Κατάκρινε τὸν ἑαυτό σου...

Κατάκρινε τὸν ἑαυτό σου, καὶ θὰ φύγῃ ἀπὸ ἐσένα ἡ τάση νὰ κατακρίνῃς τοὺς ἄλλους.

       Ἅγιος Βαρσανούφιος

Εἶναι «κατάκρισις» ἡ ὑπεράσπισις τῆς πίστεως;

   ΠΟΛΛΟΙ ἐκκλησιαστικοὶ ταγοί, ἀλλὰ καὶ οἱ πνευματικοὶ συστήνουν νὰ ἀπέχουμε ἀπὸ κριτικὴ καὶ ἔλεγχο ὅσον ἀφορᾶ τὰ θέματα πίστεως, προβάλλοντας τὴν εὐαγγελικὴ προτροπὴ «Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε» (Ματθ. 7,1). Ἀλλά, ὅπως μᾶς ἐξηγεῖ διαφωτιστικὸ δημοσίευμα: «Ἡ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου “μὴ κρίνετε, καὶ δὲν θὰ κριθῆτε” συχνὰ παρερμηνεύεται ὡς ἀπαγόρευση κάθε κρίσης. Ὁ Μέγας Βασίλειος διευκρίνισε ὅτι εἶναι ἄλλο ἡ κατάκριση τοῦ ἀδελφοῦ καὶ ἄλλο ἡ ὑπερ­άσπιση τῆς ἀλήθειας. Ἰδιαίτερα τονίζει ὅτι ἡ σιωπὴ μπροστὰ στὴν ἀσέβεια δὲν εἶναι ἀθωότητα· γίνεται συνενοχή. Ὅταν προσ­βάλλεται ἡ πίστη καὶ ἡ ἀλήθεια, ὁ πιστὸς ὀφείλει νὰ μιλᾶ μὲ διάκριση καὶ φόβο Θεοῦ, ὑπερασπίζοντας τὸ θέλημά Του. 

Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη: Κρίσις, ἔλεγχος, κατάκρισις

 

     Κρίσις, ἔλεγχος, κατάκρισις

Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη

(Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία, πού ἔγινε στήν Φλώρινα τήν 24.2.1985)

Ἡ κρίσις εἶνε προνόμιο τοῦ ἀνθρώπου. Μόνο αὐτός, μὲ τὸ μυαλὸ ποὺ τοῦ 'δωσε ὁ Θεός, κρίνει, κάνει διάκρισι, ξεχωρίζει. Ἐξετάζει, βγάζει συμπεράσματα καὶ ἀποφασίζει. Κοσκινίζει τὰ πράγματα καὶ διακρίνει μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους, ἀληθείας καὶ ψεύδους, δικαίου καὶ ἀδικίας, ἀγάπης καὶ μίσους, Χριστοῦ καὶ σατανᾶ. Προσὸν τοῦ ἀνθρώπου ἡ κρίσις. Δυστυχῶς ὅμως δὲν λειτουργεῖ πάντοτε ὀρθά. Ὅταν ἡ κρίσις γίνεται ἐμπαθής, τότε σφάλλει. 

Ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὰ δικά του προβλήματα...

 

 

Ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὰ δικά του προβλήματα, θὰ ἀσχοληθῇ ὁπωσδήποτε μὲ τὰ ξένα. Ὅπως, ἐπίσης, ἐκεῖνος ποὺ ἀσχολεῖται μὲ τὰ δικά του, δὲ θὰ κάνῃ κανένα λόγο καὶ δὲ θὰ ἀσχοληθῇ καθόλου μὲ τὰ ξένα.

             Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

Ἐμεῖς οἱ ταλαίπωροι ἄνθρωποι, κρίνουμε εὔκολα...

Γέροντας Ἐφραὶμ Ἀριζόνας (1928-2019✞)

"ὁ ἀναμάρτητος ὑμῶν, πρῶτος βαλέτω λίθον" 

«Ἐμεῖς οἱ ταλαίπωροι ἄνθρωποι, μὲ πρῶτο ἐμένα, κρίνουμε εὔκολα. 

Γιὰ ἕναν ἄνθρωπο, ἢ τὸν βλέπουμε ἁμαρτωλό, ἢ ἀκούσαμε ὅτι ἁμάρτησε, ἢ μᾶς τὸν κατηγόρησαν ἄλλοι, ἀμέσως ἀσυζητητὶ χωρὶς ἔλεγχο, χωρὶς βασανισμό, κατὰ πόσο εἶναι αὐτὸ ἀλήθεια ἢ ὄχι, ἀμέσως ρίχνουμε τὸν λίθον τοῦ ἀναθέματος καὶ τὸν χτυπᾶμε ἐφαρμόζοντας τὸν Μωσαϊκὸ νόμο.»

