Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτου, Θεολόγου
Ἡ μνήμη ἑνὸς ἔθνους δὲν εἶναι μουσειακὸ ἔκθεμα, ἀλλὰ ζωντανὸς ὀργανισμὸς, ποὺ ἀναπνέει μέσα ἀπὸ τὶς ἐπιλογές, τὶς τιμὲς καὶ τὴ σιωπή του. Ὅταν ἡ μνήμη στρεβλώνεται, ἡ συνείδηση ἑνὸς λαοῦ ἐκπίπτει· καὶ ὅταν ἡ συνείδηση ἐκπίπτει, τὸ ἔθνος παύει νὰ ἀντιλαμβάνεται τὰ ὅρια τῆς ὕπαρξής του, μετατρεπόμενο σὲ ἕνα ἁπλὸ πληθυσμὸ ποὺ καταναλώνει συνθήματα.
Κάθε καλοκαίρι, τὶς τελευταῖες δεκαετίες, παρακολουθοῦμε μιὰ ἰδιότυπη τελετουργία, ποὺ αὐτοαποκαλεῖται «Γιορτὴ τῆς Δημοκρατίας». Στοὺς ὁλόδροσους κήπους τοῦ Προεδρικοῦ Μεγάρου, ἡ πολιτική, οἰκονομικὴ καὶ δημοσιογραφικὴ ἡγεσία τῆς χώρας συγκεντρώνεται, γιὰ νὰ γιορτάσει τὴν ἀποκατάσταση ἑνὸς πολιτεύματος. Ὡστόσο, γιὰ ὅποιον ἀναζητᾶ τὸ βαθύτερο πνευματικὸ καὶ ὑπαρξιακὸ ἀποτύπωμα τῶν γεγονότων, ἡ γιορτὴ αὐτὴ ὁμοιάζει περισσότερο μὲ τραγωδία. Ἀποτελεῖ τὴν φανερὴ ἀποτύπωση τοῦ ξεπεσμοῦ τῆς μεταπολιτευτικῆς Ἑλλάδος — μιᾶς Ἑλλάδος ποὺ ἐπέλεξε νὰ λησμονήσει τὸ αἷμα, γιὰ νὰ γιορτάσει τὴν ἐξουσία.
