Κατὰ τὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ ὁ Παράδεισος χαρακτηρίζεται ὡς τὸ «ἀεὶ εὖ εἶναι», δηλαδὴ ἡ αἰώνιος εὐφροσύνη, ἐνῶ ἡ κόλαση χαρακτηρίζεται ὡς τὸ «ἀεὶ φεῦ εἶναι», δηλαδὴ ἡ αἰώνιος ταλαιπωρία καὶ καταδίκη. Ἡ διαφορὰ στοὺς δύο αὐτοὺς χαρακτηρισμοὺς βρίσκεται σὲ ἕνα μόνο γράμμα τῆς ἀλφαβήτου, στὸ γράμμα «φ».
Γιατί, ὅμως, ἕνα γράμμα μπορεῖ νὰ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸν παράδεισο καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν κόλαση;
στην Ορθόδοξη Παράδοση
Πρωτ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός
Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών
Την Κυριακή της Απόκρεω «μνείαν ποιούμεθα της δευτέρας και αδεκάστου παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». Η φράση «μνείαν ποιούμεθα» του Συναξαρίου βεβαιώνει, ότι η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, βιώνει στη λατρεία της τη Β’ Παρουσία του Χριστού μας ως «γεγονός» και όχι ως κάτι το ιστορικά αναμενόμενο. Και αυτό, διότι με τη Θεία Ευχαριστία μεθιστάμεθα στην ουράνια βασιλεία, στη μεταϊστορία. Σ’ αυτή την προοπτική προσεγγίζεται ορθόδοξα και το θέμα: παράδεισος-κόλαση.
 |
| Mονή Βορονέτς-Ρουμανία |
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ό Επίσκοπος Κύρου Θεοδώρητος διηγείται πώς μία φορά τόν επισκέφθηκε ένας άδελφός πού ερχόταν άπό πολύ μακριά. Τόν έβαλε νά ξεκουρασθή καί νά φάγη. Καθώς άρχισε νά τρώγη, χρησιμοποιούσε μόνο τό άριστερό του χέρι, ένώ τό δεξί τό είχε τυλιγμένο μέ ένα κομμάτι ράσο. Ὁ Επίσκοπος τόν έρώτησε άπό άδολη περιέργεια, γιατί έχει έτσι τό χέρι του τυλιγμένο, άλλά εκεῖνος άπέφυγε νά άπαντήση. Ὁ Δεσπότης άπό άπλότητα τράβηξε λίγο τό κομμάτι τοῦ ράσου άπό τό χέρι του καί άμέσως βγήκε μία δυσωδία πού έγέμισε όχι μόνο τό δωμάτιο, άλλά όλο τό σπίτι τοῦ Δεσπότου. Στήν έρώτησι του τί συμβαίνει καί βρωμάει τό χέρι του, τότε ὁ ξένος τοῦ διηγήθηκε τά εξής:
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος Κ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1013(2)
Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ (Λουκ. 16,19-31)
2 Νοεμβρίου 2025 (2003)
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
 |
| Γερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου |
Γερόντισσα Λαμπρινή, ασκήτρια από τα Καλομόδια της Άρτας
Η θεία Λαμπρινή προσευχόταν και διάβαζε πολλές ώρες και κοιμόταν ελάχιστα.
Ὁ λόγος της ἦταν πάντα γιά τήν ὑπομονή. Ἔλεγε:
«Ἐμεῖς οἱ χριστιανοί θά περάσουμε ἐδῶ μεγάλες δοκιμασίες, ἀκόμα καί μέσα
στήν ἴδια τήν οἰκογένειά μας. Θά πρέπει νά δείχνουμε ὑπομονή, ἀγάπη,
καί νά κάνουμε ἐλεημοσύνες». Σέ ὅσους εἶχαν οἰκογενειακά προβλήματα τούς
παρακαλοῦσε νά μή διαλύσουν τήν οἰκογένειά τους. «Ὁ πειρασμός σᾶς
βάζει», ἔλεγε.
Σέ νέους ποὺ τήν ἐπισκέπτονταν συμβούλευε: «Ἀποφάσισες νά παντρευτεῖς; Θά κάνεις ὑπομονή καί ὄχι μία, ἀλλά πολλές. Νά
ἐκκλησιάζεστε τακτικά, νά ἐξομολογεῖστε, νά κοινωνᾶτε καί νά
προσεύχεσθε. Ὅταν κάνετε αὐτά, θά πᾶτε κοντά στόν Χριστό νά χαίρεστε γιά
πάντα».
 |
| Ζωγράφος: Λέσλι Όλντακερ |
Πρόσφατα, κάτω από ένα από τα βίντεό μου (για την Τελική Κρίση), βρήκα το ακόλουθο σχόλιο:
«Τι δηλαδή, εκτός από τους αμαρτωλούς και τους αγίους, δεν υπάρχει τίποτα άλλο; Υπάρχει όμως και κάτι ενδιάμεσο: δηλαδή, άνθρωπος που δεν είναι ούτε άγιος, αλλά ούτε και πολύ αμαρτωλός: δεν εξαπάτησε κανέναν, δεν σκότωσε κανέναν, όμως ούτε καλό έκανε. Ζούσε λίγο για τον εαυτό του και λίγο για τους άλλους».
Ο σχολιαστής είναι φανερά δυσαρεστημένος με το γεγονός ότι οι αμαρτωλοί θα υποστούν αιώνια τιμωρία μετά θάνατον. Αυτή η ανησυχία φαίνεται να προδίδει βαθύ αίσθημα ενοχής και ανασφάλεια για την άποψή του. Σαν να συνδέει ασυνείδητα τον εαυτό του με τους καταδικασμένους – αλλιώς πώς να εξηγήσει κανείς μια τέτοια ανησυχία;..
Παρόμοιο περιστατικό, λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Διάλογος, μοῦ διηγήθηκε ὁ πρεσβύτερος τῆς ἀδελφότητός μας Ἀθανάσιος. Στό Ἰκόνιο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ὑπῆρχε παλαιότερα ἕνας μοναχός σέ ἕνα μοναστήρι, ὀνομαζόμενο τῶν Γαλατῶν, ὁ ὁποῖος ἐθεωρεῖτο ἀπό τούς ἄλλους μοναχούς ὡς παράδειγμα ἀρετῆς καί σεμνότητος. Ὅπως, ὅμως ἔδειξε τό τέλος του, εὑρισκόταν μακριά ἀπό τήν φαινομενική ἀρετή πού παρουσίαζε. Ἐνῶ δηλαδή, φανέρωνε ὅτι νηστεύει μέ τούς ἄλλους ἀδελφούς, στά κρυφά ἔτρωγε ἄλλα φαγητά.