Ἐμεῖς οἱ ταλαίπωροι ἄνθρωποι, κρίνουμε εὔκολα... 

Η ευλογημένη αυτομεμψία ...

 

«Μακάριος ο άνθρωπος εκείνος που φεύγει σαν από φωτιά

την κατάκριση, το κουτσομπολιό, την σκληροκαρδία

και ό,τι είναι εις βάρος τού αδελφού του

και σκέπτεται την δική του οικτρή κατάσταση

κι έχει την ευλογημένη αυτομεμψία»

(+ Αρχιμ. Μάρκος Μανώλης)

fotodotes

Ποιός είσαι εσύ;

Οι παπάδες είναι κακοί, το κράτος δεν είναι καλό, όλα είναι κακά.

Θα θέλατε να έχετε Πρόεδρο την Αγία Βασίλισσα Ταμάρα, και τον Άγιο Νικόλαο τον Θαυματουργό, να υπηρετεί στην ενορία σας;

Και τι γίνεται όμως με σένα,

πώς είσαι πραγματικά; 

Ποιός είσαι εσύ;.

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός της Γεωργίας

Ἰδού καί μιά απόδειξη τῆς ἀλήθειας αὐτής, τοῦ νά κατακρίνουμε τήν ἁμαρτία καί ὄχι τόν ἁμαρτωλό

 Μέγα καί βδελυρό τό ἁμάρτημα τῆς ἀρσενοκοιτίας καί τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Πρόκειται για φοβερή άκαθαρσία, πού καταδικάζεται κατηγορηματικά καί χωρίς εξαίρεση καί ἀπό τό Εὐαγγέλιο καί ἀπό τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας. Καταδικάζεται ὅμως ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἡ ἁμαρτία καί ὄχι ὁ ἁμαρτωλός. Αὐτή εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς Πίστεώς μας. 

Ἀρχή καί κανόνας ἀπαράβατος. Ὁ ἁμαρτωλός μπορεῖ νά μετανοήση καί νά σωθῆ. Δέν πρέπει να κλείνη κανείς τήν πόρτα τῆς ἐπιστροφῆς, ὅταν τίμια καί εἰλικρινά μετανοεῖ καί ἐπιστρέφει. Πολλά τά παραδείγματα. Ἀπό τήν μοιχαλίδα τοῦ Εὐαγγελίου ὡς τόν ληστή πού σταυρώθηκε μαζί με τόν Χριστό καί σώθηκε, ὅταν ἐζήτησε τό ἔλεος τοῦ Θεανθρώπου. 

Αποφυγή της κατάκρισης

 Πατερικό ανθολόγιο

21 Απριλίου 2026

Άγιος Αναστάσιος Σιναΐτης

Ερώτηση: Με ποιον τρόπο θα μπορέσουμε να μην κρίνουμε αυτόν που αμαρτάνει φανερά;

Απάντηση: Αν θυμόμαστε τον Κύριο που έλεγε: «Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε· μην καταδικάζετε, για να μην καταδικαστείτε» (Λουκ. 6:37) και τον απόστολο που συμβούλευε: «Όποιος νομίζει ότι στέκεται καλά στα πόδια του, ας προσέχει να μην πέσει» (Α’ Κορ. 10:12), και που επίσης έλεγε: «Εσύ που κρίνεις τον άλλο, καταδικάζεις τον ίδιο τον εαυτό σου» (Ρωμ. 2:1). Γιατί τα μυστικά του ανθρώπου κανείς δεν τα ξέρει, παρά μόνο το πνεύμα που κατοικεί μέσα του (Α’ Κορ. 2:11), σύμφωνα με τα λόγια του Σωτήρα μας.

«Κοίταξε, ευλογημένε, να φτιάξεις τον εαυτό σου. Αν φτιάξεις τον εαυτό σου, θα φτιαχτεί κι ένα κομμάτι απ’ την Εκκλησία”

Θυμάμαι την πρώτη μου επίσκεψη στον π. Παΐσιο. Νέος άνθρωπος τότε, με τη συνηθισμένη στους νέους ανθρώπους έπαρση και οξύτατη κριτική για τά κακώς κείμενα στο χώρο της Εκκλησίας.

