Ένα από τα πιο δύσκολα μυστήρια της πίστης

Ο Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα έλεγε πως κανένας Άγιος δεν πέρασε από τη ζωή χωρίς θλίψεις και δοκιμασίες.
Κι ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα μυστήρια της πίστης· να πονάς και να μη νομίζεις πως ο Θεός σε ξέχασε.
Γιατί ο Σταυρός δεν είναι η απουσία Του. Είναι η σιωπηλή παρουσία Του μέσα στη δοκιμασία.
Ο Χριστός δεν μας υποσχέθηκε δρόμο χωρίς αγκάθια. Μας έδειξε πρώτος τον δρόμο του Σταυρού.
Κι όταν η ζωή βαραίνει στους ώμους μας, ας μη ρωτάμε μόνο «γιατί;».
Ας ψιθυρίζουμε μέσα από τα δάκρυά μας:

Ὁ Θεὸς ἐργάζεται πολὺ ὑπομονετικά, εἶναι ἀνάγκη νὰ περιμένεις...

Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης 

«Ἀξίζει γιὰ μερικὰ πράγματα νὰ περιμένεις. Εἶναι ἀνάγκη νὰ περιμένεις. Ἐργάζεται ὁ Θεός. Μόνο ποὺ ἔχει τοὺς δικούς του ρυθμούς. Ὁ Θεὸς ἐργάζεται πολὺ ὑπομονετικά. Κι ἡ φύση τὸ ἴδιο κάνει. Ἕνα λουλουδάκι θ’ ἀνθίσει ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα του. Ὅλα αὐτὰ ἀλλάζουν, ἀλλὰ σὲ πολὺ διαφορετικοὺς ρυθμοὺς ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἔχει συνηθίσει ἡ τρελὴ κοινωνία μας. Αὐτὸ τὸ τρέξιμο, αὐτὸς ὁ πανικὸς ἡ ταραχὴ ποὺ μᾶς κάνει ὅλους τόσο πολὺ βιαστικούς, ἀφήνουν τὸν Θεὸ ἀμέτοχο. Ὁ Θεὸς δὲν μπαίνει σ’ αὐτοὺς τοὺς τρελοὺς ρυθμούς μας. Κινεῖται στοὺς ρυθμοὺς τῆς δικῆς του ἀγάπης καὶ τῆς δικῆς του ὑπομονῆς».

Το θέλημα του Θεού είναι για τα πάντα!

Το θέλημα του Θεού είναι για τα πάντα! Αν τυφλωθούμε, τυφλωνόμαστε. Είθε ο Θεός να μας δώσει την υπομονή να υπομείνουμε αυτή την τύφλωση. Καρκίνος, καρκίνος, τι θα υποφέρουμε λοιπόν για τις αμαρτίες μας; Αμαρτήσαμε, μοιχεύσαμε, και έτσι πληρώνουμε για τις αμαρτίες μας, και έτσι σαπίζουμε, καθαριζόμαστε. Για όλα τα πράγματα, δόξα τω Θεώ! Λοιπόν, δεν θα ζήσουμε για δύο αιώνες. Είναι καιρός να ετοιμαστούμε να πάμε σπίτι. Μην σκέφτεστε, μην φοβάστε τον θάνατο. Μόνο οι αμαρτωλοί φοβούνται τον θάνατο.

Ἡ πελώρια δύναμις

Ἡ ὑπομονή στό κακό καί ἡ ταπείνωσις ἐν ὀνόματι τῆς πίστεως στόν Χριστό, εἶναι μία πελώρια δύναμις ἐναντίον τοῦ κακοῦ πού κυριαρχεῖ στόν κόσμο.

Διά τῆς ὑπομονῆς πολλῶν ἁπλοϊκῶν χριστιανῶν, ἡ παντοδυναμία καί δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ συντρίβει τίς πύλες τοῦ ἄδου μέ τήν δύναμι τῆς ὁρατῆς καί ἀοράτου Ἐκκλησίας.

ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ  ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ 

Θά πλη­ρώσουμε μέ πόνο, ὅσα κάποτε στήν κοσμική μας ζωή ἀπολαύσαμε μέ ἡδονή

Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι γιά τήν παρουσία τῆς ὑπομονῆς στήν ζωή μας, διότι κατ᾿ἀρχήν, πρίν νά ἔλθουμε στόν δρόμο τοῦ Θεοῦ καί στούς κόπους τῆς σωτηρίας μας, ἐκάναμε καί ἐμεῖς τά ἔργα τοῦ κόσμου, βαδίζοντας στήν παρανομία καί βασανίζοντας τούς ἄλλους καί, ἔτσι, ἔχουμε τώρα ὑποχρέωσι νά ὑπομένουμε. Τώρα πρέπει νά πληρώσουμε κάνοντας ὑπομονή γιά τά ὅσα ἐκάναμε στό παρελθόν, γιά ν᾿ ἀποκτήσουμε ἔτσι τήν ἐν Χριστῷ σωτηρία μας. Ἔτσι, τώρα θά πλη­ρώσουμε μέ πόνο, ὅσα κάποτε στήν κοσμική μας ζωή ἀπολαύσαμε μέ ἡδονή.

ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ  ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ 

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ: Η ΥΠΟΜΟΝΗ (66)

 «Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

388. Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι γιά τήν παρουσία τῆς ὑπομονῆς στήν ζωή μας, διότι κατ᾿ἀρχήν, πρίν νά ἔλθουμε στόν δρόμο τοῦ Θεοῦ καί στούς κόπους τῆς σωτηρίας μας, ἐκάναμε καί ἐμεῖς τά ἔργα τοῦ κόσμου, βαδίζοντας στήν παρανομία καί βασανίζοντας τούς ἄλλους καί, ἔτσι, ἔχουμε τώρα ὑποχρέωσι νά ὑπομένουμε. Τώρα πρέπει νά πληρώσουμε κάνοντας ὑπομονή γιά τά ὅσα ἐκάναμε στό παρελθόν, γιά ν᾿ ἀποκτήσουμε ἔτσι τήν ἐν Χριστῷ σωτηρία μας. Ἔτσι, τώρα θά πλη­ρώσουμε μέ πόνο, ὅσα κάποτε στήν κοσμική μας ζωή ἀπολαύσαμε μέ ἡδονή.

Υπάρχουν άνθρωποι που χαμογελούν αλλά μέσα τους κλαίνε

Μέσα από μηνύματα εδώ στη σελίδα, από απλούς ανθρώπους βλέπω πόνο. Βλέπω δοκιμασίες. Βλέπω σταυρούς. Και μετά κοιτάζω τις φωτογραφίες τους και χαμογελούν. Και στέκομαι και σκέφτομαι: Τι περνάνε αυτοί οι άνθρωποι και όμως χαμογελούν; Πόσα κουβαλούν μέσα τους και δεν φαίνεται τίποτα.
Πόσες νύχτες έκλαψαν σιωπηλά και το πρωί βγήκαν στον κόσμο σαν να μην συνέβη τίποτα.
Σήμερα για αυτούς θέλω να γράψω.

Η ένωση με τον Χριστό δεν αλλάζει τα πράγματα γύρω μας, αλλά αλλάζει εμάς τους ίδιους...

Βυθιζόμαστε κάποιες φορές στο σκοτάδι του δικού μας προσωπικού Άδη όπως ο Ιωνάς βρέθηκε στην κοιλία του κήτους. Ο πόνος, το αδιέξοδο και η οδύνη μοιάζουν με μια ασφυκτική φυλακή, όμως αυτή ακριβώς η κατάσταση μπορεί να γίνει ένας τόπος συνάντησης.
Μέσα από τη βαθιά θλίψη του, ο Ιωνάς στράφηκε στον Θεό:

Γέροντα, όλο υπομονή και υπομονή μου λέτε...

