Χτυπᾶν καμπάνες, γίνονται πανηγύρια, λιτανεῖες,
γιορτάζει κόσμος πολύς, μνήμη μεγάλου ἁγίου σήμερα... Κι ἄν πᾶμε πίσω-πίσω,
καταλήγουμε σέ μιά σφαγή. Τήν 26η Ὀκτωβρίου τοῦ 304 ἔγινε μιά δολοφονία. Καί γύρω ἀπό τόν θάνατο αὐτόν, ἐμεῖς σήμερα στήνουμε γιορτή, γιατί πιστεύουμε καί ζοῦμε -ἔχουμε μάλιστα τεκμήρια καί μαρτυρίες- ὅτι ὁ Δημήτριος μολονότι δέχτηκε
τόσες λόγχες στήν πλευρά, τώρα πού μιλᾶμε, εἶναι πιό ζωντανός ἀπ' τόν καθένα. Ἄν κάποιος ὅλο αὐτό δέν μπορεῖ νά τό δεῖ, δέν μπορεῖ στ' ἀλήθεια τήν γιορτή νά γιορτάζει. Πίσω ἀπ' τίς γιορτές τῶν χριστιανῶν κρύβεται ἡ νίκη τοῦ θανάτου. Γι' αὐτό εἶναι καί πνευματικές, γι' αὐτό γιορτάζονται στήν Ἐκκλησία. Ἄν μείνουμε στά τραπέζια καί τά ζαχαροπλαστεῖα, τότε τήν θανή τοῦ μάρτυρα τήν κάναμε
γεγονός "κοινωνικό". Σήμερα, πρῶτος γιορτάζει ὁ Δημήτριος στόν οὐρανό κι ἔπειτα ὅσοι φέρουν τ' ὄνομά του. Χωρίς τόν Χριστό, χωρίς τόν Σταυρό, χωρίς
τήν Ἀνάσταση, χωρίς τό μαρτύριο τοῦ Δημητρίου, γιορτή δέν θά ὑπῆρχε.
Εὐχαριστοῦμε τόν Δημήτριο Φ. γιά τήν ἀποστολή τοῦ μηνύματος
