12. ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΤΑΚΡΙΣΕΩΣ
«Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε»
(Ματθ. 7, 1)
Ο αντικείμενος, στον πόλεμό του εναντίον μας, επανέρχεται κάθε φορά με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Με μεγαλύτερο μένος. Με πιο καυτά βέλη. Επιδιώκει να μας καταβάλει στη χριστιανική μας πορεία. Να μας νικήσει. Να μας καθυποτάξει. Να μας αποκλείσει από τη σωτηρία. Από τη βασιλεία του Χριστού μας. Να μας στερήσει τη χαρά και την ευφροσύνη του παραδείσου.
Έτσι, στον πεισματώδη αυτόν πόλεμο εναντίον μας, χρησιμοποιεί και τους λογισμούς της κατακρίσεως. Σφυροκοπεί και μ’ αυτά τα βέλη. Είναι κι αυτά μέσα στις μεθοδείες του, μέσα στη σατανική του τέχνη. Με όλη την πονηρία που τον διακρίνει, καιροφυλακτεί και, μόλις βρει κατάλληλη ευκαιρία, αδειάζει πάνω στην ψυχή τη φαρέτρα του. Και βρίσκει ευκαιρία.
* Στην ομιλία:
Ομιλεί μια καλή ψυχή. Ομιλεί είτε σε μεμονωμένα άτομα είτε σε ακροατήριο. Εκφράζει κάποια σωστή σκέψη, υποδεικνύει μέσα για τον καταρτισμό των ψυχών που την προσέχουν, αναπτύσσει ένα πνευματικό θέμα που εντυπωσιάζει και ωφελεί.
Τότε, ακριβώς, αρχίζει ο καταιγισμός του αντικειμένου με τα βέλη του. Με τους λογισμούς της κατακρίσεως. Παρακινούνται οι ψυχές να αποδοκιμάσουν την ομιλία. Να καταδικάσουν τη σκέψη του ομιλητή ή της ομιλήτριας. Να κριτικάρουν και να ψέξουν το ύφος, τις κινήσεις και τη στάση. Να παρεξηγήσουν τις διαθέσεις και τα κίνητρα. Να απορρίψουν τις ιδέες. Να τις θεωρήσουν ανεδαφικές. Λαθεμένες. Άστοχες.
* Στα έργα:
Πολλοί αναλαμβάνουν και κάνουν διάφορα έργα, που αποβλέπουν στο κοινό καλό. Έργα, που είναι καρπός της χριστιανικής τους αγάπης. Κι όλα για το καλό των ανθρώπων και τη δόξα του Θεού
Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο ο αντικείμενος μαίνεται. Και εξαπολύει τους λογισμούς της κατακρίσεως: Τα έργα αυτά δε γίνονται με καλά ελατήρια. Γίνονται αποκλειστικά για προβολή. Για αυτοδιαφήμιση. Από ανθρωπαρέσκεια. Εξυπηρετούν φιλοδοξίες μόνο. Γι’ αυτό είναι καταδικαστέα και απορριπτέα.
* Στη συμπεριφορά:
Οι καλές ψυχές συμπεριφέρονται με τον πιο όμορφο τρόπο. Μιλούν με ευγένεια, με λεπτότητα, με χάρη. Κι αν, καμιά φορά, αστοχούν στον καλό τρόπο συμπεριφοράς, δεν το κάνουν σκόπιμα. Κάποια αιτία βαθύτερη υπάρχει, που συντελεί σ’ αυτό, αλλά εμείς την αγνοούμε.
Αυτό όμως είναι μια καλή ευκαιρία για τον αιώνιο ψιθυριστή. Να τι ψιθυρίζει στις αδύνατες στην αγάπη ψυχές: να αποδοκιμάσουν τη συμπεριφορά. Να θεωρήσουν γελοίο τον τρόπο και παράλογα τα λόγια τους. Να απορρίψουν εντελώς αυτές τις ψυχές. Σαν τους Γραμματείς και Φαρισαίους, «να διαλογίζονται εν εαυτοίς» και να λένε «τις έστιν ούτος;» (Λουκ. 5, 21,7,39-49).
Δεινός ο πόλεμος αυτών των λογισμών. Κουράζει την ψυχή. Την καταπονεί.Τη χωρίζει από τους ανθρώπους και από το Θεό. Την απομονώνει. Και γίνεται έτσι λεία του αντικειμένου. Πώς, λοιπόν, να απωθήσουμε αυτούς τους λογισμούς;
Πρώτον, με την αυτογνωσία.
Με αυτήν θα ανακαλύψουμε μέσα μας ένα πλέγμα κακίας. Ασυμπάθεια, κακεντρέχεια, μισανθρωπία, ασπλαχνία, σκληρότητα, φθόνο, ζηλοτυπία και εκδικητικότητα.
Δεύτερον, με την αγάπη που μας δίδαξε ο Χριστός.
Αυτή η αγάπη είναι ευεργετική. Δεν φθονεί. Δεν καυχιέται. Δεν υπερηφανεύεται. Δεν είναι συμφεροντολογική. Δεν θυμώνει. Δεν μνησικακεί. Χαίρεται για τη χαρά του άλλου. Όλα τα ανέχεται. Όλα τα πιστεύει. Πάντα ελπίζει. Πάντα υπομένει. Και παραμένει αιώνια (Α΄ Κορ.13, 4-8).
Και τρίτον, με το λόγο του Κυρίου:
«Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε. Εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν» (Ματθ. 7, 1-2). Μη κατακρίνετε, για να μη κατακριθείτε. Γιατί με το κριτήριο που κρίνετε, θα κριθείτε. Και με το μέτρο που μετράτε, θα μετρηθεί και η δική σας συμπεριφορά. και με εκείνο το λόγο του απ. Παύλου: «Τι κρίνεις τον αδελφό σου, ή και συ τι εξουθενείς τον αδελφό σου; Πάντες γαρ παραστησόμεθα τω βήματι του Χριστού» (Ρωμ. 14, 10). Γιατί κατακρίνεις τον αδελφό σου; Ή και συ γιατί καταφρονείς τον αδελφό σου; Γιατί όλοι μας θα σταθούμε μπροστά στο βήμα του Χριστού.
Αδελφές ψυχές,
Τα βέλη των λογισμών της κατακρίσεως θα έλθουν, θα έρχονται στη ζωή μας. Μη φοβάστε. Είπαμε πώς μπορούμε να τις απωθήσουμε. Το επαναλαμβάνουμε κι εδώ: Με την αυτογνωσία. Με την αγάπη. Και προπαντός με το λόγο του Κυρίου, ο οποίος μας προλέγει πώς, στο βήμα της παγκόσμιας κρίσης του Θεού, θα βρούμε έτοιμη τη ζυγαριά μας. Με όποια ζυγαριά αγάπης ζυγίσαμε τον αδελφό μας, με την ίδια ζυγαριά θα μας ζυγίσει και ο Θεός.
Πρόσεχε τις παγίδες (Από το ομώνυμο βιβλίου του Αρχιμ. Γερβασίου Ιωαν. Ραπτοπούλου)
