Α Ι M O P P O O Y Σ Α

KYPIΑKH Ζ ΛOYKΑ
Λουκ. 8,41-56
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Α Ι M O P P O O Y Σ Α

«Kαι γυνή ούσα εν ρύσει αίματος από ετών δώδεκα, ήτις ιατροίς προσαναλώσασα όλον τον βίον ουκ ίσχυσεν υπ” ουδενός θεραπευθήναι, προσελθούσα όπισθεν ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού, και παραχρήμα έστη η ρύσις του αίματος αυτής» (Λουκ. 8,43)

Tο σημερινό, αγαπητοί μου χριστιανοί, το σημερινό Eυαγγέλιο μας διηγείται δύο θαύματα, από τα άπειρα εκείνα θαύματα, που έκανε, κάνει και θα κάνει μέχρι συντελείας των αιώνων ο Kύριος ημών Ιησούς Xριστός. Ω η δύναμις του Xριστού! Ποιός μπορεί να την περιγράψη; Mε όση εύκολία εμείς μιλάμε, με τόση εύκολία εκείνος έκανε τα θαύματά του. O λόγος του παντοδύναμος.

«Σὰν τὰ καρφιὰ τοῦ σταυροῦ μου»

«Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα ἐν ἐμοὶ εἰρήνην ἔχητε. ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον». (: «Σᾶς τὰ εἶπα αὐτὰ γιὰ νὰ ἔχετε εἰρήνη ἔχοντας κοινωνία καὶ ἕνωση μαζί μου. Ἐφόσον εἶστε μέσα στὸν κόσμο, θὰ ἔχετε θλίψη. Ἀλλά ἔχετε θάρρος. Ἐγὼ ἔχω νικήσει τὸν κόσμο. Καὶ μὲ τὴ νίκη μου αὐτὴ ἐξασφάλισα καὶ γιὰ σᾶς τὸ θρίαμβο καὶ τὴ δόξα».

Λέγουν οἱ Πατέρες χωρίς θλίψεις αἰώνια Βασιλεία δέν βλέπουμε.

ΕΝΩΧ

«Και ευηρέστησε Ενώχ τω Θεώ, και ουχ ευρίσκετο, ότι μετέθηκεν αυτόν ο Θεός (Γεν. 5,24).

Παραθέτουμε σε μετάφραση ερμηνευτικά σχόλια πάνω στο χωρίο αυτό τα οποία ευρίσκονται στην «Σειρά ενός και πεντήκοντα υπομνηματιστών εις την Οκτάτευχον και τα των Βασιλειών» Λειψία της Σαξονίας 1872, με επιμέλεια ιερομονάχου Νικη­φόρου Θεοτόκη, ανατύπωση δε από την Ιερά Μονή Οσίας Φιλοθέης της Αθηναίας Εκάλης.

«...ἥψατό μού τις· ἐγώ γάρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ»

Z’ ΛΟΥΚΑ (ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΙΑΕΙΡΟΥ)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ 

«...ἥψατό μού τις· ἐγώ γάρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ»

Ὁ Ἰησοῦς εἶπε· κάποιος μέ ἤγγισε. Διότι ἐγώ ἐκατάλαβα, ὅτι ἐβγῆκεν ἀπό ἐπάνω μου δύναμις θαυματουργική.

Γράφτηκε, σεβαστή γερόντισσα, γιά ὅσους θέλουν νά σωθοῦν: φυλᾶξτε τόν νοῦ, φυλᾶξτε τήν καρδιά· πλησιᾶστε τόν Χριστό μέ Πνεῦμα σοφίας καί συνέσεως, Πνεῦμα βουλῆς καί ἰσχύος, Πνεῦμα γνώσεως καί εὐσεβείας, Πνεῦμα φόβου Θεοῦ. «Τό στόμα μου ἤνοιξα  καί εἵλκυσα πνεῦμα».

«Ἡδονὴ καὶ ὀδύνη»

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 16ο, στίχοι 19 ἕως 31, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας τοῦ κηρύγματος τῆς Κυριακῆς, πού ἔγινε τήν Κυριακή στίς 04-11-2007.
Ἡ πολύ γνωστή αὐτή περικοπή τοῦ φτωχοῦ Λαζάρου καί τοῦ πλουσίου, μπορεῖ νά φανεῖ πού εἶναι ἀπόλυτα κατανοητή στό νοῦ μας. Ἀλλά αὐτό τό φαινομενικά ἁπλό, περικλείει μέσα του ἕναν κίνδυνο: Νά ἑρμηνεύουμε τήν περικοπή μέ ἕναν τρόπο νομικό.
Δηλαδή, αὐτοί πού κάνουν καλά ἐπιβραβεύονται [ἀπό τόν Θεό] κι αὐτοί πού κάνουν κακά τιμωροῦνται. Εἶναι ἀληθινό μέν τό σχῆμα, ἀλλά ὁ Θεός δέ λειτουργεῖ πάνω μας νομικά, ἀλλά ἀγαπητικά.
Καί θά πεῖτε αὐτό δέν εἶπε ἡ παραβολή;

Κυριακή Ε΄τοῦ Λουκᾶ

Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

«Ὑπῆρχε καὶ ἕνας φτωχός, ὀνομαζόμενος Λάζαρος, ὁ ὁποῖος ἤταν ξαπλωμένος κοντὰ στήν πύλη τοῦ πλουσίου γεμάτος πληγὲς καὶ ἐπιθυμοῦσε νά χορτάσει ἀπὸ τὰ ψίχουλα πού ἔπεφταν ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλουσίου, ἀλλὰ καὶ τὰ σκυλιὰ ἔρχονταν καὶ ἔγλειφαν τίς πληγὲς του».(Λουκ. 16, 19-31).
Βλέπετε τὴν πλήρη ἔλλειψη κοινωνίας τοῦ πλουσίου πρὸς τὸν φτωχὸ Λάζαρο; Ὁ πρῶτος παραχόρταινε καθημερινὰ ἀπὸ τὴν τράπεζά του πού ἤταν γεμάτη ἀπὸ παντὸς εἴδους φαγητὰ καὶ πολυτελῆ καρυκεύματα, ἐνῶ ὁ Λάζαρος ἐπιθυμοῦσε νά χορτάσει καὶ ἀπὸ τὰ εὐτελέστατα πράγματα, γιατί ποτέ δέν εἶχε χορτάσει. Ἐκεῖνος ἔλαμπε ἀπὸ τὴν πορφύρα καὶ τὰ μεταξωτά πού φοροῦσε καὶ ἀπὸ τὸν ὑπερβολικὸ ἐξωραϊσμὸ τοῦ εὐρώστου σώματος, ἐνῶ ὁ Λάζαρος εἶχε καὶ τὰ ξεσχισμένα ῥάκη του γεμάτα ἀπὸ βρωμιὰ καὶ δυσωδία, γεμάτος πληγὲς καὶ περιρρεόμενος ἀπὸ πύο. Ἐκεῖνος καθόταν σὲ ψηλὸ θρόνο περικυκλωμένος ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ὑπηρετῶν, ἐνῶ ὁ Λάζαρος ἤταν ξαπλωμένος κάτω στό ἔδαφος κοντὰ στήν πύλη μὴ ἔχοντας κάποιον οὔτε γιά νά ἀπομακρύνει τὰ σκυλιά.

Ο Θεός μάς δίνει περιθώρια χρόνου

Μαρτυρία και διδαχή

01 Νοεμβρίου 2026

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Ποιος θα μπορούσε σ’ αυτόν τον κόσμο να είναι χειρότερα από τον φτωχό Λάζαρο της ευαγγελικής περικοπής (Λουκ. 16:19-31); Πάντως, όσο άσχημα κι αν είναι κανείς, κάποια στιγμή θα τελειώσει η ζωή. Από την άλλη πλευρά, όσο κι αν απολαμβάνει ο πλούσιος, ο οποίος δεν συναισθάνεται την προσωρινότητα της ζωής, τελικά θα έρθει και γι’ αυτόν το τέλος της ζωής του. Η ζωή εδώ είναι προσωρινή. Δεν χρειάζεται να μας το διδάξει ή να μας το τονίσει κανείς. Όλοι γνωρίζουμε ότι δεν έμεινε κανείς εδώ. Το θέμα είναι αν πιστεύουμε.

Ἡ ἐργασία τοῦ ἀνθρώπου

Ἡ ἐργασία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι εὐλογημένη καὶ ἀνταποκρίνεται στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι συνέπεια τῆς πτώσεως, ἀφοῦ πρὶν ἀπὸ τὴν πτῶσι «ἔλαβε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο ὅν ἔπλασε καὶ ἔθετο αὐτὸν ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς, ἐργάζεσθαι αὐτὸν καὶ φυλάσσειν» (Γέν. β΄15).

   Ἔτσι προσεταιρίσθηκε ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁλόκληρο τὸ σύμπαν καὶ τὸν ἔκανε συνδημιουργό του. Ἀπὸ τότε ὁ ἄνθρωπος βγαίνει τὸ πρωΐ «ἐπὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τὴν ἐργασίαν αὐτοῦ ἕως ἑσπέρας» (Ψαλμ. 103, 23), στηρίζοντας ἔτσι τὴν δημιουργία τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος «ἕως ἄρτι ἐργάζεται» (Ἰω. ε΄17).

Τὸ μανιφέστο τῶν μετανοημένων καρδιῶν

 

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἀπό τήν ἱστοσελίδα floga.gr, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 16ο, στίχοι 19 ἕως 31, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 2-11-2014.
Ἄν δέν γνώριζα πώς τό κείμενο, πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο, ἀνῆκε στόν Εὐαγγελιστή Λουκᾶ καί τό ἄκουγα ἔτσι, θά ἔλεγα πού κάποιος ἀντιγράφει ἤ κλέβει τώρα τό κομμουνιστικό μανιφέστο τῆς ἐπαναστάσεως τῶν λαῶν κατά τοῦ χυδαίου καπιταλισμοῦ. Ἀλλά δυστυχῶς ἤ εὐτυχῶς δέν εἶναι τά πράγματα ἔτσι καί σίγουρα ὁ Λουκᾶς δέν ἀντέγραψε τόν Μάρξ, πιθανῶς ὁ Μάρξ τόν Λουκᾶ, δέν τό ξέρω αὐτό. Μοιάζει τό κείμενο, γιατί ἔχει ὁμοιότητες. Κάποιοι πλούσιοι, κάποιοι φτωχοί. Ἐδῶ εἶναι δύο προσωπικότητες, πλούσιος καί φτωχός. Καί γίνεται μιά ἀνατροπή. Κάποιοι περνοῦσαν καλά, μετά δέν περνοῦν καλά. Κάποιοι πού δέν περνοῦσαν καλά, περνοῦν καλά. Αὐτή εἶναι ἡ κοσμική προοπτική αὐτοῦ τοῦ μανιφέστου... Πού καλό στίς προοπτικές του, ἀλλά ἀδύνατο στή δυνατότητα νά γίνει θεραπεία. Γιατί ἐδῶ μιλᾶμε στό μανιφέστο γιά ἕνα σύστημα. Ἀλλά τό κείμενο τό εὐαγγελικό ἀρχίζει διαφοροποίηση, μιλάει γιά τά πρόσωπα. Δέν μιλάει γιά τόν πλοῦτο, γιά τή φτώχεια, μιλάει γιά τόν φτωχό καί τόν πλούσιο. Ἄρα ἡ θεραπευτική κρίνεται στά πρόσωπα καί ὄχι στά συστήματα. Πολύ καλή προοπτική νά ἀλλάξει τό σύστημα, ἀλλά χωρίς τά πρόσωπα δέν ἀλλάζει τίποτα. Καί θά δοῦμε ἀκριβῶς αὐτά πού σᾶς λέω τώρα, θά τά επιβεβαιώσουμε ἀπ᾽ τό κείμενο μέσα, ὅπου ἀναλύεται μέ ἕνα μοναδικό τρόπο ἡ προσωπικότητα τοῦ πλουσίου καί τοῦ φτωχοῦ. Καί εἶναι βαθιές οἱ τομές πού γίνονται, πολύ βαθιές θεολογικές, βαθιές θά τολμῶ νά πῶ δηλαδή ψυχολογικές τομές πού ἀναφέρονται στήν προσωπικότητα τοῦ ἀνθρώπου.

Ποιά εἶναι ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας τοῦ Λαζάρου;

ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ, Ἱερόν Κελλίον ἁγίου Νικολάου Μπουραζέρη, Ἅγιον Ὄρος, σελ. 337.
Ἀποσπάσματα ὁμιλίας Ἀστερίου Ἐπισκόπου Ἀμασείας, ἀπό τό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιον εἰς τόν πλούσιον καί εἰς τόν Λάζαρον.

«Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος καί ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καί βύσσον».
«Πτωχός δέ τις ἧν ὀνόματι Λάζαρος».

Εἶναι διπλῆ ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας τοῦ Λαζάρου· δηλώνει ἀφ’ ἑνός μέν τήν ἔλλειψη τῶν ἀναγκαίων, ἀφ’ ἑτέρου δέ τήν μετριοφροσύνην καί τήν ταπεινότητα τοῦ ἤθους.
Δέν ἐπαινεῖται ὁ κατ’ ἀνάγκην πτωχός, ἀλλά θαυμάζεται ἐκεῖνος πού ἔχει καί ἐσωτερικήν μετριοφροσύνην.
Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ Γραφή ἐδῶ μακαρίζει τόν πτωχόν ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ὑπομένει τούς μόχθους μέ ψυχήν φιλόσοφον, καρτερεῖ δέ μἐ γενναιότητα στίς διάφορες περιστάσεις τῆς ζωῆς καί δέν καταφεύγει σέ καμμίαν κακουργία γιά νά χαρίσει στήν σάρκα τήν ἀπόλαυση τῆς τρυφῆς.

ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ

Κυριακή Ε΄ Λουκά (Λουκα 16, 19-31)

ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ

Απόσπασμα ομιλίας του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

AN EIMAΣTE ΠAIΔIA TOY, ΓIATI ΔEN TOY MOIAZOYME;

«Πάτερ Ἀβραάμ… (Λουκ. 16, 24,27,30)

Κάποιος, ἀγαπητοί μου, κινδυνεύει. Βοήθεια! φωνάζει· δὲν τὸν ἀκοῦτε; Μὰ οὔτε ἐγὼ οὔτε σεῖς ἐὰν τρέξουμε δὲ θὰ μπορέσουμε νὰ τοῦ προσφέρουμε κάτι. Ὄχι ἐμεῖς, ἀλλὰ κι αὐτοὶ οἱ ἅγιοι ἂν τρέξουν, δὲν θὰ μπορέσουν νὰ τὸν βοηθήσουν. Φωνάζει κ᾽ ἡ φωνή του ἔρχεται ἀπὸ πολὺ μακριά, ἀπ᾽ τὸν ᾅδῃ. Τὴν ἀγωνιώδη κραυγή του μεταφέρει ὁ «ἀσύρματος», δηλαδὴ τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο ποὺ ἀκούσαμε.

Ὁμοιοπαθητική

  Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Β΄ Κορ. 11,13) τονίζει: «…οἱ γάρ τοιοῦτοι ψευδαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εἰς ἀποστόλους Χριστοῦ.» (: Καί θέλω νά τούς ἀποκλείσω τό δικαίωμα νά λένε ὅτι εἶναι σάν κι ἐμᾶς, διότι οἱ κήρυκες αὐτοῦ τοῦ εἴδους εἶναι ψευδαπόστολοι, ἐργάτες δόλιοι, πού ὑποκριτικά παίρνουν τό ἐξωτερικό σχῆμα καί τήν ἐξωτερική ἐμφάνιση τῶν ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ. (Β΄ Κορ. 11, 13)

«...μεταξύ ἡμῶν καί ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται,...»

Ε’ ΛΟΥΚΑ ( ΦΤΩΧΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ 

«...μεταξύ ἡμῶν καί ὑμῶν  χάσμα μέγα ἐστήρικται,...»

Μεγάλο βάραθρο ἔχει πλέον στηριχθῆ μεταξύ μας· ἐάν ἤθελες ἐσύ μποροῦσες νά τό γεφυρώσεις ἐν ὅσῳ ζοῦσες στή γῆ, μιμούμενος τόν Πατριάρχη Ἀβραάμ πού καί αὐτός ἦταν πλούσιος.

Ὁ Λάζαρος ἦταν μέν γεμάτος πληγές, ἀλλά αὐτό προεῖχε, τό ὅτι εἶχε μέσα του ψυχή πολυτιμότερη ἀπό κάθε χρυσάφι ἤ καλύτερα ὄχι μόνο τήν ψυχή, ἀλλά καί τό σῶμα του· διότι ἀρετή τοῦ σώματος δέν εἶναι ἡ πολυσαρκία, ἡ εὐρωστία καί τά πολυτελῆ ἐνδύματα, ἀλλά τό νά ἀντέχει τόσα πολλά καί τέτοιου εἴδους βάσανα.

Ἡ Παναγία: Σκέπη τοῦ κόσμου

Ἱερομόναχος ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΖΑΧΑΡΟΥ

Κάθε φορά πού γιορτάζουμε τή μνήμη τῆς Παναγίας μᾶς διακατέχει ἱερή χαρά καί δυναμωμένη ἐλπίδα καί, γεμάτοι ἀπό εὐγνωμοσύνη καί θαυμασμό γιά τή χάρη Της ἀναφωνοῦμε ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μας: «πόθεν μοι τοῦτο;» καί, μιμούμενοι τήν Ἐλισάβετ, εὐλογοῦμε τήν ἁγία Παρθένο, τήν αἰτία τῆς σωτηρίας μας, τή Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Ἐνεργεῖ σέ μᾶς τότε τό μυστήριο τοῦ πνευματικοῦ νόμου πού μᾶς δίδαξε ὁ μέγας Ἀπόστολος: «ἡμεῖς δέ οὐ τό πνεῦμα τοῦ κόσμου ἐλάβομεν, ἀλλά τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἵνα εἰδῶμεν τά ὑπό τοῦ Θεοῦ χαρισθέντα ἡμῖν» (Α´ Κορ. β´ 12). Στό δέ κέντρο τῆς λογικῆς λατρείας μας, ἀμέσως μετά τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τόν καθαγιασμό τῶν τιμίων δώρων, κράζομεν εὐχαρίστως: «Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας ἀχράντου, δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας».

Τι ἔχει ἀναγκη ἡ Ἑλλαδα; Το Εὐαγγελιο!

Ἑορτολόγιο
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2761

Ἡ ἁγία Σκέπη Θεοτόκου (ἐθνικὴ ἑορτή)
Τετάρτη 28 Ὀκτωβρίου 2026

Τι ἔχει ἀναγκη ἡ Ἑλλαδα; Το Εὐαγγελιο!

«Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία» (Λουκ. 10,41-42)

Τὸ εὐαγγέλιο ποὺ ἀκούσατε, ἀγαπητοί μου (βλ. Λουκ. 10,38-42· 11,27-28), εἶνε γνωστὸ σὲ ὅλους, για­τὶ δὲν ἀκούγε­ται μόνο σήμερα· ἀκούγεται καὶ στὶς 8 Σεπτεμβρίου στὰ Γενέθλια τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, καὶ στὶς 21 Νοεμβρίου στὰ Εἰ­σόδιά της στὸ ναό, στὶς 15 Αὐ­γούστου στὴν Κοίμησί της, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλ­λες ἀκολουθίες, ὅ­πως στὸν Παρακλητικὸ Κανόνα. Εἶνε γνωστὸ λοιπόν. Εἶνε μιὰ θαυμάσια περικοπὴ παρμένη ἀ­πὸ τὸν εὐ­αγγελιστὴ Λουκᾶ, ὁ ὁποῖος ζωγρά­φισε τὴ μορφὴ τῆς ὑ­περαγίας Θεοτό­κου. Ἀ­γαποῦ­σε τὴν Παναγία ὁ εὐαγγελιστὴς Λου­κᾶς, καὶ ὄχι μόνο μὲ τὴν πέννα του ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ πινέλλο ἀκόμα ζωγράφισε τὴν εἰκόνα της. Ἐδῶ περιγράφει ἕνα ἐπεισόδιο ἀ­πὸ τὴ ζωὴ τοῦ Κυρίου μας. Ἂς τὸ δοῦμε σύν­τομα· εἶνε τόσο διδακτικό.Νοερά, μὲ τὴ φαντασία μας, ἂς πᾶμε στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἐκεῖ ποὺ γεννήθηκε, βαπτίστη­­κε, σταυρώθη­κε καὶ ἀναστήθηκε ὁ Κύριος ἡ­μῶν Ἰησοῦς Χριστός. Πρωτεύουσα εἶνε τὰ Ἰ­­εροσόλυμα. Στὴν πόλι δὲν ἔ­με­νε τακτικὰ ὁ Χριστός. Πήγαινε κ᾽ ἔφευγε. Τὴ νύχτα συνήθως κοιμόταν ἔξω ἀπὸ τὰ Ἰερο­σόλυμα. Γιατί;

«Πυρ ἐξ ουρανου»

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2759

Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ
25 Ὀκτωβρίου 2026

«Πυρ ἐξ ουρανου»

«Κύριε, θέλεις εἴπωμεν πῦρ καταβῆναι ἀπὸ οὐρανοῦ καὶ ἀναλῶσαι αὐτούς, ὡς καὶ Ἠλίας ἐποίησε;» (Λουκ. 9,54)

Ἡ Γαλιλαία, ἔχουμε πεῖ, ἦταν ἡ ἀγαπητὴ στὸν Ἰησοῦ ἐ­παρχία τῆς Παλαιστίνης. Στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Γεν­νησαρὲτ ἀκούστηκε γιὰ πρώτη φορὰ ἡ γλυκειὰ φω­νὴ τοῦ Κυρίου ποὺ καλοῦσε σὲ μετάνοια. Ἀπὸ τὸ λαό της διά­λεξε τοὺς πρώτους μαθητὰς καὶ ἀποστόλους. Τὶς πόλεις καὶ τὰ χωριά της διέσχισε κατ᾽ ἐπανάληψιν κηρύττον­τας τὸ εὐαγγέλιο τῆς βασιλείας τῶν οὐρα­νῶν. Τὴν Καπερνα­ούμ, μία ἀπὸ τὶς σπουδαιότερες πόλεις της, εἶχε κάνει κέν­­τρο τῆς δράσεώς του, «ἰ­δί­αν πόλιν», πόλι του (Ματθ. 9,1). Τὰ νε­­ρὰ τῆς λίμνης δι­έσχισε πολλὲς φορές, πάνω στὰ κύμα­­τά της περπάτησε καὶ στὴ φουρτουνιασμένη θάλασσα εἶ­πε τὸ περίφημο «Σιώπα, πεφίμωσο» (Μάρκ. 4,39). Πόσες εὐ­ερ­γε­σίες χάρηκε αὐτὸ τὸ μέρος! Ὁποιοδήποτε σημεῖο αὐ­τῆς τῆς γῆς καὶ ἐὰν ἐπισκεφθῇ κανείς, τὸν Ἰησοῦ παντοῦ βλέπει νοερὰ νὰ περπατάῃ, νὰ διδάσκῃ, νὰ εὐλογῇ.

«Δάσκαλε, θέλω νά βρῶ τόν Θεό»

   «Ὁ δὲ Ἰησοῦς εὐθέως ἀκούσας τὸν λόγον λαλούμενον λέγει τῷ ἀρχισυναγώγῳ· μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε». (: Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀμέσως, ὅταν ἤκουσε νὰ λέγεται ὁ λόγος αὐτός ὅτι ἐκοιμήθη ἡ κόρη τοῦ ἀρχισυναγώγου, λέγει εἰς τὸν ἀρχισυνάγωγον· Μὴ φοβεῖσαι, μόνον ἐξακολούθει νὰ πιστεύῃς εἰς τὴν δύναμίν μου). (Μᾶρκ. ε΄,36).

Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς συμβουλεύει: «μή φοβᾶσαι, μόνο πίστευε».

• Ὁ θεῖος Χρυσόστομος μᾶς διδάσκει:

Ὑπερηφανευτηκες; Θα πεσης.

Ἑορτολόγιο

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2760

τοῦ μεγαλομάρτυρος ἁγ. Δημητρίου
Δευτέρα 26 Ὀκτωβρίου 2026

Ὑπερηφανευτηκες; Θα πεσης.

«Κύριος ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν» (Παρ. 3,34 = Ἰακ. 4,6. Α΄ Πέτρ. 5,5)

Οἱ Δημήτριοι, ἀγαπητοί μου, ὅσοι φέρουν τὸ ὄνομα τοῦ ἁγίου Δημητρίου ποὺ ἑορτάζει σήμερα, ἔχουν ἆραγε καμμιὰ ὁμοιότη­τα, καμμιὰ σχέσι πνευματική, μὲ τὸν ἅγιο; Ὅ­λοι γενικὰ ὅσοι φέρουμε ὀνόματα χριστιανι­κὰ πρέπει νὰ τὰ τιμοῦμε. Διαφορετικά…

«...ὅς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καί ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΛΟΥΚΑ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...ὅς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καί ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο»

Οἱ ἁμαρτίες ἔχουν τόν δικό τους θεό, τόν διάβολο. Αὐτός εἶναι ὁ κύριος δημιουργός τους, καί οἱ ἄνθρωποι, διαπράττοντας τίς ἁμαρτίες, γίνονται ὑποχείριον καί δοῦλοι τοῦ διαβόλου. Οἱ ἁμαρτίες ἐπίσης ἔχουν τό βασίλειό τους, τόν κόσμο τους· ὁ διάβολος εἰσῆλθε καί στόν κόσμο μας μέ τήν ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου[1]. Ἄρχισε δέ νά κατακτᾶ αὐτόν τόν κόσμον, νά βασανίζει τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ὥσπου κατάφερε νά τήν κατακτήσει ὁλοκληρωτικά ὅπως ἀκριβῶς ἀκούσαμε σήμερα, στήν Εὐαγγελική Περικοπή. Γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός ἀποκαλεῖ τόν διάβολο ἄρχοντα αὐτοῦ τοῦ κόσμου[2] καί ἐνηνθρώπησε γιά νά καταγγείλει καί νά ξεσκεπάσει τήν κακία του ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων· τόν ἀποκάλεσε «ψεύστην καί ἀνθρωποκτόνον».

Κυριακή Β΄ Λουκά (Αγάπη στους εχθρούς) 29-09-1996

Ομιλεί ο Πατήρ Συμεών Κραγιόπουλος youtube