
Ἴσως νὰ ἔρθει ἕνας καιρός, καὶ μπορεῖ νὰ εἶναι σύντομα, θὰ ρωτᾶνε καθένα: ἐσύ, σὲ ποιόν πιστεύεις; θὰ ὁμολογήσουμε τότε τὸν Χριστὸ ἄφοβα; ἢ θὰ τὸν ἀρνηθοῦμε χάριν τῆς εὐημερίας καὶ τῆς ἡσυχίας;
Πρὸς ἐνίσχυση τῆς πίστης μας, πρέπει πιὸ συχνὰ νὰ στρεφόμαστε στὴ ζωὴ τῶν ὁμολογητῶν ποὺ ὑπέφεραν γιὰ τὴν πίστη.
Τὸν καιρὸ τῆς διακονίας μου στὴ Σαμαρκάνδη, γνωρίστηκα μὲ κάποιον ἡλικιωμένο ἱερέα, τὸν π. Κοδράτο, καὶ τὴν ἀναγνώστρια Ἀγριππίνα Ἰβάνοβνα Μέλεντσουκ. Ἐκπληκτικὴ πραγματικὰ ἡ μοῖρα τους. Καὶ οἱ δύο κατάγονται ἀπὸ τὴ Λευκορωσία. Καὶ οἱ δύο ἡλικιωμένοι. Καὶ οἱ δύο ἀνάπηροι. Καὶ οἱ δύο ἐξορίστηκαν δέκα χρόνια. Τὸ ὅτι εἶναι συμπατριῶτες, τὸ συνειδητοποίησαν στὴν ἐνορία, ὅταν ὁ π. Κοδράτος ἔστρεψε τὴν προσοχή του στὴν γκριζαρισμένη γριούλα Ἀγριππίνα, ἐπειδὴ ἔψελνε πολὺ ὡραία. Εἶχε τέτοια θεσπέσια φωνή! Ἔτσι λοιπὸν τὴν ἔκανε ἀναγνώστρια.














