«καὶ οἱ πατέρες μή παροργίζετε τὰ τέκνα ὑμῶν, ἀλλ’ ἐκτρέφετε αὐτὰ ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου».
(: Καὶ οἱ πατέρες μὴ ἐρεθίζετε καὶ μὴ προκαλεῖτε τὰ παιδιά σας νὰ θυμώσουν καὶ νὰ ὀργισθοῦν. Ἀλλὰ νὰ τὰ ἀνατρέφετε μὲ ἐπιμέλεια καὶ παιδαγωγία καὶ συμβουλές, ποὺ εἶναι σύμφωνες μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου).
Ποιὰ λοιπὸν εἶναι ἡ καλύτερη ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν; Αὐτὴ ποὺ γίνεται σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.
• Ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης τονίζει:
«Ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι…» (Λουκ. 13,14)
Ἡ πέννα τοῦ εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ ζωγραφίζει μὲ τέτοια χάρι τὰ γεγονότα, ὥστε νομίζεις ὅτι τὰ βλέπεις μπροστά σου ζωντανά.
Βλέπουμε λοιπὸν σήμερα μιὰ γυναίκα νὰ περπατάῃ μὲ τὰ τέσσερα. Μὰ τί ἤτανε, ζῷο; Τὸ ἐξηγεῖ τὸ εὐαγγέλιο· τὴ χτύπησε ἀρρώστια. Ἡ ἀρρώστια της δὲν ἦταν φυσική. Ἦταν ἀποτέλεσμα ἐπηρείας πονηρῶν πνευμάτων, ἐπίδρασι σατανική.
ΝΑΝΗΣ ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΙΑΤΡΟΣ
ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΓΥΜΝΙΣΜΟΥ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ
Η σκανδαλώδης εμφάνιση των νέων κοριτσιών και των γυναικών ( και κάποιων ανδρών για να είμαστε δίκαιοι), ακόμη και των ηλικιωμένων, ειδικά κατά την περίοδο του θέρους, έχει υπερβεί κάθε όριο αναίδειας και αδιαντροπιάς.
Λες και πρόκειται για μια απέραντη κρεαταγορά.
Ο κλέφτης του χρόνου!!!
Ο
σημερινός άνθρωπος έρχεται στην Εκκλησία όχι ως άρρωστος, αλλά ως
πελάτης. «Μου αρέσει», «Δεν μου αρέσει», «ήταν πολύωρο», «μίλησε πολύ
δυνατά», «Δεν ένιωσα τίποτα». Έτσι κρίνει ο άνθρωπος τη λειτουργία, σαν
να ήταν προϊόν. Δεν έρχεται πλέον για να θεραπευτεί, έρχεται για να
ικανοποιηθεί. Αν το κήρυγμα τον πληγώσει, φεύγει. Αν του πουν να
αλλάξει, αναστατώνεται. Αν του ζητήσουν να κάνει υπομονή, ψάχνει για
άλλο μέρος. Έχει ξεχάσει ότι η Εκκλησία δεν είναι θέατρο, ούτε
πνευματικό εστιατόριο. Είναι νοσοκομείο, και δεν πας στο νοσοκομείο για
να σε χειροκροτήσουν, αλλά για να σε κόψουν, να σε καθαρίσουν, να σε
γιατρέψουν. Όποιος μπαίνει στην Εκκλησία χωρίς ταπεινότητα φεύγει χωρίς
θεραπεία.
 |
| Φωτογραφία: Υπηρεσία Τύπου της Λαύρας της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Σεργίου |
Το ακόλουθο περιστατικό αποτέλεσε για μένα ένα από τα μαθήματα, τα οποία ο Κύριος σου προσφέρει πλουσιοπάροχα στην παιδική ηλικία. Ήταν πολύ απλό και ξεκάθαρο, έτσι που το συγκράτησα στη μνήμη μου για όλη μου τη ζωή. Τότε ήμουν περίπου δώδεκα ετών. Φοιτούσα ήδη στο γυμνάσιο. Μια Κυριακή απλά δεν θέλησα να πάω στην εκκλησία. Πείσμωσα. Δεν θέλω, τελεία και παύλα, είπα μέσα μου. Στην οικογένειά μας όμως ήταν συνηθισμένο να πηγαίνουμε όλοι μαζί, και μάλιστα με το μετρό, καθώς ο πατέρας μου δεν είχε ακόμα αυτοκίνητο.
Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών
 |
❈ Ἕνας πού ἔχει γευτεῖ τήν Ζωή (τόν Χριστό) καταλαβαίνει πολύ καλά τόν θάνατο (τον πνευματικό). Ἄν ὅμως εἶσαι συνέχεια πεθαμένος, δέν καταλαβαίνεις καί λές: «σιγά καί πού δέν πάω Ἐκκλησία, τί ἔγινε;». Τοῦ λές: «πήγαινε γιά ἐξομολόγηση» καί λέει: «Ναί, πᾶς στόν παπά καί λές δυό κουβέντες καί τί ἀλλάζει; Τίποτα».
Ἐνῶ ἕνας πού ἐξομολογεῖται, πού ἐκκλησιάζεται, μία Κυριακή, μία μέρα ἄν δέν πάει Ἐκκλησία, τοῦ κοστίζει. Δέν τοῦ κοστίζει ψυχολογικά ἐπειδή τό ἔχει συνηθίσει, τοῦ κοστίζει γιατί νιώθει νηστικός, σάν νά μήν ἔφαγε, νιώθει τήν ἔλλειψη. Πολύ περισσότερο βέβαια, ἄν κάνει καμιά ἁμαρτία, νιώθει ἀπαραίτητη τήν ἐξομολόγηση.
❈ Ἐνῶ οἱ ἄλλοι λένε:
❈ Ἀλλοίμονο, ἄν κανείς πεῖ:
- Ἐγώ κάνω μόνο ἄσκηση (νηστεία, γονυκλισίες κ.λπ.) καί δέν πάω Ἐκκλησία.
Μπορεῖ νά εἶσαι πετσί καί κόκκαλο, ἀλλά, ἄν δέν πᾶς στήν Ἐκκλησία νά Κοινωνήσεις, νά πάρεις τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, πάλι δέν θεραπεύεσαι. Μᾶλλον θά αὐξηθεῖ καί ὁ ἐγωισμός σου. Ὅπως αὐτοί οἱ Ἰνδουιστές ἀσκητές, οἱ ὁποῖοι εἶναι πετσί καί κόκκαλο, ἀλλά ἔχουν ἕναν τεράστιο ἐγωισμό καί φυσικά δέν ἔχουν καμία θεραπεία στήν ὕπαρξή τους. Ἕνας λοιπόν πού θέλει νά θεραπευθεῖ, πρέπει νά συνδυάζει ἀσκητική καί μυστηριακή ζωή.
Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου
