Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου
Ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τοῦ ἀπόλυτου μηδενισμοῦ. Οἱ θετικὲς ἀξίες ἀποδομοῦνται, τὰ παραδοσιακὰ πρότυπα γελοιοποιοῦνται, ἀκόμη καὶ ἡ διάκριση ἀνάμεσα στὸ καλὸ καὶ τὸ κακὸ θεωρεῖται ξεπερασμένη. Ὁ Νίτσε εἶχε προβλέψει ὅτι ὁ «θάνατος τοῦ Θεοῦ» θὰ προκαλέσει τὸν εὐρωπαϊκὸ μηδενισμὸ καὶ τόσο ἡ βιομηχανία τοῦ θεάματος ὅσο καὶ ἡ ὑλιστικὴ ἐπιστήμη ἐπιμένουν νὰ τὸν δικαιώσουν. Μπορεῖ διάσημοι καλλιτέχνες καὶ ἐπιστήμονες νὰ πιστεύουν στὸ Θεὸ ἢ ἔστω νὰ ἀρνοῦνται τὸν ὑλισμό, ὡστόσο τὸ ρεῦμα ποὺ ἐπικρατεῖ σὲ τέχνες καὶ ἐπιστῆμες εἶναι ὁ ὑλισμὸς καὶ ἡ ἀθεΐα, ἴσως γιατί αὐτὸ ἐπιθυμοῦν τὰ μεγάλα συμφέροντα. Κι ὅμως ἡ δυτικὴ ἐπιστήμη δείχνει ὅτι χάνει τὴ μεγάλη ἀναμέτρηση ποὺ θὰ ἀποδείκνυε τὴν ὁριστικὴ νίκη τῆς ὕλης πάνω στὸ Θεὸ καὶ τὸ πνεῦμα. Δὲν μπορεῖ νὰ δημιουργήσει ἕνα ζωντανὸ κύτταρο στὸ ἐργαστήριο κι ἔτσι ἀδυνατεῖ νὰ ἀποδείξει ὅτι ἡ ἐξέλιξη βασίστηκε σὲ τυχαίους συνδυασμοὺς χημικῶν ἑνώσεων χωρὶς ἀνώτερη ἐπέμβαση καὶ σχεδιασμό!