- Γέροντα, όλο υπομονή και υπομονή... δεν μπορώ άλλο, όλο υπομονή μου λέτε να κάνω. Μού 'ρχεται να τα βροντήσω όλα κάτω και να βγάλω μια κραυγή.. μια κραυγή.. να ακουστώ παντού.
Και ακούς τον γλυκύτατο Άγιο Γέροντα Κύριλλο, όλο αγάπη, με συμπάσχουσα καρδιά και το χαρακτηριστικό του μειδίαμα, χαμηλόφωνα να σου λέει :

Υπομονή και Υπομονή.

Η ζωή είναι δύσκολη, είναι απαιτητική, αλλά πρέπει να ζήσουμε. Πρέπει να περπατήσουμε το μονοπάτι της ζωής, κουβαλώντας τον δικό μας σταυρό σε αυτό το μονοπάτι. Πόση υπομονή χρειάζεται! Υπομένουμε τις δικές μας ασθένειες και αδυναμίες, και μετά εκείνες των κοντινών και των μακρινών. Πρέπει να μάθουμε να ανεχόμαστε τον εαυτό μας, να ανεχόμαστε τους άλλους. Και όλα αυτά είναι ο σταυρός, που μας εκπαιδεύει για τη Βασιλεία των Ουρανών, για την αιώνια ζωή, για την αιώνια χαρά.

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησέ μας!

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιάνκιν).

Ἕνα μόνο χρειάζεται

(ἀπό την νέα ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, Ἕνα μόνο χρειάζεται) 

Στόν καιρό τῶν δοκιμασιῶν νά περιμένεις τήν εἰρήνη καί στόν καιρό τῆς εἰρήνης νά ἑτοιμάζεσαι γιά δοκιμασίες. Στήν πρόσκαιρη ζωή μας οἱ εἰρηνικές καταστάσεις ἐναλλάσσονται μέ τίς θλιβερές. Ἀκόμα καί οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ δέν ἦταν ἀπαλλαγμένοι ἀπ’ αὐτές τίς ἐναλλαγές.
Ἐσύ, ὅμως, θέλεις νά βρεῖς ἕναν καινούργιο δρόμο δίχως θλίψεις. Τέτοιος δρόμος δέν ὑπάρχει… Ἕνα μόνο μέσο ὑπάρχει γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν θλίψεων: ὑπομονή μέ προσευχή.
Ὁ χρόνος θαρρεῖς πώς ἔχει φτερά καί πετάει. Πόσο σύντομη εἶναι ἡ παρούσα ἐπίγεια ζωή μας μπροστά στή μελλοντική καί αἰώνια ‒σάν ἕνας κόκκος ἄμμου στή θάλασσα! Καί ὅμως, πολύ λίγο σκεφτόμαστε τήν αἰωνιότητα, πολύ λίγο ἑτοιμαζόμαστε γι’ αὐτήν. Ναί, εἴμαστε κολλημένοι στά ἐπίγεια καί ξεχνᾶμε αὐτό τό «ἕνα» πού χρειάζεται… Κύριε, δῶσε μου τή μνήμη τοῦ θανάτου!

ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΥΠΟΜΟΝΗ

«Ελεεινός και ταλαίπωρος είναι αυτός που δεν απέκτησε υπομονή, επειδή για τέτοιους ανθρώπους εξαπέλυσε τα «ουαί» η θεία Γραφή. Αλίμονο, λέει, σ’ αυτούς που έχουν χάσει την υπομονή. Πραγματικά, λοιπόν, πραγματικά, αλίμονο σ’ αυτόν που δεν έχει υπομονή, διότι ένας τέτοιος άνθρωπος μεταφέρεται εδώ και κει, όπως ένα φύλλο από τον αέρα. Δεν ανέχεται προσβολή, στις θλίψεις λιποψυχεί.

Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι εύκολος στις φιλονεικίες, μεμψίμοιρος στην υπομονή και αντιρρησίας στην υπακοή. Στις προσευχές είναι οκνηρός και στις αγρυπνίες κατακουρασμένος. Στις νηστείες είναι σκυθρωπός και στην εγκράτεια απρόσεκτος. Στις αποστολές είναι απρόθυμος και στις εργασίες κακός εργάτης. Στην πονηρία είναι αξεπέραστος και στις ενέργειές του αυταρχικός. Στις λογομαχίες είναι ανδρείος και στην ερημική ζωή αδύνατος.

Χωρίς υπομονή ...

«Χωρίς υπομονή,

οι περιστάσεις και οι θλίψεις

βασανίζουν διπλά»

 (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

fotodotes

Τό ὅτι συμβαίνουν λοιπόν θλίψεις, σημαίνει δύο πράγματα:

❈ Γιατί συμβαίνουν οἱ θλίψεις στήν ζωή μας; Διότι ἔχουμε πολλές ἁμαρτίες. Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος: "ἄν δέν ἔχεις ἁμαρτίες ἤ ἄν δέν ἔχεις καμιά ἁμαρτία καί ἔχεις θλίψεις, πάλι νά χαίρεσαι γιατί κάνεις καταθέσεις στόν οὐρανό".
Τό ὅτι συμβαίνουν λοιπόν θλίψεις, σημαίνει δύο πράγματα: εἴτε ξεχρεώνουμε ἁμαρτίες, εἴτε ἄν δέν ἔχουμε ἁμαρτίες - πού ποιός δέν ἔχει! - κάνουμε καταθέσεις στόν οὐρανό, ὅπου θά βροῦμε πολύ μεγάλη δόξα.
Ξεχρεώνουμε ἁμαρτίες βεβαίως, ἐφόσον κάνουμε ὑπομονή καί δέν ἀντιστεκόμαστε στόν Θεό καί δέν λέμε:

Ὑπομονὴ εἶναι ὁ Χριστός!

  Στὴν ἐποχὴ τῆς ταχύτητας καὶ τοῦ αὐτοματισμοῦ ποὺ ζοῦμε, καλοί μου φίλοι, τὴν ἐποχὴ τοῦ «τώρα», ὅπως θὰ τὴν λέγαμε διαφορετικά, ὄχι δὲν ταιριάζει ἡ ὑπομονή! Τὴν ὁποία ἀντιστρατεύεται πλήρως! Ἐξάλλου σήμερα ὅλα ἐκεῖ κατατείνουν. Στὸ νὰ χάσουμε τὴν ὑπομονή μας! Ἐκείνη ποὺ εἶναι ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς ζωῆς μας, αὐτὸ τοῦτο τὸ μέλλον μας, ἀλλὰ καὶ ἡ ἴδια ἡ σωτηρία μας. Καὶ γιατί ὅλα αὐτά; Ἁπλούστατα ἐπειδὴ ἡ ὑπομονὴ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός! Δηλαδή; Ἀλλ’ ἂς πάρουμε τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά τους …

ΥΠΟΜΟΝΗ, ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ

Αν κάποιος θέλει ν’ αρχίσει από κάπου πνευματικά, αν επιθυμεί να προχωρήσει δυναμικά κι επιτυχημένα στον πνευματικό του αγώνα, αλλά κι αν στοχεύει να μείνει όρθιος στη ζωή, εν τέλει αν θέλει να σωθεί, μ’ έναν πολύ σπουδαίο τρόπο θα το κατορθώσει: Με την υπομονή! Γιατί αυτή ακριβώς είναι το θεμέλιο των αρετών και η κορωνίδα των κατορθωμάτων.

Τούτη είναι η σαφής, κατηγορηματική, αλλά και τόσο τεκμηριωμένη θέση των Πατέρων της Εκκλησίας μας στο θέμα! Μια θέση που την στηρίζουν σ’ ένα πλήθος χωρίων της Αγίας Γραφής, στο υπόδειγμα της υπομονής που είναι ο ίδιος ο Κύριος ο οποίος τα πάντα υπέμεινε, ως και τον Σταυρό ακόμη, για τη σωτηρία μας, αλλά και στα καταπληκτικά παραδείγματα όλων των Αγίων, ως και στα δικά τους βιώματα, γιατί κι αυτοί Άγιοι είναι!

Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ. Πνευματικό αλφάβητο: Υ. Υπομονή.

Υπομονή

«Υπομονής έχετε χρείαν, ίνα το θέλημα του Θεού ποιήσαντες κομίσησθε την επαγγελίαν» (Εβρ. 10. 36). Αυτοί που υπομένουν αγόγγυστα και με καρτερία τα πάντα, μένουν πιστοί στο θέλημα του Θεού. Κι αυτοί που μένουν πιστοί στο θέλημα του Θεού, θα πάρουν την αμοιβή που υποσχέθηκε Εκείνος: τη βασιλεία των ουρανών. Γι’ αυτό κι εσύ «μη νικώ υπό του κακού, αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν… Μηδενί κακόν αντί κακού αποδιδόντες· προνοούμενοι καλά ενώπιον πάντων ανθρώπων· μη εαυτούς εκδικούντες, αγαπητοί, αλλά δότε τόπον τη οργή· γέγραπται γαρ· εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω, λέγει Κύριος» (Ρωμ. 12. 21, 17, 19). Στον Κύριο ανήκει η κρίση και η καταδίκη όσων σε αδικούν. Σε σένα η καλοσύνη και η μακροθυμία. Στον Κύριο ανήκει η τιμωρία και η πάταξη του κακού. Σε σένα η ανεξικακία και η υπομονή.

Η υπομονή στις θλίψεις και τις αδικίες

 Γέροντες

Γέροντας Ζωσιμάς της Σιβηρίας

 Ο γέροντας Ζωσιμάς διηγήθηκε κάποτε το ακόλουθο περιστατικό:

– Άκουσα από κάποιον ενάρετο και διακριτικό ηγούμενο, ότι στο μοναστήρι του ζούσε ένας αδελφός, που πήγαινε συχνά στο σιδηρουργό της μονής, μοναχό κι αυτόν, και τον παρακαλούσε επίμονα να του φτιάξει σιδερένιες αλυσίδες. Ήθελε να τις τυλίξει στο σώμα του, κάτω από τα ρούχα, και με τη σωματική αυτή ταλαιπωρία να ευαρεστήσει, όπως νόμιζε, το Θεό και να σώσει την ψυχή του.

ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΠΙΜΟΝΗ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ

 

Ψυχοφελή

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου

ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ

ΕΠΙΜΟΝΗ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ

–Γέροντα, μερικὲς φορές, ὅταν παρακαλῶ τὸν Θεὸ νὰ γίνη κάτι καὶ δὲν γίνεται, ἀναρωτιέμαι: «Ἄραγε ὁ Θεὸς ἀκούει τὴν προσευχή μου;».

–  Τὸ  «ἄραγε»  σημαίνει  ὅτι  ἀμφιβάλλεις  γιὰ  τὴν  ἀγάπη  τοῦ  Θεοῦ,  κι ἔτσι ἀκυρώνεις τὴν αἴτησή σου τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ τὴν καταθέτεις, ὁπότε χάνεις καὶ τὴν σειρὰ προτεραιότητος.  

Η πολυχρόνια υπομονή...

«Η πολυχρόνια υπομονή οδηγεί στην ταπείνωση.
Η ταπείνωση οδηγεί στην υγεία της ψυχής.
Η υγεία της ψυχής στη γνώση του Θεού.
Η γνώση του Θεού, στην αγάπη του Θεού.
Και τέλος, η αγάπη του Θεού, στη χαρά του Θεού, τη γλυκύτερη όλων»

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος