«ΘΑΝΑΤΟΝ ΘΑΝΑΤΩ ΣΥ ΘΑΝΑΤΟΙΣ ΘΕΕ ΜΟΥ» !

(Θεολογικό σχόλιο στην Ανάσταση του Κυρίου)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

      Η λαμπροφόρος Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί την κορυφαία εορτολογική εκδήλωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Μόνη Αυτή, σε αντίθεση με την αιρετική ετεροδοξία, βιώνει αδιάκοπα το γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού, ως την πιο χαροποιό και ελπιδοφόρα εμπειρία της ανθρώπινης ιστορίας. Ο κάθε ορθόδοξος πιστός δεν εορτάζει απλά την Έγερση του Κυρίου, αλλά ζει το συγκλονιστικό αυτό γεγονός, ως μια προσωπική μεταμόρφωση και ανάσταση!

     Την αγία αυτή ημέρα, την «εορτή των εορτών και την πανήγυρη των πανηγύρεων» κατά τον ιερό υμνογράφο του Πάσχα εορτάζεται η νίκη του Αγαθού κατά του Κακού, η επικράτηση του φωτός στο νοητό σκοτάδι της αμαρτίας και της φθοράς, η κατάργηση του Άδη και πάνω απ’ όλα η αναίρεση του θανάτου, του χειρότερου εχθρού του ανθρωπίνου γένους. «Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (Α΄Κορ.15,26) αναφωνεί ενθουσιωδώς ο απόστολος Παύλος!

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, Ἅγιον Ὄρος, σελ. 204

Ἡ Κάθοδος στόν ᾅδη

Ο Θεός διαλεγόμενος μέ τόν πολύαθλο Ἰώβ τοῦ εἶπε: «Ἀνοίγονται ἐνώπιόν σου μέ φόβο οἱ κατάκλειστες πύλες τῆς περιοχῆς πού κυριαρχεῖ ὁ θάνατος, οἱ δέ θυρωροί τοῦ ᾅδου, ὅταν σέ εἶδαν, ἐτρόμαξαν καί κρύφθηκαν». Ἡ ὑμνολογία καί οἱ  ἅγιοι Πατέρες ἀναφέρουν αὐτό τό χωρίο στήν Κάθοδο τοῦ Χριστοῦ στόν ᾅδη, γιά νά κηρύξη στούς ἀπ᾿ αἰῶνος κεκοιμημένους, καί μέ τήν Ἀνάστασή Του νά ἀνασύρη τίς ψυχές τους ἀπό τόν ᾅδη.

''Κατεβαίνοντας ο Θεός στον Άδη σώζει όλους χωρίς εξαίρεση;;;

''Κατεβαίνοντας ο Θεός στον Άδη σώζει όλους χωρίς εξαίρεση;
Όχι βέβαια, αλλά κι' εκεί σώζει όσους πίστεψαν.
Χθες είδαμε το έργο της σωτηρίας, σήμερα την εκδήλωση της εξουσίας.
Χθες είδαμε την αδυναμία, σήμερα την κυριαρχία Του.
Χθες φάνηκαν τα σημάδια της ανθρώπινης φύσης Του, σήμερα της θεϊκής φύσης.
Χθες Τον ράπιζαν, σήμερα ραπίζει με την αστραπή της θεότητος τον χώρο του Άδη.
Χθες Του έβαζαν δεσμά, σήμερα Αυτός δένει τον τύραννο - διάβολο με άλυτα δεσμά.

ΑΝΕΣΤΗ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΣ ΟΥΔΕΙΣ ΕΠΙ ΜΝΗΜΑΤΟΣ!

 

 (Θεολογικό σχόλιο στον «σαρκί υπνώσας» Χριστό μας)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     Ο Σταυρός και η Ανάσταση του Κυρίου και Λυτρωτή μας Ιησού Χριστού αποτελούν τις δύο συνιστώσες της απολύτρωσής μας από την αιχμαλωσία του Σατανά, την δουλεία της αμαρτίας, την φθορά και το θάνατο. Αυτά τα δύο υπερφυή γεγονότα δεν μπορούν να αυτονομηθούν και να έχουν διαφορετικό νόημα, από αυτό της εκπληρώσεως του σχεδίου της Θείας Οικονομίας, καθότι η Ανάσταση προϋποθέτει το Πάθος και τον φυσίζωο θάνατο του Κυρίου και ο Σταυρός προμηνύει την Ανάσταση. Κάθε απόπειρα διαχωρισμού τους αγγίζει τα όρια της κακοδοξίας.

      Ο θάνατος είναι αναμφίβολα το τραγικότερο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία, το φοβερότερο και πλέον ολέθριο αποτέλεσμα της πτώσεως και γέννημα της αμαρτίας. Ο Θεός είχε προειδοποιήσει τους πρωτοπλάστους: «ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῇ, ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ· ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν.2,16-17) και  «οὐ δὲ μὴ ἅψησθε αὐτοῦ, ἵνα μὴ ἀποθάνητε» (Γεν.3,3).

Ο ΑΔΗΣ ΚΑΤΩ ΣΤΕΝΩΝ ΒΟΑ: ΚΑΤΕΛΗΘΗ ΜΟΥ Η ΕΞΟΥΣΙΑ!

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ θεολόγου - καθηγητού

      Το Άγιο και Μεγάλο Σάββατο  είναι  μια ξεχωριστή ημέρα για την Εκκλησία μας. Τιμάμε κατ’ αυτή τη θεόσωμη ταφή και την εις Άδου κάθοδο του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού. Την οδύνη μας για τα σωτήρια παθήματα του Λυτρωτή μας διαδέχεται η θλίψη, η σιωπή και η περισυλλογή. Με την καρδιά σφιγμένη από τη βίωση των Αγίων Παθών της Μεγάλης Παρασκευής, βιώνουμε την αγία αυτή ημέρα έναν μεγάλο θρίαμβο, το μυστήριο της μεγαλύτερης πάλης όλων των εποχών, της μάχης του Χριστού με τον Άδη. Της πάλης της ζωής με το θάνατο. Εκεί στο σκοτεινό και ανήλιο τόπο των βασάνων, στο φοβερό και αδυσώπητο δεσμωτήριο των ψυχών, στο θλιβερό μεταθανάτιο προορισμό του ανθρώπου, εκείνο το υπερευλογημένο Σάββατο ο Αρχηγός της Ζωής νίκησε το θάνατο με το δικό Του θάνατο και απάλλαξε την ανθρωπότητα από την τυραννία του Σατανά. Τον σύντριψε και κατέλυσε το σκοτεινό του βασίλειο. Για τους πιστούς του Χριστού η κυριαρχία του διαβόλου, ο θάνατος και ο Άδης αποτελούν πια εφιαλτικό παρελθόν, ένα φρικιαστικό όνειρο, το οποίο δε μπορεί να επαναληφτεί, διότι η βασιλεία του Χριστού μας είναι πια η μόνη πραγματικότητα, η ατέρμονη πορεία προς τη θέωσή μας και καμιά αντίθεη δύναμη δε μπορεί να τηνματαιώσει και να την καταλύσει!

Μία βουδίστρια είδε εμπρός της, μιά Mεγάλη Πέμπτη, τη Σταύρωση του Κυρίου κι έγινε Ορθόδοξη.

Σ’ αυτό το Μοναστήρι (Μονή Αγίας Μαρίνης και Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στη Ξυλοτύμπου της Κύπρου) γνώρισα και την Ελένη πού κατάγεται από την Σρί Λάνκα, δηλαδή την Κεϋλάνη.
Η Ελένη, βουδίστρια στο θρήσκευμα, πήγε στην Κύπρο γιά να γηροκομήσει μία γιαγιά, και ησπάσθη τον Χριστιανισμό διότι βίωσε το εξής υπερφυσικό και θαυμαστό γεγονός:

Ἐδῶ, στό θάνατο τοῦ Θεανθρώπου, συνέβη τό ἀντίθετο...

«Και κλίνας την κεφαλήν, παρέδωκεν το πνεύμα».
Πρᾶγμα παράδοξο, διότι οἱ ἄνθρωποι πρῶτα πεθαίνουν καὶ μετὰ πέφτει τὸ κεφάλι τους.Ἐδῶ, στὸ θάνατο τοῦ Θεανθρώπου, συνέβη τὸ ἀντίθετο.
Γιατί;Διότι ὡς Κύριος καὶ τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, πλαγιάζει τὸ κεφάλι Του Κάνοντας νεύμα στον θάνατο: «ἔλα πάρε με τώρα ποὺ ἐγὼ σὲ διατάζω».
Ἐκεῖνος ὑπακούοντας, Τὸν παίρνει ἀπὸ τὴ ζωή. Δόξα σοι Κύριε!
Μέγας Αθανάσιος

https://proskynitis

Ἡ Κάθοδος τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν Ἅδην

Ἅγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου

1. Ἐκεῖνος πού χθές, μέσα στήν ἄπειρη συγκατάβασί Του, δέν ἐκαλοῦσε νά τόν βοηθήσουν οἱ λεγεῶνες τῶν Ἀγγέλων, λέγοντας στόν Πέτρο, ὅτι εἶναι στό χέρι μου νά παρατάξω τώρα ἀμέσως, περισσότερες ἀπό δώδεκα λεγεῶνες Ἀγγέλων (Ματθ. κστ´ 53), σήμερα κατέρχεται μέ τόν θάνατό Του κατά τοῦ ἅδου καί τοῦ θανάτου, τοῦ τυράννου, ὅπως ταιριάζει σέ Θεό καί Κυρίαρχο, ἐπί κεφαλῆς τῶν ἀθανάτων καί ἀσωμάτων στρατευμάτων καί τῶν ἀοράτων ταγμάτων, ὄχι μέ δώδεκα μόνο λεγεῶνες, ἀλλά μέ μύριες μυριάδες καί χίλιες χιλιάδες Ἀγγέλων, Ἀρχαγγέλων, Ἐξουσιῶν, Θρόνων, Ἐξαπτερύγων, Πολυομμάτων, οὐρανίων ταγμάτων, τά ὁποῖα, ὡς Βασιλέα καί Κύριό τους, προπέμπουν, δορυφοροῦν καί τιμοῦν τόν Χριστό. Ὄχι, ὅτι συμμαχοῦν καί συμπολεμοῦν μαζί Του. Ὄχι, ποτέ! Γιατί ἀπό ποιά συμμαχία ἔχει ἀνάγκη ὁ παντοδύναμος Χριστός; Τόν συνοδεύουν γιατί χρωστοῦν πάντοτε...

Μεγάλη Πέμπτη… Μεγάλη Παρασκευή… Μεγάλο Σάββατο. Όλα τα μεγάλα και όλα τα τρομερά. Τι συμβαίνει στη γη;

Μεγάλη Πέμπτη… Μεγάλη Παρασκευή… Μεγάλο Σάββατο. Όλα τα μεγάλα και όλα τα τρομερά. Τι συμβαίνει στη γη; Οι άνθρωποι δεν θέλουν τον Θεό, οι άνθρωποι θέλουν να εκδιώξουν από το σώμα τον Υιό του Θεού, τον Κύριο Χριστό!

Ιδού, ήρθε σε αυτόν τον κόσμο, γεννήθηκε ως Άνθρωπος, ήταν μικρό παιδί, μετά αγόρι, μετά ώριμος άνθρωπος. Για τριάντα τρία και μισό χρόνια έζησε ως Άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο. Πήρε πάνω Του όλα τα βάσανα του ανθρώπου, όλα τα βάσανα της ανθρώπινης φυλής. Πήρε πάνω Του το μεγαλύτερο βάσανο, την ανθρώπινη αμαρτία. Το Αρνί του Θεού, ιδού, παίρνει πάνω Του τις αμαρτίες του κόσμου, τις αμαρτίες του κόσμου – αυτό είναι το βαρύτερο βάρος.

Ἄρπαξε ὁ θάνατος τὸ Δεσπότη Χριστό...

   «Ἐγώ ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ  Ἄδη θὰ τοὺς ἀπαλλάξω καὶ ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ θανάτου θὰ τοὺς λυτρώσω».

(Ὡσ ιγ΄14)

   «Ἄρπαξε ὁ θάνατος τὸ Δεσπότη Χριστό, χωρὶς νὰ ἀφαιρέσῃ ἀπ΄ Αὐτὸν τὴ ζωή.

   Κατάπιε Αὐτόν, ἀγνοώντας ποιὸς ἦταν.

   Ἀναγκάστηκε ὅμως, νὰ ξεράσῃ πολλὲς ψυχὲς μαζὶ μ΄ Αὐτόν.

   Κατέρχεται τώρα ὁ Χριστὸς μὲ τὴ θέλησή Του στὸν  Ἅδη, μετὰ ὅμως ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἡμέρα θὰ ἀναστηθῇ, ἀφοῦ θὰ νικήσῃ καὶ θὰ συλήσῃ τὸν Ἅδη.

   Χθὲς σκοτείνιασε ὁ ἥλιος ἐξαιτίας τῆς σταύρωσή Του καὶ τὸ μεσημέρι ἔγινε νύχτα.

   Σήμερα ὁ θάνατος νεκρώθηκε διότι δέχτηκε παράξενο νεκρό.

   Χθὲς πένθησε ἡ κτίση, βλέποντας τὴ μανία τῶν Ἰουδαίων, καὶ φόρεσε ὡς πένθιμη στολὴ τὸ σκοτάδι.

   Σήμερα ὁ λαὸς ποὺ βρίσκεται στὸ σκοτάδι, εἶδε φῶς μέγα».    

  (Ἀμφιλοχίου Ἰκονίου Εἰς τὴν ἡμέρα τοῦ ἁγίου Σαββάτου P.G. 39, 89D )

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, Ἅγιον Ὄρος, σελ. 202–204

  Τ α φ ή  κ α ί  Ἀ ν ά σ τ α σ η

Δέν γνώρισε διαφθορά τό σῶμα Του

Ο προφητάναξ Δαυΐδ προφητεύει τήν ταφή καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Μεσσία ὡς ἑξῆς: «Διά τοῦτο ἀκριβῶς καί εὐφράνθηκε ἡ καρδία μου, ἡ δέ γλῶσσα μου ἐλάλησε λόγους ἀγαλλιάσεως, ἀκόμη δέ καί τό σῶμα μου, ὅταν ἀποθάνω, θά ἀποτεθῆ στόν τάφο μου μέ τήν ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως. Διότι σύ, ὁ Θεός μου, δέν θά ἐγκαταλείψης τήν ψυχή μου στόν ᾅδη, οὔτε θά ἐπιτρέψης στόν ὅσιό σου (σέ μένα πού εἶμαι ἀφοσιωμένος σέ σένα) νά δοκιμάσω τήν διαφθορά καί ἀποσύνθεση (τοῦ τάφου)». Τό χωρίο εἶναι καθαρά μεσσιανικό καί ἔτσι τό ἑρμήνευσε ὁ Ἀπ. Παῦλος κηρύττοντας στήν Συναγωγή τῆς Ἀντιόχειας: «Αὐτός (ὁ Μεσσίας) πού ὁ Θεός τόν ἀνέστησε δέν γνώρισε τήν φθορά τοῦ θανάτου». Ἀλλά καί ὁ Ἀπ. Πέτρος τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς εἶπε: «Ὁ Δαυΐδ, πού ἦταν Προφήτης, προεῖδε καί μίλησε γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὅτι ἡ ψυχή Του δέν ἐγκαταλείφθηκε στόν ᾅδη οὔτε ἡ σάρκα Του γνώρισε ἀποσύνθεση». Καί οἱ ἅγιοι Πατέρες, ἑρμηνεύοντας τό χωρίο, λέγουν ὅτι τό σῶμα τοῦ Κυρίου εἶδε μέν φθορά, δηλαδή θάνατο, ἀλλά ὄχι διαφθορά, δηλαδή ἀποσύνθεση, διότι ἀναστήθηκε· γεγονός τό ὁποῖο φυσικά δέν συνέβη στόν Δαυΐδ. Συνεπῶς οἱ λόγοι του αὐτοί δέν ἀναφέρονται στόν ἑαυτό του, ἀλλά εἶναι ἀποκλειστικά μεσσιανικοί.

ΤA ΣΚΑΝΔΑΛΑ

 Μεγάλη Παρασκευὴ βράδυ
Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

«Τέξασα Ζωήν, παναμώμητε ἁγνὴ Παρθένε,
παῦσον Ἐκ­κλη­σίας σκάνδαλα καὶ εἰρήνευσον αὐτὴν ὡς ἀγαθή» (στ. Β΄)

ΜΑΣ ἀξίωσε ὁ Θεός, ἀγαπητοί μου, ν᾽ ἀ­κού­σουμε κι ἀπόψε τὰ ἐγκώμια, ποὺ εἶ­νε ἕνας γλυκύτατος ὕμνος πρὸς τὸν ἐσταυ­ρω­μένο Λυτρωτὴ τοῦ κόσμου. Τὰ ἐγκώμια εἶ­νε περίπου τριακόσα, ἀλλὰ ψάλλονται μόνο ἑ­­κατό. Ἔχω συνήθεια τὴν ἡμέρα αὐτὴ νὰ ἑρμη­νεύω ἕνα ἀπὸ αὐτά. Ἐξέλεξα τώρα τὸ τελευταῖο ἐγκώμιο τῆς δευτέρας στάσεως, ποὺ εἶ­νε μία δέησις πρὸς τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο.

Ποιοι σταύρωσαν τον Χριστό;

  Πολλές και ολοένα πιο περίεργες απαντήσεις δίνονται σε αυτό το ερώτημα με την πρόδηλη απάντηση. Κάποιοι γνωστικοί, οικουμενιστές πνευματικοί και θολολόγοι λένε οι Ρωμαίοι. Η άρνηση όμως του Πιλάτου ήταν σαφής. Μόνον όταν του απάντησαν το αίμα αυτού εφ ημάς και επί τα τέκνα ημών, όπως ακούμε στα ευαγγέλια κάθε Μ. Πέμπτη, κάμφθηκε και ένιψε τας χείρας του. Εδώ θέλει προσοχή. Οι Εβραίοι λόγω της ρωμαϊκής κατοχής δεν είχαν δικαίωμα να εκτελέσουν επίσημα κανέναν. Για αυτό προσέφυγαν στους Ρωμαίους, οι οποίοι καμία πρόθεση δεν είχαν να Τον εκτελέσουν. Εκείνοι λοιπόν τον σταύρωσαν εφόσον έπεισαν τους Ρωμαίους να το κάνουν για χάρη τους. Κι εμείς πόσες φορές δεν έχουμε το σθένος η την ικανότητα να βλάψουμε τον άλλον και το κάνουμε μέσω τρίτων και θεωρούμε ότι δεν το κάναμε εμείς…δεν φταίμε….

ΕΠΙ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΝΥΨΩΘΗ ΚΑΙ ΘΡΗΝΕΙ ΠΑΣΑ Η ΚΤΙΣΙΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       Δύο είναι τα τραγικότερα γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία. Το ένα είναι η πτώση των πρωτοπλάστων και η εκδίωξή τους από τον Κήπο της Τρυφής και το δεύτερο και φοβερότερο η θεοκτονία από μέρους του ανθρώπου, ως φρικτό αποτέλεσμα και έσχατη κατάντια εξαιτίας της απολύτου πωρώσεώς του από την αμαρτία και τη φθορά. Η καταδίκη και ο σταυρικός θάνατος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του σαρκωμένου Θεού μας, όχι μόνο αποτελεί την εχθίστη κακουργηματική πράξη όλων των εποχών, αλλά δικαιολογεί απόλυτα την αναγκαιότητα της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους δια του απολυτρωτικού έργου του Σωτήρος μας.   

      Ο πρώτος ο οποίος εναντιώθηκε στο Θεό, αμφισβήτησε την απολυτότητά Του και θέλησε να σφετεριστεί το θρόνο της μεγαλοσύνης Του, ήταν ο Εωσφόρος. Ο πτωτικός άνθρωπος, υποχείριο πια του διαβόλου, σκοτισμένος από τον οίστρο της αμαρτίας και απόλυτα φθαρμένος από την αυθεντική του φύση, θεώρησε φυσικό να εναντιωθεί στο Θεό, όπως έκαμε ο δόλιος υποβολέας του, και ακόμη χειρότερα, να επιχειρήσει να Τον σκοτώσει! Η σύγχρονη νιτσεϊκή «θανάτωση του Θεού», πέρα από παρανοϊκό ιδεολόγημα, είναι η έκφραση της προαιώνιας σατανοκίνητης  βούλησης του πτωτικού ανθρώπου να θανατώσει το Θεό!

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

(ΘΕΙΑ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΙΣ)

Μεγάλη ἡ σημερινή ἡμέρα καί ὥρα ἀδελφοί μου. Ὁ Χριστός κρέμεται ἐπάνω στόν Σταυρό, τρυπημένος μέ τά καρφιά. Ἐν τούτοις, ὁ Σταυρός εἶναι ἡ αἰώνια δόξα Του.

«…καί νῦν δόξασόν με σύ πάτερ, παρά σεαυτῷ τῇ δόξῃ  ᾗ εἶχον πρό τοῦ τόν κόσμον εἶναι παρά σοί»[1].

Ἔτσι, σεβαστή γερόντισσα, ὁ Σταυρός ὁ Τίμιος εἶναι ἡ βάση γιά τίς ἀμέτρητες θεϊκές δωρεές καί τά πνευματικά ἀγαθά πού λαμβάνουμε πάντοτε ὅπως καί τώρα μέ τήν θεία Ἀποκαθήλωση. Οἱ μαθητές, ὅπως καί ὁ ἴδιος ὁ Κύριος δέν μετρίασαν τό σκάνδαλο τοῦ Σταυροῦ στήν μετέπειτα πορεία τοῦ Χριστιανισμοῦ, γιατί ἕνα κρυφό μυστήριο προσέδιδε στόν Σταυρό κάποιο ὑψηλότατο πνευματικό νόημα, πού ἅπτεται τῆς σωτηρίας, τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Ἀληθινὰ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν Υἱὸς τοῦ Θεοῦ

   «Ἀληθινὰ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν Υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

(Μάρκ.  ιε΄ 39)

   «Ὦ καινούρια καὶ παράδοξα πράγματα ποὺ συμβαίνουν σήμερα!

   Στὸ Ξύλο καρφώνεται Αὐτός, ποὺ μὲ τὸ λόγο Του ἔκτεινε τὸν οὐρανό.

   Σὲ δεσμὰ περικλείεται Αὐτός, ποὺ στόλισε τὴ θάλασσα μὲ βότσαλα.

   Μὲ χολὴ ποτίζεται Αὐτός, ποὺ μᾶς χάρισε μύριες πηγὲς μὲ γλυκὸ νερό.

   Στεφανώνεται μὲ ἀγκάθια Αὐτός, ποὺ στεφάνωσε τὴ γῆ μὲ ἄνθη.

   Φτύνεται στὸ πρόσωπο Αὐτός, ποὺ δὲν τολμοῦν νὰ ἀντικρύσουν τὸ πρόσωπό Του τὰ Χερουβείμ».    

  (Ἀμφιλοχίου Ἰκονίου Εἰς τὴν ἡμέρα τοῦ ἁγίου Σαββάτου P.G. 39, 89D )

Οι γυναικες πλησιον του πασχοντος Χριστου

 

Μεγάλη Ἑβδομὰς
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΓ΄ Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1251(2)
Μεγάλη Παρασκευὴ πρωὶ 10 Ἀπριλίου 2026 (2006)
Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου

«Στραφεὶς δὲ πρὸς αὐτὰς ὁ Ἰησοῦς εἶπε· Θυγατέρες Ἰερουσαλήμ, μὴ κλαίετε ἐπ᾿ ἐμέ, πλὴν ἐφ᾿ ἑαυτὰς κλαίετε καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ὑμῶν» (Λουκ. 23,28)

Ἑορτάζουμε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τὰ σεπτὰ πάθη τοῦ Κυρίου μας. Ποιός μπορεῖ ν᾿ ἀναπαραστήσῃ τὸ θεῖο δρᾶμα; «Λόγος ἅπας ἡττᾶται» (Ἀκάθ. Ὕμν. Λ). Τολμοῦ­με ὅμως σὰν μικρὰ παιδιὰ νὰ ψελλίσουμε λίγα λόγια πρὸς δόξαν τοῦ Ἐσταυρωμένου.

Το Ευαγγελιο

Μεγάλη Ἑβδομὰς
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2723
Μεγάλη Πέμπτη βράδυ
9 Ἀπριλίου 2026

