Ἡ κοπέλα μὲ κοίταζε σὰν νὰ τῆς λέω παραμύθια...

 

Ἦρθε κάποτε νὰ μὲ δεῖ μία κοπέλα. Ἦταν φοιτήτρια στὸ πανεπιστήμιο καὶ ἀμφότεροι οἱ γονεῖς της ἦταν γιατροί. Μοῦ εἶπε ὅτι εἶχε πρόβλημα μὲ κάποια καθηγήτριά της, ἡ ὁποία τὴν ἔκοβε συνεχῶς στὶς ἐξετάσεις.

Τῆς εἶπα: «Γιατί διεξάγεις πόλεμο μὲ τὴν καθηγήτριά σου; Πρέπει νὰ τὴν σέβεσαι σὰν νὰ ἦταν μάνα σου. Σὲ μαθαίνει πειθαρχία γιὰ τὸ δικό σου τὸ καλό».

Ἡ κοπέλα δὲν μὲ ἄκουγε. «Ὄχι πάτερ!», ἔλεγε, «Ἡ καθηγήτρια εἶναι μοχθηρή... εἶναι ἔτσι... εἶναι ἀλλιῶς... Δίνω ὅλες τὶς σωστὲς ἀπαντήσεις στὶς ἐρωτήσεις της καὶ ἐκείνη τὸ μόνο ποὺ κάνει εἶναι νὰ μοῦ λέει νὰ ξαναπεράσω τὴν ἑπόμενη φορά. Δὲν λέει νὰ μὲ περάσει!».

Περί τών καρπών τής καρδιακής προσευχής.

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ὑπό Ρουμάνου Γέροντος Κλεόπα Ἠλίε.

«Ὅλες οί αρετές βοηθούν τόν νοῦ νά άποκτήση τήν θεία άγάπη, άλλά περισσότερο άπό όλα ἡ καθαρά προσευχή. Διότι μέ αυτήν πετώντας στόν Θεό, έξερχόμεθα άπό όλα τά αισθητά τοῦ κόσμου πράγματα» (Άπό τά κεφάλαια περί Αγάπης τοῦ άγιου Μαξίμου τοῦ Όμολογητοϋ).

Αδελφοί καί Πατέρες,

Κάποιος άπό τούς Αγίους Πατέρας μᾶς συμβουλεύει τά εξής: «Σιώπησε εσύ καί θά μιλήσουν τά έργα σου». Έ­γώ όμως ὁ τεμπέλης καί άμαρτωλός τολμώ άπό τήν άναισθησία μου καί κάνω τό τελείως άντίθετο καί άρχίζω νά μιλώ πρός έσάς τούς άγιους άδελφούς μου καί πατέρας γιά έκεινα τά ὁποία ποτέ δέν είδικεύθηκα μέ τά έργα καί τήν ζωή μου. Άλλά πάλι μοῦ φαίνεται ότι δέν είναι καλό νά σιωπώ καί νά μή φανερώνω τίς διδασκαλίες τῶν Α­γίων Πατέρων περί τῆς σωτηρίας τῆς ψυχής, έπειδή είμαι φίλαυτος καί άνεργος σ' αύτά τά πνευματικά έργα. Διότι, κατά τόν λόγο τοῦ Εύαγγελίου, αὐτά τά ώφέλιμα γιά τήν ψυχή έργα, πολλοί φιλόπονοι καί βιαστές, έπιδιώκουν νά τά άποκτήσουν μέ κάθε τρόπο, γιά νά άρπάξουν τήν Βα­σιλεία τῶν Ούρανῶν (Ματθ. 11,12). Καί βέβαια όχι μέ λό­για κενά σάν τά δικά μου, άλλά μέ ιδρώτες καί ήμερονυκτίους κόπους άγωνίζονται αύτοί οί πιστοί γιά τήν εφαρ­μογή τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Λοιπόν, ἀφοῦ κλείσω τά μάτια μου καί παραβλέψω τίς άδυναμίες καί τήν οκνηρία μου γιά τίς άρετές, ἄς άρχίσω λέγοντας τά παρακάτω:

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: Ἤ ἐμεῖς θὰ τὰ ἀξιοποιήσουμε ἤ ὁ διάβολος θὰ τὰ ἐκμεταλλευθῆ.

Σὲ μία Σκήτη δύο γεροντάκια πῆραν ἕνα γαϊδουράκι ποὺ εἶχε ἕνα κουδουνάκι. Ἕνας νέος μὲ ἡσυχαστικές τάσεις παραπονιόταν γιὰ τὸ κουδουνάκι ποὺ εἶχε τὸ ζῶο καὶ πῆρε ὅλους τους Κανόνες, γιὰ νὰ ἀποδείξη ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἔχουν γαϊδουράκι στὴν Σκήτη! Οἱ ἄλλοι Πατέρες εἶπαν ὅτι δὲν τούς ἐνοχλεῖ. Τοῦ λέω: «Δὲν φθάνει ἐκεῖ πέρα ποῦ δὲν μᾶς ἀπασχολοῦν τὰ γεροντάκια, ἀλλὰ ἐξυπηρετοῦνται μὲ τὸ γαϊδουράκι; Ἄν δὲν εἶχε κουδουνάκι καὶ τὸ ἔχαναν, θὰ ἔπρεπε νὰ πᾶμε ἐμεῖς νὰ τὸ βροῦμε. Παραπονιόμαστε κιόλας;».

ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙΣ ΠΑΓΙΔΕΣ (15)

 

14. ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΜΕΙΟΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ 

«Ω μεν έδωκε πέντε τάλαντα, ω δε δύο, ω δε εν, εκάστω κατά την ιδίαν δύναμιν»  (Ματθ. 25, 15)

Ο αντικείμενος δεν σταματά ποτέ το σφυροκόπημα της ψυχής με τα βέλη του. Με τους λογισμούς. Είπαμε. Νύχτα και μέρα. Χωρίς καμιά ανάπαυλα. Χωρίς, σχεδόν, καμιά ανακωχή. Και στις πιο ωραίες στιγμές της ζωής μας, θα μας προσβάλει με κάποιο λογισμό. Κι αυτό, για να μειώσει την ειρήνη και τη χαρά ή οποιοδήποτε άλλο ωραίο αίσθημα νιώθουμε εκείνη τη στιγμή.

   Ένας λογισμός, τον οποίο χρησιμοποιεί για να πετύχει αυτόν τον στόχο του, είναι ο λογισμός της μειονεκτικότητας. Είναι δεινός ο λογισμός αυτός. Κι αυτό, γιατί αν η ψυχή τον δεχθεί, μπορεί να περιπέσει σε ηθικό μαρασμό. Να αχρηστευθεί.

ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙΣ ΠΑΓΙΔΕΣ (14)

13. ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΖΗΛΟΦΘΟΝΙΑΣ 

«Μη γινώμεθα κενόδοξοι, αλλήλους φθονούντες»

 (Γαλ. 5, 26)

Υπάρχουν πολλές ψυχές, που ο αντικείμενος τις ταλαιπωρεί με τους λογισμούς της ζηλοφθονίας. Είναι εκείνες που δεν έχουν αγάπη. Εκείνη την αγάπη, που δίδαξε ο Ιησούς. Είναι οι ψυχές που μέσα τους φωλιάζει ο εγωισμός, ο φθόνος, η καχυποψία. Οι μικρές ψυχές. Οι στενόκαρδες. Οι ψυχές με περιορισμένη αντίληψη. Αυτές που απομονώνονται από τους ανθρώπους του περιβάλλοντος στο οποίο ζουν και κλείνονται στον εαυτό τους.

   Αυτές τις ψυχές σφυροκοπεί ο αντικείμενος με τους λογισμούς της ζηλοφθονίας. Και το κάνει αυτό σε κάθε περίσταση. Σε κάθε ευκαιρία.

ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙΣ ΠΑΓΙΔΕΣ (13)

12. ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΤΑΚΡΙΣΕΩΣ

«Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε»

(Ματθ. 7, 1)

    Ο αντικείμενος, στον πόλεμό του εναντίον μας, επανέρχεται κάθε φορά με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Με μεγαλύτερο μένος. Με πιο καυτά βέλη. Επιδιώκει να μας καταβάλει στη χριστιανική μας πορεία. Να μας νικήσει. Να μας καθυποτάξει. Να μας αποκλείσει από τη σωτηρία. Από τη βασιλεία του Χριστού μας. Να μας στερήσει τη χαρά και την ευφροσύνη του παραδείσου.

   Έτσι, στον πεισματώδη αυτόν πόλεμο εναντίον μας, χρησιμοποιεί και τους λογισμούς της κατακρίσεως. Σφυροκοπεί και μ’ αυτά τα βέλη. Είναι κι αυτά μέσα στις μεθοδείες του, μέσα στη σατανική του τέχνη. Με όλη την πονηρία που τον διακρίνει, καιροφυλακτεί και, μόλις βρει κατάλληλη ευκαιρία, αδειάζει πάνω στην ψυχή τη φαρέτρα του. Και βρίσκει ευκαιρία.

Ο διάβολος παρακολουθεί κάθε άνθρωπο πως σκέφτεται και στην συνέχεια βγάζει φωτοτυπία αυτού του τρόπου σκέψεως.

Ο διάβολος παρακολουθεί κάθε άνθρωπο πως σκέφτεται και στην συνέχεια βγάζει φωτοτυπία αυτού του τρόπου σκέψεως.
Και με βάση αυτή μας εισηγείται λογισμούς ως ένας δεύτερος εαυτός μας νομίζοντας ο άνθρωπος ότι οι λογισμοι αυτοί είναι δικοί του να τους αποδεχθει και να κάνει έτσι κακό στον εαυτό του.
Παρακολουθει τις ψυχές των ανθρώπων ποιες έχουν Χάρη και ποιες όχι και αναλόγως τις πολεμάει.

Αββάς Ιουστίνος Πόποβιτς: Δεν υπάρχει μεγαλύτερο βάσανο από την σκέψη την ίδια...

 «Ότι εν πλήθει σοφίας πλήθος γνώσεως και ό προστιθείς γνώσιν προσθήσει αλγημα» (Έκκλ. 1, 18). Δεν υπάρχει μεγαλύτερο βάσανο από την σκέψη την ίδια. Δεν είναι κόλαση μεγαλύτερη από την σκέψη ή οποία είναι πλήρως αποκομμένη από τον Πλάστη και Θεό κάθε σκέψης, τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Θεό Λόγο. Ή ανθρώπινη σκέψη χωρίς τον Κύριο και Χρι­στό δεν μπορεί να γνωρίσει μήτε τον εαυτό της μήτε και τον κόσμο γύρω της».

impantokratoros.gr

Ἕνα βράδυ τόν ἐπισκέφθηκαν ἕνα ζευγάρι πνευματικῶν του παιδιῶν, ἰατροί καί οἱ δύο. Η σύζυγος κατάκοπη ἀπό τήν ἐργασία τῆς ἡμέρας λέγει:

Ἕνα βράδυ τόν ἐπισκέφθηκαν ἕνα ζευγάρι πνευματικῶν του παιδιῶν, ἰατροί καί οἱ δύο. Η σύζυγος κατάκοπη ἀπό τήν ἐργασία τῆς ἡμέρας λέγει:

- Γέροντα, ζωή εἶναι αὐτή; Από τις 6 το πρωί στο πόδι και μόλις τώρα φύγαμε ἀπό τό Νοσοκομεῖο. Καί τό φαγητό καί αὐτό ὄρθιοι. Καί αὔριο πάλι τά ἴδια. Πόσο ν' αντέξει κανείς;

- Το καλύτερο παιδί μου αὐτήν τήν ὥρα θά ἦταν να σκέπτεσαι αὐτό πού ἔχεις. Δηλαδή, πρῶτα-πρῶτα, ὅτι ἔχεις ὑγεία. Δεύτερον, ὅτι μέ τό πού εἶσαι γιατρός, ἔχεις πραγματοποιήσει μιά ἐπιδίωξή σου. Πολλές κοπέλες θά ἤθελαν να εὑρίσκονται στη θέση σου. Προσπάθησαν, ἀλλά δέν τό κατάφεραν. Τρίτον, ὅτι ἔχεις κάνει ἕναν ἐπιτυχημένο γάμο. Χιλιάδες γυναῖκες στήν ἡλικία σου θρηνοῦν πάνω σε ἐρείπια. Δυστυχῶς, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, σκεπτόμεθα ὅ,τι μᾶς λείπει καί ποτέ αὐτό πού ἔχουμε. Νά, σκεφτήκαμε ποτέ να ποῦμε: Δόξα τῷ Θεῷ, γιατί μποροῦμε νά πίνουμε νεράκι;

Υπάρχουν πολλοί πού δέν μποροῦν νά καταπιούν.

Ἡ κατάργηση τῶν ὀκτὼ παθῶν ἂς γίνεται μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο:

❈ Οἱ κακοί λογισμοί εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἁμαρτίας καί τῆς δημιουργίας τῶν παθῶν. Θά πρέπει λοιπόν νά καταπολεμηθοῦν οἱ ὀκτώ βασικοί λογισμοί τῆς κακίας γιά νά καταπολεμηθοῦν τά ἀντίστοιχα πάθη καί οἱ ἁμαρτίες στίς ὁποῖες αὐτά ὁδηγοῦν.
Ὁ τρόπος μᾶς διδάσκεται ἀπό τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό:
"Ἡ κατάργηση τῶν ὀκτὼ παθῶν ἂς γίνεται μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο:

ΣΠΑΝΙΑ ΟΜΙΛΙΑ: Γέρ. Εφραίμ Φιλοθεΐτης - Πώς μια μικρή σκέψη μπορεί να σου καταστρέψει τη ζωή

 youtube

Λες συχνά, κάποιες φορές, τήν ἀνόητη φράση -μέ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός.

Λες συχνά,κάποιες φορές, τὴν ἀνόητη φράση -μὲ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός. Καὶ συμβαίνει κάποτε ὄντως νὰ ἤσουν μακρυὰ ἀπὸ τὸ Θεό. Τώρα ἐξομολογεῖσαι, ἀγωνιζόμενος πέφτεις και σηκώνεσαι, προσέχεις, προσεύχεσαι, κοινωνᾶς. Τὸν φωνάζεις μὲ τὴ ζωή σου.
Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ σὲ ἐγκατέλειψε τότε ποὺ τὸν εἶχες "ἐγκαταλείψει" ἐσὺ μὲ τὴ ζωή σου, καὶ νὰ σὲ ἐγκαταλείπει τώρα ποὺ Τὸν φωνάζεις; Στέκει αὐτὴ ἡ σκέψη; Ὄχι.

Η αρρώστια κουράζει το σώμα, αλλά οι λογισμοί κουράζουν πιο πολύ την ψυχή.

… Μη νομίσεις πως έχω να σου πω κάτι μεγάλο. Ένας φτωχός μοναχός είμαι. Μα όταν ένας άνθρωπος περνά τόσο βαριά δοκιμασία, καμιά φορά δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Χρειάζεται μόνο να αισθανθεί πως κάποιος τον θυμάται ενώπιον του Θεού και παρακαλεί την Παναγία να τον σκεπάζει.

Τώρα, παιδί μου, να μη βασανίζεις τον νου σου με πολλούς λογισμούς. Η αρρώστια κουράζει το σώμα, αλλά οι λογισμοί κουράζουν πιο πολύ την ψυχή. Έρχονται σαν τη μύγα στην πληγή και δεν την αφήνουν να ησυχάσει. Να τους αφήνεις να περνούν και να λες σιγά: «Χριστέ μου, κράτησέ με». Αυτό, όταν βγαίνει από πόνο, είναι μεγάλη προσευχή.

Τραγωδία στην Ηλιούπολη: Πιασμένες χέρι – χέρι στο κενό που τους παραδώσαμε – Αποτύχαμε παταγωδώς!

Χτίσαμε έναν κόσμο-κλουβί από οθόνες και ανούσια «πρέπει», οδηγώντας ευαίσθητες ψυχές στο κενό, στερημένες από την ελπίδα της εσταυρωμένης αγάπης

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Στον κόσμο που θα θέλαμε να έχουμε αλλά δεν μας αξίζει, οι ταράτσες θα ήταν φτιαγμένες μόνο για να ατενίζουμε όμορφα ηλιοβασιλέματα. Η θέα από ψηλά θα θύμιζε τον απέραντο ορίζοντα της πολύτιμης ύπαρξης μας. Οι μικροσκοπικοί άνθρωποι εκεί κάτω, θα μας διηγούνταν πόσο μάταιες είναι οι κοσμικές έγνοιες μας. Και ο ουρανός, το γαλαζωπό πέπλο του Θεού, θα σκέπαζε στοργικά την κάθε συννεφιασμένη σκέψη μας.

Ὅλοι οἱ λογισμοί πρέπει νά λέγωνται...

 Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἠθική συντριβή τῆς ψυχῆς ἀπό κάποιο κακό λογισμό. Γι᾿ αὐτό, ὅλοι οἱ λογισμοί πρέπει νά λέγωνται πρίν νά ἐνισχυθοῦν καί νικήσουν τόν νοῦ, διότι ἀφ᾿ ὅτου λέγονται, χάνουν τήν δύναμι τῆς κατοχῆς τους καί τῆς κυριαρχίας τους ἐπάνω στόν νοῦ.

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ  ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ 

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: Ὅλα μὲ καλούς λογισμούς νὰ τὰ ἀντιμετωπίζη...

 Νὰ ἀποκτήσουμε τὴν ἐσωτερική ἡσυχία
Σκοπός εἶναι ὁ ἄνθρωπος νὰ τὰ ἀξιοποιήση ὅλα γιὰ ἀγώνα. Νὰ προσπαθήση νὰ ἀποκτήση τὴν ἐσωτερική ἡσυχία. Νὰ ἀξιοποιήση τὸν θόρυβο βάζοντας δεξιό λογισμό. Ὅλη ἡ βάση εἶναι ἡ καλή ἀντιμετώπιση. Ὅλα μὲ καλούς λογισμούς νὰ τὰ ἀντιμετωπίζη. Μέσα στὸν θόρυβο, ἄν πετύχη τὴν ἐσωτερική ἡσυχία, ἔχει πολλή ἀξία. Ἄν δὲν πετύχη τὴν ἡσυχία μέσα στὴν ἀνησυχία, οὔτε στὴν ἡσυχία θὰ ἡσυχάση. Ὅταν ἔρθη στὸν ἄνθρωπο ἡ ἐσωτερική ἡσυχία, ἡσυχάζουν ὅλα μέσα του, καὶ τίποτε δὲν τὸν ἐνοχλεῖ. Ἄν θέλη τὴν ἐξωτερική ἡσυχία, γιὰ νὰ ἡσυχάση ἐσωτερικά, ὅταν βρεθῆ στὴν ἡσυχία, τὴν ἡμέρα θὰ πάρη ἕνα καλάμι καὶ θὰ διώχνη τὰ τζιτζίκια καὶ τὸ βράδυ θὰ διώχνη τὰ τσακάλια, γιὰ νὰ μήν τὸν ἐνοχλοῦν. Θὰ διώχνη δηλαδή αὐτὰ ποὺ θὰ μαζεύη ὁ διάβολος. Τί νομίζετε; Ποιά εἶναι ἡ δουλειά του; Ὅλα μας τὰ φέρνει ἀνάποδα ὁ διάβολος, μέχρι ποὺ μᾶς ἀναποδογυρίζει.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη» 

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ὅσο βοηθάει ἕνας καλός λογισμός, δὲν βοηθάει καμμιά ἄλλη ἄσκηση.

Νὰ σᾶς πῶ καὶ ἄλλο παράδειγμα, γιὰ νὰ δῆτε πῶς τακτοποιεῖται κανεὶς σὲ ὅλες τὶς περιπτώσεις μὲ ἕναν καλό λογισμό! Ἤμουν στὰ Ἱεροσόλυμα μὲ κάποιον γνωστό,. Ἐκεῖ εἶχαν μία γιορτή. Γιόρταζαν καὶ φώναζαν συνέχεια «ἅ λάλα...ἀχ» Χαλασμός γινόταν! «Ἐν ἀλαλαγμῶ... καὶ ἐν κυμβάλοις ἀλαλαγμού»! Δὲν καταλάβαινες τί ἔλεγαν! Ὅλη νύχτα φώναζαν. Ὁ γνωστός μου νευρίασε, βγῆκε στὸ παράθυρο, δὲν ἔκλεισε μάτι. Ἐγώ μὲ ἕναν καλό λογισμό ποὺ ἔβαλα, κοιμήθηκα σάν τὸ πουλάκι. Θυμήθηκα τὴν Ἔξοδο τῶν Ἑβραίων ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ ἐνίωθα μία συγκίνηση.
Ἔτσι καὶ ἐσεῖς πάντα μὲ καλούς λογισμούς ὅλα νὰ τὰ ἀντιμετωπίζετε. Χτύπησε π.χ. μία πόρτα; Νὰ πῆτε:

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: Ἔτσι ταξίδευα μία χαρὰ ψάλλοντας.

 Μία φορά ταξίδευα μὲ τὸ λεωφορεῖο καὶ ὁ εἰσπράκτορας ἔβαλε τὸ ράδιο δυνατά. Μερικοί νεαροί ποὺ θρήσκευαν, εἶπαν ὅτι εἶναι καὶ ἕνας μοναχός καὶ τοῦ ἔκαναν ἐπανειλημμένως νόημα νὰ τὸ κλείση. Μία‐δύο, τίποτε αὐτός, τὸ ἔβαλε πιὸ δυνατά. «Αφήστε τὸν, τούς εἶπα, δὲν πειράζει, μοῦ κάνει ἰσοκράτημα στὴν ψαλμωδία μου». Μὲ τὸν λογισμό μου ἔλεγα: «Ἄν, Θεὸς φυλάξοι, γινόταν ἕνα ἀτύχημα λίγο πιὸ πέρα καὶ ἀναγκάζονταν νὰ βάλουν στὸ δικό μας αὐτοκίνητο ἀνθρώπους σακατεμένους, ἄλλος νὰ εἶναι μὲ σπασμένο πόδι, ἄλλος μὲ σπασμένο κεφάλι, πῶς θὰ ἄντεχα αὐτήν τὴν σκηνή; Δόξα σοί ὁ Θεός, οἱ ἄνθρωποι εἶναι καλά καὶ τραγουδοῦν κιόλας»! Ἔτσι ταξίδευα μία χαρὰ ψάλλοντας.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη»

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: Βλέπεις μὲ ἕναν καλό λογισμό πῶς τακτοποιεῖται κανείς;

 Καὶ ὅταν, Γέροντα, εἶναι χαλασμένα τὰ νεῦρα;
– Χαλασμένα τὰ νεῦρα; Τί θὰ πῆ αὐτό; Μήπως εἶναι χαλασμένος ὁ λογισμός; Τὸ πιὸ καλό ἀπʹ ὅλα εἶναι ὁ καλός λογισμός. Κάποιος κοσμικός εἶχε φτιάξει σπίτι σὲ ἕνα ἥσυχο μέρος. Ἀργότερα ἀπὸ τὴν μία μεριά ἔγινε γκαράζ, ἀπὸ τὴν ἄλλη δρόμος καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἕνα κοσμικό κέντρο. Μέχρι τὰ μεσάνυχτα νταούλια. Δὲν μποροῦσε ὁ καημένος νὰ κοιμηθῆ, ἔβαζε ὠτασπίδες στʹ αὐτιά, ἄρχισε νὰ παίρνη καὶ χάπια. Κόντευε νὰ τρελλαθῆ. Ἦρθε καὶ μὲ βρῆκε. «Γέροντα, αὐτὸ καὶ αὐτό, μοῦ λέει, δὲν μποροῦμε νὰ ἡσυχάσουμε. Τί νὰ κάνω; Σκέφτομαι νὰ φτιάξω ἄλλο σπίτι». «Νὰ βάλης καλό λογισμό, τοῦ λέω. Νὰ σκέφτεσαι, ἄν γινόταν πόλεμος καὶ στὸ γκαράζ ἐφτίαχναν τὰ τάνκς, δίπλα ἦταν νοσοκομεῖο καὶ ἔφερναν τὰ ἀσθενοφόρα τούς τραυματίες καὶ ἐσένα σου ἔλεγαν:

ΜΕ ΠΟΣΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΝΗΡΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ.

 

Πατερικά

 ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ΜΕ ΠΟΣΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ

ΟΙ ΠΟΝΗΡΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ

   Ἐπειδὴ λοιπὸν ἤδη ἐξετάσαμε προηγουμένως ὅσα ἀφοροῦν τοὺς λογισμούς, ἀλλὰ δὲν διευκρινίσαμε μὲ πόσους τρόπους οἱ πονηρὲς σκέψεις φυτρώνουν δίπλα στοὺς ὀρθοὺς λογισμούς, κρίναμε δίκαιο νὰ προσθέσουμε τώρα κι αὐτό, ὥστε ἡ ἐξέταση αὐτοῦ τοῦ μέρους νὰ εἶναι ἐντελῶς ὁλοκληρωμένη.