Άγιος Ιερομάρτυς Φιλούμενος ο Κύπριος σώζει ναρκομανή

Η Ελένη Ν., η οποία κατάγεται από τη Ρόδο, ήταν για επτά χρόνια χρήστης ναρκωτικών.
Παρόλο που είχε κάνει κάποιες προσπάθειες απεξάρτησης, εντούτοις πάλι επέστρεφε στα ίδια. Δεν μπορούσε να εργαστεί και η σχέση της με την οικογένεια της είχε γίνει πολύ δύσκολη.

Σε μια τελευταία προσπάθεια της μητέρας της για να τη βοηθήσει, μετέβησαν στην Αθήνα, όπου εισήχθη σε κέντρο απεξάρτησης. Εκεί όμως δεν συνεργαζόταν καθόλου με τους ειδικούς· φώναζε, θύμωνε, χτυπούσε.
Η μητέρα της απελπισμένη προσευχόταν στον Άγιο Φιλούμενο, για τον οποίο είχε ακούσει πολλά, και τον παρακαλούσε να την βοηθήσει.

Αναμνήσεις από συναντήσεις μου με τον όσιο Γέροντα Παΐσιο (Α’)

 

Γέροντες

08 Οκτωβρίου 2026

Αρχιμανδρίτης Φώτιος Ιωακείμ

'Αγιος Παΐσιος

Η πρώτη επίσκεψη στον Γέροντα Παΐσιο πραγματοποιήθηκε τη Μεγάλη Τρίτη του 1981. Ήταν τότε και η πρώτη μετάβασή μου στον αγιώνυμο Άθωνα με μικρή ομάδα συμφοιτητών μου, για να περάσουμε εκεί την Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση. Θυμάμαι πως μαζί μου ήταν και οι Νεόφυτος Τσάππας (σημ. αρχιμ. Νήφων Βατοπεδινός), Γεώργιος Χριστοδούλου (σημ. αρχιμανδρίτης και αρχιγραμματέας της Συνόδου της Εκκλησίας Κύπρου), Χρήστος Παπαβασιλείου από τον Άγιο Σέργιο Αμμοχώστου (θεολόγος). Οι ίδιοι ήταν παρόντες και στην εφεξής δεύτερη συνάντηση μου με τον Γέροντα (Νοέμβριος 1981).

ΤΙ ΌΜΟΡΦΗ ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΓΕΩΡΓΙΑ ΜΑΣ!!

«Ήταν έξι το απόγευμα.. Είχε ήδη βραδιάσει, όταν μια άγνωστη για μένα κοπέλα χτύπησε την πόρτα του σπιτιού μου επίμονα για να την ανοίξω.

Τη δέχθηκα και ρώτησα τι θα ήθελε.

– Πάτερ, θέλω να μου διαβάσετε μια ευχή.

Το πρόσωπό της ήταν ταραγμένο, μιλούσε απότομα.

Δε μου είπε πολλά πράγματα, απλά μου ζήτησε να προσευχηθώ γι’ αυτήν.

Πήγαμε στην Εκκλησία και της διάβασα μια ευχή.

Έφυγε αμίλητη χωρίς να μου δώσει περαιτέρω πληροφορίες για τη ζωή της,

ούτε και να μοιραστεί τον λόγο που ήθελε να της διαβάσω την ευχή.

Μετά από τρεις μέρες, ξαναήρθε.

Ζητούσε και πάλι να προσευχηθώ γι’ αυτήν. Μπήκαμε στον Ναό, της διάβασα μια ευχή και όταν τελείωσα, με ρώτησε:

Άραγε ο Ουρανὀς αντιλαμβάνεται ότι τώρα εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς που έφυγαν από την παρούσα γη;

Μιά μέρα ένας Ιερομόναχος διαβάζοντας πολλά ονόματα κουράστηκε και αναρωτήθηκε:

Άραγε σώζονται αυτοί τους οποίους μνημονεύω;

Νοιώθουν τίποτε;

Άραγε ο Ουρανὀς αντιλαμβάνεται ότι τώρα εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς που έφυγαν από την παρούσα γη;

Βοηθούνται άραγε οι νεκροί;

Και την ώρα εκείνη, όπως ήταν κουρασμένος, στηρίχθηκε στο στασίδι του, έκλεισε λίγο τα μάτια του, και ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο, σε μιά εγρήγορση του νου του, αλλά και κόπωση της σάρκας, σηκώνει τα μάτια επάνω και βλέπει, βλέπει…

Πω, πω,! Τι γίνεται εκεί;

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης – Μαρτυρίες: λα΄. Συνομιλοῦσε μέ τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Ρῶσσο, λβ΄. Ἤθελε τούς ἱερεῖς μέ γένεια καί μαλλιά

λα΄. Συνομιλοῦσε μέ τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Ρῶσσο

     Μαρτυρία ἱερομονάχου Ἰακώβου: «Ἔ­βλε­πε καί συ­νο­μι­λοῦ­σε μέ τόν ἅ­γι­ο Ἰ­ω­άν­νη τόν Ρῶσ­σο. Μία φο­ρά πού κα­τέ­βαι­νε στήν Ἀ­θή­να γιά νά πά­η στόν γι­α­τρό, ἤ­μουν μα­ζί του· μό­λις φτά­σα­με στόν ἅ­γι­ο Ἰ­ω­άν­νη τόν Ρῶσ­σο, μοῦ λέ­ει: ”Βά­λε καί τό ρα­σά­κι σου, Ἱλα­ρί­ω­νά μου, γι­α­τί πᾶ­με πρός τόν θεῖ­ο Ἰ­ω­άν­νη. Εἶ­δες στόν στρα­τό, ὅ­ταν πα­ρου­σι­ά­ζε­ται στόν λο­χα­γό ὁ λο­χί­ας, φο­ρᾶ ἅ­πα­σαν τήν στο­λήν· ἔτ­σι εἶ­ναι καί μέ τόν Ἅ­γι­ο. Νά ἔχωμε σε­βα­σμό, ἀ­γά­πη καί εὐ­λά­βει­α”. Ὡς Ἡ­γο­ύ­με­νος πού ἦ­ταν, ἔ­πρε­πε νά ρί­ξη αὐ­τός τά λε­πτά γιά νά πά­ρωμε κε­ρί⋅ ὅμως βγά­ζει καί μοῦ δί­νει καί ἐμένα χρή­μα­τα ν᾽ ἀ­νά­ψω κε­ρί. Λέω:

Κάθε πόνος εἶναι ἕνα μαρτύριο

   «Πρὸ δὲ τούτων πάντων ἐπιβαλοῦσιν ἐφ᾽ ὑμᾶς τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ διώξουσι, παραδιδόντες εἰς συναγωγὰς καὶ φυλακάς, ἀγομένους ἐπὶ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου» (: Ἀλλὰ προτοῦ νὰ γίνουν ὅλα αὐτά, θὰ βάλουν τὰ χέρια τους ἐπάνω σας διὰ νὰ σᾶς συλλάβουν καὶ θὰ σᾶς καταδιώξουν, καὶ θὰ σᾶς παραδίδουν εἰς συναγωγὰς διὰ νὰ σᾶς δικάσουν, καὶ εἰς φυλακάς, καὶ θὰ ὁδηγῆσθε ἐνώπιον βασιλέων καὶ ἡγεμόνων, ἐπειδὴ θὰ πιστεύετε εἰς τὸ ὄνομά μου καὶ θὰ μὲ ὁμολογῆτε Κύριόν σας καὶ Σωτῆρα σας) (Λκ. κα΄,12).

Η αεροπορική τραγωδία και ο άγιος Πορφύριος

Γέροντες

29 Σεπτεμβρίου 2026

 Το 1987 –διηγείται ο Μπέρτος Ιωάννης, Οικονομολόγος από τα Πηγάδια Καρπάθου– είχα επισκεφτή για πρώτη φορά το Άγιον Όρος, γιατί είχαν αρχίσει μέσα μου έντονες πνευματικές ανησυχίες, και πήγαινα σε Μοναστήρια και ήθελα να συζητώ με γέροντες μοναχούς. Κάποιος συγγενής που είχε νοσηλευτή στην Πολυκλινική Αθηνών μου μίλησε για τον Γέροντα Πορφύριο, πως είναι αγία μορφή και πως είναι διορατικός, διότι και του ίδιου του αποκάλυψε κάτι κρυφό του. Επίσης πως έδειχνε πολλή αγάπη στους ασθενείς, τους παρηγορούσε, τους φρόντιζε, τους εξομολογούσε και όλος ο κόσμος εκεί τον αγαπούσε πολύ. Έτσι ο συγγενής μου αυτός μας παρακίνησε να τον επισκεφτούμε στο Μήλεσι.

