Οἱ Ἱ. Κανόνες ἀποσκοποῦν πρωτίστως εἰς αὐτοκριτικήν!

Τοῦ Πρεσβυτέρου π. Γερασίμου Βουρνᾶ

  Ὁ Γ΄ Κανών τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐκ πρώτης ὄψεως δέν φαίνεται νά σχετίζεται ἄμεσα μέ τήν σύγχρονή μας πραγματικότητα. Ἀποτελεῖ, ἀναμφισβήτητα, μιά ἀσφαλιστική δικλείδα, ἐφόσον ὁρίζει «πᾶσαν ψῆφον γινομένη παρά ἀρχόντων, Ἐπισκόπου, ἤ Πρεσβυτέρου, ἤ Διακόνου» ὡς ἄκυρη. Ἐκτός αὐτοῦ ὅμως, μελετῶντας πιό προσεκτικά τόν ἐν λόγῳ Κανόνα, μποροῦμε νά ἐντοπίσουμε περισσότερες προεκτάσεις. Ἔτσι, σέ αὐτές τίς γραμμές θά ἀσχοληθοῦμε κατά πρῶτον μέ τό πνεῦμα του, πού ἀφορᾶ στόν τρόπο ἀνάδειξης τῶν Κληρικῶν τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἐν συνεχείᾳ, θά προβληματιστοῦμε γιά τό κατά πόσο καί πῶς ἀναμειγνύεται ἡ κοσμική ἐξουσία στήν ἐκλογή τῶν Κληρικῶν ἀπό τήν Ἐκκλησία μας, καθώς καί τούς τρόπους ἀντιμετώπισης.

Το νόημα της αμαρτίας κατά την διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας

του † μακαριστοῦ Ἀρχιμ. Δοσιθέου, Ἡγουμένου Μονῆς Τατάρνης,

Οἱ φιλακόλουθοι χριστιανοί συχνά–πυκνά ἀκοῦν στίς ἱερές ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας νά ὁμιλοῦν τά τροπάρια γιά ἁμαρτίες πάσης φύσεως. Ὁμιλοῦν γιά “ραθυμίαν, ἀκηδίαν, ἀσωτίαν, ἀσέλγειαν, ἀπληστίαν” καί πολλές ἄλλες.

Οἱ θεσπέσιοι αὐτοί ὕμνοι ὁμιλοῦν καί γιά τόν Κύριόν μας, ὁ Ὁποῖος πάσχει ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας. Διδάσκουν ὅτι εἶναι ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, ὅτι ἦλθε νά μᾶς λυτρώση “ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου, γενόμενος ὑπέρ ἡμῶν κατάρα”.

ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΙΕΡΕΑΣ ΝΑ ΤΕΛΕΣΕΙ ΔΥΟ ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΑ;

Τι προβλέπει η κανονική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας;
Πολλοί πιστοί μάς ρωτούν εάν ένας ιερέας μπορεί να τελέσει δύο Θείες Λειτουργίες την ίδια ημέρα, ιδιαίτερα όταν εξυπηρετεί περισσότερες από μία ενορίες ή όταν υπάρχουν αυξημένες λειτουργικές ανάγκες.
Είναι ένα σημαντικό ερώτημα, το οποίο χρειάζεται να αντιμετωπίζεται με σεβασμό προς την κανονική τάξη και την ιερότητα του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

Τήν 26η Ὀκτωβρίου τοῦ 304 ἔγινε μιά δολοφονία...

Χτυπᾶν καμπάνες, γίνονται πανηγύρια, λιτανεῖες, γιορτάζει κόσμος πολύς, μνήμη μεγάλου ἁγίου σήμερα... Κι ἄν πᾶμε πίσω-πίσω, καταλήγουμε σέ μιά σφαγή. Τήν 26η Ὀκτωβρίου τοῦ 304 ἔγινε μιά δολοφονία. Καί γύρω ἀπό τόν θάνατο αὐτόν, ἐμεῖς σήμερα στήνουμε γιορτή, γιατί πιστεύουμε καί ζοῦμε -ἔχουμε μάλιστα τεκμήρια καί μαρτυρίες- ὅτι ὁ Δημήτριος μολονότι δέχτηκε τόσες λόγχες στήν πλευρά, τώρα πού μιλᾶμε, εἶναι πιό ζωντανός ἀπ' τόν καθένα. Ἄν κάποιος ὅλο αὐτό δέν μπορεῖ νά τό δεῖ, δέν μπορεῖ στ' ἀλήθεια τήν γιορτή νά γιορτάζει. Πίσω ἀπ' τίς γιορτές τῶν χριστιανῶν κρύβεται ἡ νίκη τοῦ θανάτου. Γι' αὐτό εἶναι καί πνευματικές, γι' αὐτό γιορτάζονται στήν Ἐκκλησία. Ἄν μείνουμε στά τραπέζια καί τά ζαχαροπλαστεῖα, τότε τήν θανή τοῦ μάρτυρα τήν κάναμε γεγονός "κοινωνικό". Σήμερα, πρῶτος γιορτάζει ὁ Δημήτριος στόν οὐρανό κι ἔπειτα ὅσοι φέρουν τ' ὄνομά του. Χωρίς τόν Χριστό, χωρίς τόν Σταυρό, χωρίς τήν Ἀνάσταση, χωρίς τό μαρτύριο τοῦ Δημητρίου, γιορτή δέν θά ὑπῆρχε.

Εὐχαριστοῦμε τόν Δημήτριο Φ. γιά τήν ἀποστολή τοῦ μηνύματος 

Ἀνδρική ἐνδυμασία στίς γυναῖκες καί γυναίκεια στούς ἄνδρες , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀνδρική ἐνδυμασία στίς γυναῖκες καί γυναίκεια στούς ἄνδρες , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Οἱ Ἱεροί Κανόνες ἀποτύπωσις τῆς χαρᾶς μας!

Τοῦ π. Γερασίμου Βουρνᾶ, Πρεσβυτέρου

Στίς ἡμέρες μας, ὁ,τιδήποτε ἔχει νά κάνει μέ κανόνες φαντάζει ἄχαρο ἤ περιοριστικό τῆς ἀνεξαρτησίας μας, τῆς δυνατότητός μας νά ζήσουμε «ἀκολουθῶντας τήν καρδιά μας». Ὡστόσο, κανείς δέν θά ἀπέρριπτε ἕνα ἀναλυτικό χάρτη θησαυροῦ, μόνο καί μόνο ἐπειδή καταγράφει μέ πᾶσα ἀκρίβεια τό κάθε βῆμα πού πρέπει νά ἀκολουθήσει, γιά νά βρεῖ τό πολύτιμο ἀπόκτημα.

Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπῶν & Εορδαιας Αυγουστῖνος Ν. Καντιώτης: «Ἡ εξουσια του αρχιερεως δεν ειναι ἀπολαυση, δεν ειναι θησαυρισμος, δεν ειναι ἐκμεταλλευση, ειναι βαρυς Σταυρος & Γολγοθας»

“Προσωπική Ανάπτυξη” : Ευημερία ή επικίνδυνο “ψυχοναρκωτικό” της “Νέας Εποχής”;

 

Μη κατηγοριοποιημένο

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ταξιάρχη Ιστιαίας Ευβοίας Στέφανου Στεφόπουλου

Τα τελευταία χρόνια παντού στα ΜΜΕ, στα “ψαγμένα” περιοδικά, σε διαφημίσεις στην τηλοψία και σε κάθε είδους σχετικά σεμινάρια, ακόμη και σε προγράμματα των Κέντρων Διά Βίου Μάθησης (ΚΕΔΙΒΙΜ) κρατικών πανεπιστημίων “βομβαρδιζόμαστε” από φράσεις αμφισβητούμενες – θα αποδειχθεί παρακάτω – όπως “προσωπική ανάπτυξη”, “προσωπική βελτίωση”, “αυτογνωσία”, “αυτοπραγμάτωση”, “προσωπική εξέλιξη”.

Tό Βατικανόν ἀποδομεῖ τήν οἰκογένειαν!

  Ἡ θεολογικὴ κατρακύλα τοῦ Βατικανοῦ φαίνεται ὅτι δὲν ἔχει τέλος! Σύμφωνα μὲ δημοσίευμα τοῦ LifeSiteNews τῆς 9ης Ὀκτωβρίου 2026, ὁ Ἰνδὸς καρδινάλιος, μιλώντας κατὰ τὴ σύνοδο γιὰ τὰ δέκα χρόνια ἀπὸ τὴν παπικὴ παραίνεση Amoris Laetitia, ἀναφέρθηκε στὶς νέες μορφὲς συντροφικότητας καὶ συμβιώσεως, στοὺς διαθρησκειακοὺς γάμους καὶ στὶς μεταβολὲς τῶν ἀντιλήψεων γιὰ τὸ φῦλο.

Halloween – Ένας κόσμος ανάποδα- Όταν το ξένο έθιμο χειροκροτείται και η ορθοδοξία καταγγέλεται!

 

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Στη Χανιώτη Χαλκιδικής, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα, μητέρα κατήγγειλε θρησκευτικό κήρυγμα ορθόδοξου ιερομονάχου κατά του Halloween σε δημοτικό σχολείο, υποστηρίζοντας ότι το παιδί της φοβήθηκε και ξυπνούσε τη νύχτα με εφιάλτες.

Και κάπου εδώ γεννάται ένα ερώτημα που συμπυκνώνει ολόκληρη την αντίφαση της εποχής μας. Το Halloween, με τις νεκροκεφαλές, τα δαιμονικά προσωπεία, τις σκοτεινές φιγούρες και την εμπορευματοποιημένη κουλτούρα του τρόμου, δεν φόβισε το παιδί; Οι νουθεσίες, όμως, ενός ορθόδοξου μοναχού, ο οποίος το προειδοποίησε για όσα θεωρεί πνευματικά επιζήμια, φέρεται να το φόβισαν;

Υπακοή στην Εκκλησία, υπακοή στον Χριστό

 

Μαρτυρία και διδαχή

20 Οκτωβρίου 2026

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Υπακοή

Στην ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε (Λουκ. 10:16-21), ο Κύριος λέει στους μαθητάς του: «Ο ακούων υμών εμού ακούει, και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί· ο δε εμέ αθετών αθετεί τον αποστείλαντά με». Αυτός που ακούει εσάς, ακούει εμένα, και αυτός που απορρίπτει εσάς, απορρίπτει εμένα. Και αυτός που απορρίπτει εμένα, απορρίπτει αυτόν που με έστειλε.

Γάμος χριστιανής με μουσουλμάνο

 

 Επιμέλεια Θ. Ι. Ρηγινιώτης

Περιεχόμενα

• A. Για τη χριστιανή που πρόκειται να παντρευτεί μουσουλμάνο

  • α΄ Μια πρόσκληση για ευτυχισμένη ζωή

    • 1. Ο γάμος στην Ορθοδοξία και στο Ισλάμ

    • 2. Πού θα εντάξετε τη σχέση σας;

  • β΄ Επιμέρους ζητήματα

    • 1. Το διαζύγιο κατά το Ισλάμ

    • 2. Η νομιμότητα της σεξουαλικής σκλαβιάς στο Ισλάμ

    • 3. Η πολυγαμία και η απόρριψή της από το χριστιανισμό

    • 4. Τα παιδιά στη μουσουλμανική οικογένεια

• B. Για μουσουλμάνο που πρόκειται να παντρευτεί χριστιανή

• Γ. Για μουσουλμάνα που πρόκειται να παντρευτεί χριστιανό

Α. Για τη χριστιανή που πρόκειται να παντρευτεί μουσουλμάνο

 

α΄ Μια πρόσκληση για ευτυχισμένη ζωή

Η συνάντηση των ανθρώπων, λόγω της σύγχρονης μεγάλης μετανάστευσης των λαών, έφερε στο προσκήνιο τη δημιουργία πολλών ζευγαριών, όπου το ένα μέλος είναι χριστιανός και το άλλο μουσουλμάνος. Πολλά από τα ζευγάρια αυτά θέλουν να παντρευτούν.

Αν σε αφορά προσωπικά το θέμα αυτού του άρθρου, πιστεύω πως είσαι γυναίκα, γιατί το Ισλάμ επιτρέπει μόνο το γάμο μουσουλμάνου άντρα με μη μουσουλμάνα γυναίκα, ενώ απαγορεύει το γάμο μουσουλμάνας γυναίκας με μη μουσουλμάνο άντρα. Ο λόγος είναι ότι η παραδοσιακή μουσουλμανική οικογένεια και κοινωνία είναι αυστηρά ανδροκρατική, άρα η γυναίκα είναι πλέον δεμένη μέσα σ’ αυτήν, και τα παιδιά της – αυτό που κυρίως ενδιαφέρει την ισλαμική θρησκεία – ανήκουν στον πατέρα τους (το σύζυγό της), στην οικογένειά του και στην κοινότητα. Ενώ, αν μια μουσουλμάνα παντρευτεί μη μουσουλμάνο, απελευθερώνεται από την οικογένεια του πατέρα της και τα παιδιά της δεν ελέγχονται από τη μουσουλμανική κοινότητα.

Γιατί ο σατανάς έχει τόσο μίσος για τον άνθρωπο;

Ο σατανάς δεν έχει δύναμη και άδεια να εξουσιάζει, να απατά ή να βιάσει την θέληση του ανθρώπου προς την αμαρτία. Αυτός απλώς τον βάζει σε πειρασμό με διάφορα τεχνάσματα, φαντασιώσεις και ενθυμήσεις, με τις αισθήσεις, με τις αδυναμίες της φύσεως, με τις ηδονές, με τους λογισμούς. Ο σατανάς ποτέ δεν εμφανίζεται στον άνθρωπο κατά πρόσωπο, ποτέ δεν αποκαλύπτεται άμεσα ως εχθρός του ανθρώπου, αλλά τον μάχεται κρυφά, έμμεσα ή μέσω των κακών ανθρώπων, χρησιμοποιώντας παντός είδους διαβολικά τεχνάσματα, για να μην αποκαλύπτεται ότι ο ίδιος επιθυμεί την πτώση και την απώλειά μας. Αυτός ονομάζεται δελεαστής και πατέρας του ψεύδους, διότι με τους πειρασμούς και με τις απατηλές παγίδες μας τραβάει στην αμαρτία. 

Ὁ Κανών τῆς Νηστείας - Ἅπαξ τῆς ἡμέρας ἐσθίειν

Ὁ Κανών τῆς Νηστείας - Ἅπαξ τῆς ἡμέρας ἐσθίειν

Παν. Δ. Παπαδημητρίου, PhD
αʹ ἔκδοσις, 16/10/2026

«καὶ νηστεύσας ἡμέρας τεσσαράκοντα καὶ νύκτας τεσσαράκοντα ὕστερον ἐπείνασε», Ματθ. δʹ 2
«Ἡ νηστεία εἶναι τροφὴ τῆς ὑγείας», Ἅγ. Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων

(γιά καλύτερη ἐμπειρία ἀνάγνωσης, γιά τίς παραπομπές, τίς ἀναφορές, κτλ., δεῖτε παρακάτω τό PDF)

Λέει τὸ Εὐαγγέλιον ὅτι ὁ Κύριος «νηστεύσας ἡμέρας τεσσαράκοντα καὶ νύκτας τεσσαράκοντα ὕστερον ἐπείνασε», Ματθ. δʹ 2. Ὁ Κύριος νήστευσε 40 ὁλόκληρες ἡμέρες (δηλ. δὲν ἔφαγε),1 καὶ μετὰ πείνασε. 

Ἄρα ἡ Νηστεία, ὅπως τὸ λέει καὶ ἡ λέξη (νῆστις· στερητικό νη + ἐσθίω), σημαίνει κυριολεκτικά, ἀποχὴ ἀπὸ τὴν τροφή, δηλ. ἀφαγία (ἀσιτία).2 Ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τῆς τροφῆς ἔχει ἐπακόλουθο τὴν πεῖνα. Ὁ Σμέμαν λέει στὸ θέμα: «τελικὰ νηστεύω σημαίνει μόνο ἕνα πράγμα: πεινάω».3 «Δὲν ἀπαιτεῖται, ὅμως, μόνον ἡ πείνα, ἀλλὰ ἡ πλήρης ἄσκησις τῆς νηστείας», Ἅγ. Ἀμβρόσιος.4 Ὑπάρχουν πάντως καὶ περιπτώσεις (ἀνθρώπων ποὺ νηστεύουν), ὅπου ἡ πείνα ὑποχωρεῖ (κατὰ διαστήματα), σὲ ἀφαγία μιᾶς ἢ περισσοτέρων ἡμερῶν.

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς – Οι Οικουμενικές Σύνοδοι

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ)

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ:     

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ

     Η αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας του Χριστού είναι κατά βάθος πάντοτε καθολική, διότι είναι πάντοτε θεανθρώπινη [[Ο άγιος Ιουστίνος εδώ με τον όρο «καθολική» δεν εννοεί φυσικά «ρωμαιοκαθολική», αλλά «οικουμενική, ολόκληρη και πλήρης, που εκφράζει το σύνολο της Εκκλησίας και την ενότητα όλων των μελών της εν Χριστώ». Επειδή κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός, η ζωή της δεν περιορίζεται σε τόπο, έθνος, εποχή ή ομάδα ανθρώπων. Αγκαλιάζει το όλον, και κάθε αληθινό μέλος της μετέχει σε αυτήν την ενότητα και πληρότητα. Δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως ένα τοπικό, εθνικό ή μεμονωμένο ανθρώπινο σχήμα, αλλά ως ολόκληρη την Εκκλησία του Χριστού, μέσα στην οποία υπάρχει η πληρότητα της θεανθρώπινης ζωής και αλήθειας]]. Ο Θεάνθρωπος Χριστός αποτελεί την ουσία και την εγγύηση του ενιαίου και μοναδικού χαρακτήρα της εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας, αφού Αυτός είναι η μοναδική Κεφαλή της Εκκλησίας. Τα πάντα στην Εκκλησία είναι καθολικά: το φρόνημα, η καρδιά, η συνείδηση, η βούληση, η ζωή, η προσευχή, το κάθε ιερό μυστήριο και η κάθε αγία αρετή[[Και εδώ ο άγιος Ιουστίνος χρησιμοποιεί το επίθετο «καθολικά» ακριβώς με την ίδια έννοια. Δεν εννοεί απλώς ότι όλα αυτά υπάρχουν «σε όλη την Εκκλησία», αλλά ότι καθένα από αυτά μετέχει στην ολότητα, στην ενότητα και στην πληρότητα του θεανθρώπινου σώματος της Εκκλησίας. Εννοεί ότι τίποτε μέσα στην Εκκλησία δεν είναι απομονωμένο ή ατομικό. Το φρόνημα του πιστού είναι εκκλησιαστικό φρόνημα· η προσευχή του εντάσσεται στην προσευχή ολόκληρης της Εκκλησίας· τα Μυστήρια δεν είναι ατομικές πράξεις αλλά γεγονότα του όλου Σώματος· ακόμη και η αρετή του κάθε μέλους βιώνεται εν Χριστώ και σε κοινωνία με ολόκληρο το εκκλησιαστικό σώμα.]]. Τούτον τον ευαγγελισμό εκφράζει, θεοπνεύστως, ο Απόστολος Παύλος λέγοντας: «Ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν(:Εμείς έχουμε τον νου και την σκέψη του Χριστού)» [Α΄ Κορ. 2, 16]. Αυτή η ολόπλευρη καθολικότητα αποκτά την δική της γλώσσα με τις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους.

Οι Ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά και το «νέο φως» για το αίμα

 

ΟΙ ΨΕΥΔΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ ΚΑΙ ΤΟ «ΝΕΟ ΦΩΣ» ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΜΑ

Χρήστος Σαλταούρας

Το δόγμα της Εταιρίας Σκοπιά  σχετικά με το αίμα έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές και σταδιακή εξέλιξη κατά τη διάρκεια της ιστορίας της οργάνωσης  των Ψευδομαρτύρων του Ιεχωβά. Από την πλήρη αποδοχή και τον έπαινο των μεταγγίσεων, η ηγεσία πέρασε στην καθολική απαγόρευση, στη συνέχεια στον διαχωρισμό «κύριων συστατικών» και «κλασμάτων», και πρόσφατα σε μια ιστορική αλλαγή.

Ακολουθεί η αναλυτική χρονολογική εξέλιξη με παραπομπές στα επίσημα έντυπα της οργάνωσης:

ΑΡΩΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ: ΦΥΣΙΚΗ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ Ή ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 12^η Οκτωβρίου 2026

ΑΡΩΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ: ΦΥΣΙΚΗ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ Ή ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ;

(Μια ορθόδοξη απολογητική προσέγγιση στα όρια μεταξύ φυσικής θεραπείας και αποκρυφιστικών αντιλήψεων)

        Σε συνέχεια της σειράς ανακοινώσεων του Γραφείου μας, για τις σύγχρονες ανορθόδοξες πρακτικές «θεραπείας», «υγείας» και «ευεξίας», οι οποίες έχουν στενή σχέση με τον σύγχρονο αποκρυφισμό και προωθούνται από τους ιθύνοντες του «πνεύματος» της «Νέας Εποχής του Υδροχόου», θα ασχοληθούμε στην παρούσα ανακοίνωσή μας με μια ακόμη ανορθόδοξη  «θεραπευτική», την «Αρωματοθεραπεία», η οποία, όπως θα αποδείξουμε, δεν αρκείται στις όποιες  «θεραπευτικές της ιδιότητες και δυνατότητες», αλλά αποτελεί έναν ακόμη δίαυλο διοχέτευσης αποκρυφιστικών στοιχείων στις σύγχρονες κοινωνίες.

Ο χαρακτήρας της Ορθοδοξίας

Μαρτυρία και διδαχή

05 Οκτωβρίου 2026

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος καθηγητής Θεολογικής σχολής ΑΠΘ

Πίστη

 Η Ορθοδοξία δεν είναι μια επιμέρους χριστιανική ομολογία, αλλά έχει καθολικό και διαχρονικό χαρακτήρα. Είναι η αλήθεια της Εκκλησίας. Η αλήθεια της Ορθοδοξίας είναι το δεδομένο της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο· είναι η δωρεά της θείας οικονομίας, που δημιουργεί στους πιστούς μιαν αντίστοιχη υποχρέωση και μιαν αντίστοιχη ευθύνη: την υποχρέωση και την ευθύνη για ειρήνη και ενότητα μεταξύ τους.

Ἁγία Γραφή: Τό κλειδί τῶν προβλημάτων -1ον

         Τοῦ κ. Ἰωάννου Β. Κωστάκη

1ον

Εἰσαγωγικά

  Ὅσο ἀπέχει ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τὴ γῆ, τόσο ἀπέχουν τὰ ἀνθρώπινα βιβλία ἀπὸ τὸ ὕψος καὶ τὸ ἄφθαρτο μεγαλεῖο τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Στὴ Παλαιὰ καὶ στὴν  Καινὴ Διαθήκη (τὴν Βίβλο) ἔχει ἀποταμιευθεῖ ὁλόκληρος ὁ θησαυρὸς τῆς  Ἀλήθειας. Σ’ αὐτὴν ἀποκαλύπτεται στὴν πληρότητά του ὁ ἀκατάλυτος αἰώνιος ἠθικὸς νόμος. Στὶς σελίδες τῶν δύο Ἁγιογραφικῶν συλλογῶν ἐξαγγέλλεται ἡ προαιώνιος βουλὴ τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τὸ δὲ περιεχόμενό τους εἶναι τὸ διάγγελμα τοῦ οὐρανίου βασιλέως πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν οἰκουμένη.

«Τα γεγονότα στον πλανήτη σε πείθουν προς το δεν υπάρχει τίποτα. Το να σκοτώνονται παιδιά με φρικτούς τρόπους και φρικτά βασανιστήρια, κάπως λίγο προς τα εκεί με πάει»

Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους:
«Τα γεγονότα στον πλανήτη σε πείθουν προς το δεν υπάρχει τίποτα. Το να σκοτώνονται παιδιά με φρικτούς τρόπους και φρικτά βασανιστήρια, κάπως λίγο προς τα εκεί με πάει».
Ομολογώ πως μου κάνει αρνητική εντύπωση να ακούω τέτοιες αφελείς σκέψεις και πεποιθήσεις από ενήλικους ανθρώπους, ιδιαίτερα όταν διαθέτουν δημόσιο λόγο και επιρροή. Όχι επειδή κάποιος δεν δικαιούται να αμφιβάλλει ή να θέτει το δυσκολότερο ίσως ερώτημα της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά επειδή το «υπάρχει κακό, άρα δεν υπάρχει Θεός» κάθε άλλο παρά αποτελεί αυτονόητο συμπέρασμα.