Γράφει ὁ κ. Κωνσταντῖνος Βαθιώτης,
τέως Ἀναπληρωτὴς Καθηγητὴς Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
ΜΕΡΟΣ ΙΒ΄
Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΩΣ ΙΣΧΥΟΣ
Ὁ Χάαγκ βλέπει τὴν δημοσίευση τοῦ (φιλοσοφικοῦ καὶ ὄχι βιογραφικοῦ) βιβλίου του ὡς μία πνευματική, ἂν ὄχι ἠθικὴ ὑποχρέωση «νὰ σπάσουμε τὴν ὀργουελικὴ αὐτολογοκρισία τῆς ἐλεύθερης σκέψης, τοποθετώντας τὰ κείμενα τοῦ Καζύνσκι μέσα στὸ πλαίσιο μίας σοβαρῆς ἀνάλυσης ποὺ λαμβάνει ὑπ’ ὂψν τὶς καταβολές, τὸ περιεχόμενο καὶ τὴν μελλοντική τους πορεία»[1].
Μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες σκέψεις τοῦ Καζύνσκι, μὲ τὶς ὁποῖες συντάσσεται ὁ Χαὰγκ, εἶναι ἡ εὐεργετικὴ ἐπίδραση ποὺ ἀσκεῖ πάνω στὸν ἄνθρωπο ἡ ἐλευθερία τοῦ νὰ συμμετέχει σὲ μία διαδικασία ἀπόκτησης ἰσχύος (power process). Πρόκειται γιὰ μία ἀνάγκη ποὺ προφανῶς βασίζεται στὴν βιολογία καὶ συνίσταται στὰ ἑξῆς τέσσερα βασικὰ στοιχεῖα:
Πρῶτον, στὸν καθορισμὸ ἑνὸς στόχου, δεύτερον στὴν καταβολὴ προσπάθειας γιὰ τὴν ἐπίτευξή του, τρίτον, στὴν ὑλοποίηση τοῦ στόχου, τέταρτον, εἰ δυνατὸν στὴν ὑλοποίηση μὲ ἕνα ἱκανοποιητικὸ βαθμὸ αὐτονομίας[2]. Ὁ Χαὰγκ διευκρινίζει ὅτι ἡ σκέψη αὐτὴ τοῦ Καζύνσκι συμπλέει μὲ τὴν παρατήρηση ποὺ εἶχε κάνει ὁ Γάλλος μαθηματικός, φιλόσοφος καὶ θεολόγος Μπλὲζ Πασκὰλ πρὶν ἀπὸ ἀρκετοὺς αἰῶνες:
Ὁ τζογαδόρος ἀποβλέπει μὲν στὴν ἀπόκτηση χρημάτων, ἀλλὰ ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅτι θὰ ἔχει τὴν χαρὰ νὰ παίξει ἀναπτύσσοντας κάποια τακτικὴ, γιὰ νὰ κερδίσει τὸ πολυπόθητο χρηματικὸ ποσό. Τὸ κρίσιμο συμπέρασμα τοῦ Πασκὰλ ἦταν ὅτι «ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ἐμπλακεῖ ἐπαρκῶς συναισθηματικὰ σὲ ἕνα ἔργο, μόνο ἂν κατασκευάσει κάτι σὰν μία χιμαιρικὴ δομὴ ποὺ τοῦ ἐπιτρέπει νὰ προβάλει τὴν “ἐπιθυμία, τὸν θυμὸ καὶ τὸν φόβο” του πάνω σὲ ἕνα πρᾶγμα ποὺ ὁ ἴδιος δημιούργησε – ἕνα παράδοξο ποὺ τὸ συγκρίνει μὲ “τὰ παιδιὰ ποὺ τρομάζουν μπροστὰ στὸ πρόσωπο ποὺ μόλις ζωγράφισαν”».
Ὁ Πασκὰλ καταγράφει μία καίρια διαπίστωση: «Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ περάσει μία ζωὴ χωρὶς πλήξη, παίζοντας ἀπὸ λίγο κάθε μέρα. Ἂν κάθε πρωὶ τοῦ δίνετε τὰ χρήματα ποὺ θὰ κέρδιζε διαφορετικά, ὑπὸ τὸν ὅρο νὰ μὴ παίζει τυχερὰ παιχνίδια, τὸν κάνετε δυστυχισμένο»[3].
Ἀντιστοίχως, ὁ Καζύνσκι παρατηρεῖ ὅτι ἡ ἰδέα νὰ μποροῦμε νὰ ἔχουμε ὅ,τι ποθοῦμε μοιάζει μὲ τὴν ἀπόλυτη φαντασίωση γιὰ τὴν κατάκτηση τοῦ ὀνείρου τῆς μέγιστης ἀπόλαυσης, ἐν τούτοις «μία τέτοια ζωὴ ἀποκλείει τὴν ἴδια τὴν δυνατότητα τῆς ἀπόλαυσης» καὶ συνιστᾶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο πηγὴ σοβαρῶν ψυχικῶν προβλημάτων:
«Στὴν ἀρχὴ θὰ περνᾶ πολὺ καλά, ἀλλὰ σιγὰ-σιγὰ θὰ ἀρχίσει νὰ βαριέται πολὺ καὶ νὰ πέφτει τὸ ἠθικό του. Στὸ τέλος μπορεῖ νὰ καταλήξει μὲ κλινικὴ κατάθλιψη. […] Τοῦτο καταδεικνύει ὅτι ἡ δύναμη δὲν ἀρκεῖ. Πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ ἔχει στόχους, γιὰ τοὺς ὁποίους νὰ χρησιμοποιεῖ τὴν δύναμή του»[4].
ΟΤΑΝ Η ΚΟΛΑΣΙΣ ΣΥΓΧΕΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΝ
Στὸ σημεῖο αὐτό, ὁ Χαὰγκ εἰσφέρει τὸ δικό του παράδειγμα, ἀξιοποιώντας ἕνα ἄκρως διδακτικὸ ἐπεισόδιο ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ σειρὰ τοῦ 1960 «Ἡ ζώνη τοῦ λυκόφωτος» (The Twilight Zone). Πρόκειται γιὰ τὸ ἐπεισόδιο ποὺ ἔχει τίτλο «Ἕνα ὡραῖο μέρος, γιὰ νὰ τὸ ἐπισκεφθεῖτε» (A nice place to Visit): ὁ ἥρωας τοῦ ἐπεισοδίου εἶναι ἕνας ἐγκληματίας ποὺ πυροβολήθηκε ἀπὸ τὴν ἀστυνομία, καθὼς προσπαθοῦσε νὰ κλέψει ἕνα κατάστημα. Στὴν μετὰ θάνατον ζωὴ του περνᾶ τὸν χρόνο του στὸ ἀγαπημένο του καζίνο, ὅπου πάντοτε βγαίνει κερδισμένος. Παράλληλα βρίσκεται περιτριγυρισμένος ἀπὸ ἐξαιρετικὰ ἑλκυστικὲς γυναῖκες ποὺ πάντοτε ἐνδίδουν.
Κι ἐνῶ ἀρχικὰ ὁ ἐγκληματίας ἀπολαμβάνει τὴν ἀπόλυτη ἐπιτυχία του στὰ δύο αὐτὰ πεδία, φθάνει σὲ σημεῖο νὰ αἰσθάνεται μεγάλη πλήξη, ἡ ὁποία τελικῶς τὸν ὁδηγεῖ στὴν τρέλλα. Γι’ αὐτὸ ἐκλιπαρεῖ τὸν διευθυντὴ τοῦ καζίνου νὰ τοῦ ἐπιτρέπει κάποιες φορὲς νὰ χάνει, παραπονούμενος ὅτι «ἂν ἤξερε ὅτι ὁ παράδεισος θὰ ἦταν τόσο πληκτικός, δὲν θὰ ἤθελε ποτὲ νὰ πάει ἐκεῖ». Τότε ὁ διευθυντὴς ξεσπᾶ σὲ γέλια, θέτοντάς του τὸ ἀφοπλιστικὸ ἐρώτημα: «Καὶ τί σὲ κάνει νὰ νομίζεις ὅτι βρίσκεσαι στὸν παράδεισο;». Γιὰ τὸν Καζύνσκι, λοιπόν, «ἡ κόλαση εἶναι τὸ μέρος, ὅπου εἶναι ἀδύνατη ἡ πραγματοποίηση τῆς διαδικασίας ἀπόκτησης ἰσχύος»[5].
ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΝ ΚΡΕΑΣ
Ὁ Χαὰγκ συμπληρώνει τὸν Καζύνσκι σχολιάζοντας ὅτι ἡ δική μας ἐποχὴ μοιάζει μὲ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν κόλαση ποὺ ἀπεικονίζεται στὸ ἐπεισόδιο τῆς προμνημονευθείσας τηλεοπτικῆς σειρᾶς: Μολονότι κατακλυζόμαστε ἀπὸ ἀναρίθμητες ὑλικὲς ἀνέσεις, ἰσχύει ἕνα ἀνάποδο φαινόμενο: Τὸ «νὰ ζοῦμε τὸ ὄνειρο» εἶναι ὁ καθημερινός μας ἐφιάλτης, ὄντας παγιδευμένοι σὲ ἕνα σπιρὰλ ποὺ φέρνει ἀπελπισία καὶ τρέλλα[6].
Ἀντιπροσωπευτικὸ παράδειγμα τῆς σημερινῆς «ὀργουελικῆς δυστοπίας» εἶναι ὅτι τὸ Τεχνολογικὸ Σύστημα ἀπαγορεύει νὰ προσπαθοῦμε μόνοι μας νὰ παράγουμε τὴν τροφὴ καὶ νὰ συλλέγουμε τὸ βρόχινο νερό, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ δεχόμαστε πάντοτε τὶς ὑπηρεσίες ποὺ ἔχει προβλέψει αὐτὸ γιὰ ἐμᾶς, χρησιμοποιώντας ὅλα τὰ μέσα ποὺ ἀρρωσταίνουν τὸν καταναλωτή: Ἐνῶ, λοιπόν, ἐπιτρέπεται ὁ ψεκασμὸς τῶν καλλιεργειῶν μὲ φυτοφάρμακα ἢ ἡ συσκευασία τῶν χάμπουργκερ μὲ ἕνα στρῶμα ἀμμωνίας γιὰ τὴν ἐξόντωση τῶν κολοβακτηριδίων ποὺ ὑπάρχουν στὰ ἴχνη τῆς κοπριᾶς τῶν ἀγελάδων, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ πίνουμε νωπὸ γάλα ἀπὸ κατσίκα.
Ἀκόμη χειρότερα: Δὲν θὰ ἦταν ὑπερβολὴ νὰ ἰσχυριζόταν κάποιος ὅτι πλησιάζει ἡ στιγμὴ, κατὰ τὴν ὁποία θὰ μᾶς ἀπαγορεύσουν καὶ τὴν κατανάλωση κρέατος, ἀντικαθιστώντας την μὲ τὸ συνθετικὸ κρέας τοῦ Μπὶλ Γκέιτς ἢ μὲ κατσαρίδες καὶ σκουλήκια, ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς ἐπιτακτικῆς ἀνάγκης νὰ ἀποτρέψουμε, χάριν τῶν μελλοντικῶν γενῶν, τὴν καταστροφὴ τῆς ἀνθρωπότητας ἐξαιτίας τῆς προπαγανδιζόμενης ὡς ἀνθρωπογενοῦς κλιματικῆς ἀλλαγῆς πού, μεταξὺ ὅλων τῶν ἄλλων, ὑποτίθεται ὅτι ὀφείλεται εἴτε στὶς πορδὲς τῶν ἀγελάδων, ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἐκλύεται μεθάνιο εἴτε στὴν κοπριὰ τῶν ζώων πού, ὅταν ἀποσυντίθεται, ἀπελευθερώνει «πρωτοξείδιο τοῦ ἀζώτου σὺν ποσότητες μεθανίου, θείου καὶ ἀμμωνίας[7]. Στὸ ἐρώτημα τί μποροῦμε νὰ κάνουμε γιὰ ὅλα αὐτά, ὁ Γκέιτς ἀναφέρεται καὶ πάλι στὸ ἀγαπημένο του θέμα, δηλ. στὸν ἐμβολιασμό: «Οἱ ἐρευνητὲς ἔχουν δοκιμάσει […] τὴ χρήση ἐμβολίων, γιὰ νὰ μειώσουν τὰ βακτήρια ποὺ παράγουν μεθάνιο στὸ ἔντερο τῶν βοοειδῶν, τὴν ἐκτροφὴ ζώων ποὺ ἐκπέμπουν φυσικὰ λιγότερα ἀέρια καὶ τὴν προσθήκη εἰδικῶν τροφῶν ἢ φαρμάκων στὸ διαιτολόγιό τους»[8].
Νὰ σημειωθεῖ ἐδῶ ὅτι τὸ 2022 ξεκίνησε στὴν Ὁλλανδία ἡ πειραματικὴ χρήση «παρεμποδιστῶν μεθανίου» (sic), δηλ. πρόσθετων ζωοτροφῶν ποὺ δίνονται στὸ σιτηρέσιο τῶν παραγωγικῶν ζώων προκειμένου νὰ μειωθοῦν οἱ ἐκπομπὲς μεθανίου ποὺ ἀπελευθερώνονται στὴν ἀτμόσφαιρα. Τὸ μέτρο αὐτὸ ἐντάχθηκε στὸ πλαίσιο τῆς «Πράσινης Συμφωνίας» καὶ τῶν περιβαλλοντικῶν δεσμεύσεων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης γιὰ μία «κλιματικὰ οὐδέτερη» Εὐρώπη ἕως τὸ 2050, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀνάσχεση τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς καὶ τῆς συγκράτησης τῆς ἀνόδου τῆς θερμοκρασίας ἕως 1,5 βαθμοὺς Κελσίου τὶς ἑπόμενες δεκαετίες.
Τὸ πλέον ἐντυπωσιακό, ὅμως, εἶναι ὅτι πολλὲς ἀπὸ τὶς προτάσεις ποὺ διατυπώνει ὁ Γκέιτς συμπίπτουν μὲ τὶς προβλέψεις ποὺ εἶχε κάνει ὁ Βρετανὸς ἄθεος φιλόσοφος, μαθηματικὸς καὶ εἰρηνιστὴς Μπέρτραντ Ράσσελ στὸ βιβλίο του «Ἡ Ἐπιστήμη καὶ ὁ ἄνθρωπος»[9]. Ὁ συγγραφέας αὐτὸς ἀναφέρει τὰ ἑξῆς:
«Ὅσο γιὰ τὸ κρέας, δὲν εἶναι ἕνα ἀπαραίτητο στοιχεῖο τῆς διατροφῆς μας, κι ἂν ὁ πληθυσμὸς ἐξακολουθήσει ν’ αὐξάνει, μποροῦμε νὰ ὑποθέσουμε ὅτι συνθετικὰ μπιφτέκια θὰ σερβίρονται παντοῦ, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ τραπέζια τῶν ἑκατομμυριούχων».
Ἀντιστοίχως, ὁ Γκέιτς, συζητώντας τὰ μέτρα ποὺ μπορεῖ νὰ λάβει ἀτομικὰ ὁ κάθε πολίτης γιὰ νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ἡ κλιματικὴ ἀλλαγή, προτείνει τὴν δοκιμὴ ἑνὸς μπέργκερ μὲ ὑποκατάστατο κρέατος:[10] «Ὀφείλω νὰ παραδεχτῶ ὅτι τὰ χορτοφαγικά μπέργκερ δὲν εἶχαν πάντοτε ὡραία γεύση, ὅμως ἡ νέας γενιᾶς ἐναλλακτικὲς ἐπιλογὲς μὲ φυτικὲς πρωτεΐνες εἶναι καλύτερες καὶ πιὸ κοντὰ στὴ γεύση καὶ τὴν ὑφὴ τοῦ κρέατος ἀπὸ τοὺς προκατόχους τους. Μπορεῖτε νὰ τὰ βρεῖτε σὲ πολλὰ ἑστιατόρια, παντοπωλεῖα, ἀκόμα καὶ σὲ ταχυφαγεῖα. Ἡ ἀγορὰ αὐτῶν τῶν προϊόντων στέλνει ἕνα ξεκάθαρο μήνυμα ὅτι ἡ παρασκευὴ τους ἀποτελεῖ συνετὴ ἐπένδυση. Ἐπιπλέον ἡ κατανάλωση ἑνὸς ὑποκατάστατου κρέατος (ἢ ἁπλῶς τὸ νὰ μὴ τρῶτε κρέας) μόλις μία δύο φορὲς τὴ βδομάδα μειώνει τὶς ἐκπομπὲς, γιὰ τὶς ὁποῖες εὐθύνεστε προσωπικά. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ γαλακτοκομικὰ προϊόντα».
Τὰ χορτοφαγικὰ ὑποκατάσταστα κρέατος βρίσκονται ἤδη στὴν ἑλληνικὴ ἀγορὰ καὶ στὰ πιάτα τῶν καταναλωτῶν, ἐνῶ διεθνῆ δημοσιεύματα μᾶς πληροφοροῦσαν ἀπὸ καιρὸ ὅτι ἰσραηλινὴ ἑταιρεία (Aleph Farms) θὰ κατακλύσει τὸ ἑπόμενο διάστημα τὴν Εὐρώπη μὲ κρέας ἀπὸ φυτικὰ ὑλικὰ παρασκευασμένο μέσῳ τῆς τεχνολογίας τῆς βιοεκτύπωσης (bioprinting). Τὸ ἰδιότυπο αὐτὸ «κρέας» ὑποστηρίζεται ἀπὸ τοὺς κατασκευαστές του ὅτι περιέχει ἁγνά, μὴ μεταλλαγμένα φυτικὰ ὑλικά, καὶ εἶναι πλούσιο σὲ πρωτεΐνες. Οἱ μορφὲς του ἱκανοποιοῦν τὴ σύγχρονη διατροφικὴ μόδα καὶ περιλαμβάνουν λουκάνικα, μπέργκερ καὶ κοτομπουκιές, ἐνῶ χαρακτηρίζονται ὡς «καλὰ γιὰ τὸν πλανήτη» καὶ «φιλικὰ πρὸς τὴ φύση». Οἱ διαφημίσεις τους ἔχουν ὡς φόντο ἔντονο πράσινο χρῶμα, φυτὰ καὶ λαχανικά, δίνουν δὲ ἔμφαση στὸν ὑποτιθέμενο οἰκολογικὸ χαρακτήρα τους.
Τὸ κατὰ πόσον συμβάλλει στὴν προστασία τοῦ πλανήτη ἡ κατανάλωση ἀμφιβόλου προελεύσεως τεχνητοῦ παρασκευάσματος ποὺ βαπτίζεται «κρέας» καὶ στηρίζεται σὲ πρῶτες ὕλες δυσχερῶς προσδιορίσιμες ἀπὸ τὸν καταναλωτὴ λόγῳ τῆς ὑπερεπεξεργασίας ποὺ ἔχουν ὑποστεῖ, ἐνῶ ἡ χρήση μεταλλαγμένων φυτικῶν εἰδῶν ἀποτελεῖ πλέον κοινὸ μυστικό, εἶναι ἕνα ζήτημα ποὺ ἀφήνεται στὴν κρίση τοῦ καθενός. Ὅπως, ἐπίσης, καὶ τὸ γιατί ἡ προαγωγὴ τῆς φυτικῆς διατροφῆς δὲν βασίζεται στὶς φυτικὲς τροφὲς ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴ γῆ, ὅπως φροῦτα, λαχανικὰ καὶ ὄσπρια. Σὲ αὐτὸ τὸ τεχνητὸ «τρόφιμο» μὲ πράσινο μανδύα στηρίζεται ἡ ἰδέα ὅτι ἡ παραγωγικὴ κτηνοτροφία εἶναι βλαπτικὴ γιὰ τὸν πλανήτη καὶ ὅτι ὁ πολίτης μπορεῖ, ἀλλὰ κυρίως πρέπει, καὶ μέσῳ τῆς διατροφῆς του ἀκόμη, νὰ «πολεμήσει» γιὰ νὰ σώσει τὸν πλανήτη καὶ τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὴν ἐπικείμενη κλιματικὴ καταστροφὴ ποὺ ἕπεται τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς.
ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΙΓΟΠΡΟΒΑΤΩΝ
Ἡ μαζικὴ θανάτωση τῶν αἰγοπροβάτων ποὺ προσβάλλονται ἀπὸ εὐλογιά –κατά σατανικὴ σύμπτωση– ταιριάζει ἀπόλυτα μὲ τὸν προαναφερθέντα διπλὸ ἐμμονικὸ στόχο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ἀφ’ ἑνὸς γιὰ περιορισμὸ τῆς ἔκλυσης τοῦ ζωικοῦ μεθανίου, ἀφ’ ἑτέρου γιὰ προώθηση τοῦ συνθετικοῦ κρέατος. Μὲ ἄλλα λόγια: διὰ τῆς σφαγῆς τῶν ἄρρωστων ζώων, ἐπαληθεύεται ἡ θυμοσοφικὴ ρήση «μ’ ἕνα σμπάρο δύο τρυγόνια».
Ἐκεῖνο, ὅμως, ποὺ δὲν ἔχουν ὑπολογίσει οἱ ἀνάλγητοι σφαγεῖς τοῦ μητσοτακικοῦ Ἑλλαδιστάν εἶναι ὅτι ἀκόμη δὲν ἔχει σβηστεῖ ἡ μνήμη μας μὲ τὴν γνώση ποὺ μᾶς ἔχει παραδοθεῖ ἀπὸ τοὺς προγόνους μας οὔτε ἔχει καταστραφεῖ τὸ ἱστορικὸ ἀρχεῖο μὲ τὶς ἐφημερίδες καὶ τὰ περιοδικὰ τοῦ 19ου καὶ τοῦ 20οῦ αἰώνα, ἀπ’ ὅπου προκύπτει ὅτι, ὅταν στὸ μακρινὸ παρελθὸν προσβάλλονταν τὰ ζωντανὰ ἀπὸ εὐλογιά, καμία κυβέρνηση δὲν ἔδινε ἐντολὴ γιὰ μαζικὴ ἐξολόθρευση τοῦ ποιμνίου. Ἀντιθέτως, ὅταν ἕνα ζῶο ἀρρώσταινε, ὁ κτηνοτρόφος τὸ ἀναγνώριζε ἀμέσως, τὸ ἔσφαζε γιὰ νὰ μὴ κολλήσουν τὰ ὑπόλοιπα, καὶ τὸ ἔτρωγε χωρὶς κανένα πρόβλημα ὁ ἴδιος καὶ ἡ οἰκογένειά του.
Ἀψευδὴς μάρτυς τῆς ἐκ διαμέτρου ἀντίθετης στάσης ποὺ τηρεῖ ἡ σημερινὴ ἀνθελληνικὴ κυβέρνηση σὲ σχέση μὲ ἐκείνη τῶν παλαιότερων κυβερνήσεων εἶναι ἡ ἀκόλουθη εἴδηση ποὺ εἶχε δημοσιευθεῖ στὴν τελευταία σελίδα τῆς ἐφημερίδας «Ἀκρόπολις» τῆς Παρασκευῆς, 2 Αὐγούστου 1974 ὑπὸ τὸν τίτλο «ΕΥΛΟΓΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΟΠΟΙΜΝΙΑ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΝΕΣΤΟΥ»:
«Μὲ ἀπόφασι τοῦ νομαρχοῦντος διευθυντοῦ τῆς Νομαρχίας Καβάλας ἐκηρύχθησαν προσβληθέντα ἀπὸ εὐλογιὰ ὅλα τὰ προβατοποίμνια τῆς περιοχῆς τοῦ Νέστου καὶ ἀπηγορεύθη ἡ σφαγὴ καὶ ἡ πώλησις προβατοειδῶν τῆς εὐλογιοπλήκτου περιοχῆς».
Ἡ εἴδηση αὐτὴ ἀποδεικνύει, πρῶτον, ὅτι ἡ εὐλογιὰ δὲν εἶναι ἕνα φαινόμενο ποὺ ἐμφανίσθηκε ἐν αἰθρίᾳ τὴν τρίτη δεκαετία τοῦ 21ου (ἀπατ)αἰώνα, ἀλλὰ προϋπῆρχε ἐδῶ καὶ τουλάχιστον μισὸν αἰώνα. Δεύτερον, ὅτι τότε ἀπαγορευόταν ἁπλῶς ἡ σφαγὴ καὶ ἡ πώληση τῶν προσβεβλημένων ζωντανῶν, ἐνῶ σήμερα διατάσσεται ἡ ὑποχρεωτικὴ σφαγή τους ἀπὸ μακελλάρηδες ποὺ ἐκτελοῦν πειθήνια τὶς ἐντολὲς τοῦ νεοδικτατορικοῦ καθεστῶτος.
ΤΕΧΝΗΤΗ ΕΠΙΣΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ
Ἡ μαζικὴ ἐξολόθρευση τῶν ζωντανῶν, ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες χῶρες, εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ ἀποτελεῖ τὴν ἀρχὴ μίας καλὰ ὀργανωμένης ἐπισιτιστικῆς κρίσης, ἡ ὁποία θὰ προκαλέσει πανικὸ στοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους καί, ταυτοχρόνως, τὴν ἰδανικὴ εὐκαιρία γιὰ τὸν ἔλεγχο τῶν προμηθειῶν τροφίμων σὲ ὁλόκληρο τὸν πλανήτη. Ἔτσι, ἡ ἐλὶτ θὰ καταφέρει νὰ χειραγωγήσει τὶς μᾶζες καὶ νὰ ἀποκτήσει τὴν παγκόσμια κυριαρχία ἐπὶ τῶν λαῶν.
Ὅπως ἐπισημαίνεται σχετικῶς[11], «οἱ Πεφωτισμένοι ἔχουν καταφέρει ν’ ἀποκτήσουν τεράστια ἀποθέματα γεωργικῶν ἐκτάσεων. Αὐτὴν τὴν στιγμή, κατέχουν καὶ διαχειρίζονται γιγάντιες γεωργικὲς κολλεκτίβες, μονάδες ἀποθήκευσης κόκκων καὶ σπόρων, μονάδες συσκεύασης καὶ μεταποίησης κρεάτων καὶ πολλὰ ἄλλα μέσα καὶ ἐγκαταστάσεις παραγωγῆς τροφίμων. Ἐπίσης, κατέχουν ἢ ἐλέγχουν τὴν ἁλυσίδα διανομῆς –συμπεριλαμβανομένων τῶν σιδηροδρομικῶν [καὶ τῶν ἀκτοπλοϊκῶν] γραμμῶν–, μέσῳ τῆς ὁποίας τὰ διάφορα ἐδώδιμα ἐμπορεύματα φθάνουν στὴν ἀγορά».
«Τὸ τελευταῖο τους ἀπόκτημα εἶναι ἀκόμα πιὸ μεγαλειῶδες. Περιλαμβάνει τὴν χρήση καὶ λειτουργία τῶν πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν ποὺ διευθύνουν τὰ μέλη τῆς ἐλίτ, οἱ ὁποῖες συνεργάζονται μὲ κυβερνητικοὺς ἐρευνητές, ὥστε νὰ συγχωνεύσουν τὰ πεδία τῆς γενετικῆς μηχανικῆς καὶ τῆς παραγωγῆς σπόρων. Οἱ συνωμότες βρίσκονται ἀκριβῶς στὸ κατώφλι τοῦ ἐλέγχου τῶν δικαιωμάτων τῶν ἀγροτῶν στὴν χρήση ἑνὸς ἀπὸ τὰ πιὸ βασικὰ καὶ σημαντικὰ στοιχεῖα τῆς τροφῆς: τὸν σπόρο».
«Χωρὶς τοὺς σπόρους, οἱ γεωργοὶ δὲν μποροῦν νὰ φυτέψουν τίποτα καὶ κατ’ ἐπέκταση δὲν θὰ μποροῦν καὶ νὰ καλλιεργήσουν – συνεπῶς, καθόλου τροφὴ γιὰ τὰ [ὀκτὼ] δισεκατομμύρια ἀνθρώπων τοῦ πλανήτη μας. Γι’ αὐτό, τὸ σύνθημα “Αὐτὸς ποὺ θὰ ἐλέγχει τὴν τροφὴ θὰ εἶναι καὶ ὁ νικητής” συμπληρώνεται ἀπόλυτα ἀπὸ τὴν πασιφανῆ ἀλήθεια ὅτι “Ὁποιοσδήποτε ἐλέγχει τοὺς σπόρους, θὰ ἐλέγχει ἀπολύτως καὶ τοὺς ἀνθρώπους”».
Τὸ ζοφερὸ σχέδιο τῶν Σκοτεινῶν Δυνάμεων ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν ἀκόλουθη στόχευση:[12]
«Στὶς μέρες ποὺ ἔρχονται, ὅταν ὁ λιμὸς καὶ οἱ ἐπιδημίες βρίθουν, καὶ μεγάλοι ἀριθμοὶ ἀνδρῶν, γυναικῶν καὶ παιδιῶν πεθαίνουν ἀπὸ ἀσιτία καὶ ἐξαθλίωση, οἱ ἀρχηγοί μας –οἱ πολιτικοὶ ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὴν τεράστια παγκόσμια οἰκουμενικὴ μητρικὴ ἑταιρεία– θὰ εἶναι ἐκεῖ, ἕτοιμοι μὲ μία οἰκονομικὴ λύση κομμένη καὶ ραμμένη στὰ μέτρα τους. Θὰ μᾶς ὑποσχεθοῦν ὅτι θὰ ἐπαναφέρουν τὴν τάξη μέσα ἀπὸ τὸ χάος ποὺ θὰ ἔχει ὑπερισχύσει. Ἡ λύση τους θὰ περιλαμβάνει τὴν ἀνάθεση στοὺς πράκτορες λεπτομεροῦς διοικητικῆς ἐξέτασης σὲ ὅλη τὴν ἁλυσίδα διανομῆς τροφίμων. Θὰ δημιουργηθεῖ ἡ νέα ἰσχυρὴ Παγκόσμια Ἐπισιτιστικὴ Ἀρχὴ καὶ οἱ πολλὲς ἐθνικὲς καὶ τοπικὲς θυγατρικές της. Ὁ νόμος καὶ ἡ τάξη θὰ διατηρηθοῦν καὶ θὰ προστατευθοῦν μὲ μία αὐτοματοποιημένη καὶ ἐπαρκῶς ἐξοπλισμένη παγκόσμια καὶ ὁμοσπονδιακὴ ἀστυνομικὴ δύναμη· θὰ καταπνίγει ὁποιαδήποτε ἀντίδραση τῶν ἀντιφρονούντων καὶ θὰ ἐπαναφέρει τὴν δημόσια ἀσφάλεια καὶ προστασία. Καὶ οἱ ζωές μας δὲν θὰ εἶναι ποτὲ οἱ ἴδιες».
Ἄρα, καὶ ἐδῶ θὰ ἐφαρμοσθεῖ τὸ πολυδοκιμασμένο νεοταξίτικο τέχνασμα χειραγώγησης τῶν μαζανθρώπων: «προκαλῶ τὸ πρόβλημα – ξεσηκώνω ἀντιδράσεις – φέρνω τὴν λύση» ποὺ ἔχω προαποφασίσει νὰ σερβίρω ὡς «θεῖο δῶρο» (στὸν ἀνάποδο κόσμο: «σατανικὸ δῶρο»).
(Συνεχίζεται…)
Σημειώσεις:
[1] Χαάγκ, Ἡ φιλοσοφία τοῦ Τὲντ Καζύνσκι. Γιατί ὁ Γιουναμπόμπερ εἶχε δίκιο γιὰ τὴν σύγχρονη τεχνολογία, μτφ.: Σ. Γιαννέλης, ἔκδ. Κοιν.Σ. Ἔπ. Ἔξοδος, Ἀθήνα 2024, σελ. 35. [2] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 49. [3] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 50. [4] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 51-52. [5] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 52-53. [6] Χαάγκ, ὅ.π., σελ. 54. [7] Gates, Πῶς νὰ ἀποφύγουμε μία κλιματικὴ καταστροφή. Οἱ λύσεις ποὺ ἔχουμε καὶ οἱ καινοτομίες ποὺ χρειαζόμαστε, μτφ.: Α. Καλοκύρης, ἔκδ. Πατάκη, Ἀθήνα 2021, σελ. 191. [8] Gates, ὅ.π., σελ. 192. [9] Ράσσελ, Ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ ἄνθρωπος, μτφ.: Γ. Δυριώτης, ἔκδ. Ἀρσενίδη, Ἀθήνα 1963, σελ. 137. [10] Gates, ὅ.π., σελ. 358. [11] Texe Marrs, Ἡ παγκόσμια τεχνητὴ οἰκονομικὴ κρίση, ἔκδ. Λιακόπουλος, Θεσσαλονίκη, χ.χ., σελ. 30/31. [12] Marrs, ὅ.π., σελ. 39.
Ἡ τεχνολογία ὡς «ὁδοστρωτήρας» τῆς ἀτομικῆς ἐλευθερίας – Μέρος IA΄