Πορεία προς τον Θεό μέσα από το θάνατο των γονιών και το ορφανοτροφείο

 

Αλεξάνδρα Γκριπάς

Σε μια από τις συναντήσεις των αποφοίτων του σχολείου μας, έπιασα κουβέντα με τη Βαρβάρα. Στην παιδική της ηλικία είχε βιώσει μια βαριά τραγωδία, είχε περάσει από ορφανοτροφείο, αλλά μόνη της ασπάστηκε την πίστη, και ο Κύριος εισάκουσε τις προσευχές της.    

– Οι γονείς μου ήταν υπέροχοι, στοργικοί και αγαπητικοί. Η μαμά η Λαρίσα και ο μπαμπάς ο Μάξιμος. Δεν τους είχα ακούσει ποτέ να υψώνουν τη φωνή τους, ούτε σε μένα ούτε ο ένας στον άλλον. Στο σπίτι δεν υπήρχαν προσβλητικές ή υποτιμητικές εκφράσεις. Όλα τα προβλήματα και οι διαφωνίες επιλύονταν ήρεμα. Καθόμασταν στο «τραπέζι των διαπραγματεύσεων» – έτσι αποκαλούσαμε το όμορφο, μακρύ τραπέζι στο σαλόνι, – συζητούσαμε και καταλήγαμε σε κοινή απόφαση. Η μαμά ήταν μαθηματικός σε σχολείο, ο μπαμπάς εργαζόταν ως μηχανικός σε εργοστάσιο. Μόλις τελείωνα το δημοτικό σχολείο, όταν μας βρήκε η δεκαετία του 1990. Δεν χρειάζεται να εξηγήσω σε κανέναν τι σήμαινε αυτό: το επάγγελμα του εκπαιδευτικού δεν ενέπνεε σεβασμό, όπως και κάθε άλλη τίμια εργασία. Ο μπαμπάς δεν έπαιρνε μισθό για μήνες. Υπήρχαν μέρες που δεν υπήρχε τίποτα να βάλουμε στο τραπέζι.

«Η πονηρία των Μαρτύρων του Ιεχωβά και το θαύμα της Παναγίας»

(Σχ. ΙΧΘΥΣ: Φοβερή, διδακτική, συγκλονιστική, ανατριχιαστική πραγματική ιστορία!)

 Μπαλδιμτσής Νικόλαος, Ιατρός

Περί το 1985 μου διηγήθηκε μια κυρία, η οποία καταγόταν από την Άρτα και κατοικούσε με την μητέρα της στις βόρειες συνοικίες του Βόλου, τα εξής:
«Κοντά στο σπίτι όπου έμενε μια οικογένεια Μαρτύρων του Ιεχωβά. Επειδή εργαζόμουν και απουσίαζα πολλές ώρες από το σπίτι, η μητέρα μου πήγαινε συχνά σ’ αυτή την οικογένεια όπου την κερνούσαν καφέ και περνούσε την ώρα της κουβεντιάζοντας. Εγώ ανησυχούσα γι’ αυτή τη συναναστροφή της. Και μάλιστα της έλεγα:

«Ὁ σπουδασμένος ψάλτης»

   «λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ. (Ἐφεσ. 5,19). (: Καὶ τότε ὁ θεῖος ἐνθουσιασμός ποὺ θὰ γεμίζη τὶς καρδιές σας θὰ ἐξωτερικεύεται. Καὶ θὰ λέτε μεταξὺ σας ψαλμοὺς καὶ ὕμνους καὶ ᾠδὲς πνευματικές. Θὰ τραγουδᾶτε καὶ θὰ ψάλλετε στὸν Κύριο ὄχι μόνο μὲ τὸ στόμα σας, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν καρδιά σας, ποὺ θὰ αἰσθάνεται καὶ θὰ συμμετέχη σ᾿ αὐτὰ ποὺ ψάλλετε.

Πόση μεγάλη χαρὰ νοιώθουμε, ὅταν ἀκοῦμε τὶς ὡραῖες ψαλμωδίες τῆς ἐκκλησίας μας.

• Λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος:

ΤΙ ΒΑΣΑΝΑ!!!ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα

Κάποτε ἡ κ. Ζωή, συγγενής τοῦ κατηχητῆ  µας κυρίου Μιχάλη Μανωλᾶ, πῆγε στὀν Ἅγιο καί, πάρα πολύ χαρούμενη, τοῦ εἶπε: 

«Γέροντα, ὁ γιατρός μοῦ εἶπε πώς περιμένω παιδί!!! 