Βρισκόμαστε, ἀγαπητοί μου, στὸ μέσον τῆς ἁγίας καὶ Μεγάλης Ἑβδομάδος. Ἀ­πόψε στὴν ἐκκλησία μας ὡρίστηκε νὰ γίνεται ἡ ἀ­κολουθία τῶν ἀχράντων παθῶν τοῦ Κυρίου. Καρδιὰ τῆς ἀκολουθίας εἶνε 12 ἐκλεκτὲς βιβλι­κὲς περι­κο­πές. Αὐτές, κα­θὼς οἱ ἄφθαστοι κατανυκτικοὶ ὕ­μνοι συνοδεύουν μελῳδικῶς τὰ σωτήρια γεγονότα τῆς θυσίας τοῦ Σω­τῆ­ρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, παρεμβάλλονται στὰ κατάλληλα σημεῖα καὶ ζων­τανεύουν μὲ τὴ θεό­πνευστη ἐξιστόρησί τους τὶς συγ­κλονιστικὲς στιγμὲς τοῦ θείου δράμα­τος ποὺ ἐκτυλίσσεται ἐνώπιόν μας. Ὁ λαός μας συνήθισε νὰ ὀ­νο­μάζῃ τὴν ἀ­ποψινὴ ἀκολουθία «Τὰ Δώδεκα Εὐαγγέλια». Ἐπειδὴ ὅμως πολλοί, ἀκόμα καὶ μορφωμένοι, ἔχουν παρεξ­ηγήσει αὐτὸ τὸν τί­τλο, θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε, χωρὶς νὰ θέλω νὰ σᾶς κουράσω, νὰ πῶ ἐπ᾽ αὐτοῦ λίγες λέξεις.

Ἠλίας Μηνιάτης - Εἰς τὸ Σωτήριον Πάθος

Ἠλίας Μηνιάτης (1669-1714): κληρικός, συγγραφεὺς καὶ ἐκκλησιαστικὸς ῥήτωρ ἐκ Κεφαλληνίας. Διετέλεσεν Ἐπίσκοπος Κερνίτσης καὶ Καλαβρύτων.

Τῇ Ἁγίᾳ καὶ Μεγάλῃ Παρασκευῇ

Πῶς ἔκαμεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, καὶ πῶς ἔκαμεν ὁ ἄνθρωπος τὸν Θεόν! Ὁ Θεὸς μέσα εἰς τὸν παράδεισον τῆς τρυφῆς ἔλαβε χῶμα ἀπὸ τῆς γῆς, τὸ ἔπλασε μὲ τὰς χεῖράς του, τὸ ἐμψύχωσε μὲ τὴν πνόην του, τὸ ἐτίμησε μὲ τὴν εἰκόνα του, καὶ ἐποίησε τὸν ἄνθρωπον. Ὁ ἄνθρωπος ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος τοῦ Γολγοθᾶ ἐκατάστησε τὸν Θεὸν χωρὶς μορφήν, χωρὶς πνοήν, ὅλον αἷμα, ὅλον πληγάς, προσηλωμένον εἰς ἕνα ξύλον. Βλέπω ἐκεῖ ἕνα Ἀδάμ, καθὼς τὸν ἔπλασε ὁ Θεός, ἔμψυχον εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἐστεφανωμένον δόξῃ καὶ τιμῇ, αὐτεξούσιον βασιλέα πάντων τῶν ὑπὸ σελήνην κτισμάτων, εἰς τὴν ἀπόλαυσιν ὅλης τῆς ἐπιγείου μακαριότητος. Βλέπω ἐδῶ ἕνα Ἰησοῦν Χριστόν, καθὼς τὸν ἀκατάστησεν ὁ ἄνθρωπος, χωρὶς κάλλος, χωρὶς εἶδος ἀνθρώπου, ἐστεφανωμένον μὲ ἀκάνθας, κατάδικον, ἄτιμον, ἐν μέσῳ δύο ληστῶν, εἰς τὴν ἀγωνίαν τοῦ πλέον ἐπωδύνου θανάτου. Συγκρίνω τὴν μίαν μὲ τὴν ἄλλην εἰκόνα, τοῦ Ἀδὰμ εἰς τὸν παράδεισον, τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν...

Μεγάλη Παρασκευή

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης

Τὸν Ἥλιον κρύψαντα

Ἡ κτίση συμπάσχει μὲ τὸ Πάθος τοῦ Κτίστου της. Ὁ ἥλιος κρύβει τὶς ἀκτίνες του. Ἡ γῆ σείεται καὶ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ σχίζεται στὰ δύο «ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω» (Μάτθ. 27,51). Ὁ Σωτήρας θανατώνεται. Καὶ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας Ἰωσήφ, κρυφὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, παρουσιάζεται στὸν Πιλάτο, γιὰ νὰ ζητήσει τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Διδασκάλου:
«Δὸς μοὶ τοῦτον τὸν ξένον, τὸν ἐκ βρέφους ὡς ξένον ξενωθέντα, ἐβόα· δὸς μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὅν ὁμόφυλοι μισοῦντες θανατοῦσιν ὡς ξένον».