Φαίνεται ὅτι ἡ λεηλασία ἀπό τούς Σταυροφόρους καί ἡ ἄλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως δέν μᾶς δίδαξαν τίποτε…. (σχόλιο Ο.Τ.)
Αλλαγή στην πορεία διεκδίκησης των δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας ζητά ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος, εκφράζοντας την εκτίμηση ότι οι εξελίξεις στο Κυπριακό δεν φαίνεται να οδηγούν σε αποτέλεσμα. Παράλληλα, υπεραμύνθηκε του διαλόγου με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, απέρριψε τις επικρίσεις περί συλλείτουργου και τοποθετήθηκε για την υπόθεση της Μονής Οσίου Αββακούμ.
Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Σὲ βίντεο, τὸ ὁποῖο ὑπάρχει στὸ youtube, τὸ ὁποῖο τιτλοφορεῖται, ‘’Τί εἶπε μὲ τὸν Ζελένσκι, τί θὰ γίνει μὲ τὸν Τυχικὸ καὶ ἀδελφότητα Ἀββακούμ’’ (AlphaNews Live), ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου μεταξὺ ἄλλων, τόνισε ὅτι ‘’καὶ σὲ μᾶς ὑπάρχουν τόσοι ναοὶ τοὺς ὁποίους ἀνέφερα, ποὺ βρίσκονται κάτω ἀπὸ κατοχὴ καὶ ὅτι εἶναι ἀπροσπέλαστα τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσιά μας…ἔ…δὲν εἶπε ὅτι εἶναι ἀντίθετος πρὸς αὐτὴ τὴν κατάσταση’’.
Μπροστά στον λαό η Αρχιεπισκοπή δηλώνει ότι πολεμά την αποτείχιση. Την ίδια ώρα, όμως, πληθαίνουν τα ερωτήματα για μια παράξενη σύμπτωση: Αρχιεπισκοπή και αποτειχισμένοι, για διαφορετικούς λόγους, φαίνεται να καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα — να βρεθεί ο Τυχικός έξω από τους κόλπους της Εκκλησίας.
Τόση σύμπτωση δεν μπορεί να περνά απαρατήρητη
Πολλοί πιστοί διερωτώνται πλέον:
Πώς γίνεται αυτοί που υποτίθεται ότι πολεμούν την αποτείχιση να οδηγούν, με τις επιλογές τους, έναν επίσκοπο που δεν αποτειχίζεται όλο και πιο κοντά στην έξοδο;
Ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) άρχισε την 1η Απριλίου 1955, όταν πραγματοποιήθηκαν εκρήξεις και επιθέσεις σε διάφορα σημεία της Κύπρου εναντίον βρετανικών εγκαταστάσεων και τερματίστηκε τον Φεβρουάριο του 1959, που υπογράφηκαν οι Συμφωνίες Ζυρίχης–Λονδίνου, οι οποίες οδήγησαν στον τερματισμό της ένοπλης δράσης και άνοιξαν τον δρόμο για την ανεξαρτησία της Κύπρου.
Νόμιζα ότι, μετά τον άτυχο ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, η Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 ήταν το τελειωτικό χτύπημα στη Μεγάλη Ιδέα των Ελλήνων, αλλά έκανα λάθος. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι από την ιδέα της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα (ενωτικό δημοψήφισμα 1959 στην Μεγαλόνησο) θα φτάναμε στον σπαραγμό της Κύπρου το 1974.
Σήμερα, 28 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία της Κύπρου τιμά τη μνήμη του Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου.
Αξίζει όμως σήμερα να θυμηθούμε τι ακριβώς δίδασκε ο ίδιος ο Άγιος Νεόφυτος για τους Λατίνους.
Ο Άγιος Νεόφυτος δεν αντιμετωπίζει τις λατινικές καινοτομίες ως απλές «διαφορετικές παραδόσεις». Διακρίνει σαφώς το σχίσμα από την αίρεση και χαρακτηρίζει ευθέως αιρετική τη λατινική διδασκαλία περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος:
«Πενταχῶς διαφερόμενοι πρὸς τὴν Ὀρθοδοξίαν, κατὰ μὲν τὰς ἄλλας διαφορὰς σχισματικοί, κατὰ δὲ τὴν μόνην τὴν τοῦ Πνεύματος καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ ἐκπόρευσιν αἱρετικοί εἰσιν, αὐτοί τε καὶ οἱ τὰ αὐτὰ φρονοῦντες Λουθηροκαλβίνοι.»
Η διάκριση είναι ξεκάθαρη:
 |
| Μητρόπολη Πάφου |
Ο Δρ. Αναστάσιος Βαβούσκος, αναλύει την διαδικασία της εκλογής του Μητροπολίτη Πάφου Γρηγορίου, υπό το πρίσμα του Καταστατικού Χάρτη που ίσχυε κατά τη διεξαγωγή της.
Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο του Dr. Αναστασίου Βαβούσκου
"Προ ολίγων ημερών, και ειδικότερα στις 5 Σεπτεμβρίου 2026 η γνωστή διαδικτυακή ειδησεογραφική πύλη www.cyprustimes.com μου έκανε την τιμή, να δημοσιεύσει ένα άρθρο μου με τίτλο: «Περί του κύρους της εκλογής του νέου Μητροπολίτη Πάφου κ. Γρηγορίου». Στο συγκεκριμένο άρθρο υποστήριξα, ότι η εκλογή του νέου Μητροπολίτη Πάφου δεν είναι νόμιμη, διότι κατά την διαδικασία εκλογής του ίσχυε ο προηγούμενος Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Κύπρου και όχι ο νέος, που ψηφίσθηκε τον Μάΐο του 2026.
Δρ.Σέργιος Ντόριτς (Θεολόγος)
Ακούγεται συχνά στην υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού:
«Να κάνει όπως ο Άγιος Νεκτάριος. Τον έδιωξαν, υπέμεινε, δεν διεκδίκησε το δίκαιό του. Δέχθηκε την απόφαση και δεν ζήτησε αποκατάσταση.»
Μόνο που αυτή η εικόνα του Αγίου Νεκταρίου δεν αντέχει μπροστά στις ίδιες τις επιστολές του.
Ο Άγιος Νεκτάριος δεν είπε ποτέ ότι επειδή τον έδιωξαν, είχαν και δίκιο.
Τοῦ κ. Γεωργίου Τραμπούλη, θεολόγου
Ἕνα ὁδηγητικό ἀλλά καί δεσμευτικό κείμενο σχετικά μέ τήν ἐπισκοπική διακονία μέσα στήν Ἐκκλησία ἀποτελοῦν ὁ δεύτερος καί ὁ τρίτος στίχος τοῦ δευτέρου κεφαλαίου τῆς Ἀποκαλύψεως. Ὁ Κύριος ἀπευθυνόμενος στόν ἐπίσκοπο Ἐφέσου μέσῳ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ τοῦ τονίζει ὅτι «οἶδα τά ἔργα σου καί τόν κόπον σου καί τήν ὑπομονήν σου, καί ὅτι οὐ δύνῃ βαστάσαι κακούς, καί ἐπείρασας τούς λέγοντας ἑαυτούς ἀποστόλους εἶναι, καί οὐκ εἰσί, καί εὗρες αὐτούς ψευδεῖς· καί ὑπομονήν ἔχεις, καί ἐβάστασας διά τό ὄνομά μου, καί οὐ κεκοπίακας». Αὐτούς τούς λόγους ἀπηύθυνε ὁ Κύριός μας στόν ἐπίσκοπο τῆς Ἐφέσου, οἱ ὁποῖοι καί ἰσχύουν γιά ὅλους τούς ἐπισκόπους, ὅλης τῆς Ἐκκλησίας μέχρι τῆς συντελείας τοῦ κόσμου.
Το σλόγκαν… «όλα σε ένα – νοικοκυρεμένα», θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί αιχμή του marketing της ψηφιακής μετάβασης, όσο οι νεοταξικές εξουσίες προσπαθούν να παγιδέψουν τους πολίτες με αστραφτερές υποσχέσεις «ευκολίας».
Φυσικά το σλόγκαν που θα αποκάλυπτε την πραγματική αλήθεια, θα ήταν το: «όλα σε ένα – πλήρως εκτεθειμένα». Η υπερσυγκέντρωση ζωτικών εγγράφων και ευαίσθητων δεδομένων στο «ψηφιακό πορτοφόλι» του κάθε πολίτη, είναι το πρώτο (και βασικότερο) βήμα για να τελειοποιηθεί το τερατώδες δίκτυο επιτήρησης που ετοιμάζεται.
Άναυδοι μείναμε: Τεχνητή Νοημοσύνη, επιτυχίες και αποτυχίες — αλλά ο Χριστός πού είναι;
Διαβάσαμε την εγκύκλιο του Αρχιεπισκόπου Κύπρου για τη νέα σχολική χρονιά και πραγματικά μείναμε άναυδοι.
Τεχνητή Νοημοσύνη. Τεχνολογία. Επιτυχίες. Αποτυχίες. Κριτική σκέψη. Προσπάθεια. Ιστορία. Πατρίδα.
Όλα αυτά τα παιδιά θα τα ακούσουν από άλλους.
Από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου όμως περιμένουν κάτι διαφορετικό.
Περιμένουν να τους μιλήσει στην ψυχή.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο κενό.
Ψάχνεις στην εγκύκλιο τον Χριστό και αναρωτιέσαι: πού είναι;
Α. Νικολάου. Δρ. Θεολογίας
Με αφορμή την πρόσφατη εκκλησιαστική περιπέτεια του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού και την απαίτηση αποδοχής της λεγομένης Συνόδου της Κρήτης, ενώ τέσσερις Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες δεν συμμετείχαν σε αυτήν και πολλοί Αρχιερείς, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί σε Κύπρο, Ελλάδα και σε όλη την Ορθοδοξία εξακολουθούν να διατυπώνουν σοβαρές αντιρρήσεις ως προς το περιεχόμενο και το κύρος της.
«Στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις».(Β΄ Θεσσ. 2, 15)
Στίχοι
Ἱλαρίωνος διακόνισσα, δόξης,
Αὐτοῦ ἰσότιμος ὤφθης, Κωνσταντία.
Η Αγία Κωνσταντία, «ευλαβής γυνή» όπως την ονομάζει ο συναξαριστής, ήταν μαθήτρια του Αγίου και Μεγάλου Ιλαρίωνος, ο οποίος ασκήτευε στην Επισκοπή της Πάφου. Μετά τον θάνατo του αγίου Ιλαρίωνα, η αγία Κωνσταντία παρέμεινε στον τάφο του και με αγώνες ασκητικούς προσπαθούσε να μιμηθεί τον άγιο, προσευχόμενη αδιάλειπτα και αγωνιζομένη για την ψυχική της τελείωση. Με την πίστη της και τις πρεσβείες του αγίου Ιλαρίωνος αξιώθηκε να κάνει και θαύματα. Όταν κάποτε το λείψανο του αγίου είχε κλαπεί και μεταφερθεί στην Παλαιστίνη, η αγία μόλις το είχε μάθει «εξέπνευσε» δείχνοντας έτσι με τον θάνατό της τον πόθο και την ευλάβεια που έτρεφε προς τον άγιον Ιλαρίωνα.
 |
| Σολωμός Σολωμού και το κατέβασμα της τουρκικής σημαίας- Photo:Alphanews |
Ο Σολωμός Σολωμού ανεβαίνει στον ιστό. Εκεί τον περιμένουν όσοι θυσιάστηκαν για την Ελλάδα πριν από αυτόν.
Αύγουστος στην Κύπρο. Ζέστη, χώμα, φωνές, κόσμος αναστατωμένος και απέναντι τα φυλάκια. Τρεις ημέρες έχουν περάσει από τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ, είναι η ημέρα της ταφής του και η οργή δεν έχει καταλαγιάσει. Είναι 14 Αυγούστου 1996, παραμονή της Παναγίας. Μέσα σε όλο αυτό βρίσκεται ένας 26χρονος από το Παραλίμνι, ο Σολωμός Σολωμού. Φορά μαύρο μπλουζάκι, έχει ένα τσιγάρο στο στόμα και προχωρά προς τον ιστό της τουρκικής σημαίας. Γύρω του ακούγονται φωνές. Η ένταση είναι μεγάλη. Εκείνος συνεχίζει, φτάνει στον ιστό και αρχίζει να ανεβαίνει. Τα χέρια τραβούν το σώμα προς τα πάνω, τα πόδια σφίγγουν τον ιστό και το τσιγάρο παραμένει στα χείλη του. Είναι ένας άνθρωπος μέσα στον κυπριακό Αύγουστο, ιδρωμένος, αποφασισμένος, εκτεθειμένος μπροστά στα όπλα. Και τότε ακούγονται οι πυροβολισμοί. Ο Σολωμού πέφτει νεκρός.
Το καλοκαίρι που δολοφονήθηκαν ο Τάσος και ο Σολωμός ένιωσα μεγάλη ντροπή!
Εκείνο το καλοκαίρι, πρώτα δολοφονήθηκε ο Κουτλού Ανταλί. Στη συνέχεια, οι φρικτές πράξεις βίας που διαδέχονταν η μία την άλλη έκαναν τον καυτό, κιτρινισμένο Αύγουστο του 1996 να μείνει στην ιστορία ως ένας κατάμαυρος μήνας.
Εκείνον τον Αύγουστο, Ελληνοκύπριοι μοτοσικλετιστές στην περιοχή της Δερύνειας κατάφεραν να ξεφύγουν από τους στρατιώτες του ΟΗΕ και μπήκαν στη νεκρή ζώνη. Άρχισαν να προχωρούν προς τους στρατιώτες, τους αστυνομικούς και τους «πλήρως εξοπλισμένους πολίτες» που βρίσκονταν απέναντί τους.
Τον Τυχικό τον έφαγε μόνο μια εκκλησιαστική απόφαση;
Ή μήπως πίσω από την υπόθεση υπάρχουν πολύ περισσότερα που κάποτε πρέπει να ερευνηθούν;
Ποιοι είχαν συμφέρον;
Ποιοι είχαν δύναμη;
Ποιοι είχαν χρήμα;
Ποιοι είχαν διασυνδέσεις;
Ποιοι σιωπούσαν;
Και ποιοι κινούσαν τα νήματα;
Σήμερα
αδελφέ θα ήθελα να σου χαρίσω την Λευτεριά της Κύπρου, ως δώρο στην
μνήμη σου, αλλά δυστυχώς τα δικά μου τα «ΘΕΛΩ», όπως και η δική σου
«ΘΥΣΙΑ» ΕΧΑΘΗΚΑΝ στην σκοπιμότητα των ΣΧΕΔΙΩΝ της Νέας Τάξεως και της
Παγκοσμιοποιήσεως.
Αδελφέ, δέξου σε παρακαλώ αυτά τα λίγα λόγια της ψυχής μου, ως δώρο, της
τιμής σου. Για σήμερα, με συγχωρείς, αυτά μονάχα έχω να σου προσφέρω.
Αύριο… Ίσως!!! Ελπίζω!!! Ακόμα ελπίζω πως θ’ αστράψει ξανά το ΦΩΣ του
Ελληνισμού!!! Ελπίζω αδελφέ, ακόμα ελπίζω!!!
Ωδή
Μέρα μηδέν τό έλαβες τό μήνυμα εκείνο
τό χαραγμένο στων αλύγιστων ηρώων μας τήν μνήμη
μέ του δίκιου τους τήν λάμψη.
Καί στην ομίχλη απ’ τό χθές, μέσα στην θύμησή σου,
ως σάλπισμα εξέγερσης πελώριο ξεπροβάλει
τής νιότης σου τό όραμα που στένεψε τόν χρόνο.
Γράφει ο Γεώργιος Κ. Τασούδης
1. Η τραγωδία που δεν τελείωσε
Υπάρχουν τραγωδίες που κάποτε τελειώνουν. Τελειώνουν όταν πέσει η αυλαία του πολέμου, όταν σιγήσουν τα όπλα, όταν οι άνθρωποι επιστρέψουν στα σπίτια τους, όταν οι νεκροί ταφούν και οι ζωντανοί αρχίσουν, αργά και δύσκολα, να ξαναχτίζουν τη ζωή τους. Υπάρχουν όμως και τραγωδίες που αρνούνται να τελειώσουν. Όχι επειδή συνεχίζονται τα γεγονότα που τις προκάλεσαν, αλλά επειδή δεν επιτρέπουν ούτε στο πένθος να ολοκληρωθεί.
Συμπληρώνονται φέτος 30 χρόνια από την άνανδρη δολοφονία του Τάσου Ισαακ και οι ένοχοι παραμένουν ακόμα ατιμώρητοι.
Ο 24χρονος Τάσος Ισαάκ δολοφονήθηκε στις 11 Αυγούστου του 1996 κατά τη διάρκεια αντικατοχικής εκδήλωσης στη νεκρή ζώνη στη Δερύνεια.
Ο Ισαάκ συμμετείχε στην πορεία μοτοσικλετιστών που είχε ξεκινήσει από το Βερολίνο με προορισμό την κατεχόμενη Κερύνεια. Στις 11 Αυγούστου 1996, όταν ομάδα μοτοσικλετιστών έφτασε στη νεκρή ζώνη στη Δερύνεια, σημειώθηκαν συγκρούσεις μεταξύ των διαδηλωτών και Τουρκοκυπρίων, καθώς και Τούρκων εθνικιστών, μεταξύ των οποίων ήταν και μέλη των «Γκρίζων Λύκων».