«Ἄχ  Ζωή, να ήξερες τί ἔχεις νά περάσεις ἀπ᾿ αυτό το παιδί.. Τί βάσανα σέ περιμένουν. 

Κα στεναχωρηµένος σηκώθηκε, ἑτοίμασε τό λιβανιστήρι καί ἄρχισε νά τή θυµιατίζει στήν κοιλιά, ἀλλά ἀρκετές φορές τοῦ ἔφευγε τό λιβανιστήρι ἀπό τό χέρι, σάν νά τό τραβοῦσε κάποιος ἀόρατος γιά νά τοῦ τό πάρει. 

“Ἔτσι νὰ μιλᾶς μὲ τὸν Θεό, σάν νὰ σηκώνης τὸ τηλέφωνο”

  «Πλὴν ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν», (Λουκ. ιβ, 31):

  Ἐσεῖς μόνο νὰ ζητᾶτε ὡς τὸ κυριότερο ἀπ’ὅλα τὸ νὰ ζήσετε τὴ ζωὴ τῆς χάριτος καὶ τῆς ὑπακοῆς στὸ Θεό. (ἡ ὁποία θὰ σᾶς καταστήση μέλη τῆς βασιλείας του ἀπ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ θὰ μᾶς ἐξασφαλίση τὴν κληρονομιὰ τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν της στὸ αἰώνιο μέλλον. Καὶ ὅλα τὰ ἐπίγεια ἀγαθὰ θά σᾶς δοθοῦν μαζὶ μὲ ἐκεῖνα).

    Μᾶς ἔδωκε ὁ Θεὸς ἐντολὴ νὰ ζητοῦμε ἀπὸ τὸν ἴδιο αὐτὸ ποὺ χρειαζόμαστε καὶ αὐτὸς ξέρει καλύτερα τί πρέπει νὰ μᾶς δώση.

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης – Μαρτυρίες: κζ΄. Ἐλεήμων στό ἔπακρο

κζ΄. Ἐλεήμων στό ἔπακρο

     Μαρ­τυ­ρί­α ἱ­ε­ρο­μο­νά­χου Ἰ­α­κώ­βου: «Ὁ Γέρον­τας ἔ­λε­γε ὅ­τι πρέ­πει νά κά­νω­με ἀ­γόγ­γυ­στη ἐ­λε­η­μο­σύ­νη καί τό ἐ­φάρ­μο­ζε ὁ ἴ­δι­ος: Ὅ­ταν ἦ­ταν ἄρ­ρω­στος, στό Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μεῖ­ο Ἀ­θη­νῶν, ἔρ­χον­ταν πολ­λοί νά τόν δοῦν, νά πά­ρουν εὐ­λο­γί­α καί φυ­σι­κά ἄ­φη­ναν καί κά­ποι­α χρή­μα­τα στόν Γέροντα ”γιά τίς ἀ­νάγ­κε­ς”, ὅ­πως ἔ­λε­γαν. Ὅ­ταν τοῦ ἔ­δι­ναν κάποιο φα­κε­λά­κι μέ χρή­μα­τα δέν τό ἔ­παιρ­νε, ἔ­λε­γε ”ἄ­στο, πά­τερ μου, μέ­σ᾽ στό κο­μο­δί­νο, ἐ­μεῖς εἴμα­στε κα­λόγεροι, νά μήν λέ­νε ὅ­τι ζη­τᾶ­με χρή­μα­τα καί ἔ­χο­με φι­λαρ­γυ­ρί­α­”. Ἕ­να ἀ­πό­γευ­μα, μοῦ λέ­ει ὁ Γέ­ρον­τας:

Ο προημερών κοιμηθείς ηγούμενος Χρυσόστομος διηγείται θαύματα του Αγίου Γερασίμου του Ἰορδανίτου!

 

Πολλοὶ λένε οτι ο Οσιος Γεράσιμος ο Ἱορδανίτης ακουει πολὺ γρήγορα τὶς παρακλήσεις καὶ τὶς προσευχές τους καὶ τοὺς κάνει καλά. Γι᾿ αὐτὸ ἀπὸ πολλοὺς ονομάζεται «Ο Αγιος Εξπρές». Ειναι πάντα ζωντανός, κυκλοφορει στήν Ιερά Μονή Ὁσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου στήν Ιεριχώ ανάμεσα στοὺς προσκυνητὲς καὶ στοὺς αλλους πιστούς, συνομιλει μαζί τους, τοὺς παρηγορεῖ, τοὺς ενθαρρύνει, τοὺς θεραπεύει καὶ σκορπίζει παντοῦ τὴν ἀγάπη του. Ὁ ἡγούμενος, ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος, διηγεῖται τά πιὸ κάτω θαῦματα:

Μια γυναίκα που επισκεπτόταν ένα μοναστήρι παραπονέθηκε για τον σύζυγό της σε έναν ευσεβή γέροντα, λέγοντας:

Μια γυναίκα που επισκεπτόταν ένα μοναστήρι παραπονέθηκε για τον σύζυγό της σε έναν ευσεβή γέροντα, λέγοντας:

«Πάτερ, ο σύζυγός μου είναι τόσο δύστροπος και γκρινιάρης, που δεν αντέχω άλλο. Τσακωνόμαστε συνεχώς και δεν ξέρω πώς να τον συνεφέρω».

Κατανοώντας την κατάσταση και θέλοντας να προσφέρει έναν τρόπο αποκατάστασης της ειρήνης στην οικογένεια, ο γέροντας της είπε:

«Πήγαινε στην τράπεζα του μοναστηριού και ζήτα από τον υπεύθυνο αδελφό να σου δώσει ένα μπουκάλι νερό από το πηγάδι της μονής, για να το πάρεις στο σπίτι σου. Όταν επιστρέψει ο σύζυγός σου, πάρε μια γουλιά από αυτό το νερό. Κράτησέ το προσεκτικά στο στόμα σου και τότε θα δεις το θαύμα».

Φοράς έναν μικρό σταυρό στον λαιμό σου;

 Φοράς έναν μικρό σταυρό στον λαιμό σου; Αν ναι, γνωρίζεις από τι μπορεί να σε σώσει;

Κάποτε ένας μοναχός ρώτησε:

«Είσαι Ορθόδοξος Χριστιανός;»

«Ναι.»

«Φοράς μικρό σταυρό;»

«Όχι, τον ξέχασα.»

«Τότε τι είδους Χριστιανός είσαι;»

Πρέπει πάντα να φοράς τον Τίμιο Σταυρό στον λαιμό σου, είτε είναι ακριβός και πολύτιμος είτε φθηνός και απλός. Άλλοι θυσίασαν τη ζωή τους και αποκεφαλίστηκαν μόνο και μόνο για να μην βγάλουν τον σταυρό από τον λαιμό τους — όπως ο Άγιος Νεομάρτυρας Ευγένιος από τη Ρωσία. Εσύ γιατί δεν φοράς;

Σε απειλεί κάποιος;

Ὁ Σταυρὸς τὸ ἰσχυρότερον ὅπλον

  Ὁ Ἀποστόλος Παῦλος (Α΄ Κορινθ. 23) ὁμολογεῖ:

  «ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον, Ἰουδαίοις μὲν σκάνδαλον, Ἕλλησι δὲ μωρίαν». Ἐμεῖς ὅμως κηρύττουμε τὸν Χριστὸ ποὺ ἔχει σταυρωθῆ. Καὶ ὁ σταυρωμένος Χριστὸς γιὰ τοὺς Ἰουδαίους ποὺ περιμένουν τὸν Μεσσία Χριστὸ ὡς ἐπίγειο βασιλιά εἶναι σκάνδαλο, ἐμπόδιο πάνω στὸ ὁποῖο σκοντάφτουν καὶ δὲν πιστεύουν. Γιὰ τοὺς Ἕλληνες πάλι ὁ σταυρωμένος Θεὸς ποὺ δὲν νίκησε τοὺς ἐχθρούς του παρουσιάζεται ὡς ἰδέα μωρὴ καὶ ἀνόητη.

• Ὁ χρυσορρήμων Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διακηρύσσει:

Ἡ κοπέλα μὲ κοίταζε σὰν νὰ τῆς λέω παραμύθια...

 

Ἦρθε κάποτε νὰ μὲ δεῖ μία κοπέλα. Ἦταν φοιτήτρια στὸ πανεπιστήμιο καὶ ἀμφότεροι οἱ γονεῖς της ἦταν γιατροί. Μοῦ εἶπε ὅτι εἶχε πρόβλημα μὲ κάποια καθηγήτριά της, ἡ ὁποία τὴν ἔκοβε συνεχῶς στὶς ἐξετάσεις.

Τῆς εἶπα: «Γιατί διεξάγεις πόλεμο μὲ τὴν καθηγήτριά σου; Πρέπει νὰ τὴν σέβεσαι σὰν νὰ ἦταν μάνα σου. Σὲ μαθαίνει πειθαρχία γιὰ τὸ δικό σου τὸ καλό».

Ἡ κοπέλα δὲν μὲ ἄκουγε. «Ὄχι πάτερ!», ἔλεγε, «Ἡ καθηγήτρια εἶναι μοχθηρή... εἶναι ἔτσι... εἶναι ἀλλιῶς... Δίνω ὅλες τὶς σωστὲς ἀπαντήσεις στὶς ἐρωτήσεις της καὶ ἐκείνη τὸ μόνο ποὺ κάνει εἶναι νὰ μοῦ λέει νὰ ξαναπεράσω τὴν ἑπόμενη φορά. Δὲν λέει νὰ μὲ περάσει!».

ΗΤΑΝ Ο ΠΕΤΡΟΣ..

 

Διήγηση Γέροντα  Νήφωνος Βατοπεδινού στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Βύρωνος:

- Όταν ήμασταν στο Βατοπέδι, στις αρχές που πήγαμε, ζούσε και ο Γέροντας μας ο Ιωσήφ. Ήταν γύρω στα τέλη Νοεμβρίου. Ήμουν αρχοντάρης, αρχοντάρης είναι ο μοναχός που υποδέχεται τους ξένους. Και τότε είχαν γίνει μερικά επεισόδια στις 17 Νοεμβρίου στο Πολυτεχνείο, είχαν σπάσει και είχαν γίνει μεγάλες φασαρίες.

Μια ομάδα από αυτά τα παιδιά, τους αναρχικούς, κυνηγημένοι από την αστυνομία έφυγαν και ήρθαν για να κρυφτούν στο Άγιο Όρος. Και ήρθαν εκεί διότι ο ένας από αυτούς -ο οποίος είχε ξυρισμένο το κεφάλι του από τις δύο πλευρές και είχε ένα σαν λειρί εδώ μπροστά και ήταν και βαμμένο πράσινο στις άκρες- είχε ένα θείο στη Μονή Εσφιγμένου. Και τους είπε, θα πάμε στο θείο μου εκεί να κρυφτούμε.

Φυσικά, ούτε διαμονητήρια είχαν ούτε ήξεραν πως θα μπουν μέσα.

Πήγαν, δεν μπορούσαν να μπουν και μπήκαν με τα πόδια .. πόσες ώρες να φθάσουν.

Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν.

Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα 

Τό 1978 βαπτίσαµε Τόν γιό µας καί τό Μυστήριο τό ἐτέλεσε ὁ Ἅγιος στόν Ἱ. Ν. τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. Πρίν τή βάπτιση, συγκεντρωθήκαµε μπροστά στήν εἴσοδο τοῦ Ναοῦ καί περιµέναµε νά ἔρθει ὁ Ἅγιος. Ὁ ἱερέας τοῦ Ναοῦ, ὁ π. Βασίλειος ἤθελε νά περάσει πρῶτα ὁ Ἅγιος καί µετά ὅλοι ἐμεῖς, Μετά ἀπὸ λίγη ὥρα ξεκλείδωσε τήν πόρτα καί εἶπε στόν σύζυγό µου πού ἦταν καί ψάλτης: «Κύριε Χαράλαμπε, πᾶμε µέσα νά κάνουµε τήν κατήχηση (εὐχές πού διαβάζονται στὀν νάρθηκα) µέχρι νά ἔρθει ὁ Παππούλης Πορφύριος, γιατί περνάει ἡ ὥρα..». Ὁ π. Βασίλειος πήγε καί μπῆκε στό Ἱ. Βῆμα, ἀλλά ἀμέσως βγῆκε ἔξω καί φώναξε τὀν ἄντρα µου: «Χαράλαμπε, Χαράλαμπε... ὁ Γέροντας κάθεται στήν καρέκλα µου»! 

Ξαφνιασμένος, πῆγε µέσα ὁ ἄντρας µου, τοῦ ἔβαλε µετάνοια καὶ τόν ρώτησε γεμάτος ἀπορία: