Ποια είναι τα πραγματικά ποσοστά επιτυχίας, οι άγνωστοι κίνδυνοι για την υγεία των παιδιών και το «ανεπίλυτο τραύμα» των γονέων που αποσιωπάται. Είναι λάθος να προωθούνται οι τεχνικές ART ως ασφαλείς και ισότιμες με την φυσική απόκτηση παιδιών.
π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ
Όταν η αγέννητη ζωή είναι ανυπεράσπιστη
Μια ιατρική μαρτυρία ως αφετηρία βιοηθικού και θεολογικού προβληματισμού
Για την έκτρωση, τη συνείδηση του γιατρού, την ελευθερία της γυναίκας και την ευθύνη μιας κοινωνίας που οφείλει να προστατεύει χωρίς να λιθοβολεί
Πρόλογος
Μια στιγμή μπροστά στην οθόνη του υπερήχου
Υπάρχουν στιγμές που δεν χωρούν εύκολα σε θεωρίες. Ένας γυναικολόγος-μαιευτήρας αφηγείται στα κοινωνικά δίκτυα ότι, όταν ήταν ακόμη στην ειδικότητα, κλήθηκε να συμμετάσχει σε έκτρωση ή διακοπή κύησης, περίπου τριών έως τρεισήμισι μηνών
Ο «νόμος» της Σαρία αποκαλύπτει το φρικτό πρόσωπο της, αφού η διαταραγμένη Ευρώπη ενθαρρύνει εδώ και χρόνια την «αφομοίωση» της
Σάλος έχει ξεσπάσει στην Αγγλία με κηρύγματα ισλαμιστών που προωθούν τη βία κατά γυναικών και τη θανατική ποινή για την ομοφυλοφιλία!
Η επίμαχη ομιλία προέρχεται από την – υποτίθεται φιλανθρωπική - οργάνωση Hackney Islamic Community Centre και δημοσιεύτηκε στο σχετικό κανάλι της στο YouTube, όπου έχουν ανέβει και άλλα βίντεο με ανάλογη ρητορική μίσους.
Σχόλιο «Μαμά Μπαμπάς και Παιδιά»: Πολλοί υποστηρίζουν ότι η κατάψυξη ωαρίων για κοινωνικούς λόγους βοηθά την γυναίκα να αποκτήσει παιδιά. Άλλοι ότι μπορεί να λύσει το δημογραφικό. Κάποιοι διατείνονται ότι δίνει στις γυναίκες αναπαραγωγική ανεξαρτησία και επιλογές οικογενειακού προγραμματισμού. Ορισμένοι αντιλαμβάνονται κάτι περισσότερο… Το παρόν άρθρο, από την ιατρική ιστοσελίδα Medscape, ρίχνει ακτίνα φωτός προς αυτή την αμφιλεγόμενη μέθοδο και τοποθετεί την «αξία» της στην πραγματική της θέση.
«Μια ασύλληπτη κτηνωδία έρχεται στο φως μέσα από το νέο, συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ «What happened to Clementine;». Η ταινία καταγράφει τον απόλυτο εφιάλτη δύο γονέων που αναζητούν την αλήθεια για την κόρη τους, η οποία γεννήθηκε ζωντανή μετά από μια αποτυχημένη έκτρωση, για να θανατωθεί αμέσως μετά στον βωμό του παράνομου εμπορίου εμβρυικών οργάνων.»
Υπάρχει η άποψη ότι οι πρώτες χριστιανές γυναίκες ήταν ήσυχες, σιωπηλές, υπηρετούσαν τον Χριστό και τους αποστόλους, και ήταν στη σκιά της δόξας και της φήμης τους. Η ιστορία της Αγίας πρωτομάρτυρος Θέκλας, την μνήμη της οποίας τιμά η Εκκλησία στις 24 Σεπτεμβρίου/ 7 Οκτωβρίου, καταρρίπτει πλήρως αυτό το στερεότυπο.
Μια κοπέλα που όλα της πήγαιναν καλά
Η Θέκλα ζούσε στην πόλη του Ικονίου στη Μικρά Ασία, προερχόταν από πλούσια οικογένεια και ήταν αρραβωνιασμένη με εύπορο νεαρό. Η ζωή της ήταν προγραμματισμένη για τα επόμενα χρόνια: γάμος, παιδιά, μια οικεία και άνετη καθημερινότητα. Εκείνη την εποχή, μια κοπέλα της θέσης της σχεδόν δεν είχε άλλες εναλλακτικές για το πώς θα εξελισσόταν η ζωή της.
Η προγεννητική χειρουργική αλλάζει την αντιμετώπιση της δισχιδούς ράχης, με υψηλά ποσοστά επιβίωσης και σημαντικά οφέλη για την κινητικότητα και την ποιότητα ζωής των παιδιών.
Από τον Zachary B. Sluzala και την Katrina E. Furth για το περιοδικό DISCOVERIES
Η δισχιδής ράχη είναι μια συγγενής πάθηση κατά την οποία η σπονδυλική στήλη του αγέννητου μωρού δεν κλείνει πλήρως. Αυτό μπορεί να προκαλέσει μια σειρά δυσκολιών στο μωρό όπως αδυναμία ή παράλυση στα πόδια, κινητικά προβλήματα, δυσκολίες με την ουροδόχο κύστη και το έντερο, ακόμη και αναπτυξιακές και ψυχοκοινωνικές δυσκολίες. Η δισχιδής ράχη επηρεάζει – σύμφωνα με στατιστική των ΗΠΑ – σχεδόν 4 μωρά για κάθε 10.000 γεννήσεις.(1)
Η Μαργαρίτα Παπανδρέου διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στην προώθηση και την επεξεργασία νομοθετικών αλλαγών που υποτίθεται ότι ενίσχυσαν τη νομική και κοινωνική θέση των γυναικών στην Ελλάδα
Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ταξιάρχη Ιστιαίας Ευβοίας Στέφανου Στεφόπουλου
Το παρακάτω άρθρο σκοπό έχει να πληροφορήσει τους χριστιανούς για την μη ορθόδοξη και ταυτόχρονα μη χριστιανική θεωρία περί του “ιερού θηλυκού” και των σχετικών πρακτικών της.
Συμπεριελήφθη στον τίτλο και η σχετική φεμινιστική αταραξία στο θέμα όχι γιά να ξεκινήσουμε κάποια αντιπαράθεση αλλά για να εκφράσουμε την απορία μας:
Η συγκλονιστική ιστορία μιας γυναίκας που αφιέρωσε την ζωή της στα ξεχασμένα θύματα των εκτρώσεων
Από τον Jonathon Van Maren, για την ιστοσελίδα «The Bridgehead»
Για περισσότερα από 50 χρόνια, η Μόνικα Μίλλερ εργάζεται με αυταπάρνηση υπέρ της αγέννητης ζωής. Αυτή η χριστιανή γυναίκα, (δεν είναι Ορθόδοξη), κατά την διάρκεια αυτού του μισού αιώνα, έχει προσεγγίσει και έχει συμβουλεύσει γυναίκες έξω από κλινικές έκτρωσης, έχει διαδηλώσει ειρηνικά με στόχο πολιτικές αποφάσεις, έχει μαζέψει νεκρά μωρά πεταμένα σε κάδους απορριμμάτων ή από παθολογοανατομικά εργαστήρια, τα έχει φωτογραφίσει και τα έχει θάψει, αποδίδοντάς τους την τιμή που δεν τους αποδόθηκε στην ζωή. Το 2009, οι New York Times δημοσίευσαν μια σειρά από φωτογραφίες της, που παρουσίαζαν τα πρόσωπα και τα κομμένα άκρα των θυμάτων της έκτρωσης.
Μιὰ μέλλουσα πεθερὰ μιλάει μ΄ ἕνα νέο ποὺ θέλει νὰ τὸν κάνη
γαμπρό της:
- Ἡ κόρη μου, λέει, εἶναι γεμάτη χαρίσματα. Δὲν τὸ λέω γιὰ νὰ τὴν παινέψω, ἀλλὰ αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ζωγραφίζει θαυμάσια, παίζει πιάνο, ξέρει γλῶσσες: γαλλικά, ἀγγλικά, καὶ δὲν ὑπάρχει κοινωνικὸ ζήτημα, ποὺ νὰ μὴν μπορῆ νὰ τὸ συζητήση.
Μπορεί ένα συμβόλαιο να ορίσει ποιος είναι γονιός; Μια υπόθεση παρένθετης μητρότητας στην Φλόριντα φέρνει στο προσκήνιο τα όρια των συμβάσεων και το συμφέρον των παιδιών.
Από την Kallie Fell, διευθύντρια του «Center for Bioethics and Culture Network», για την ιστοσελίδα «The Federalist»
Δύο άγνωστοι κατέφτασαν στο σπίτι της Kyla Simpson στην Φλόριντα τον Μάρτιο του 2025 για να παραλάβουν τα τρία αγόρια που η ίδια είχε κυοφορήσει, είχε φέρει στον κόσμο και είχε φροντίσει για τεσσεράμισι μήνες. Ισχυρίστηκαν ότι τους είχε στείλει ο κατά πρόθεση μελλοντικός πατέρας των παιδιών - ένας Κινέζος πολίτης, που της είχε αναθέσει την παρένθετη μητρότητα, χωρίς ποτέ του να έχει ταξιδέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πάρα πολλοί άνδρες έχουν διδαχθεί ότι η έκτρωση είναι θέμα κάποιου άλλου. Δεν είναι. Οι άνδρες διαμορφώνουν τις αποφάσεις μιας γυναίκας για έκτρωση μέσω της παρουσίας τους ή της απουσίας τους, του φόβου τους ή του θάρρους τους.
Από τον Jeff Bradford, για την ιστοσελίδα LifeNews.com
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που οδήγησα την κοπέλα μου στη κλινική για να κάνει έκτρωση.
34 χρόνια πριν, η νυν σύζυγός μου και εγώ, ήμαστε αρραβωνιασμένοι και ανακαλύψαμε ξαφνικά ότι εκείνη ήταν έγκυος. Ήμασταν και οι δύο φοβισμένοι και αβέβαιοι για τον τρόπο που ένα παιδί θα επηρέαζε τον γάμο μας. Έτσι, έκανα ό,τι κάνουν πολλοί νέοι άνδρες. Στράφηκα για συμβουλή σε κάποιον που σεβόμουν: στον πατέρα μου.
Ένα panel επιζώντων από άμβλωση. Από αριστερά Melissa Ohden (ΗΠΑ), Josiah Presley (Κορέα) χωρίς χέρι, ο Nik Hoot (Σιβηρία) χωρίς κάτω άκρα, η Gianna Jessen (ΗΠΑ) με εγκεφαλική παράλυση και η Claire Culwell (ΗΠΑ) με εξαρθρήματα ισχίων.
Από την Melissa Ohden, επιζήσασα από έκτρωση, για την ιστοσελίδα του LifeNews
Η δημόσια συζήτηση για την έκτρωση συχνά επικεντρώνεται σε μια μόνο στιγμή, εκείνη της έκτρωσης, ενώ τα γεγονότα πριν και μετά από αυτή, οι μακροπρόθεσμες συνέπειες απασχολούν ελάχιστα έως καθόλου. Για να καλύψουμε αυτό το κενό, το Abortion Survivors Network’s, (Δικτύου Επιζώντων Έκτρωσης), παρουσίασε στο 55ο Ετήσιο Εθνικό Συνέδριο για το Δικαίωμα στη Ζωή, την έρευνά του σχετικά με τις ανάγκες των επιζώντων από την άμβλωση.