Το «Πάτερ Ημών», στη σημερινή του μορφή, είναι πολύ πιο ισχυρό από το «Πάτερ Ημών» που απήγγελλαν —ας πούμε— οι γιοι του Αδάμ, αν ανατρέχαμε τόσο πίσω στον χρόνο. Διότι με κάθε εκφορά του, ο λόγος δυνάμωνε — γινόταν όλο και πιο δυνατός. Έτσι, τη στιγμή που είπα «Πάτερ Ημών», όλα τα «Πάτερ Ημών» που είχαν ειπωθεί πριν από το δικό μου ήταν μαζί μου... Ωστόσο, η αληθινή προσευχή είναι η κραυγή της καρδιάς προς τον ουρανό!
Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος καταλάβει ὅτι τοῦ λείπει ἡ θεία βοήθεια, κάνει πολλὲς προσευχὲς· καὶ ὅσο τὶς αὐξάνει, τόσο ταπεινώνεται ἡ καρδιά του. Διότι ὅποιος ἱκετεύει καὶ ζητάει, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ταπεινωθεῖ, καὶ ὁ Θεὸς μιὰ τέτοια καρδιά, «συντριμμένη καὶ ταπεινωμένη, δὲ θὰ τὴν περιφρονήσει» (Ψάλμ. 50:19). Ὅσο ἡ καρδιὰ δὲν ταπεινώνεται, δὲν μπορεῖ νὰ πάψει νὰ τριγυρνάει σκόρπια ἐδῶ καὶ κεῖ. Ἡ ταπείνωση συμμαζεύει τὴν καρδιά. Καὶ ὅταν ταπεινωθεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἀμέσως τὸν κυκλώνει τὸ θεῖο ἔλεος, καὶ τότε ἡ καρδιὰ αἰσθάνεται τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, γιατί νιώθει μέσα της νὰ κινεῖται μιὰ δύναμη ποὺ τὴ στηρίζει, καὶ τότε εἶναι ποὺ ἡ καρδιὰ γεμίζει ἐμπιστοσύνη στὸ Θεὸ· καὶ ἀπ’ αὐτὸ καταλαβαίνει ὁ ἄνθρωπος ὅτι ἡ προσευχὴ εἶναι ἕνα φυσικὸ καταφύγιο βοήθειας, καὶ πηγὴ σωτηρίας, καὶ θησαυρὸς ἀκλόνητης πίστης, καὶ λιμάνι ποὺ σώζει ἀπὸ τὴν τρικυμία, καὶ φῶς στοὺς σκοτισμένους, καὶ στήριγμα γιὰ τοὺς ἀρρώστους, καὶ σκέπη τὴν ὥρα τῶν πειρασμῶν, καὶ βοήθεια στὴν ἔνταση τῆς ἀρρώστιας, καὶ ἀσπίδα ποὺ σώζει ἀπὸ τοὺς ἀκοντισμοὺς στὸν ἀόρατο πόλεμο, καὶ βέλος αἰχμηρὸ κατὰ τῶν δαιμόνων.
«Πλὴν ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν», (Λουκ. ιβ, 31):
Ἐσεῖς μόνο νὰ ζητᾶτε ὡς τὸ κυριότερο ἀπ’ὅλα τὸ νὰ ζήσετε τὴ ζωὴ τῆς χάριτος καὶ τῆς ὑπακοῆς στὸ Θεό. (ἡ ὁποία θὰ σᾶς καταστήση μέλη τῆς βασιλείας του ἀπ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ θὰ μᾶς ἐξασφαλίση τὴν κληρονομιὰ τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν της στὸ αἰώνιο μέλλον. Καὶ ὅλα τὰ ἐπίγεια ἀγαθὰ θά σᾶς δοθοῦν μαζὶ μὲ ἐκεῖνα).
Μᾶς ἔδωκε ὁ Θεὸς ἐντολὴ νὰ ζητοῦμε ἀπὸ τὸν ἴδιο αὐτὸ ποὺ χρειαζόμαστε καὶ αὐτὸς ξέρει καλύτερα τί πρέπει νὰ μᾶς δώση.
