Δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε τις πρακτικές εκείνων των οποίων ο τρόπος ζωής διαφέρει από τον δικό μας.

Δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε τις πρακτικές εκείνων των οποίων ο τρόπος ζωής διαφέρει από τον δικό μας. Για παράδειγμα, μια μητέρα με βρέφη που θηλάζει δεν μπορεί να πηγαίνει καθημερινά στην εκκλησία για κάθε ακολουθία ούτε να αφιερώνει πολλή ώρα στην προσευχή στο σπίτι. Μια τέτοια στάση θα οδηγούσε όχι μόνο σε ταλαιπωρία αλλά και σε αμαρτία —αν, για παράδειγμα, κατά την απουσία της μητέρας, ένα παιδί χωρίς επίβλεψη τραυματιζόταν ή έκανε κάποια ζημιά καθώς μεγάλωνε. Ούτε μπορεί να αποποιηθεί πλήρως τα υπάρχοντά της χάριν κάποιου προσωπικού ασκητικού κατορθώματος, διότι έχει το καθήκον να φροντίζει και να θρέφει τα παιδιά της.

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Εκοιμήθη στα 89 της χρόνια η υπερπολύτεκνη μητέρα 18 παιδιών Μαρία Ευθυμίου στο Κυπάρισσο Αγρινίου -- Την μητέρα αυτή πρέπει να την τιμήσουμε με άγαλμα!!!

 

 «Η Μαρία Ευθυμίου  αξιώθηκε 18 φορές το δώρο της μητρότητας!!!»

Αιωνία η Μνήμη αυτής.

 Απέραντη θλίψη σκόρπισε στην Κυπάρισσο Αγρινίου, με την είδηση της απώλειας της Μαρίας Ευθυμίου, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών, αφήνοντας πίσω της μια μεγάλη οικογένεια και μια ζωή γεμάτη αγάπη, προσφορά και πίστη.

"Μή λησμονεῖς ποτέ, παιδί µου, ὅτι εἶσαι πάντα τρίτος”.

«Ἡ εὐσεβής µητέρα κατευόδωσε τό παιδί της, πού πήγαινε νά μπῆ ὣς ἐσωτερικός µαθητής σ᾿ ἕνα Γυμνάσιο, µέ τά ἑξῆς λόγια: "Μή λησμονεῖς ποτέ, παιδί µου, ὅτι εἶσαι πάντα τρίτος”. 

Τό παιδί, ὅταν ἔφθασε στό Γυμνάσιο, ἔγραψε μέ ὡραῖα γράµµατα σ’ ἕνα χαρτόνι "εἶμαι τρίτος” καί τό χαρτόνι αὐτό τό κρέμασε στό δωµάτιο του γιά νά τό βλέπη καθημερινῶς. 

Τά ἄλλα παιδιά τον ρωτοῦσαν τί σηµαίνει τό σύνθημα αὐτό, ἀλλά αὐτός ἀπέφευγε νά ἀπαντήση. Μόνο ὕστερα ἀπό δύο μῆνες εἶπε σε ἕνα φίλο του ὅτι ἡ συμβουλή αὐτή τῆς µητέρας του σηµαίνει:

«ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου»

 

Ἕνας ἀπὸ τοὺς σκοποὺς τοῦ γάμου εἶναι ἡ τεκνογονία. Τὰ παιδιὰ εἶναι δῶρο Θεοῦ, ἡ δὲ πολυτεκνία ἰδιαίτερη εὐλογία τοῦ Θεοῦ.

   Ὅταν ἀξιωθοῦν νὰ γίνουν γονεῖς, ἀναλαμβάνουν τὴν εὐθύνη νὰ θρέψουν, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀναθρέψουν τὰ παιδιά τους «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου». Νὰ φυτεύσουν, δηλαδή, στὶς καρδιές τους τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον, μὲ τὴν γνῶσι πὼς τὸ καλό τους παράδειγμα κυρίως θὰ διδάσκη παραστατικὰ τὴν ἀρετή. Καὶ ἐπειδὴ ἡ μητέρα εἶναι ἡ πρώτη δασκάλα τοῦ παιδιοῦ καὶ ἡ οἰκογένεια τὸ πρῶτο σχολεῖο, ἡ εὐθύνη τῶν γονέων εἶναι πράγματι μεγάλη.

Πρόσωπο μοναδικὸ καὶ ἀνεπανάληπτο τὸ ἔμβρυο

Μεταλληνοῦ Βαρβάρα, ἐφημερίδα Χριστιανική, φύλ. 848, 2011

«Ἡ ἐπιστημονικὴ πρόοδος στὸν τομέα τῆς Ἐμβρυολογίας, ἀλλὰ καὶ ἡ τρισδιάστατη εἰκόνα τῶν ὑπερήχων πιστοποιοῦν τὴν ἀπὸ αἰῶνες διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ ἀρχίζει «ἐξ ἄκρας συλλήψεως», δηλαδὴ τὴ στιγμὴ ποὺ τὰ 23 χρωμοσώματα τοῦ ὠαρίου ἑνώνονται μὲ τὰ 23 χρωμοσώματα τοῦ σπερματοζωαρίου καὶ δημιουργεῖται τὸ πρῶτο κύτταρο, τὸ ζυγωτό. Συγχρόνως, ὅμως, τότε σφραγίζεται καὶ ἡ προσωπικότητα τοῦ κάθε ἀνθρώπου, μὲ τὸ πλῆθος τῶν γονιδίων ποὺ παραλαμβάνει ἀπὸ τοὺς γονεῖς του.

Μόρφου Νεόφυτος: Ὀρθόδοξη μάνα στὴν παιδικὴ ἡλικία, πνευματικὸ πατέρα στὴ νεότητα (01.08.2026)

 youtube

«Γιαγιά, πώς πέρασε η ζωή;».

 

 Θυμάμαι τη μάνα μου, όταν έκοβε το ψωμί, πρώτα το σταύρωνε. 
Δεν έκανε κήρυγμα. Έναν σταυρό έκανε με το μαχαίρι. 
Εγώ τότε δεν καταλάβαινα. Μετά κατάλαβα. 
Το ψωμί δεν ήταν δικό μας επειδή το αγοράσαμε. Είχε περάσει από χώμα, βροχή, ήλιο, χέρια ανθρώπων, μύλο, φούρνο, ώσπου να φτάσει στο τραπέζι. Γι’ αυτό δεν το πετούσαμε.

***

Μπορεί να κάνεις τα καλύτερα γεμιστά και να τα βάλεις μπροστά στον άλλον με μούτρα. 
Πικρά θα του φανούν. 
Και μπορεί να έχεις δυο αυγά και λίγο ψωμί και να του πεις «κάτσε να φάμε μαζί» και να το θυμάται είκοσι χρόνια.

*** 

 Και το φαγητό, όταν το βγάλεις από τη φωτιά, 
άφησέ το λίγο να ησυχάσει.
Και ο άνθρωπος το ίδιο.
Μην απαιτείτε απάντηση από τον άλλον την ώρα που βράζει.
Αφήστε τον λίγο να ησυχάσει.

*** 

 Όσο ζουν οι άνθρωποι, κρατάμε λογαριασμούς.
«Μου είπε αυτό».
«Δεν μου έκανε εκείνο».
«Με αδίκησε».
Όταν φύγουν, βλέπεις πόσο μικρά ήταν πολλά από αυτά.
Ένα άδειο παλτό μένει και λες: «Γιατί θύμωνα τόσο;». 

 Αν έχετε χρόνο, διαβάστε το ολόκληρο:

«Έρχονται γονείς και μου λένε: «Πάτερ, το παιδί μας δεν πηγαίνει στην εκκλησία».

μ. Θεόκτιστος ο Κρης

«Έρχονται γονείς και μου λένε: «Πάτερ, το παιδί μας δεν πηγαίνει στην εκκλησία».

«Δεν πιστεύει».

«Δεν θέλει να ακούσει για Θεό».

Και τους ρωτάς:

«Εσείς, όταν ήταν μικρό, το πηγαίνατε;»

«Ε, όχι συχνά».

«Προσευχόσασταν μαζί του;»

«Όχι».

«Σας είδε ποτέ να κάνετε τον σταυρό σας με συνείδηση; Να ανάβετε το καντήλι; Να λέτε ένα “δόξα τω Θεώ” όταν ήρθε χαρά και ένα “Χριστέ μου, βοήθησέ μας” όταν ήρθε η δυσκολία;»

Και τότε αρχίζει μια αμηχανία.

Η βιομηχανία των αμβλώσεων

Εκτρολόγος αποκαλεί την έκτρωση μετά από 24 εβδομάδες «τοκετό αγάπης»Αυτό είναι κακό.
Μια έκτρωση σε προχωρημένο στάδιο περιλαμβάνει την έγχυση ενός φαρμάκου που προκαλεί εμβρυϊκή καρδιακή ανεπάρκεια σε ένα αγέννητο μωρό. Στη συνέχεια, προκαλείται τοκετός και η μητέρα γεννά ένα νεκρό μωρό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το μωρό επιβιώνει από τη διαδικασία και γεννιέται ζωντανό. Μια οργάνωση Planned Parenthood δήλωσε ότι θα σκότωνε το μωρό μετά τη γέννηση σπάζοντας τον λαιμό του για να ολοκληρώσει την έκτρωση.

Ἔτσι ἑορτάζουν οἱ Χριστιανοί

Ἑορτή δική μας εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου μας καί ὄχι τά γενέθλια.

Ἀπό τό βιβλίο ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΕ ΑΚΙΝΗΤΕΣ ΔΕΣΠΟΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ (τῶν ἐτῶν 1981-1991), σελ. 189, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ, καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους. 
Πατέρες καί ἀδελφοί μου, ἔχουμε ὅλοι χαρά. Καί ἔχουμε χαρά, διότι σήμερα εἶναι ἡ πραγματική ἑορτή τῆς μητέρας. Διότι μόνον ἡ Κυρία Θεοτόκος εἶναι ἡ ὄντως μητέρα μας, ἐπειδή μᾶς μεταδίδει τήν ὄντως Ζωή μας, πού εἶναι ὁ Χριστός μας. Καί σήμερα θά ἔπρεπε ὅλες οἱ μητέρες νά ἑορτάζουν τήν ἑορτή τῆς μητέρας Ὀρθοδόξως.

«Οἱ πατέρες μὴ παροργίζετε τὰ τέκνα ὑμῶν, ἀλλ᾿ ἐκτρέφετε αὐτὰ ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» (Ἐφ. 6, 4)

Πορφυρίτης

Θά ἤθελα ὁ λόγος μου νά εἶναι ἁγιασμένος, νά ἔρρεε στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, νά τίς μαλάκωνε καί εὐθύς ἀμέσως νά ἀγαποῦσαν Χριστό καί ἄνθρωπο. Πῶς ὅμως νά βγεῖ τέτοιος λόγος ἀπό καρδιά ρυπαρή; Πῶς νά αἰσθανθεῖ τόν πόνο τῶν ἀνθρώπων ἡ καρδιά «κυνός τεθνηκότος»^[1]; Κι ὅμως, ἀκόμη καί αὐτή ἡ καρδιά ἀντιδρᾶ, ἐξανίσταται μπρός σέ ὅλα τοῦτα «τά σημεῖα καί τέρατα» πού λαμβάνουν χώρα στά βλαστάρια τοῦ ἔθνους μας, καθώς ἀναπτύσσονται παρατημένα ἀπό αὐτούς πού θά ἔπρεπε νά στέκονται ἀρωγοί, προστάτες, ὑποστηρικτές, σύμβουλοι καί ὀριοθέτες τους ἤ μέ μία λέξη: παιδαγωγοί.

Κάνει κρύο εδώ (τραγούδι για εκτρώσεις)

 Αναδημοσίευση από 28 Ιανουαρίου 2018

Ἡ μητρότητα ὡς διακονία τῆς γυναίκας

Ἀρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ)

Ἡ θέση τῆς γυναίκας κατὰ τοὺς περασμένους αἰῶνες ἦταν ἐξαιρετικὰ δύσκολη, ἐνῶ ἀκόμη ὡς τὶς ἡμέρες μας δὲν ἔχει πλήρως τακτοποιηθεῖ. Σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδά της ζωῆς τὸ πρόβλημα αὐτὸ ἀποδεικνύεται ὑπερβολικὰ πολυπλοκοκαι στὸ ἐπίπεδό της κρατικῆς νομοθεσίας, καὶ στὸ ἐπίπεδό της δομῆς τῆς κοινωνίας, καὶ στὸ ἐπίπεδό της κατανομῆς τῆς ἐργασίας, καὶ στὸ ἐπίπεδό της ἐκπαιδεύσεως καὶ τῆς μορφώσεως, καὶ στὸ ἐπίπεδο τέλος τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Πολλὰ ἔχουν ἀλλάξει κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες· ἀπὸ πολλὲς ἀπόψεις ἡ γυναίκα ἀπέκτησε θέση ἀσύγκριτα καλύτερη ἀπὸ τὴν προηγούμενη, ἀλλὰ ὡστόσο δὲν ἔχει βρεῖ τὴ θέση της στὴν κοινωνία· δὲν ἔχει βρεθεῖ πραγματικὰ τὸ σωστὸ μέτρο γιὰ τὴν ἀξιολόγησή της. Κατὰ τοὺς προηγούμενους αἰῶνες ὁ ἄνδρας ἦταν ὁ νομοθέτης, ὁ κύριος. Ἡ γυναίκα ὅμως συχνὰ ἦταν ὑπερβολικὰ ὑποβιβασμένη, καὶ κατὰ τὴν ἀναζήτηση ἀλήθειας καὶ δικαιοσύνης ὅλοι ὅσοι ἐπιθυμοῦσαν βελτίωση τῆς θέσεως τῆς γυναίκας εἶχαν τὴ σκέψη: νὰ τὴν ἐξισώσουν στὰ δικαιώματα μὲ τὸν ἄνδρα σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. Ἡ ὁδὸς αὐτὴ ἔδωσε ὑπέροχους καρπούς. Πολλὲς γυναῖκες ἀπέκτησαν μεγάλη μόρφωση, κατέχουν ὑπεύθυνες θέσεις στὴν κρατικὴ μηχανή, ἄρχισαν νὰ διαδραματίζουν ἱστορικὸ ρόλο συμμετέχοντας στὶς ἐκλογὲς κυβερνήσεων. Στὴν οἰκογένεια ἐπίσης ἡ θέση τῆς γυναίκας ἄλλαξε πρὸς ὄφελός της.

Ἐπιστολή 6: Πρός τήν σύζυγον τοῦ Νεκταρίου γιά νά τήν παρηγορήσει γιά τό θάνατο τοῦ παιδιοῦ της.

Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου

1. Ἐσκόπευα νά σιωπήσω ἀπέναντι τῆς κοσμιότητός σου μέ τήν σκέψη ὅτι, μέ τήν ψυχή συμβαίνει ὅτι καί μέ ἕνα μάτι πού πάσχει ἀπό φλεγμονή. Αὐτό, δηλαδή τό μάτι καί τό πιό ἁπαλό πράγμα νά τό ἐγγίσει ἐρεθίζεται. Ἔτσι αἰσθάνεται καί ἡ ψυχή πού ἔχει τραυματιστεῖ ἀπό βαριά θλίψη, ὅταν πάει κανείς νά τῆς μιλήσει. Γιατί τά λόγια ὅσο καί ἄν εἶναι παρηγορητικά ὅταν λέγονται τήν ὥρα πού ἡ ψυχή πάσχει καί ἀγωνιᾶ, τίς φαίνονται πολύ ἐνοχλητικά. Ἐπειδή ὅμως σκέφθηκα ὅτι τώρα ἔχω νά κάνω μέ Χριστιανή ἐκπαιδευμένη στά θεῖα ἀπό πολύ καιρό καί πεπειραμένη στά ἀνθρώπινα, ἐνόμισα ὅτι δέν θά ἦταν σωστό νά παραλείψω τό καθῆκον μου.

«Μη με αφήσεις να σκληρύνω»

Από την σελίδα στο Facebook του Manos Lambrakis

Μανώλη μου, δεν ξέρω αν αυτό που κάνω λέγεται γράμμα ή εξομολόγηση. Εδώ στο χωριό, όταν περνά η ώρα μετά τις έντεκα, τα πράγματα αλλάζουν όνομα. Το σπίτι γίνεται βάρος. Η σιωπή δεν γίνεται ήχος που σου τρώει το κεφάλι. Και η νύχτα είναι ένας διάδρομος που πρέπει να τον περπατήσεις μέχρι να ξημερώσει χωρίς να τρελαθείς. Σου γράφω από την κουζίνα, με το μικρό φως πάνω από τον νεροχύτη αναμμένο, γιατί φοβάμαι να ανάψω το μεγάλο. Το μεγάλο φως δείχνει πολύ καθαρά ποιος λείπει.

Η Μάνα μας εορτάζει.

20240228

Τα χρόνια περνούν, οι εποχές αλλάζουν. Μερικά πράγματα μένουν αναλλοίωτα εις το πέρασμα του χρόνου. Ιδέες, ιδανικά. Πρόσωπα αγαπημένα χαράζουν εις την καρδιά μας γράμματα ανεξίτηλα.

Μάνα, μητέρα, μάμμη μαμά ή μάδερ (για τους προχωρημένους) είναι το ίδιο όνομα. Μάνα. Μια λεξούλα των τεσσάρων γραμμάτων και πόσα πράγματα δεν γεννά μέσα μας. Πόσες και πόσες αναμνήσεις δεν ξεπηδούν εις την μνήμη μας. Πρόσωπο, η μάνα, από τα πλέον αγαπημένα. Με πολλαπλούς ρόλους και της ανιδιοτελούς αγάπης. Η πιο αγνή και πραγματική εις τον κόσμο είναι η μητρική αγάπη για τα παιδιά της.

Μάνα είναι μόνο μία.

20240220

Μητέρα, μάνα, μαμά, μάδερ (για τους προχωρημένους!). Όπως και αν την πεις μια είναι η λέξη Μάνα. Μάνα ο νιός, μάνα ο γέρος, μάνα ακούς σε κάθε μέρος. Μάνα, λέξη γλυκιά. Τη λες και ρίγη συγκίνησης σε κατέχουν. Γιατί άραγε;; Τι κρύβει αυτή η μικρή λεξούλα με τα 4 μόνο γράμματα και όλους μας μας συγκλονίζει;; Κάτι βαθύ, κάτι Ιερό και θείο έχει μέσα της η λεξούλα αυτή. Φέρνει εις την ζωή μια νέα ζωή,  μια τρυφερή ύπαρξη με ψυχή αθάνατη και μεγάλη αθωότητα και τρυφερά καρδιά. O ευλογημένος καρπός από τον Θεό της σαρκικής ένωσης άνδρα και γυναικός, αφού προηγήθηκε ο θείος δεσμός με τις ευλογίες της Αγίας μας Εκκλησίας με τον ιερό θεσμό του γάμου. Η μάνα και το κυοφορούμενο βρέφος για  εννέα μήνες ο ένας βιώνει τα συναισθήματα  του άλλου.

Η φρίκη της αφύσικης «οικογένειας» σε ένα βίντεο: Ζευγάρι ομοφυλόφιλων γελούν με το υιοθετημένο μωρό που ζητάει κλαίγοντας τη μαμά του! (Οπτικοακουστικό υλικό)

Το αθώο μωράκι ζητάει τη μητρική αγκαλιά και οι δύο άντρες του επαναλαμβάνουν: «Δεν υπάρχει μαμά, μόνο μπαμπάς και... μπαμπάκας»

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Ένα βίντεο που σου σπαράζει την καρδιά και σου προκαλεί φρίκη και οργή για τον βασανιστικό βίο των βρεφών που υιοθετούνται από ομοφυλόφιλους «μπαμπάδες», κάνει το γύρο του κόσμου τις τελευταίες μέρες. Είναι ένα βίντεο σκληρό, απάνθρωπο και απολύτως ενδεικτικό του τι σημαίνει να καταδικάζεις ένα παιδί από γεννησιμιού στο να ζήσει μια σακατεμένη και εντελώς νοσηρή ζωή.

«Μην ανησυχείς, μάνα, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να συλληφθώ. Θα πέσω πολεμώντας»

Στις 21 Μαρτίου 1957, θυσιάζεται στην Ορά της ορεινής Λάρνακας, αρνούμενος να παραδοθεί, ο 17χρονος αντάρτης της ΕΟΚΑ, Πετράκης Κυπριανού. Για την Ελευθερία της Κύπρου, την Ένωση με την Ελλάδα.
«Μην ανησυχείς, μάνα, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να συλληφθώ. Θα πέσω πολεμώντας»
Ο πατέρας του:

Η Υπαπαντή του Κυρίου: Η μητρότητα, η αγκαλιά του Συμεών και το θαύμα της ζωής

 Η Υπαπαντή είναι ένα ευλογημένο «εγχειρίδιο» μητρότητας - Από την αγκαλιά της μάνας Παναγίας στην αγκαλιά της Εκκλησίας και τον τύπο της που είναι ο Δίκαιος Συμεών

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου σήμερα, που είναι η αληθινή γιορτή της μητέρας καθώς σε αυτό το γεγονός λάμπουν σαν χρυσάφι όλες οι αξίες της μητρότητας. Στη Δεσποτική εορτή της Υπαπαντής ανακαλούμε τη σκηνή της Παρθένου Μαρίας που όταν σαράντισε, πήγε στο Ναό της Ιερουσαλήμ μαζί με τον Ιωσήφ για να αφιερώσει τον Χριστό ως πρωτότοκο (και μοναδικό) τέκνο της, προσφέροντας στον Θεό μια θυσία 2 τρυγονιών ή 2 περιστεριών, όπως προέβλεπε ο μωσαϊκός νόμος.