Ο γέροντας με δέχτηκε με πολλή αγάπη και κουβεντιάσαμε για πολλά θέματα. Προς το τέλος σηκώθηκε, πήγε στο μηχάνημα για να μου φτιάξει ένα εικονάκι.

Σε μια στιγμή γύρισε και μου είπε:

Πρακτικές οδηγίες για να αποφεύγουμε την κατάκριση

Φωτογραφία: hrzone.com

Ιερομόναχος Ρωμανός (Κρόποτοβ)

Η κατάκριση είναι μία από τις κυρίαρχες ασθένειες της σύγχρονης εποχής. Κατακρίνουμε με την ίδια ευκολία όπως και όταν αναπνέουμε. Το νιώθουμε τόσο φυσικό που έχει γίνει ένα με μας, μια από τις συνήθειες μας, σχεδόν η φύση μας. Ακόμα και στις περιπτώσεις που δεν κατακρίνουμε φωναχτά, σίγουρα θα το κάνουμε νοερά. Ωστόσο, σε αντίθεση με την πορνεία, την φιλαργυρία, την απληστία και άλλα ολοφάνερα, ταπεινά αμαρτήματα, η κατάκριση είναι τόσο περίτεχνα καλυμμένη, που οι πάσχοντες δεν συνειδητοποιούν καν την ασθένειά τους. Αν υπαινιχθούμε σε κάποιον που κατακρίνει ότι οικειοποιείται τα Θεία δικαιώματα, δεν αποκλείεται να μας απαντήσει ως εξής: «Δεν κατακρίνω, συλλογίζομαι», «Απλώς διαπιστώνω ένα γεγονός», «Εγώ φταίω που τα χέρια του δεν είναι στη θέση τους;» και άλλες εκδοχές αυτοδικαίωσης. Όμως, το να αναγνωρίσει κανείς ότι είναι άρρωστος είναι ήδη η αρχή της θεραπείας. Και, δόξα τω Θεώ, η συγκεκριμένη ασθένεια, με τη βοήθεια του Θεού, είναι θεραπεύσιμη.

Όταν ψάχνεις το κακό σε άνθρωπο

Φωτογραφία: Franz Jachim / Flickr / CC BY 2.0

Διάκονος Διονύσιος Αχαλασβίλι

Κάποτε πήγα να ψωνίσω, πλησιάζω στο ταμείο και βλέπω μπροστά μου έναν γνωστό μου να κρατάει ένα μεγάλο καρότσι, γεμάτο τρόφιμα και αλκοολούχα ποτά σε μεγάλες ποσότητες. Απομάκρυνε το καρότσι από το διάδρομο, έβγαλε το καπέλο του και άρχισε με θεατρινίστικο τρόπο – όπως κάνει ο ζητιάνος για ελεημοσύνη – να ζητάει από τους πελάτες που ήταν κοντά στο ταμείο αυτοκόλλητα, με τα οποία, όπως κατάλαβα, μπορούσε κανείς να πάρει κάποια προϊόντα ως δώρο. Ορισμένοι γύριζαν με αποδοκιμασία το κεφάλι τους, άλλοι, αντίθετα, γελώντας του έδιναν τα αυτοκόλλητα που είχαν πάρει με την αγορά. Η ταμίας τον κοίταζε λοξά και κούναγε το κεφάλι, ενώ εγώ δυσαρεστημένος από αυτό που συνέβαινε αναρωτιόμουν με δυσαρέσκεια: «Καλά, είναι ενήλικας, και μάλιστα καθόλου φτωχός, τι ζητιανεύει! Προπάντων, κοίτα πόσο αλκοόλ έχει πάρει! Είναι μόλις μεσημέρι, και αυτός ετοιμάζεται κιόλας να πιει! Δεν ντρέπεται λίγο;!»

Τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀπομακρύνουν κυρίως τέσσερις κακίες:

❈ Λέει ὁ Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος, ὅτι τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀπομακρύνουν κυρίως τέσσερις κακίες:
α) ἡ ὀργὴ
β) ἡ ἀδικία. Αὐτὸ τὸ τόνιζε καὶ ὁ Ἅγιος Παΐσιος. Ἄν ἀδικήσεις ἕνα ἄνθρωπο, μὴν περιμένεις μετὰ νὰ ἔχεις ἐμπειρία Θεοῦ, νὰ ἔχεις εὐλογία Θεοῦ
γ) ἡ κατάκριση ἀπομακρύνει τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί
δ) ἡ ὑπερηφάνεια.

Οἱ κρίσεις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀκατάληπτες καί ἀνεξερεύνητες καί γι' αὐτό δέν πρέπει νά κατακρίνουμε κανέναν ἄνθρωπο μέχρι ἐκείνη τήν ἡμέρα.

Οἱ κρίσεις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀκατάληπτες καὶ ἀνεξερεύνητες καὶ γι' αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ κατακρίνουμε κανέναν ἄνθρωπο μέχρι ἐκείνη τὴν ἡμέρα.

Λέγει λοιπὸν ὁ Ἐκκλησιαστής· «Υπάρχει δίκαιος ποὺ καταστρέφεται, ἂν καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ δίκαια, καὶ ὑπάρχει ἀσεβής ποὺ εὐδοκιμεῖ, ἂν καὶ παραμένει στην κακία του»· (Εκκλ.7,15) καὶ «Ὑπάρχουν δίκαιοι στοὺς ὁποίους συμβαίνουν αὐτὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ συμβοῦν στοὺς ἀσεβεῖς, καὶ ὑπάρχουν ἀσεβεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀπολαμβάνουν αὐτὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀπολαμβάνουν οἱ δίκαιοι». (Εκκλ.8,14).

Αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ μερικοί φαίνονται ὅτι ἔχουν κάποια ἐλαττώματα, ἐνῶ κρυφὰ κάνουν μεγάλα κατορθώματα σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀπὸ μᾶς βέβαια θεωροῦνται ἁμαρτωλοί, ἐνῶ γιὰ τὸν Θεὸ εἶναι δίκαιοι.

Ἡ πιὸ εὔκολη ἁμαρτία

Ἅγιος Δωρόθεος
Συμβαίνει νὰ κάνει κάποιος ἀδελφὸς μερικὰ πράγματα μὲ ἁπλότητα. Αὐτὴ, ὅμως, ἡ ἁπλότητα εὐαρεστεῖ στὸ Θεὸ περισσότερο ἀπὸ ὁλόκληρη τὴ δική σου ζωή.
Καὶ σὺ κάθεσαι καὶ τὸν κατακρίνεις καὶ κολάζεις τὴ ψυχή σου; Καὶ ἂν κάποτε ὑποκύψει στὴν ἁμαρτία, πῶς μπορεῖς νὰ ξέρεις πόσο ἀγωνίστηκε καὶ πόσο αἷμα ἔσταξε, πρὶν κάνει τὸ κακό, ὥστε νὰ φτάνει νὰ μοιάζει ἡ ἁμαρτία του σχεδὸν σὰν ἀρετὴ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ;
Γιατί ὁ Θεὸς βλέπει τὸν κόπο του καὶ τὴ θλίψη ποὺ δοκίμασε, ὅπως εἶπα, πρὶν νὰ κάνει τὸ κακό καὶ τὸν ἐλεεῖ καὶ τὸν συγχωρεῖ. Καὶ ὁ μὲν Θεὸς τὸν ἐλεεῖ, ἐσὺ δὲ τὸν κατακρίνεις καὶ χάνεις τὴ ψυχή σου; Ποῦ ξέρεις ἀκόμα, καὶ πόσα δάκρυα ἔχυσε γι’ αὐτό ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ;
Καὶ σὺ μὲν ἔμαθες τὴν ἁμαρτία, δὲν ξέρεις ὅμως τὴ μετάνοια. Μερικὲς φορὲς, μάλιστα, δὲν ...

ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΔΙΗΝΕΚΗΣ....

 Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ είναι τόσο λυτρωτική και ευλογημένη για τον άνθρωπο. Αναγνωρίζει τα χάλια του, κοιτάει μέσα στην ψυχούλα του όλα τα φίδια που έχει, πάθη-ζήλιες-κακίες-πορνείες και ικετεύει τον ΧΡΙΣΤΟ ΜΑΣ να τον απελευθερώσει. Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ είναι καθημερινή-επιμελημένη, δεν υπάρχει ώρα διακοπής της. Ο άνθρωπος της ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ, είναι ο Αληθινά Άνθρωπος του Θεού, ο οποίος βλέπει ΜΟΝΟ τα δικά του σφάλματα και ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ των άλλων και ούτε κάθεται καν να σχολιάσει ή να ακούσει άλλους να σχολιάζουν τους συνανθρώπους του. ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΟΧΗ αδέρφια μου, μην μιλάτε - σχολιάζετε -κουτσομπολεύετε, τους συνανθρώπους σας... Άθελά σας δίνετε δικαιώματα στον διάβολο να σας κάνει ό,τι θέλει. ΜΟΝΟ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΚΟΙΤΑΜΕ... ΜΟΝΟ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΜΑΣ.... Αμήν...

