Ἀπὸ βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου
«Ἡ Ζωντανὴ Παρουσία τοῦ Θεοῦ στὸν Κόσμο καὶ ἡ τρέλλα τῆς ἀπιστίας» (σελ. 5-10)
Τὸ θέμα μὲ τὸ ὁποῖο ἀσχολούμεθα στὶς συγκεντρώσεις μας αὐτές, στὸ μάθημα αὐτὸ τοῦ Ἀνωτέρου Κατηχητικοῦ Σχολείου, εἶνε πελώριο.
Ὑπάρχουν πολλὰ θέματα στὸν κόσμο, ἀλλὰ τὸ βασικότερο καὶ σπουδαιότερο εἶνε ἡ Πίστις μας. Ἡ Πίστη σ᾽ Ἕνα Θεὸ Πατέρα Παντοκράτορα.
Εἶνε γεμάτος ὁ κόσμος ἀπὸ ἀποδείξεις τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ.
Μερικοὶ λένε ὅτι δὲν χρειάζεται αὐτὸ τὸ θέμα ἀποδείξεις. Καὶ ἔχουν κατὰ κάποιο τρόπο δίκαιο.
Γιὰ νὰ δοῦμε, ποῖοι εἶνε αὐτοὶ ποὺ λένε ὅτι δὲν χρειάζονται ἀποδείξεις γιὰ τὴν ὕπαρξι τοῦ Θεοῦ καὶ ποῦ στηρίζονται.
Αὐταπόδεικτη ἡ ὕπαρξι τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο
Τὸ θέμα ὅτι ὑπάρχει Θεὸς εἶνε τόσο δυνατὸ ἀπὸ μόνο του καὶ λάμπει τόσο πολὺ αὐτὴ ἡ ἀλήθεια μέσα στὸν ἄνθρωπο ποὺ δὲν ἔχει διαφθαρεῖ, ὥστε δὲν χρειάζονται ἄλλες ἀποδείξεις, ὅπως λόγου χάρι, δὲν χρειάζεται νὰ γράψη κανεὶς βιβλίο, γιὰ νὰ ἀποδείξη ὅτι ὑπάρχει ἥλιος. Θὰ ἦταν αὐτὸ ἀνόητο, γιατί τὸν ἥλιο τὸν βλέπουμε, τὸν αἰσθανόμαστε καὶ οἱ ἀκτῖνες του φτάνουν ἀπὸ ἰλιγγιώδη ἀπόστασι στὴ γῆ καὶ μᾶς θερμαίνουν.
Ὅπως λοιπὸν δὲν χρειαζόμαστε ἀποδείξεις γιὰ τὴν ὕπαρξι τοῦ ἡλίου, ἀλλὰ μόνο ἐξετάζουμε τὸν ἥλιο γιὰ νὰ δοῦμε τὶς ἐνέργειες του καὶ τὶς ἰδιότητές του, ἔτσι δὲν χρειαζόμαστε καὶ ἀποδείξεις γιὰ τὴν ὕπαρξι τοῦ Θεοῦ.
Ὅπου νὰ γυρίσουμε τὰ βλέμματά μας στὸν οὐρανό, στὴν γῆ, στὶς θάλασσες, στοὺς ποταμούς, στὰ ζῶα, στὰ φυτά, στὸν ἄνθρωπο, ὅλα μὲ τὸ δικό τους στόμα φωνάζουν ὅτι ὑπάρχει Θεός. Γι᾿αὐτὸ λένε μερικοὶ ὅτι εἶνε χαμένος καιρὸς ν᾿ἀσχολούμεθα μ᾿ἕνα θέμα ποὺ εἶνε αὐταπόδεικτο καὶ ἔχουν δίκαιο. Ἐν τούτοις ὅμως στὴν γενεά μας τὴν ἄπιστη καὶ διεφθαρμένη, εἶνε ἀνάγκη νὰ παρουσιάσουμε μερικὲς ἀπ᾽αὐτές.
Μυστήρια ἄλυτα στὸν φυσικὸ κόσμο,
ποὺ δὲν ἀμφισβητοῦνται
Ὁ κόσμος εἶνε ὁρατὸς καὶ ἀόρατος. Εἶνε φυσικὸς καὶ ὑπερφυσικός.
Ὑπερφυσικὸς κόσμος εἶνε ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία. Εἶνε ἡ Πίστις μας. Εἶνε τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀλλὰ ἄραγε ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει μόνο ἀόρατα πράγματα, ὅπως εἶνε ὁ Θεός, ἡ ψυχή, οἱ ἄγγελοι, οἱ δαίμονες; Ὄχι, ἔχει καὶ ὁρατά, ἔχει καὶ ἀόρατα.
Μιὰ σχετικὴ ἔρευνα ἀπέδειξε ὅτι μυστήρια ὑπάρχουν, ὄχι μόνο στὸν ὑπερφυσικὸ κόσμο, ἀλλὰ καὶ στὸ φυσικό. Θέλετε παραδείγματα;
Τέσσερα-πέντε παραδείγματα θὰ σᾶς ἀναφέρω, γιὰ νὰ ἀπαντήσω στὰ πῶς, στὰ μυστήρια ποὺ ζητοῦν νὰ λύσουν μερικοί.
Ἡ ἀστρονομία, καταπληκτικὴ ἐπιστήμη, ποὺ ἐξετάζει τὸν ἥλιο καὶ τ᾿ἄστρα τ᾿οὐρανοῦ. Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ λαμπρότερα ἄστρα, ποὺ εἶνε ἀναρίθμητα καὶ τρισαναρίθμητα εἶνε ὁ ἥλιος. Μολονότι αὐτὸς φαίνεται σὲ μᾶς ὡς ὁ μεγαλύτερος ἀστέρας, ἐντούτοις εἶνε πολὺ μικρός, συγκρινόμενος μὲ ἄλλους ἀστέρας, μὲ ἄλλους ἥλιους, ποὺ εἶνε ἑκατομμύρια καὶ δισεκατομμύρια καὶ κινοῦνται μέσα στὸ ἄπειρο.
Ὁ ἥλιος εἶνε μυστήριο μεγάλο. Τὸν βλέπετε; Χιλιάδες χρόνια ὑπάρχει. Ἄλλοι λένε ὅτι φωτίζει τὴν γῆ 10.000 χρόνια καὶ ἄλλοι φυσικοὶ 1.000.000 χρόνια.
Πῶς δὲν σβήνει; Ἀδύνατον ν᾿ἀπαντήση ἡ Ἐπιστήμη. Ἐδῶ ἕνα καντήλι ἔχεις καί, ἅμα σωθῆ τὸ λάδι, σβήνει. Μιὰ λάμπα ἔχεις καί, ἅμα τελειώση τὸ πετρέλαιο σβήνει. Ἕνα κερὶ ἔχεις καὶ λιώνει, καίεται καὶ σβήνει. Φωτιὰ ἀνάβει τὴν νύχτα στὸ σπίτι του ὁ φτωχὸς ἄνθρωπος καί, ἅμα δὲν τὴν τροφοδοτήσι μὲ ξύλα, σβήνει.
Ὁ ἥλιος μὲ τί καίει, μὲ ξύλα, μὲ βενζίνη, μὲ πετρέλαιο, μὲ τί; Πῶς; Τώρα τελευταία διατυπώθηκε μιὰ θεωρία, ὅτι τάχατες τὸ λύσαν τὸ πρόβλημα οἱ ἐπιστήμονες, ἀλλὰ τὰ πῶς δὲν λύθηκαν.
Εἶπαν ὅτι γίνονται συνεχεῖς ἐκρήξεις, μέσα στὸν φλοιό, μέσα στὸ βάθος τοῦ ἥλίου, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν λεγομένη πυρηνικὴ ἐνέργεια. Ἀλλὰ πῶς;
Θέλετε ἄλλα; Τοὺς ρωτᾶς τί εἶνε ὁ ἡλεκτρισμός, ἀλλὰ τίποτε δὲν ἀπαντοῦν. Τοὺς ρωτᾶς τί εἶνε ὁ μαγνητισμὸς καὶ πῶς; ἐκτὸς ἀπὸ τὴν περιγραφὴ τίποτε δὲν μᾶς λένε. Τοὺς ρωτᾶμε, τί εἶνε ἡ ἕλξις; Λένε οἱ φυσικοί, οἱ ἀστρονόμοι στὰ παιδιὰ ὅτι ὑπάρχει μιὰ ἀόρατος ἕλξις, μιὰ ἀόρατη κλωστή ποὺ ἑνώνει τὰ ἑκατομμύρια, τὰ δισεκατομμύρια τῶν ἀστέρων, τὰ ἄπειρα. Πῶς εἶνε, πῶς γίνεται ἡ ἕλξις, δὲν μᾶς ἀπαντοῦν.
Τί κάνει ἡ Ἐπιστήμη; Ὅπως ἀπαντᾶ ἡ φιλοσοφία, ἡ ἐπιστήμη περιγράφει, δὲν ἐξηγεῖ.
Περιγράφει λεπτομερῶς γιὰ τὸ καθένα, ἀλλὰ ὅταν τὴν ρωτήσουμε νὰ μᾶς δώση λεπτομερεῖς ἐξηγήσεις, ὅταν τὴν ρωτήσουμε νὰ μᾶς ἐξηγήση, τὸ πῶς, ἀφήνει ἀναπάντητο τὸ ἐρώτημα. Καὶ βλέπουμε φυσικοὺς καὶ ἐπιστήμονας πολυφθόγγους νὰ μένουν καὶ αὐτοὶ «ἰχθύος ἀφωνότεροι».
Ἐνθυμοῦμαι ὅτι περιώδευα κάποτε τὴν Εὔβοια καὶ συναντήθηκα μ᾿ἕναν γεωπόνο, ὁ ὁποῖος σπούδασε στὰ Πανεπιστήμια τοῦ Βερολίνου καὶ ἦταν ὑπερήφανος καὶ ἐγωϊστὴς καὶ δὲν ἥθελε νὰ πῆ τὴν λέξι «Θεός», μόνο ἔλεγε συνεχῶς «ἡ φύσις», «ἡ φύσις». Ἔχουν σβήσει τὴν λέξι «Θεός», ἀπὸ τὸ στόμα τους καὶ ἀπὸ τὰ βιβλία τους, γιατὶ ντρέπονται, καὶ λένε μόνο «ἡ φύσις».
Ἡ φύσις εἶνε κάτι ἀόριστο, ποὺ δὲν ἀποδίδει τὴν πραγματικότητα. Οἱ ψευτοεπιστήμονες, οἱ μικροὶ καθηγηταὶ τῶν φυσικῶν μαθημάτων, δὲν καταδέχονται γιὰ νὰ ποῦν τὴν λέξι Θεὸς καὶ λέγουν ἡ φύσις. Ἐνῶ οἱ μεγάλοι φυσικοὶ καὶ μαθηματικοί, οἱ κολοφῶνες τῆς ἐπιστήμης, ἄξιοι παντῶς σεβασμοῦ, ὑποκλίνονται πρὸ τοῦ μεγαλείου τῆς Θρησκείας μας καὶ λένε μὲ εὐλάβεια τὴν λέξι «Θεός».
Κουβεντιάζαμε στὸ δρόμο, μ᾿αὐτὸν τὸν γεωπόνο καὶ μοῦ ἔλεγε· «Ἐγὼ δὲν πιστεύω καὶ δὲν παραδέχομαι τίποτε».
Τότε τοῦ ἀνέφερα ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, τὸ ὁποῖο συχνὰ ἀναφέρω εἰς τὰ μαθήματά μου, τὸ λέω καὶ ἐδῶ.
Κοιτάξτε τὸ χῶμα. Σ᾿αὐτὸ ἔχουν τὶς ρίζες τους διάφορα δένδρα. Τὸ ἕνα εἶνε πορτοκαλιά, τὸ ἄλλο λεμονιά, τὸ ἄλλο ροδακινιά, τὸ ἄλλο ἐλιά, καὶ διάφορα ἄλλα δένδρα. Ὅλα ἔχουν τὶς ρίζες τους στὸ ἴδιο χῶμα καὶ ρουφᾶνε νερό. «Ἒ λοιπόν», λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «σὲ ἐρωτῶ. Πῶς τὸ νερὸ στὴν ἐλιὰ γίνεται λάδι;» Οὔτε μπόρεσε οὔτε θὰ μπορέση ποτὲ νὰ ἀπαντήση ἡ ἐπιστήμη.
Θεέ μου, Θεέ μου, τί μυστήρια ἔχει αὐτὸς ὁ κόσμος. Ἡ ρίζα τῆς ἐλιᾶς, ρουφάει νερὸ καὶ τὸ κάνει λάδι. Ἡ ρίζα τῆς κληματαριᾶς ρουφᾶ νερὸ καὶ τὸ κάνει κρασί. Ἡ λεμονιὰ ρουφᾶ νερὸ καὶ τὸ κάνει λεμόνι. Ἡ πορτοκαλιὰ ρουφᾶ νερὸ καὶ τὸ κάνει πορτοκάλι. Ποικιλία εἰδῶν. Ἂν ἀφήσουμε τὰ δένδρα καὶ πᾶμε στὰ φυτά, θὰ δοῦμε τὸ ἴδιο μυστήριο νὰ ἐπαναλαμβάνεται. Ρουφάει νερὸ ἡ ρίζα καὶ γίνεται πατάτα καὶ γίνεται ντομάτα καὶ γίνεται μελιτζάνα, πῶς;
Φωνάζουν οἱ γεωργοί, δὲν τοὺς κατηγορῶ, ἔχουν τὰ δίκαιά τους, ὅλα τὰ σκέπτονται, ἀλλὰ αὐτὸ ποτέ τους δὲν τὸ σκέπτονται. Πῶς γίνεται αὐτὴ ἡ πατάτα; Ἄντε λοιπόν, φτιάξε πατάτα, ἄπιστε. Κάνε μιὰ ρίζα ἀπὸ τὴν ποικιλία αὐτῶν τῶν φυτῶν ποὺ ὑπάρχουν στὸν κόσμο.
Θέλετε νὰ φύγουμε ἀπὸ τὰ δένδρα καὶ τὰ φυτὰ καὶ νὰ πᾶμε στοὺς σπόρους; Πῶς ἕνας μικρὸς σπόρος γίνεται ἕνα τεράστιο δένδρο; Ἄντε νὰ τὸ ἐξηγήσης.
Θὲς ἄλλο; Δὲς τὰ ἀποδημητικὰ πουλιά, δὲς τὰ χελιδόνια ποὺ ἔρχονται τὴν Ἄνοιξι. Πετοῦν ἀπὸ πολὺ μακριὰ καὶ ἔρχονται στὸ ἴδιο μέρος, στὶς ἴδιες τους τὶς φωλιές. Ἔχουν βάλει δακτυλίδια στὰ πόδια τῶν πουλιῶν καὶ τὰ βλέπουν νὰ ἔρχονται στὸ ἴδιο μέρος.
Σὲ ποιά Σχολὴ τῆς ἀεροπορίας ἐφοίτησαν; Στὴν Σχολὴ τοῦ Θεοῦ. Ἄντε τώρα νὰ λύσης τὸ φαινόμενο αὐτό.
Οἱ ἀεροπόροι χάνουν πολλὲς φορὲς τὸν προσανατολισμό τους. Ὅπως ἕνας νεαρὸς ἀεροπόρος προχθές, 25 ἐτῶν, ἔχασε τὸν προσανατολισμό του, πάνω ἀπὸ τὴν Μυτιλήνη καὶ ἔπεσε στὰ βράχια καὶ σκοτώθηκε. Αὐτὰ τὰ ἀποδημητικὰ πτηνά, ποῦ ἐσπούδασαν καὶ μποροῦν νὰ διανύουν τεράστιες ἀποστάσεις, χωρὶς νὰ χάνουν τὸν προσανατολισμό τους καὶ νὰ ἔρχονται στὶς ἴδιες τους φωλιές; Ἂς μᾶς τὸ ἐξηγήσουν οἱ ἄπιστοι.
Πῶς λοιπὸν τὸ ἕνα, πῶς τὸ ἄλλο; Θέλεις νὰ σοῦ ἀναφέρω ἕνα ἀκόμη παράδειγμα;
Τὸ μυρμήγκι ξέρετε ὅτι ἔχει ἀσύρματο; Οἱ δυὸ κεραῖες ποὺ ἔχει στὸ κεφάλι του εἶνε ἀσύρματος. Ἄντε τώρα, νὰ τὸ ἐξηγήσης καὶ αὐτό.
Θέλεις κι ἄλλο; Ἡ μέλισσα πετάει ἀπὸ λουλούδι σὲ λουλούδι, παίρνει τὸν ἀνθὸ καὶ τὸν κάνει μέλι. Ἄντε τώρα, ἐσὺ ὁ ἐργοστασιάρχης, ὁ ἐπιστήμονας, ὁ μεγάλος καὶ ὑψηλός, νὰ πάρης τὸν ἀνθὸ καὶ νὰ κάνης μέλι.
Συνεχίζεται
