Έχει δύναμη η προσευχή

Λατρεία και προσευχή

27 Ιουλίου 2026

Γέροντας Γρηγόριος Παπασωτηρίου (†)

 Η κατά μόνας προσευχή, και πολύ περισσότερο του μοναχού, οπωσδήποτε είναι γενική προσφορά. Γιατί ο μοναχός όταν προσεύχεται, συνήθως προσεύχεται λέγοντας «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς», και όταν λέει «ημάς», μέσα στο ημάς, στην αντωνυμία αυτή, εμπερικλείει όλο τον κόσμο. Όλη την Ελλάδα, όλους τους άλλους οπουδήποτε και αν βρίσκονται. Όλη την οικουμένη αγκαλιάζει. Τα παιδιά, τους γέρους, τους νέους, τους αρρώστους.

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗΝ ΠΑΡΡΗΣΙΑ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ....

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ» 

Στό συναξάριο τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Μεγάλου πού ἑορτάζει στίς 19 Ἰουνίου εὑρίσκουμε τόν διάλογο πού εἶχε ὁ Ὅσιος μέ τόν Μέγα Κωνσταντῖνο, ὁ ὁποῖος κατέβηκε στήν γῆ καί συνωμίλησε μέ τόν Ὅσιο. Ἡ με­ταξύ των συνομιλία ἔχει ὡς ἐξῆς στήν ἁπλοϊκή ἔκφρασι:

Μακάριοι εἶσθε ἐσεῖς πού ἀξιωθήκατε νά ἀκολουθήσετε τήν μοναχική πολιτεία, διότι ἀληθινά δικός σας εἶναι ὁ θεῖος μακαρισμός τοῦ Σωτῆρος.

Καί ποιός εἶσαι ἐσύ, τοῦ εἶπε ὁ Ὅσιος, πού λέγεις αὐτά καί μακαρίζεις τόσο πολύ ἐμᾶς τούς Μοναχούς;

ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ: Η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     Η λέξη Ησυχασμός παράγεται από το ρήμα ησυχάζω που σημαίνει βρίσκομαι σε κατάσταση σιγής, ηρεμίας και αυτογνωσίας. Ο ησυχαστής μοναχός, αλλά και λαϊκός, πλημμυρισμένος από θείο έρωτα, προσπαθεί να αποβάλλει κάθε κοσμική ενασχόληση και σκέψη, αποζητά την ησυχία και επικεντρώνεται στη μνήμη του Θεού, λέγοντας αδιάλειπτα την νοερά προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό». Η άσκηση αυτή καθαρίζει την καρδιά από κάθε πάθος και το νου από τους ακάθαρτους λογισμούς, τους οποίους υπαγορεύουν οι δαίμονες. Ο ησυχαστής έτσι αποκτά «νουν Χριστού», όπως είπε ο απόστολος Παύλος. Το μυαλό του, η καρδιά του, οι αισθήσεις του και γενικά ολόκληρη η ψυχοσωματική του υπόσταση γεμίζει από την άκτιστη χάρη και την παρουσία του Θεού, τον καθαρίζει από τους ρύπους της αμαρτίας, τον αγιάζει, τον καθιστά μέτοχο των ακτίστων ενεργειών του Θεού. Με την συνεχή άσκηση ο ησυχαστής αισθάνεται με τις σωματικές του αισθήσεις, βλέπει με τα σωματικά μάτια του το άκτιστο θείο φως, αυτό το φως που είδαν οι άγιοι απόστολοι στο όρος Θαβώρ.

ΑΞΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΗΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ

 

Ψυχοφελή

ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΑΞΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ

ΘΥΣΙΑΣΗΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ

Λόγοι περί μοναχικής ζωής Α’ – Μοναχική αφιέρωση

— Γέροντα, πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ νιώσουμε μητέρα μας τὴν Παναγία;

— Γιὰ νὰ νιώσετε μητέρα σας τὴν Παναγία, καθὼς καὶ τὴν μητρική Της στοργή, πρέπει νὰ ξεριζώσετε ἀπὸ μέσα σας τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν κατὰ σάρκα μητέρα σας καὶ νὰ δώσετε ὅλη σας τὴν ἀγάπη σὲ Ἐκείνη. Ὅταν ὅμως σκέφτεστε λίγο τὴν Παναγία καὶ λίγο τὴν σαρκική σας μητέρα καὶ μοιράζεστε λίγο ἀπὸ ἐδῶ καὶ λίγο ἀπὸ ἐκεῖ, τότε ἡ ἀγάπη τῆς σαρκικῆς μητέρας σᾶς χωρίζει ἀπὸ τὴν ἀγκαλιά τῆς κατὰ χάριν Μητέρας, τῆς Παναγίας, καὶ αὐτὸ γίνεται αἰτία νὰ μὴν κάνετε προκοπή.

Η ΕΞΑΓΟΡΕΥΣΗ

 

Ψυχοφελή

ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Η ΕΞΑΓΟΡΕΥΣΗ

Λόγοι περί μοναχικής ζωής Β’, Η ζωή στο κοινόβιο,

για αγορά του βιβλίου ΕΔΩ

Συχνότητα ἐξαγορεύσεως

— Γέροντα, θέλω νὰ ἐλευθερωθῶ ἀπὸ τὰ πάθη μου καὶ κάνω γι’ αὐτὸ προσευχή.

— Ἀπὸ τὰ πάθη σου δὲν μπορεῖς νὰ ἐλευθερωθῆς μόνη σου, κάνοντας μόνο προσευχή, πρέπει νὰ τὰ ἐξαγορεύεσαι στὴν Γερόντισσα, ὥστε ἐσὺ νὰ ταπεινώνεσαι καὶ αὐτὰ νὰ ἀτονοῦν. Ἂν δὲν τὸ κάνης αὐτό, γιὰ ποιόν λόγο ἦρθες στὸ Κοινόβιο; Ἂς καθόσουν στὸν κόσμο.

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ἡ προσευχή εἶναι ἡ ἀόρατος γέφυρα πού μᾶς συνδέει μέ τόν οὐρανό. Ὄχι ὅμως καί κάθε προσευχή εἶναι γέφυρα. Μόνον ἡ προσευχή τῆς καρδίας στήν ὁποία κατοικεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα, εἶναι δυνατόν νά μᾶς ἀνεβάσει σέ τρεῖς καί πλέον ὧρες σ᾿ αὐτή τήν μυστική ἀνοδική οὐράνια πορεία.

 Καί τότε ὁ ἄνθρωπος ξέρετε δέν εἶναι πλέον θνητός, ἀφοῦ ἔφυγε ἀπό τά ἐμπαθῆ καί ἁμαρτωλά τοῦ βίου καί καθήμενος ἐπάνω στό ἅρμα τῆς προσευχῆς μέ ἁρματηλάτην τόν Ἴδιον τόν Χριστόν ἐγκαταλείπει τά ἐπίγεια. Βέβαια τό σῶμα του εἶναι ἐδῶ στό κελλί του, ἀλλά παραμένει ἄχρηστο σκεῦος. Δέν σέ ἐνοχλεῖ σέ κάτι. Ἔχει ὑποταχθῆ τελείως στήν ἡγεμονία τῆς καρδίας, ἡ ὁποία ὡς βασίλισσα χαίρεται γιά τήν χαρά της καί λάμπει ἀπό τήν μυστική λαμπρότητά της.

ΠΕΡΙ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗΣ ΖΩΗΣ

 «Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

ΥΠΟ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΚΛΕΟΠΑ

Πατέρες καί αδελφοί,

Πρέπει ὅλοι νά γνωρίζουμε ότι ἡ κοινοβιακή ζωή στόν χριστιανισμό θεμελιώθηκε από τόν Ιδιο τόν Κύριο καί Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστό. Αύτό μας τό λέγει ό Μέ­γας Βασίλειος, όταν ὁμιλεῖ γιά τούς μοναχούς των τότε κοινοβίων: «Αύτοί (οί μοναχοί) είναι οί αληθινοί διάδοχοι τοῦ Σωτήρός καί συνεχισταί τής επί γης ζωής Του κατά τό σώμα». Διότι, ὅπως ό Σωτήρ συνέστησε τήν χορεία των μαθητών καί ολα τά είχαν κοινά, έτσι καί οί μοναχοί τοῦ κοινοβίου φυλάττουν τούς Αποστολικούς καί τούς άλλους Κανόνας τής κοινοβιακής ζωής, κάνουν μεγάλη υπακοή καί εἶναι διάδοχοι τής ζωής τοῦ Κυρίου καί των μαθητών Του.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: Νὰ μπαίνη ὁ ἕνας στὴν θέση τοῦ ἄλλου...

 Νὰ σεβασθοῦμε τὴν ἡσυχία τῶν ἄλλων
Ὅταν δὲν εἴμαστε ἐμεῖς αἰτία γιὰ τὸν θόρυβο ποὺ ὑπάρχει, δὲν πειράζει, ὁ Θεὸς βλέπει. Ἀλλά, ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε αἰτία, τότε εἶναι κακό. Γιʹ αὐτὸ πάντα πρέπει νὰ προσέχουμε, νὰ μήν ἐνοχλοῦμε τούς ἄλλους. Ἄν ἕνας δὲν θέλη νὰ προσευχηθῆ, τουλάχιστον νὰ μή βάζη παράσιτα καὶ στούς ἄλλους. Ἄν καταλαβαίνατε τὴν μεγάλη ζημιά ποὺ κάνετε στὸν ἄλλον ποὺ προσεύχεται, θὰ προσέχατε πάρα πολύ. Γιατί, ἄν κανεὶς δὲν τὸ νιώση σάν μία ἀνάγκη προσωπική καὶ σάν βοήθεια γιὰ τὸ σύνολο, ὥστε νὰ τὸ κάνη μὲ τὴν καρδιά του, ἀπὸ ἀγάπη καὶ ὄχι ἀναγκαστικά, ἀλλὰ ἡ σάν πειθαρχία, αὐτὸ δὲν θὰ ἔχη καλά ἀποτελέσματα. Ὅταν τὸ κάνη μὲ σφίξιμο, σάν μία πειθαρχία, καὶ λέη, «τώρα πρέπει νὰ περπατήσω ἔτσι, γιὰ νὰ μήν ἐνοχλήσω, τώρα πρέπει νὰ μήν περπατήσω ἐλεύθερα...», εἶναι βάσανο!

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου:

 Ἡ ἡσυχία εἶναι μυστική προσευχή
Ὁ μοναχός μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ θορυβώδη μέσα διώχνει τὶς προϋποθέσεις τῆς προσευχῆς καὶ τῆς μοναχικῆς ζωῆς. Γιʹ αὐτό, ὅσο γίνεται, νὰ μή χρησιμοποιῆ θορυβώδη μέσα. Αὐτὰ ποὺ θεωροῦν οἱ ἄνθρωποι σήμερα εὐκολίες, στὴν οὐσία δὲν τὸν ὠφελοῦν τὸν σκοπό του. Δὲν μπορεῖ νὰ βρῆ ὁ μοναχός μέσα σὲ μία τέτοια κατάσταση αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο ξεκίνησε.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: Ἄν θὰ γευόσασταν ἀπὸ τούς πνευματικούς καρπούς τῆς ἡσυχίας...

Εἶδα μία ἀδελφή σήμερα τὸ πρωί, ἦταν σάν τούς ἀστροναῦτες! Κατέβαινε ἀπὸ πάνω τὸν κατήφορο μὲ τὴν ψάθα στὸ κεφάλι, τὴν μάσκα στὴν μύτη, τὸ χορτοκοπτικό στὸ χέρι, καὶ καμάρωνε. Οἱ ἀστροναῦτες δὲν καμάρωναν τόσο, ὅταν κατέβαιναν ἀπὸ τὸ φεγγάρι! Ἀκούω σὲ λίγο βοῦ... β... β... Κοιτάζω, ἔκοβε χόρτα μὲ τὸ χορτοκοπτικό! Νὰ μήν μείνη ἕνας χῶρος ποὺ νὰ μήν ἀκούγεται βοῦ... Τελείωσε αὐτή, ἔρχεται μετά καὶ ὁ ἄλλος μὲ τὸ πιὸ «βού», νὰ ὀργώση! Ἔτρεχε ἀπὸ ʹδω, ἔτρεχε ἀπὸ ʹκει. Μετά παίρνει ἄλλο μηχάνημα, νὰ σιάξη τὸ χῶμα. Βρέ, τί πάθαμε!
– Ἐπειδή ὅμως, Γέροντα, ὑπάρχουν αὐτὰ τὰ μέσα ποὺ διευκολύνουν...

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: Ἀντί νὰ λένε τὴν εὐχή καὶ νὰ μιλοῦν σιγά, φωνάζουν...

Ἦρθαν μία μέρα στὸ Καλύβι μοναχοί ἀπὸ ἕνα Μοναστήρι καὶ μιλοῦσαν δυνατά. «Πιο σιγά, λέω στὸν ἕναν, μᾶς ἀκοῦνε πιὸ πέρα!». Τίποτε αὐτός. «Πιο σιγά», τοῦ ξαναλέω. «Εὐλόγησον, Γέροντα, μοῦ λέει, συνηθίσαμε νὰ φωνάζουμε στὸ Μοναστήρι, γιατί ἔχουμε τὴν γεννήτρια καὶ μιλᾶμε δυνατά, γιὰ νὰ ἀκοῦμε». Ἀκοῦς ἐκεῖ; Ἀντί νὰ λένε τὴν εὐχή καὶ νὰ μιλοῦν σιγά, φωνάζουν, γιατί ἔχουν τὴν γεννήτρια! Καὶ τὸ κακό εἶναι ὅτι, ὅπως μερικά παιδιά ἀφήνουν τὴν ἐξάτμιση, γιὰ νὰ ἀκοῦνε ντούκου‐ντούκου..., φθάνει αὐτὸ τὸ πνεῦμα τώρα καὶ στὸν Μοναχισμό. Ἐκεῖ πᾶμε τώρα, τὸ χαίρονται δηλαδή.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη»

Συνομιλία με τον Γέροντα Παΐσιο (Α’)

 Γέροντες

17 Δεκεμβρίου 2025

'Αγιος Παΐσιος

Στις 23 Απριλίου 1975, ημέρα Τρίτη του Πάσχα, επισκέφθηκε την Ιερά Μονή Γρηγορίου ο μακαριστός αγιορείτης Γέρων Παΐσιος. Κατά παράκλησιν του αγίου Καθηγουμένου ο πατήρ Παΐσιος ωμίλησε σε σύναξι της Αδελφότητος και κατόπιν απάντησε σε ερωτήσεις των αδελφών. Κατωτέρω δημοσιεύσουμε τις απαντήσεις του, οι οποίες είναι γεμάτες από Χάρι Θεού και γνώσι πνευματική, όπως τότε τις είχε καταγράψει αδελφός της Μονής μας.

ΟΣΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΥΠΑΚΟΗ ΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΠΑΝΤΑ ΑΙΩΝΑ

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Στήν Μονή τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου συνέβη τό ἑξῆς  περιστατικό. Πρό του 1950, ο ηγούμενος τότε απουσίαζε και είχε ως τοποτηρητή του τον ιερομόναχο Φ. Μια ημέρα έδωσε ευλογία σε τρείς μοναχούς μέ υπεύθυνο τον μοναχό Αυξέντιο να σαλπάρουν μέ την βάρκα της Μονής για τό Μετόχι πού ήταν κοντά στην κωμόπολη Νέος Μαρμαράς της χερσονήσου Σιθωνίας. Οι Πατέρες ξεκίνησαν το απόγευμα κάποιας ημέρας και κωπηλατώντας προχωρούσαν στα ανοικτά της θάλασσας. Άλλαξε ο καιρός, αγρίεψε η θάλασσα και οι πατέρες παρά τις τιτάνιες προσπάθειές τους δέν κατάφεραν να φθάσουν στήν παραλία της Σιθωνίας. Και επνίγησαν. Έμαθαν οι πατέρες της Μονής για τον πνιγμό των τριών και ήσαν πολύ λυπημένοι, ιδιαιτέρως ὁ π.. Φ. Την επομένη νύκτα  πρίν κτυπήσει τό τάλαντο για την Εκκλησία, κάποιος κτύπησε την πόρτα του κελιού του π. Φ. Ποιός είναι ρώτησε  από μέσα   Ο π. Φ. Από έξω  ακούστηκε η απάντηση. Είμαι ο π. Αυξέντιος. Μα ὁ π. Αυξέντιος πνίγηκε προχθές το πρωί στήν θάλασσα του Μαρμαρά. Και ο νυχτερινός επισκέπτης του απάντησε:

Η ΦΥΓΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ» 

Ὑπό ρουμάνου Γέροντος Πετρωνίου Ἀγιορείτου

Ἕνας ἱερεύς μιᾶς ἐνορίας ἔγραφε ὅτι «ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό μοναχούς, οἱ ὁποῖοι νά μή φεύγουν ἀπό τόν κόσμο, ἀλλά νά μένουν σ᾿ αὐτόν γιά νά τόν φωτίζουν καί νά τόν ἁγιάζουν», ἐνῶ ἕνας ὀρθόδοξος ἱεράρχης, δραστήριο μέλος τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, ἔλεγε ὅτι «ἔφθασε ὁ καιρός νά συμβάλη καί ὁ μοναχισμός στήν Οἰκουμενική Κίνησι, γιά τήν ἕνωσι τῶν Ἐκκλησιῶν».

Ἔτσι, ἡ φυγή τοῦ μοναχοῦ ἀπό τόν κόσμο γιά πολλούς ἀνθρώπους εἶναι ἀκατανόητη καί φαίνεται ὡς μία ἐκτροπή ἀπό τήν ἀληθινή ὁδό τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Ἐάν ἡ χριστιανική ζωή εἶναι πορεία στά ἴχνη τοῦ Χριστοῦ, ἀκόμη περισσότερο ὁ μοναχισμός εἶναι μία τέτοια πορεία, παρότι ὁ Χριστός δέν ἔφυγε ἀπό τόν κόσμο, ἀλλά ἔζησε μέσα σ᾿ αὐτόν διδάσκοντας τόν λαό μέ τό παράδειγμα τῆς ζωῆς του καί μέ τόν θείο του λόγο.

Μας είπε ότι Αυτός είναι ο Κύριος και οι άλλοι δεν είναι....

 

Ένα απόσπασμα από την Αγία Γραφή μας μιλά για τον Σαμουήλ (+20 Αυγούστου) την στιγμή που άκουσε στον ύπνο του για πρώτη φορά τη φωνή του Θεού να τον καλεί : ”Σαμουήλ, Σαμουήλ!”. Ο Σαμουήλ τρέχει προς τον Ηλί, που ήταν αρχιερέας, και του λέει:

”Εδώ είμαι, με κάλεσες;”. 

”Όχι, δεν σε κάλεσα. Πήγαινε και ξανακοιμησου“.

Μια δεύτερη φορά, άκουσε τη φωνή του Θεού να τον καλεί:” Σαμουήλ, Σαμουήλ!”. Και πάλι τρέχει προς τον Ηλι και του λέει:”

 Εδώ είμαι, με κάλεσες;”.
”Όχι, δεν σε κάλεσα. Πήγαινε και ξανακοιμησου“. 

Ακούει για τρίτη φορά ο Σαμουήλ την ίδια φωνή, και τότε ο Ηλι του λέει:

Οἱ καρποί τῆς ἐκκοπῆς τοῦ θελήματος τοῦ μοναχοῦ

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ» 

          Τό θέλημα στόν ἄνθρωπο εἶναι καρπός τῆς ἐλευθερίας, τήν ὁποία τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός ὡς μέγιστο δῶρο στήν ζωή του. Χάρις στήν ἐλευθερία του, στήν λογική καί σ᾿ ὅλες τίς διανοητικές καί πνευματικές λειτουργίες του ξεχωρίζει ἀπό τήν ἄλογη κτίσι καί συμπεριφέρεται ὡς λογική ὕπαρξις. Μέ τά χαρίσματα αὐτά ὁ ἄνθρωπος κάνοντας καλή χρῆσι τῆς ἐλευθερίας του δημιουργεῖ κοινωνίες, πολιτισμό, κυβερνᾶ σάν μικρός θεός τήν ἄλογη κτίσι καί τήν ὑποτάσσει στήν ὑπηρεσία του.

          Μέ τήν σωστή χρῆσι τῆς ἐλευθερίας του ὁ ἄνθρωπος, ἐπειδή πλάσθηκε "κατ᾿ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Θεοῦ", ἠμπορεῖ νά φθάση καί σέ πνευματικά ὕψη, ἐπικοινωνῶντας μέ τό Θεῖον καί νά ἐξομοιωθῆ μέ τόν Θεόν κατά χάριν.

Το Φως του Χριστού φωτίζει τον άνθρωπο - Αρχιμανδρίτης Γεώργιος

 Μαρτυρία και διδαχή

06 Αυγούστου 2025

Καψάνης (†)

Μεγάλες γιορτές

 Την Θεία Μεταμόρφωση του Κυρίου εγκωμίασε ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης με το ωραιότατο ανάγνωσμα που ακούσαμε και το οποίο έγραψε και εξεφώνησε επάνω στο Όρος Θαβώρ (*). Είναι υπόθεση μεγάλης χαράς, διότι μας αποκαλύπτεται ότι η έλευση του Κυρίου μας στον κόσμο αποσκοπούσε στο να μας μεταδώσει το Φως του Θεού. Δεν ήρθε ο Κύριός μας για να φέρει απλώς μια νέα διδασκαλία ή μια νέα θρησκεία ή μια νέα ηθική ή ένα νέο νόμο, αλλά ήρθε να μας φέρει το Φως του προσώπου Του. Και έτσι οι άνθρωποι, έχοντας πλέον την θεωρία του προσώπου του Θεού, την θέα δηλαδή του προσώπου του Θεού εν Χριστώ, να μη είναι στο σκότος, να μη είναι στον θάνατο, να μη είναι απαρηγόρητοι και απαράκλητοι, αλλά να είναι μέσα στην δόξα, στην χαρά και στην φωταύγεια της Βασιλείας του Θεού.

Ὑπεδέχθητε τόν λάτρην τῆς ἁμαρτίας

  Τὸ Ἅγιο Ὄρος, φάρος καὶ φῶς, ἀφιερωμένο στὴν μητέρα τοῦ Χριστοῦ μας, τὴν γλυκιά μας Παν­αγία, ποὺ στὴν ψυχὴ κάθε πιστοῦ δίνει χάρη καὶ εὐλογία, ἕνα παγκόσμιο ὀρθόδοξο πνευματικὸ φῶς γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα καὶ εἶναι Μεσίτρια γιὰ κάθε ἄνθρωπο στὴν γῆ ποὺ Τὴν ἐπικαλεῖται, Τὴν ἀγαπάει καὶ Τὴν εὐλαβεῖται. Αὐτὸς ὁ ὀρθόδοξος τόπος, χῶρος ἡγιασμένος, μὲ ἀγρυπνίες, νηστεῖες καὶ προσευχές, εἶναι παλαίστρα μὲ θυσίες, μὲ δάκρυα καὶ αἷμα ζυμωμένα ἀπό τους Ἁγιορεῖτες πατέρες ἀνὰ τοὺς αἰῶνας. Γέμισε ὁ οὐρανὸς ἀπὸ μάρτυρες, ὅσιους καὶ ὁμολογητὲς καὶ ἱεραποστόλους ἁπανταχοῦ τῆς γῆς. Ἡ Βασίλισσα τῶν οὐρανῶν, Μητέρα ὅλων μας, ἡ Παναγία μας, μεσιτεύει μόνιμα στὸν Υἱό της καὶ Θεό μας καὶ σώζει τὴν ἀνθρωπότητα.

Ἐσεῖς τὴ δουλειά σας κι ἐγὼ τὴ δική μου δουλειὰ

 Αποσπάσματα ἀπομαγνητοφωνημένης ὁμιλίας πρὸς μοναχοὺς περὶ μνήμης θανάτου.

Μακαριστός Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης

Προηγούμενος Ἱ. Μ. Φιλοθέου

Ὅταν εἶχε πρωτοδημιουργηθῆ ἡ ἀδελφότης μας στὴ Νέα Σκήτη, συνέβη ἕνα γεγονὸς μὲ κάποιον γέροντα τῆς σκήτης, καὶ τρομακτικὸ καὶ ὠφέλιμο. Οἱ παλαιοὶ πατέρες βέβαια τὸ θυμοῦνται.

Αὐτὸς ὁ γέροντας ἦταν ἄρρωστος ἀπὸ τὴν καρδιά του, ἀλλὰ ὁ πειρασμὸς «ἔβαζε τὸ πόδι του» καὶ δὲν τὸν εἶχε ἀφήσει νὰ ἐξομολογηθῆ ὠρισμένα σφάλματα, ποὺ εἶχαν σχέσι μὲ τὴν κοσμική του ζωή, ὅταν ἦταν ἀκόμη λαϊκός. Ὅταν βάρυνε καὶ κατάλαβε ὅτι πλησιάζει ὁ καιρὸς γιὰ νὰ φύγη, μὲ ξανακάλεσε μὲ τὸν ἀδελφό του, ποὺ ἦταν καὶ αὐτὸς μοναχός. Ὁ ἀδελφός του μου εἶπε ὅτι ὁ ἄρρωστος ἀνυπομονεῖ καὶ νὰ πάω νὰ τὸν τονώσω, μήπως χάσει τὴν ψυχή του. Ἀπόρησα βέβαια, πού μου εἶπε ὅτι ἔχασε τὴν ὑπομονή του, γιατί ξέρω ὅτι οἱ μοναχοὶ εἶναι κάπως ὑπομονετικοὶ στοὺς πειρασμούς, στὴν ἀσθένεια κ.λ.π. Ξεκινήσαμε γιὰ τὸ κελλί του.

Περί Ἑλληνικοῦ Ἔθνους

❈ Ἄν δέν ὑπῆρχε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, τό Ἅγιον Ὄρος καί τά μοναστήρια μας, σήμερα θά ἤμασταν μουσουλμάνοι. Ὁλόκληρα χωριά μέ ἐπικεφαλής τόν πρόεδρο τοῦ χωριοῦ, τόν παπά καί τόν δάσκαλο πήγαιναν καί ἔκαναν τή μουσουλμανική περιτομή καί γινόντουσαν μουσουλμάνοι. Ὁλόκληρα χωριά!