«Αγαπητοί φίλοι, μπορούμε να ανάψουμε δέκα κεριά και να βγούμε από την εκκλησία με την ίδια ακριβώς κακία με την οποία μπήκαμε. Μπορούμε να ασπαστούμε τις εικόνες και, λίγες στιγμές αργότερα, να κατασπαράξουμε έναν άνθρωπο με τα λόγια μας. Μπορούμε να ζητήσουμε: "Κύριε, βοήθησέ με!", κι όμως να αρνούμαστε να αποχωριστούμε οτιδήποτε μας απομακρύνει από Εκείνον. Οφείλουμε, λοιπόν, να αναρωτηθούμε σοβαρά τι είδους πίστη βιώνουμε.
Εἶναι ἀνάγκη νὰ προσεύχεται κανεὶς πάντοτε καὶ ἀσταμάτητα, καὶ ἐκεῖνος ποὺ βρίσκεται σὲ θλίψη καὶ ἐκεῖνος ποὺ ζεῖ μὲ ἄνεση.
Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος
Τὸ τηλεγράφημα, ποὺ στέλνουμε στὸν οὐρανό, πηγαίνει πολὺ γρηγορότερα ἀπὸ τὰ ἐπίγεια τηλεγραφήματα.
Γέροντας Ἀμφιλόχιος Μακρὴς
Προσευχή Επισκόπου Λαρίσης και Τυρνάβου Θεολόγου
«ΜΕΙΝΟΝ ΜΕΘ’ ΗΜΩΝ»
Ὃταν τά πρόσωπά μας εἶναι
σκυθρωπά ἀπό θλίψη,
ἀπό μυστικό πόνο,
μεῖνε μαζί μας Κύριε!
ΚΥΡΙΑΚΗ Θ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«...ἀνέβη εἰς τό ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι».
Προσευχή· ἡ ὁμορφότερη καί γλυκύτερη ἐργασία τῆς καιομένης καρδίας. Κατ’ ἰδίαν εὐφραίνονται μόνον, μέ τόν Θεό χορτασμένοι ἀπό τήν θεία ἀπόλαυση, καθ’ ἡμέραν οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Βρίσκονται σέ ἔκπληξη μέχρι τόν κατάλληλο καιρό, ἔχοντας φθάσει ἐν μέρει, διά τῆς Χάριτος, τό τελειότατο ἀπ’ ὅ,τι μπορεῖ νά ἐπιθυμήσει κανείς σάν προκαταβολή τῆς αἰωνίου μακαριότητος. Ὅταν, ἁγία γερόντισσα, στό κελάκι σου (ταμιεῖον σου), δεῖς ὅτι ἐνεργεῖ μέσα σου ἡ προσευχή καί δέν παύει νά κινεῖται μέσα στήν καρδιά, μήν τήν ἀφήσεις καί σηκωθεῖς γιά ὁ,τιδήποτε γήινο, ὡς τήν στιγμή πού θά σέ ἐγκαταλείψει αὐτή, κατ’ οἰκονομίαν Θεοῦ.
Η κατά μόνας προσευχή, και πολύ περισσότερο του μοναχού, οπωσδήποτε είναι γενική προσφορά. Γιατί ο μοναχός όταν προσεύχεται, συνήθως προσεύχεται λέγοντας «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς», και όταν λέει «ημάς», μέσα στο ημάς, στην αντωνυμία αυτή, εμπερικλείει όλο τον κόσμο. Όλη την Ελλάδα, όλους τους άλλους οπουδήποτε και αν βρίσκονται. Όλη την οικουμένη αγκαλιάζει. Τα παιδιά, τους γέρους, τους νέους, τους αρρώστους.
Ψαλμ. ρμδ΄ 18
Προσευχήσου, ἐξομολογήσου. Ἄς συνεργάζεται ἡ πράξη μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἐξομολόγηση, γιὰ νὰ κατευθυνθῇ ἡ προσευχή σου μπροστά στὸ Θεὸς ὡς θυμίαμα.
Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου
