Ἀληθινη ευγενεια και δικαια ὀργη (Μητροπολιτου Φλωρινης Αυγουστινου Ν. Καντιωτου)

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄- Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2746
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
Κυριακὴ Ι΄ Ματθαίου (Ματθ. 17,14-23),  9 Αὐγούστου 2026

Ἀληθινη ευγενεια και δικαια ὀργη

«Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη…» (Ματθ. 17,17)

Οἱ Χριστιανοί, ἀγαπητοί μου, πρέπει νὰ εἶ­νε εὐγενεῖς. Ἀλλὰ τί ἐννοοῦμε λέγοντας εὐγενεῖς; ἐν­νοοῦμε ἆραγε τὴν εὐ­γένεια τὴν κοσμική, ποὺ σήμερα ἔχει ἐξελιχθῆ σ᾽ ἕνα εἶ­δος ἐπιστήμης καὶ διπλωματίας;

Ἡ κοσμικὴ εὐγένεια διαφέρει ἀπὸ τὴν χριστια­νική. Εὐγενὴς π.χ. κυρία ἢ δεποινίδα εἶνε αὐτὴ ποὺ μιλάει μὲ λεπτότητα, ἡ γλῶσσα της στάζει μέ­λι, θαυμάζεται καὶ φημίζεται στοὺς κοσμικοὺς κύκλους. Ἡ εὐγένειά της ὅμως εἶ­νε ἐπιφανειακή. Ἐὰν λίγο τὴν ἐνοχλήσῃς, θί­ξῃς τὸν ἐγωισμό της, τότε αὐτὴ ἡ εὐγε­νὴς γίνεται θηρίο, τίγρις, κι ἀπὸ τὰ βάθη της βγάζει λέξεις καὶ φράσεις σκλη­ρὲς καὶ βάναυ­σες. Στὰ χείλη ἔχει εὐγένεια, ἀλλὰ στὴν καρδιά της ὑπάρχει ἀγένεια, ἀγριότης, βαρβαρότης. Αὐτὴ εἶνε ἡ κοσμκὴ εὐγένεια. Καὶ δι­αφέρει ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ εὐγένεια ὅσο ἕνα γνήσιο νόμισμα ἀπὸ ἕνα κίβδηλο.

Τό ἀσφαλές αἰσθητήριο τοῦ ποιμνίου

ΚΥΡΙΑΚΗ I' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (09-08-2026)

Ἰδού τό ἀσφαλές αἰσθητήριο τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ! Ἰδού τό ὑγιές πρότυπο τοῦ ποιμνίου! Ἰδού ἡ πνευματική ἐκείνη εὐθυκρισία, μέ τήν ὁποία τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας δύναται νά διακρίνει τούς ἀληθινούς καί γνησίους ποιμένες του ἀπό τούς ψευδοποιμένες καί ψευδοδιδασκάλους. Καί τό ἀσφαλές ἐχέγγυο αὐτό εἶναι ἐκείνη ἡ ζωή καί τά παθήματα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν μιμητῶν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως τά παρουσιάζει ἡ σημερινή Ἀποστολική περικοπή. «Ὁ Θεός μᾶς ἔδειξε τελευταίους ὡς μελλοθανάτους. Ἐμεῖς θεωρούμεθα μωροί καί ἀσθενικοί καί ἄσημοι καί πεινᾶμε καί διψᾶμε καί ἔχουμε ἐλλείψεις σέ ρουχισμό καί μᾶς κακομεταχειρίζονται καί περιπλανώμεθα καί κοπιάζουμε ἐργαζόμενοι μέ τά δικά μας χέρια. Ὅταν μᾶς βρίζουν, εὐλογοῦμε, ὅταν μᾶς διώκουν, δείχνομε ἀνοχή· ὅταν μᾶς συκοφαντοῦν, μιλᾶμε εὐγενικά. Γίναμε σάν σκουπίδια τοῦ κόσμου· ὡς ἀκαθαρσία ὅλων ἕως τήν στιγμή αὐτή».

«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»

 

ΚΥΡΙΑΚΗ  Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»

Ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία κανένα πράγμα ἀπό τά τοῦ βίου αὐτοῦ, δέν εἶναι πραγματικά κακό, πραγματικά διαστροφή, παρά φύση κατάσταση. Τό ἄριστο εἶναι νά πεθάνει κανείς γιά τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καί νά ζήσει γιά τόν Χριστό. Γιατί διαφορετικά, δέν μπορεῖ νά ἀναγεννηθεῖ, οὔτε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἰσέλθει.

Ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς δέν δέχεται ὕμνο καί παρακλήσεις ἀπό στόματα βλάσφημα, διεστραμμένα· οὔτε θυσία, ἀπό χέρι πού ἄγγισε κόπρο καί ψυχή ἄπιστη, ἀκάθαρτη. Χρειάζεται πρωτύτερα νά δεχθοῦμε μέσα μας τό σπόρο τοῦ Θεοῦ Λόγου καί νά καθαρίσουμε προηγουμένως τούς ἑαυτούς μας ἀπό τά βδελύγματα τῆς πονηρίας καί εἰδωλολατρείας. Διότι εἶναι βδελυρότερη ἀπό τήν κόπρο ἡ ἁμαρτία, ὁ δόλος, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπιστίας πού κάνει διεστραμμένο τόν νοῦ καί ἀκάθαρτο τόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον.

Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΖΟΦΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΑ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  

(θεολογικό σχόλιο στην Μεταμόρφωση του Κυρίου)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

         Η Θεία Μεταμόρφωση είναι ένα από τα τελευταία και μεγαλύτερα θαυμαστά γεγονότα της επί γης παρουσία του Χριστού, κατά το οποίο φανερώθηκε στους μαθητές Του μέρος της θείας δόξης       Του, «καθώς ηδύναντο», όπως αναφέρεται στην ευφρόσυνη ασματική ακολουθία της εορτής. Το συμβάν αυτό, όπως αναφέρουν τα Ιερά Ευαγγέλια, επισυνέβη λίγο πριν το πάθος του Κυρίου. Ήταν δε επιβεβλημένο να γίνει διότι έπρεπε η στενή ομάδα των τριών μαθητών Του (Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης), να γίνουν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες της θείας δόξης. Να πεισθούν ότι ο Διδάσκαλός τους, τον οποίο ακολούθησαν και μαθήτευσαν τα τελευταία τρία χρόνια, δεν ήταν ένας από τους συνηθισμένους ραβίνους, που αναδεικνύονταν συχνά στην ιουδαϊκή κοινωνία, αλλά ο αναμενόμενος Μεσσίας. Και όχι μόνον αυτό: Να αποκολληθούν από την λαθεμένη ιουδαϊκή αντίληψη περί του Μεσσία, η οποία ήταν συνυφασμένη με κάποια εθνική αποκατάσταση του ιουδαϊκού λαού.

Δυο ἀδελφα ῥευματα

Ἑορτολόγιο: Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, 1990, στὴν ἱερά Μονῆ Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους 
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΑ΄
Φλώρινα, ἀριθμ. φύλλου «ΚΥΡΙΑΚΗΣ» 1094(2)
Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Πέμπτη 6 Αὐγούστου 2026 (2004)

Δυο ἀδελφα ῥευματα

Τὴν ἡμέρα αὐτὴ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου θὰ ἔπρεπε, ἀγαπητοί μου, νὰ εἶνε κοντά μας γιὰ νὰ μᾶς μιλήσῃ ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους πατέρας καὶ διδασκάλους τῆς Ἐκ­κλησίας ποὺ πολὺ ἐμβάθυνε στὸ νόημα τῆς ἑ­ορ­­τῆς. Ποιός; Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἀρ­χιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Ἔζησε στὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ ἄφησε ἀνεξίτηλα ἴχνη, διότι ἐκτὸς ἄλλων ἔδωσε καὶ μάχη πάνω σὲ ἕνα σοβαρὸ ζήτημα σχετικὸ μὲ τὴ σημερινὴ ἑορτή. Ποιό ζήτημα· Τὸ φῶς ποὺ εἶδαν οἱ μαθηταὶ κατὰ τὴ Μεταμόρφωσι τί ἦταν, κτιστὸ ἢ ἄκτιστο;

«Ὀλιγοπιστε! Εις τι ἐδιστασας;» (Μητροπολιτου Φλωρινης Αυγουστινου)

Ὅσοι ἔχουν μάτια καί αὐτιά τῆς ψυχῆς, βλέπουν τόν Χριστό καί σήμερα νά περπατάῃ πάνω στά κύματα καί τόν ἀκοῦνε νά λέῃ· «Ὀλιγόπιστε! Εἰς τί ἐδίστασας;» (Ματθ. 14, 31)

Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη

Καί σήμερα ἡ πατρίδα μας δοκιμάζεται. Μόνο ἡ πίστι, ἡ ἀκράδαντη πίστι, μπορεῖ νά κάνῃ τό θαῦμα. Ἀρκεῖ ἡ Ἑλλάς νά ἐπαναλάβῃ στόν Κύριο τήν φωνή τοῦ Πέτρου «Κύριε, σῶσον με».

Καί σήμερα ἡ οἰκογένεια ὡς θεσμός πλήττεται ἀπό τά κύματα μοντέρνων ἀντιλήψεων, συνηθειῶν καί νομοθετημάτων. Οἱ σύζυγοι, πού βλέπουν τό σκάφος τους νά κάνῃ νερά, ἄς γονατίσουν καί ἄς φωνάξουν: «Κύριε, σῶσε τό σπίτι μας, ἅπλωσε τό χέρι σου καί κράτησέ μας, νά μή καταποντισθοῦμε!».

«ΚYΡIE, ΣΩΣΟΝ ΜΕ»

 Κυριακὴ Θ΄ Ματθαίου (Ματθ. 14,22-34)

«ΚYΡIE, ΣΩΣΟΝ ΜΕ»

«…ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με» (Ματθ. 14,30)

Ο Χριστός, ἀγαπητοί μου, δὲν ἔζησε πολὺ στὰ Ἰεροσόλυμα, ἐκεῖ ποὺ ἦταν οἱ γραμματεῖς, οἱ φαρισαῖοι καὶ οἱ ἀρχιερεῖς. Τὸν περισσότερο χρό­νο τῆς ἐπὶ γῆς ζωῆς του τὸν ἔ­ζησε κοντὰ στὴ λίμνη Γεννησαρὲτ ἢ θάλασσα τῆς Γαλιλαίας, ἐ­­κεῖ ποὺ οἱ ψαρᾶδες ἔῤῥιχναν τὰ δίχτυα τους γιὰ νὰ ζήσουν. Ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ψαρᾶδες διάλεξε καὶ τοὺς ἀποστόλους του, μὲ τοὺς ὁποίους ἀ­νεγέννησε τὸν κόσμο.
Στὴ λίμνη αὐτὴ ὁ Χριστὸς ἔκανε καὶ τὸ θαῦμα ποὺ περιγράφει τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο. Ποιό θαῦμα; Ἐὰν σᾶς ἔλεγαν ὅτι ἄνθρωπος περπάτησε πάνω στὴ θάλασσα, ποιός θὰ τὸ πίστευε; Καὶ ὅμως· «τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀν­θρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν» (Λουκ. 18,27).

Ἐκκλησία καί ἀνανέωση «ἕκαστος δέ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ...»

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, 
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα (Α΄ Κορ. γ΄ 9-17)

Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ «ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΣΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ», σελ. 170, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».
Ὁ Ἀπ. Παῦλος, μιλῶντας σήμερα γιά «ἐποικοδομή» καί γιά τό «θεμἐλιο» τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, μᾶς βοηθεῖ νά συλλάβουμε Ὀρθόδοξα - ἐκκλησιαστικά τήν ἔννοια τῆς ἀνανεώσεως.
Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι κοσμικό μέγεθος, ἀλλά θεανθρώπινη πραγματικότητα, ἁγιοτριαδική ζωή, κοινωνία μέσα στόν κόσμο. «Ἐφυτεύθη» στόν κόσμο, ὅπως θά πεῖ ὁ ἅγ. Εἰρηναῖος, γιά νά σώζεται ὁ κόσμος μέσα σ’ αὐτήν. Σωτηρία εἶναι ἡ ἐνσωμάτωσή μας στήν Ἐκκλησία, ἡ ἐκκλησιοποίησή μας, δηλαδή ἡ «ἐν Χρίστωσή» μας. Σώζει δέ ἡ Ἐκκλησία ὄχι μέ κοσμικά μέσα, ἀλλά μέ τήν θεία Χάρη, πού κατέχει.

«...ἀνέβη εἰς τό ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι».

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ 

«...ἀνέβη εἰς τό ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι».

Προσευχή· ἡ ὁμορφότερη καί γλυκύτερη ἐργασία τῆς καιομένης καρδίας. Κατ’ ἰδίαν εὐφραίνονται μόνον, μέ τόν Θεό χορτασμένοι ἀπό τήν θεία ἀπόλαυση, καθ’ ἡμέραν οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Βρίσκονται σέ ἔκπληξη μέχρι τόν κατάλληλο καιρό, ἔχοντας φθάσει ἐν μέρει, διά τῆς Χάριτος, τό τελειότατο ἀπ’ ὅ,τι μπορεῖ νά ἐπιθυμήσει κανείς σάν προκαταβολή τῆς αἰωνίου μακαριότητος. Ὅταν, ἁγία γερόντισσα, στό κελάκι σου (ταμιεῖον σου), δεῖς ὅτι ἐνεργεῖ μέσα σου ἡ προσευχή καί δέν παύει νά κινεῖται μέσα στήν καρδιά, μήν τήν ἀφήσεις καί σηκωθεῖς γιά ὁ,τιδήποτε γήινο, ὡς τήν στιγμή πού θά σέ ἐγκαταλείψει αὐτή, κατ’ οἰκονομίαν Θεοῦ.

OΙ ΠΙΣΤΟΙ ΕΝ ΔΙΩΓΜΩ

Τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος
27 Ἰουλίου

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

OΙ ΠΙΣΤΟΙ ΕΝ ΔΙΩΓΜΩ

«Καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου…» (Λουκ. 21,17)

ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ἀγαπητοί μου, αὐτὰ τὰ λόγια; Εἶνε προφητεία, ποὺ εἶπε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ὅ,τι εἶπε ἐκεῖνος, ἔγινε, καὶ γίνεται, καὶ θὰ γίνεται μέχρι κεραίας. «Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι» (Ματθ. 24,35). Ἀκοῦμε λοιπὸν τὸν Κύριο νὰ λέῃ· «Καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου» (Λουκ. 21,17).

Ολόκληρο το περιστατικό της διανομής των άρτων και των ψαριών στους ανθρώπους,έχει κι ένα εσωτερικό, ένα βαθύτερο νόημα.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ομιλίες Δ’ – Κυριακοδρόμιο, Εκδ. Πέτρου Μπότση, 2012

[....]Ολόκληρο το περιστατικό αυτό της διανομής των άρτων και των ψαριών στους ανθρώπους, ο αριθμός των ψαριών και των άρτων, καθώς και ο αριθμός των κοφινιών με τα περισσεύματα, όλα μαζί έχουν κι ένα εσωτερικό, ένα βαθύτερο νόημα. 

  Λίγο πριν από το θάνατό Του ο Κύριος ονόμασε τον άρτο Σώμα Του. Στο συγκεκριμένο περιστατικό είναι αλή­θεια πως δε λέει κάτι τέτοιο με λόγια, το κάνει όμως με τον αριθμό των άρτων. Οι πέντε άρτοι σημαίνουν τις πέντε αισθήσεις· κι οι πέντε αισθήσεις αντιπροσω­πεύουν όλο το σώμα.

O άνθρωπος είναι σκεπτικιστής απέναντι σε ό,τι δεν υποτάσσεται στη λογική του; (Κυριακή Η΄ Ματθαίου)

 

Αναρίθμητα πλήθη (πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογισθούν τα γυναικόπαιδα), κουβαλώντας τους ασθενείς τους, αναζήτησαν τον Χριστό στην ερημιά που βρισκόταν. Ο Χριστός, βλέποντάς τους ως «πρόβατα μη έχοντα ποιμένα», τους σπλαχνίστηκε και τους δίδαξε πολλά «περί της βασιλείας του Θεού».
Έφτασε το βράδυ, αλλά κανένας δεν έφευγε. Οι μαθητές εξέφρασαν την αγωνία τους: Απόλυσέ τους, να ψάξουν για τροφή στα πλησιέστερα χωριά. Μα ο Χριστός είπε: «Δώστε τους εσείς να φάνε». Οι μαθητές έπεσαν από τα σύννεφα! «Έχουμε μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια». Πώς είναι δυνατόν να φάει τόσος κόσμος; Μπορούμε εμείς να πάμε να αγοράσ ουμε τροφές για τόσο λαό; Ούτε το τεράστιο ποσό των διακοσίων δηναρίων δεν θα έφτανε, όχι για να χορτάσουν, αλλά ούτε για να πάρει ο καθένας ένα κομματάκι (Κυριακή Η΄ Ματθαίου).

«...δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.»

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Η’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ 

«...δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.»

Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἄρτος, ὁ καταβάς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ. Ἐξῆλθε ἐκ τούς «κόλπους» τοῦ οὐρανοῦ, ἐνηνθρώπησε καί ἔδωσε τροφή, τόν ἑαυτό Του, τό πανάχραντό Σῶμά Του καί τό Τίμιο Αἷμά Του, ὥστε νά τραφεῖ καί νά ζήσει ὁ κόσμος. Βλέπουμε καί σήμερα ὡς τέλειος ἄνθρωπος -χωρίς ἁμαρτία- ἐβγῆκε ἀπό τό ἐρημικό καταφύγιό του, εἶδε ἐμπρός Του πολύν λαόν, τόν εὐσπλαχνίσθη καί τόν ἠγάπησε εἰς τέλος. Ἐθεράπευσε κατ’ ἀρχήν τούς ἀσθενεῖς καί συμπάθησε τούς ἀναγκεμένους καί ἐνδεεῖς. Δίδαξε τό θέλημα τοῦ Πατρός καί φανέρωσε στούς Ἁγίους Ἀποστόλους ὅτι ὁ Μεσσίας ἔχει δύο τέλειες φύσεις στήν μίαν ὑπόσταση τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἑνωμένες, «ἀτρέπτως καί ἀναλλοιώτως» (Ὀρθόδοξη Θ.Λειτουργία).

Το βαθύ νόημα της παιδικότητας κατά Χριστόν

15η Ιουλίου 2026, εν Πάφω
Αγίων Κήρυκου και Ιουλίττας της μητέρα του,

Άγιος Βλαδίμηρος ο Ισαπόστολος βασιλιάς των Ρώσων,

Εύρεση Τιμίας Κάρας της Οσίας Ματρώνας της Χιοπολίτιδας 

 

«Ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία…»

Εισαγωγή

Ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός, όταν οι μαθητές Του εμπόδιζαν τα παιδιά να Τον πλησιάσουν, τους έλεγξε αυστηρά λέγοντας:

Ὁ αυστηρoς ἅγιος

 

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2743
Τοῦ προφήτου Ἠλιοὺ, Δευτέρα 20 Ἰουλίου

Ὁ αυστηρoς ἅγιος

«Ἕως πότε ὑμεῖς χωλανεῖτε ἐπ᾿ ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις;» (Γ΄ Βασ. 18,21)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἑορτὴ καὶ πανήγυρις. Ἑορτάζει ἕνας ἅγιος ποὺ διαφέρει ἀ­πὸ τοὺς ἄλλους· εἶνε πολὺ αὐ­στηρός. Κρατάει στὰ ἅγιά του χέρια τσεκούρι καὶ χτυπάει κάθε ἁμαρτωλὸ καὶ ἀσεβῆ. Αὐστηρὸς ἅ­γι­ος. Ἐ­γὼ τὸν φοβᾶμαι, γιατὶ εἶμαι ἁμαρτωλός. Πέ­­φτω στὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ μας καὶ λέω· Χριστέ, ἐλέησόν με· Χριστέ, «ἱ­λάσθητί μοι τῷ ἁ­μαρτωλῷ»· «μνήσθητί μου, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 18,13· 23,42).

Σεῖς ἴσως εἶστε –καὶ μακάρι νὰ εἶστε– ἅγιοι καὶ δὲν τὸν φοβᾶ­στε. Ἀλλὰ ἄνθρωποι μέσ᾽ στὴν κοινω­νία, στὸν ἀπατεῶνα τοῦ­τον αἰῶνα, εἴμαστε ὅ­λοι ἀνεξαιρέτως, κλη­ρικοὶ καὶ λαϊκοί, ἄντρες καὶ γυναῖκες καὶ παιδιὰ ἀκόμα, ἁ­μαρτωλοί. Καὶ τὸ χειρότερο, εἴμαστε ἁμαρτωλοὶ ἀμετα­νόητοι. Γλεν­τᾶ­με, κάνουμε πρά­γματα ἀν­τί­θετα μὲ τὸ θέλημα τοῦ προφήτου Ἠλία. Τὰ θέλει αὐτὰ ἐκεῖνος; Μετρη­θῆ­τε πόσοι εἶστε στὴν ἐκκλησιά· παραπάνω ἀ­πὸ ἑκα­τὸ – διακό­σοι μεγάλοι καὶ μερικὰ παιδιὰ δὲν εἶ­στε. Οἱ ἄλλοι ποῦ εἶνε; Αὐτὸ δὲν εὐχαριστεῖ τὸν ἅ­γιο. Καὶ σᾶς εἶπα, ὁ προφή­της Ἠλίας εἶ­νε αὐ­­στηρός, ἔχει τσεκούρι, δὲν ἀστειεύεται.

Ὑλικο και πνευματικο φως

Περίοδος Γ΄ – Ἔτος ΙΣΤ΄  – Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 685(2)
Κυριακὴ Πατέρων Δ΄ Οἰκ. Συνόδου – 19 Ἰουλίου 2026 (1999)
Συντάκτης (†)  ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτηςι

Ὑλικο και πνευματικο φως

«Εἶπεν ὁ Κύριος· Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. 5,14)

Τὸ εὐαγγέλιο, ἀγαπητοί μου, σήμερα (βλ. Ματθ. 5,14-19) μιλάει γιὰ τὸ φῶς. Ὑπάρχει ἄλλο πρᾶ­γμα γλυκύτερο, πιὸ εὐχάριστο ἀπὸ τὸ φῶς; Μᾶς λέει, ὅτι κάθε Χριστιανός, εἴτε μεγάλος καὶ ἀσπρομάλλης γέρος εἴτε μικρὸ παιδί, πρέπει μέσα στὸν κόσμο νὰ εἶνε φῶς.
Ἀλλὰ τί ἐννοεῖ ὅταν λέῃ, ὅτι ὁ καθένας μας πρέπει νὰ εἶνε φῶς;

Ἐκ τοῦ δόγματος τό ἤθος!

 ΚΥΡΙΑΚΗ Z' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (19-07-2026)

Ἐκ τοῦ δόγματος τό ἤθος!

Ἐάν κάποιος ἀναζητοῦσε νά βρεῖ ποιό εἶναι τό ἀληθινό πρότυπο τοῦ ἀνθρώπου, θά ἔπρεπε νά ἀναζητήσει τόν ἀληθινό καί τέλειο ἄνθρωπο. Καί θά ἔπρεπε νά ἀναζητήσει αὐτό τό εἶδος ἀνθρώπου, διότι, μετά τήν πτώση στήν ἁμαρτία, ὁ ἄνθρωπος λησμόνησε τήν αὐθεντική του φύση, ἀγνόησε τόν πραγματικό προορισμό του καί ἔχασε σχεδόν κάθε αἴσθηση τῆς κατ’ ἄμφω ὑγείας, πού εἶχε πρίν τήν πτώση. Αὐτόν τόν ἀληθινόν καί τέλειο ἄνθρωπο πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν σαρκωθέντα Λόγο τοῦ Θεοῦ, τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας: «τόν ἀληθινόν ἄνθρωπον καί τέλειον, [...] πρῶτος καί μόνος ἔδειξεν ὁ Σωτήρ». Καί, ἀφοῦ ὁ Χριστός ἔδειξε αὐτό τό αἰώνιο, ἀσφαλές καί προσιτό πρότυπο, ὁ κάθε ἄνθρωπος καλεῖται νά τόν μιμηθεῖ, νά συμμορφωθεῖ πρός τό παράδειγμά του, ὄχι ἐξωτερικά ἁπλῶς, ἀλλά ἐσωτερικά νά ἀφήσει τόν Κύριο νά μορφωθεῖ μέσα του, νά ταυτίσει τό θέλημά του μέ τοῦ Κυρίου, νά μεταμορφωθεῖ ἐν Χριστῷ, νά θεραπευθεῖ ἀπό τήν ἀσθένεια τῆς ἁμαρτίας καί νά ἐνεργεῖ πλέον μέσα του ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ἔτσι κέντρο τοῦ ἀνθρώπου γίνεται ὁ Χριστός, πού εἶναι ἡ ἀρχή καί τό τέλος τῆς ἀνθρώπινης φύσης.

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΩΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΑΝΤΩΝ ΤΗΝ Δ’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ 

«Ὑμεῖς ἐστε τό φῶς τοῦ κόσμου»

Οἱ προφῆτες ἀνήγγειλαν τήν ἔλευσιν τοῦ Θεανθρώπου Σωτῆρος ἡμῶν· οἱ Ἀπόστολοι ἔλαβον τήν ἄκτιστον Χάριν τοῦ Παρακλήτου καί τήν μετέδωσαν στούς Ἁγίους Πατέρας, τούς συγκροτήσαντας τήν Ἁγίαν Δ’ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, πού ἑορτάζουμε σήμερα. Τό φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος ἔλαμψε στίς καρδιές τῶν ἁγίων Πατέρων μας καί ἐδογμάτισαν καί ὁμολόγησαν τήν Ὀρθόδοξον πίστιν περί τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, κηρύττοντας τό μυστήριον τῆς ἐν Χριστῷ Οἰκονομίας. Ἑπίσης, διετράνωσαν ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι καί πίστιν τήν Ὀρθόδοξον γιά τό πανάγιον πρόσωπον τῆς Ἀειπαρθένου  καί Θεοτόκου Μαρίας, γράψαντες καί κηρύττοντας τό :«οὔτω παρθένος ἔτεκες καί παρθένος ἔμεινας...δικαιοσύνης ἀνέτειλεν ἥλιος...».

Οἱ ἱερότατοι θεοφόροι Πατέρες ἐδείχθησαν, ἐν ἁγίῳ Πνεύματι περικείμενοι, μυρίπνοα δοχεῖα τοῦ Παρακλήτου διδάσκοντες στόν κόσμο τά θεόπνευστα τῶν  Ἀποστόλων σωτηριώδη μηνύματα. Ἀνεδείχθησαν φῶς Χριστοῦ διότι μέ τό φωτεινό παράδειγμά τους μετέδωσαν τό φῶς τῆς ἀληθείας καί φώτισαν καί φωτίζουν ὅλους ὅσους εὑρίσκονταν καί εὑρίσκονται εἰς τό σκότος τῆς ἁμαρτίας καί τῆς πλάνης.

H θεραπεία της ψυχής αναγκαιότερη από την θεραπεία του σώματος; – Κυριακή ς΄ Ματθαίου

Εν Θεσσαλονίκη τη 12η Ιουλίου 2026

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου – συγγραφέως.

 

    Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η έκτη Κυριακή του Ματθαίου και το μεν Αποστολικό ανάγνωσμα που ακούσαμε προηγουμένως, είναι μια περικοπή από την προς Ρωμαίους επιστολή του αποστόλου Παύλου, το δε ευαγγελικό μια περικοπή από το 9ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου. Στην περικοπή αυτή ο ευαγγελιστής Ματθαίος μας περιγράφει το γνωστό σε όλους μας θαύμα της θεραπείας του παραλυτικού της Καπερναούμ, τον οποίο κατέβασαν από τη στέγη μπροστά στον Κύριο τέσσερις άνθρωποι, που τον μετέφεραν, διότι ήταν αδύνατον να πλησιάσουν τον Κύριο μέσα στο σπίτι, όπου δίδασκε, λόγω της κοσμοσυρροής.

Πιστοι μεχρι τελους (Ὁμιλια Μητροπολιτου Φλωρινης Αυγουστινου)

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2741

Τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος Εὐφημίας
Σάββατο 11 Ἰουλίου 2026
Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου

Πιστοι μεχρι τελους

Εἴμαστε, ἀγαπητοί μου, στὸν μῆνα Ἰούλιο. Στὴν 1η τοῦ μηνὸς ἑορτάζουν οἱ δύο ἅγιοι Ἀνάργυροι, Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός.

* * *

Σήμερα 11 Ἰουλίου ἔ­χουμε ἄλλη ἑορτή. Δὲν ἑορτάζει κάποιος ἄν­τρας, ἑορτάζει μιὰ γυναί­­κα, ποὺ ἔ­φτα­σε σὲ μεγάλα ὕψη πίστεως καὶ ἀ­ρετῆς, γυναίκα ποὺ νί­κησε πνευματικὰ πολλοὺς ἄν­τρες (σοφούς, βασιλιᾶ­δες, στρατηγούς), καὶ λάμπει σὰν ἀστέρι μέσα στὴν Ἐκ­κλησία μας. Τὸ ὄνομά της· μεγαλομάρτυς Εὐ­φημία. Δὲν ἑορτάζει μόνο σή­μερα· ἡ Ἐκ­κλησία μας τὴν τιμᾷ ἐπίσης στὶς 16 Σεπτεμβρίου, καθὼς καὶ τὴν Κυριακὴ τῶν Πατέ­­ρων τῆς Τετάρτης (Δ΄) Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἑορτάζει τρεῖς φορές! τόσο μεγάλη εἶνε.