ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»
Ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία κανένα πράγμα ἀπό τά τοῦ βίου αὐτοῦ, δέν εἶναι πραγματικά κακό, πραγματικά διαστροφή, παρά φύση κατάσταση. Τό ἄριστο εἶναι νά πεθάνει κανείς γιά τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καί νά ζήσει γιά τόν Χριστό. Γιατί διαφορετικά, δέν μπορεῖ νά ἀναγεννηθεῖ, οὔτε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἰσέλθει.
Ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς δέν δέχεται ὕμνο καί παρακλήσεις ἀπό στόματα βλάσφημα, διεστραμμένα· οὔτε θυσία, ἀπό χέρι πού ἄγγισε κόπρο καί ψυχή ἄπιστη, ἀκάθαρτη. Χρειάζεται πρωτύτερα νά δεχθοῦμε μέσα μας τό σπόρο τοῦ Θεοῦ Λόγου καί νά καθαρίσουμε προηγουμένως τούς ἑαυτούς μας ἀπό τά βδελύγματα τῆς πονηρίας καί εἰδωλολατρείας. Διότι εἶναι βδελυρότερη ἀπό τήν κόπρο ἡ ἁμαρτία, ὁ δόλος, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπιστίας πού κάνει διεστραμμένο τόν νοῦ καί ἀκάθαρτο τόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον.
Φρονοῦμε δέ, ἁγία γερόντισσα, ὅτι αὐτῆς τῆς ἁμαρτίας γεῦσις εἶναι ἡ ἀρχή τῆς κακίας στό λογισμό, ἀπό τήν ὁποία σήμερα ὁ Χριστός θέλει νά μᾶς θεραπεύσει-ἀπαλλάξει. Ἔτσι, ὅσοι πιστεύσουν καί προκαθαρθοῦν, δέν γεύονται τόν, κατά ψυχήν, θάνατον· τηρούμενοι ἀμόλυντοι καί κατά τόν νοῦ, τήν διάνοια, ὅπως ὁ Κύριος στήν Εὐαγγελική Περικοπή, ἀποκαλύπτει. «Ὦ γενεά πού τόσα θαύματα εἶδες καί εἶσαι ἀκόμη ἄπιστος καί ἀπό τήν κακία σου εἶσαι διεστραμμένη· ἕως πότε θά εἶμαι μαζί σας, ἕως πότε θά σᾶς ἀνέχομαι;»
Ἑπομένως, χριστιανοί μου, καί τά ψυχικά καί τά σωματικά νοσήματα, ἀπό τήν ἁμαρτία βρῆκαν τό πέρασμα. Γι’ αὐτό ὁ πρωταίτιος τοῦ κακοῦ, διάβολος, πού βασανίζει σήμερα τό παιδί, τά παιδιά, σηκώνει τήν κεφαλή ἐναντίον τῆς νεολαίας καί σιγοψιθυρίζει τά ἀντίθετα ἀπό τήν Ἀλήθεια πού εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Σωτῆρας.
Κακό πράγμα εἶναι ἡ ἀπιστία, κάκιστο γέννημα τῆς πονηρίας πού κτυπᾶ πάντοτε τήν εἰρηνική κατάσταση τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος καί δέν ἀφήνει τό πλάσμα τοῦ Θεοῦ νά ἀναπνεύσει, ὥστε στό πρόσωπο νά ἔχει δάκρυα καί στά χείλη τή συνομιλία μέ τόν Θεό. Ἡ ἰσορροπία, ἀδελφοί, τοῦ κόσμου καί τῆς ζωῆς διασαλεύτηκε μέ τήν ἀπιστία, τήν διαστροφή. Ἀπό ποῦ προῆλθε ἡ ἁμαρτία στόν κόσμο, ὁ ὁποῖος δημιουργήθηκε ἀπό τόν ἀναμάρτητο Θεό-Λόγο; Ἀπό τήν κακή χρήση τῶν δώρων-δωρεῶν· τῶν δημιουργικῶν λογοποιητικῶν δυνάμεων.
Ἁμαρτία λοιπόν, ἀπιστία, διαστροφή εἶναι ἡ ἔλλογος δύναμη πού, ἐλευθέρᾳ βουλήσει, χρησιμοποιεῖται τόσο λανθασμένα ὥστε νά μήν πορεύεται πρός τό στόχο της, τόν Θεό Λόγο, δέν ἐνεργεῖ γι’ Αὐτόν, ἀλλ’ ἐναντίον Αὐτοῦ. Ἰδού, τό παράπονο τοῦ Κυρίου σήμερα πρός τόν ὄχλο·
«ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη...»
Γι’ αὐτό καί ἡ ἁμαρτία ἀποτελεῖ τήν μόνη ἀ-λογία, τό μόνον παρά-λογο τοῦ κόσμου. Ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο, ὁ Θεός Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος καί ἵδρυσε ἐν Αὐτῷ, τήν Ἐκκλησία, εἶναι ὁ ἐξῆς: Γιά νά ἐλευθερώσει τόν ἄνθρωπο ἀπό αὐτό τό ὀλέθριο, παρά-λογο, τή διαστροφή, λυτρώνοντάς τον ἀπό τήν ἁμαρτία, τόν θάνατο κάί τόν διάβολο.Γι’ αὐτό ἦλθε σήμερα εἰς τό πλῆθος τοῦ λαοῦ καί ἐπέπληξε-ἐπετίμησε τό δαιμόνιον καί ἐθεραπεύθη τό παιδίον καί ὁ πατέρας τοῦ παιδίου ἐστερεώθη στήν πίστιν, στήν ἐλπίδα, στήν ἀγάπη.
Ἡ ἐλευθέρα βούλησίς του, ἡ ὁποία δημιουργήθηκε θεοειδής, ὥστε νά εἶναι θεονοσταλγός, βρῆκε τόν σκοπό καί τόν στόχο τῆς ὑπαρξιακῆς της προοπτικῆς. Τοῦτο συμβαίνει, χριστιανοί μου, μόνον μέ τήν ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου, τήν παρουσία Του στόν κόσμο καί τήν ἐγκαθίδρυση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς σώματός Του πού μᾶς ἀπεκαλύφθη τό μυστήριον τῆς Ἴδιας τῆς Τριαδικῆς Θεότητος καί τῆς ἐν Χριστῷ θείας Οἰκονομίας καί σωτηρίας.
Ὁ Χριστός, ὡς κεφαλή τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας ὁδηγεῖ τά πάντα σ’ αὐτή τήν κατεύθυνση· τά καθοδηγεῖ πρός τόν θεῖον στόχο Του. Χωρίς Αὐτόν, τόν Ἰησοῦν, ὡς κεφαλή ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας, τοῦτος ὁ κόσμος καί ὅλοι οἱ κόσμοι, τοῦτο τό σύμπαν καί ὅλα τά σύμπαντα, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, ἀπό ἀκέφαλα, ἄλογα τέρατα.
Γι’ αὐτό καί ὅ,τι δέν εἰσέρχεται καί δέν ἐπιθυμεῖ νά εἰσέλθει στό θεανθρώπινο σῶμά Του, ἀναπόφευκτα καταρρέει, χάνεται στήν ἁμαρτία, στήν ἀπιστία, στήν διαστροφή καί στό μή εἶναι. Ἐκεῖ εὑρίσκεται ἡ κάθε εἴδους ἀνοησία· ἐκεῖ ὁ ἄφρων παραφρονεῖ μέσα στόν παραλογισμό καί στήν ἀστοχία τοῦ παντός. Μέσῳ τοῦ ἀνοήτου ἀνθρώπου ἀπωθεῖται ὅ,τι τό ὄμορφο, τό ἅγιο, τό δίκαιο, τό ἀγαπητό (βλέπε τήν «παιδεία» σήμερα στήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα).
Ἡ ἁμαρτία καί ἡ διαστροφή, πού καταγγέλεται στό Εὐαγγέλιο, στερεῖ νοήματος καί τόν ἄνθρωπο τῆς ἀπιστίας καί τόν κόσμο γύρω του. Ἔτσι ὁ φιλάμαρτος ἄνθρωπος, ἡ διεστραμμένη «Ν. Ἐποχή», ὡς ἀδικαιολόγητος παραλογισμός, ὡς ἀνόητη τραγωδία, ὡς τυραννία, ὁδηγεῖται στήν αὐτοκαταστροφή τήν ἴδια στιγμή πού βλακωδῶς καί ἀναισχύντως καυχιέται γιά τά δῆθεν ἐπιτεύγματά της.
«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη ἕως πότε ...»
Ἀδελφοί, ἐσχάτη ὥρα ἐστι· ἡ ἐπιστροφή στόν Χριστό καί ἡ πίστις-ἐμπιστοσύνη στόν λόγο Του εἶναι ἡ μοναδική ἐλπίδα σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμου ἀπό τήν ὅσον οὔπω ἐπικείμενη καταστροφή. Ἰδού, τί μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης: «Ὅλοι πίσω, ὅλοι πίσω στήν Ὀρθόδοξη Πίστη καί Παράδοση· χανόμαστε· μετάνοια, μετάνοια, μετάνοια».
Στόν Σωτῆρα Χριστό, ἡ Βασιλεία, τό Κράτος, ἡ Προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
