ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΡΙΤΑΡΗ 
❈ Ἕνα σῶμα καλοθρεμμένο, καλοταϊσμένο,
μέ καλόν ὕπνο κ.λπ. εἶναι ὑπερήφανο σῶμα καί σκιρτάει καί ζητάει τά σωματικά, τά δικά του καί αὐτό ἐμποδίζει τήν ψυχή νά ταπεινωθεῖ.
Ἕνα σῶμα ὅμως λίγο ἀδυνατισμένο μέ τήν ἄσκηση (νηστεία, ἀγρυπνία κ.λπ.) - βέβαια μέ μέτρο πάντα καί διάκριση γιατί δέν εἴμαστε σωματοκτόνοι, ἀλλά παθοκτόνοι - ἕνα σῶμα, τό ὁποῖο εἶναι λίγο ἀσθενικό γιά χάρη τοῦ Κυρίου, γίνεται κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἐπειδή εἶναι ταπεινωμένο, ὁδηγεῖ καί τήν ψυχή στήν ταπείνωση.
Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου
❈ Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει πνευματικό ὁδηγό, διακριτικό, πολύ εὔκολα μπορεῖ νά πλανηθεῖ. Ὅταν κανείς ἔχει πνευματικό ὁδηγό καί ρωτάει, ὁπωσδήποτε ταπεινώνεται καί ἑλκύει αὐτή την Χάρη τοῦ Θεοῦ. Καί τότε βέβαια ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ, νά πλανηθεῖ.
Ἀντίθετα, ὅταν ἐμπιστεύεται κανείς τίς δυνάμεις του, ἔχει αὐτοπεποίθηση, τότε πολύ εὔκολα πλανᾶται. Γιατί ἔχει τό πνεῦμα τό συγγενικό μέ τόν πονηρό, τό πνεῦμα τῆς ὑπερηφάνειας.
Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου
Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου
Στὴν χριστιανικὴ γραμματεία καὶ τὴν πατερικὴ παράδοση, ὁ ἐγωισμὸς δὲν προσεγγίζεται ἁπλῶς ὡς μιὰ ἠθικὴ ἀτέλεια ἢ ἕνα ψυχολογικὸ ἐλάττωμα τῆς ἀνθρωπίνης συμπεριφορᾶς. Ἀποτελεῖ μιὰ βαθειὰ ὀντολογικὴ διαστροφή, τὴν ρηξικέλευθη ἀλλοίωση τῆς ἴδιας τῆς φύσεως τοῦ κτίσματος. Ἡ ἀπαρχὴ αὐτῆς τῆς πνευματικῆς ἀσθένειας ἐντοπίζεται στὴν πτώση τοῦ Ἑωσφόρου, τοῦ πρώτου τῶν ἀγγέλων, ὁ ὁποῖος τυφλωμένος ἀπὸ τὴν ἴδια του τὴν λαμπρότητα, ἐπεδίωξε τὴν αὐτονομία του ἀπὸ τὸν Κτίστη. Δὲν θέλησε ἁπλῶς νὰ εἶναι ἐλεύθερος· θέλησε νὰ γίνει ὁ ἴδιος θεὸς στὴ θέση τοῦ Θεοῦ, ἐγκαθιδρύοντας τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία του πάνω στὸ σύμπαν.
Ο γάμος, παιδιά μου, δεν χαλάει όταν μπει μέσα η δυσκολία. Χαλάει όταν βγει έξω το φιλότιμο. Γιατί δυσκολίες θα έρθουν σε κάθε σπίτι. Θα έρθει κούραση, θα έρθει σιωπή, θα έρθει φτώχεια, θα έρθει αρρώστια, θα έρθει η στενοχώρια του παιδιού που δεν ήρθε ή του παιδιού που ήρθε και γέμισε το σπίτι αγωνία. Αυτά δεν γκρεμίζουν μόνα τους τον γάμο. Τον γκρεμίζει ο εγωισμός που κάθεται ανάμεσα στον άντρα και στη γυναίκα και τους λέει: «Μην κάνεις εσύ το πρώτο βήμα. Ας το κάνει ο άλλος».
Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει η ιστορία του ιερέα Ηλεί. Ήταν ένας ευσεβής άνθρωπος, αλλά τα παιδιά του διέπρατταν βαριές αμαρτίες μέσα στον ναό. Ο Ηλεί τα αγαπούσε, αλλά δεν τα ήλεγξε με την πρέπουσα αυστηρότητα, έκλεισε τα μάτια από μια αδύναμη, εγωιστική αγάπη. Το αποτέλεσμα ήταν ο Θεός να αποστραφεί όλη την οικογένεια.
 |
| ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΟΛΕΥΕΙ |
Ζήσε με τον Θεό που σε δημιούργησε και όχι με τον Θεό που δημιούργησες.
Υπάρχει μια παράξενη συνήθεια που συνοδεύει τον άνθρωπο από τότε που απέκτησε αρκετή ευφυΐα για να δικαιολογεί τα λάθη του και αρκετή αλαζονεία για να τα βαφτίζει αρετές. Η συνήθεια του να μην απορρίπτει τον Θεό, αλλά να τον ανακατασκευάζει.
Δεν είναι ο άθεος το πιο ενδιαφέρον φαινόμενο της εποχής μας. Ο άθεος, τουλάχιστον, είναι ειλικρινής. Δηλώνει ότι δεν πιστεύει και αναλαμβάνει την ευθύνη της θέσης του. Πολύ πιο αξιοπερίεργος είναι εκείνος που δηλώνει πιστός, αλλά αφιερώνει τη μισή ζωή του στο να μετατρέπει τον Θεό σε προσωπικό του υπάλληλο.