παρελήφθη με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Η ευθετότερη και ευκολότερη οδός για τη σωτηρία

Μικρό απόσπασμα από την αυτοβιογραφία του Παϊσίου Βελιτσκόφσκι

  Έχοντας απόλυτη ελευθερία, δεν ασχολούμουν με τίποτε άλλο παρά με την ανάγνωση των ιερών βιβλίων, από την όποια όλο και περισσότερο βεβαι­ωνόμουν για την αμετάβλητη πρόθεση μου να γίνω μοναχός. 

 Επίσης κα­τανόησα τελείως ότι χωρίς καλά έργα, δηλαδή χωρίς την ακριβή τήρηση των εντολών του Χριστού, με μόνη την ορθόδοξη πίστη, είναι αδύνατο να σωθεί κανείς. 

Και τότε έβαλα μέσα στην ψυχή μου τέτοια υπόσχεση: με τη βοήθεια της χάριτος του Θεού, να μην κατακρίνω τον πλησίον μου, και αν ακόμη με τα ίδια μου τα μάτια τον έβλεπα να αμαρτάνει, γνωρίζοντας καλά ότι ένας μόνο υπάρχει δίκαιος και αληθινός κριτής ζωντανών και νεκρών, ό αληθινός Θεός ημών ό Χριστός, ό όποιος θα αποδώσει στον κα­θένα κατά τα έργα του. Αυτός πού κατακρίνει τον πλησίον του ιδιοποι­είται για τον εαυτό του το θείο τούτο αξίωμα, και γίνεται ό ίδιος κριτής ζωντανών και νεκρών τί υπάρχει τρομερότερο από αυτό; 

Να ποιοι ασχολούνται με τους άλλους ...

«Ο άνθρωπος όσο είναι αμελής

στα δικά του πράγματα και τις δικές του υποθέσεις,

τόσο είναι επιμελής και πρόθυμος

να εξετάζει τα έργα των άλλων»

(Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

fotodotes

Νὰ κρίνῃς...

«Νὰ κρίνῃς τὸν πλησίον σου μὲ δικαιοσύνη».

(Λευιτ. ιθ΄15)

   Δικαιοσύνη εἶναι ἡ ἱκανότητα νὰ ἀπονέμῃ κανεὶς τὸ δίκαιο ὅπως ἀξίζει στὸν καθένα. Αὐτὸ ὅμως εἶναι δύσκολο νὰ ἐπιτευχθῇ, διότι ἄλλοι μὲν ἀπὸ ἔλλειψη συνέσεως, ἀδυνατοῦν νὰ ἀπονείμουν τὸ δίκαιο στὸν καθένα, ἄλλοι δὲ, ἐπειδὴ εἶναι κυριευμένοι ἀπὸ ἀνθρώπινα πάθη, ἐξαφανίζουν τὸ δίκαιο, ὅταν καταφρονοῦν τοὺς φτωχοὺς καὶ δὲν ἐλέγχουν τοὺς ἰσχυροὺς ποὺ τοὺς καταδυναστεύουν.

   Μεγάλου Βασιλείου

Η πείνα της κατάκρισης (Ιστορίες από το Γεροντικό)

 Ήταν κάποιος Γέροντας μοναχός, που ζούσε μόνος στο κελί του έτρωγε καθημερινά μόνο τρία παξιμάδια. Αυτή ήταν η άσκησή του για πολλά χρόνια. Μία ημέρα τον επισκέφθηκε ένας άλλος μοναχός για να πάρει την ευχή και τη συμβουλή του. Όταν ήρθε η ώρα του φαγητού, ο Γέροντας ετοίμασε το τραπέζι και έβαλε και στον ίδιο και στον άλλο μοναχό από τρία παξιμάδια. Είδε κατόπιν ο Γέροντας ότι ο αδελφός είχε ανάγκη να φάει περισσότερο και τού ’φερε άλλα τρία. Αφού χόρτασαν και σηκώθηκαν, κατέκρινε ο Γέροντας τον αδελφό και του είπε: