελευταία και μεγαλύτερα θαυμαστά γεγονότα της επί γης παρουσία του Χριστού, κατά το οποίο φανερώθηκε στους μαθητές Του μέρος της θείας δόξης       Του, «καθώς ηδύναντο», όπως αναφέρεται στην ευφρόσυνη ασματική ακολουθία της εορτής. Το συμβάν αυτό, όπως αναφέρουν τα Ιερά Ευαγγέλια, επισυνέβη λίγο πριν το πάθος του Κυρίου. Ήταν δε επιβεβλημένο να γίνει διότι έπρεπε η στενή ομάδα των τριών μαθητών Του (Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης), να γίνουν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες της θείας δόξης. Να πεισθούν ότι ο Διδάσκαλός τους, τον οποίο ακολούθησαν και μαθήτευσαν τα τελευταία τρία χρόνια, δεν ήταν ένας από τους συνηθισμένους ραβίνους, που αναδεικνύονταν συχνά στην ιουδαϊκή κοινωνία, αλλά ο αναμενόμενος Μεσσίας. Και όχι μόνον αυτό: Να αποκολληθούν από την λαθεμένη ιουδαϊκή αντίληψη περί του Μεσσία, η οποία ήταν συνυφασμένη με κάποια εθνική αποκατάσταση του ιουδαϊκού λαού.

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΩΣ ΠΡΟΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

     «Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν· καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς» (Ματθ.17,2).

     Η εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου αποτελεί μία από τις λαμπρότερες Δεσποτικές εορτές της Εκκλησίας μας. Δεν πρόκειται απλώς για την ανάμνηση ενός θαυμαστού γεγονότος από την επίγεια ζωή του Χριστού, αλλά για μια βαθιά αποκάλυψη του μυστηρίου του Θεανθρώπου και συγχρόνως για την προαναγγελία της δόξης που επιφυλάσσει ο Θεός σε όσους ενωθούν μαζί Του.