Ἑορτολόγιο
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΒ΄ Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2666
Κυρ. Ε΄ Νηστειῶν ὁσ. Μαρίας Αἰγυπτίας
6 Ἀπριλίου 2025
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
Καὶ
πάλι κήρυγμα, ἀγαπητοί μου. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ποιό; Μόνο ὁ
καρδιογνώστης Θεὸς γνωρίζει. Καὶ μιὰ ψυχὴ ἂν μετανοήσῃ, εἶνε ἀρκετὸ γιὰ
νὰ ἱκανοποιηθῇ ὁ κήρυκας.
Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης
Ἡ προσβολὴ τῶν φαντασιῶν καὶ ἡ ἰατρεία της
Ἂν ὁ πονηρὸς καὶ πείσμων ἐχθρός μας, ποὺ δὲν κουράζεται ποτὲ νὰ μᾶς πειράζῃ, ἤθελε κάποτε νὰ σὲ πολεμήσῃ καὶ ἰδιαίτερα κατὰ τὴν ὥρα τοῦ θανάτου μὲ κάποιες ψεύτικες ἐμφανίσεις καὶ μὲ μεταμορφώσεις σὲ Ἄγγελο φωτός, ἐσὺ νὰ παραμένῃς σταθερὸς στὴν γνῶσι τῆς ταπεινότητος καὶ τῆς μηδαμινότητος τοῦ ἑαυτοῦ σου.
❈ Πολλές φορές πᾶμε στόν πνευματικό μας τά λέμε τά ἁμαρτήματα, ἀλλά μέ τό πού θά βγοῦμε ἔξω πάλι τά ξανακάνουμε. Γιατί; Γιατί δέν ὑπάρχει ἀδιάλειπτη προσευχή, δέν ὑπάρχει ἡ προσήλωση τοῦ νοῦ στόν Θεό, ἡ ὁποία θά σέ φυλάξει γιά νά μήν ξαναμαρτήσεις. Ναί μέν, τά εἶπες, Ὡραῖα! Καθαρίστηκες, βεβαίως. Ἀλλά ἀμέσως μετά, ἄν δέν προσέξεις, ξαναλερώνεσαι. Πῶς; Μέ τόν νοῦ σου, μέ τήν σκέψη σου, μέ τό ἄτακτο βλέμμα σου, μέ τήν ἄτακτη ἀκοή σου καί γλῶσσα σου.
Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος
Άγιος Ιγνάτιος Μπριατσανίνωφ
ΥΠ.: Γνώρισες ποτέ κανέναν που να έπεσε σε δαιμονική πλάνη από την αποδοχή φαντασιών κατά την άσκηση της προσευχής;
ΓΕΡ.: Γνώρισα. Κάποιος αξιωματούχος, που ζούσε στην Πετρούπολη, καταγινόταν εντατικά στην προσευχητική άσκηση και έφτασε εξαιτίας της σε μίαν ασυνήθιστη κατάσταση. Την άσκησή του και τις συνέπειές της φανέρωνε στον τότε πρωθιερέα του ναού της Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου, που είναι στην Κολόμνα. Ο πρωθιερέας επισκέφθηκε ένα μοναστήρι της επαρχίας Πετρουπόλεως και παρακάλεσε κάποιον από τους μοναχούς να συζητήσει με τον αξιωματούχο. “Είναι περίεργη η κατάσταση στην οποία έφτασε ο αξιωματούχος από την άσκηση της προσευχής”, του είπε εύλογα προβληματισμένος ο πρωθιερέας. “Πιο εύκολα μπορεί να εξηγηθεί από μοναχούς, οι οποίοι γνωρίζουν καλύτερα κάθε πλευρά και εκδήλωση της ασκήσεως”. Ο μοναχός συμφώνησε.
 |
| photo: Anny Patterson |
Γιὰ πολλὰ κατηγοροῦν τοὺς νέους σήμερα. Καὶ γιὰ περισσότερα τοὺς κριτικάρουν, τοὺς σχολιάζουν, τοὺς ἀποδοκιμάζουν. Ὅμως ἐκεῖ ποὺ δὲν γίνεται αὐτὸ ἢ τουλάχιστον συμβαίνει σὲ μικρότερη ἔκταση, εἶναι γιὰ κάποια – τί κάποια; – γιὰ τὰ τόσα «θὰ» ποὺ ἔχουν. Γιὰ τὸν ἑαυτό τους, τὸ μέλλον τους, τὴ ζωή. Πρόκειται γιὰ τὰ ὄνειρά τους!
Λένε γιὰ παράδειγμα…
«Θὰ ἀρχίσω ἀπὸ φέτος ἀγγλικά». «Θὰ ἀνεβάσω τὴ βαθμολογία μου στὰ τάδε μαθήματα». «Θὰ πάω στὸ τάδε φροντιστήριο». «Θὰ σπουδάσω αὐτό…». «Θὰ γίνω ἐκεῖνο…». «Θὰ δημιουργήσω αὐτὸ τὸ πολὺ σημαντικό…» κ.λπ. κ.λπ.
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Γενικώς η τηλεόραση είναι μία τεχνολογία της εποχής μας, που αν την δει κανείς με ευρύτητα λίγο, μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να χρησιμοποιηθεί. Ίσως σε ένα κανάλι της Μητροπόλεως, αν είναι δηλαδή εξολοκλήρου μιας Μητροπόλεως. Αυτό νομίζω δεν θα βλάψει, θα ωφελεί. Μόνο που πάλι θα υπάρχει ο πειρασμός. Αν γινόταν κανείς μόνο αυτό το κανάλι να έχει και να μην έχει πρόσβαση σε κανένα άλλο κανάλι, κάτι θα γινόταν. Υπάρχει ο πειρασμός πάλι αν μπορεί να πιάνει κανείς και άλλα κανάλια ούτως ώστε να είναι μια παγίδα.
τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.
Ἡ λογοτεχνία τοῦ Φανταστικοῦ ἤ ἁπλῶς «τό Φανταστικό» (Fantasy Literature - Fantasy) εἶναι εἶδος γραφῆς μέ ἰδιαίτερη μορφή καί σύμβολα. Ὁ ὅρος «Φανταστικό», πού διαχωρίζει αὐτό τό εἶδος λογοτεχνίας ἀπό τά ἄλλα εἴδη, ἀναφέρεται συνήθως σέ φαινόμενα πού δέν ἔχουν συμβεῖ, δέν συμβαίνουν, οὔτε καί θά μποροῦσαν νά συμβοῦν στήν πραγματικότητα. «Τό Φανταστικό» χαρακτηρίζεται ἀπό τή σύγκρουση μεταξύ ὀρθολογικοῦ-ἀνορθολογικοῦ, δηλαδή ἀπό τήν εἰσβολή τοῦ «ἀφύσικου» στό «φυσιολογικό» καί σχετίζεται, ὡς λέγουν, μέ τήν «ἀνάγκη» πιθανῶς τοῦ ἀνθρώπου γιά «μεταστοιχείωση καί ἐπαναδημιουργία τοῦ κόσμου», μέ τήν ἐλευθερία καί τίς δυνατότητες πού παρέχει ἡ φαντασία[1].
Του Αγίου
Ιωάννου Χρυσοστόμου«Kι από το να αμαρτάνει κανείς είναι πιο φοβερό το να είναι και φαντασμένος, όταν αμαρτάνει. Γι’ αυτό και τους Koρινθίους τους κατηγορεί λέγοντας: “Kαι εσείς είστε φαντασμένοι” (A’ Kορ. 5,2). Αν κάποιος που καυχιέται για ένα κατόρθωμά του, έχασε τα πάντα, εκείνος που κάνει αυτό με αμαρτήματα, πόση τιμωρία δεν θα άξιζε; Γιατί αυτός δεν θα μπορέσει στη συνέχεια ούτε να μετανοήσει».
[Απ’ την ΣΤ΄ Ομιλία του «ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ»]
[Από το έργο «ΡΟΔΟΣΤΑΓΜΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ» του Κ.Γ.Παπαδημητρακόπουλου]
