Οι χριστιανοί, ενόσω είμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο, έχουμε να παλέψουμε. «Ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου», λέει ο απόστολος Παύλος (Εφ. 6:12).
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Αρτέμιος, ο ένδοξος Πατρίκιος και Δούκας της Αιγύπτου, αποτελεί μία από τις λαμπρότερες μορφές της Εκκλησίας μας. Ένας άνθρωπος που από τα ύπατα αξιώματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανέβηκε στο υψηλότερο αξίωμα που μπορεί να λάβει ο άνθρωπος το στεφάνι του Μάρτυρος του Χριστού.
Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας στις 20 Οκτωβρίου κατ΄ έτος και έχει οριστεί ως προστάτης Άγιος της Ελληνικής Αστυνομίας, καθώς και πολιούχος της Μυκόνου.
Δεν ήταν ένας ασκητής της ερήμου ούτε ένας άνθρωπος που έζησε μακριά από τον κόσμο. Ήταν στρατηγός. Διοικητής. Άνθρωπος της ευθύνης, της πειθαρχίας και της δράσης. Η παράδοση τον συνδέει στενά με την Πάτρα, όπου επέβλεψε την κατασκευή υδραγωγείου, ενώ στρατοπεδευμένος στην περιοχή της σημερινής Μονής Γηροκομείου φρόντιζε τους φτωχούς, τους αδύναμους και ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους. Γιατί ο αληθινός άρχοντας δεν εξουσιάζει αλλά διακονεί.
«Ἐν τούτῳ τετελείωται ἡ ἀγάπη μεθ’ ἡμῶν, ἵνα παρρησίαν ἔχωμεν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως, ὅτι καθὼς ἐκεῖνός ἐστι, καὶ ἡμεῖς ἐσμεν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ» (Α΄ Ἰωάν. δ, 17). (: Σημεῖον δὲ ὅτι ἡ ἀγάπη ἔφθασεν εἰς τελειότατον βαθμὸν μαζί μας καὶ προωδεύσαμεν εἰς αὐτὴν εἰς τὸν τέλειον βαθμόν, εἶναι τὸ νὰ ἀναμένωμεν μὲ θάρρος καὶ ἀφοβίαν τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως. Καὶ θὰ ἔχωμεν τὸ θάρρος καὶ τὴν ἀφοβίαν αὐτὴν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, διότι διὰ τῆς ἀγάπης γινόμεθα ὅμοιοι πρὸς τὸν Κριτήν, ποὺ θὰ μᾶς κρίνῃ. Ὅπως δηλαδὴ εἶναι τώρα ὁ Χριστὸς ἐν τῷ οὐρανῷ πλήρης ἀγάπης, τοιοῦτοι εἴμεθα καὶ ἡμεῖς. Γεμᾶτοι δηλαδὴ ἀγάπην μεταξὺ τοῦ κόσμου αὐτοῦ, ποὺ στερεῖται καὶ δὲν ἔχει τὴν ἀγάπην).
Ο πρώτος φόβος, των αρχαρίων.
Να γνωρίζεις λοιπόν φίλτατε ότι ο φόβος του Θεού είναι δύο ειδών, ο φόβος των αρχαρίων και ο φόβος των τελείων. Για το πρώτο είδος έχει γραφεί: «Αρχή της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου» (Παροιμ. 1:7), και: «Ελάτε, τέκνα, ακούστε με· θα σας διδάξω το φόβο του Κυρίου» (Ψαλμ. 32:12), και ότι «με το φόβο του Κυρίου φεύγει καθένας από το κακό» (Παροιμ. 15:27), και: «Όπου υπάρχει φόβος, εκεί υπάρχει τήρηση των εντολών».
«Η Εκκλησία κρατιέται με θυσίες και από ανθρώπους που δεν κάνουν πίσω όταν η αλήθεια κοστίζει. Δεν είναι ο θόρυβος που υπερασπίζεται την πίστη, αλλά η σταθερότητα, η υπομονή και η δύναμη να παραμένεις όρθιος ακόμα και όταν είσαι μόνος. Ο Θεός εργάζεται κρυφά μέσω εκείνων που δεν αναζητούν δόξα, αλλά υπακοή.
Ελευθερία δεν σημαίνει να κάνεις αυτό που θέλεις, αλλά να παραμένεις στην αλήθεια χωρίς φόβο. Όταν ένας άνθρωπος πουλάει τη συνείδησή του για την ειρήνη, χάνει την ειρήνη. Αλλά όταν διατηρεί τη συνείδησή του καθαρή, ακόμη και σε διωγμό, η ψυχή του παραμένει ελεύθερη και ζωντανή ενώπιον του Θεού.
Κωνσταντῖνος Ἰ. Βαθιώτης
Στὸ προηγούμενο μάθημα προπαγάνδας, τὸ 5ο κατὰ σειράν, ἀναφερθήκαμε στὴν ἀπειλὴ ὡς μέσο χειραγώγησης, σημειώνοντας ὅτι ἡ ἀπειλὴ νόμιμης παραλείψεως ἀποτελεῖ στὴν οὐσία μία προσφορά, ἡ ἀποδοχὴ τῆς ὁποίας εἶναι ζήτημα ἀτομικῆς εὐθύνης τοῦ ἀπειλουμένου.
Ἀλλιῶς ἔχει τὸ πρᾶγμα, ὅταν τὸ ἀντικείμενο τῆς ἀπειλῆς εἶναι μία παράνομη παράλειψη ἢ ἐνέργεια, ὁπότε ἡ χειραγώγηση γίνεται κατὰ τρόπον ἠθικῶς καὶ ποινικῶς ἐπιλήψιμο.
«Ἔχε θάρρος, κόρη μου, ἡ πίστη σου σὲ ἔσωσε, πήγαινε εἰς εἰρήνην».
(Λουκ. η΄48)
Γιὰ ποιὸ λόγο, λοιπόν, φέρνει τὴν αἱμορροοῦσα στὸ μέσον; Πρῶτον, διαλύει τὸ φόβο τῆς γυναίκας, γιὰ νὰ μὴν τὴν ἐνοχλῇ ἡ συνείδησή της, σὰν νὰ ἔχῃ κλέψει τὴ χάρη, καὶ ζεῖ σὲ ἀγωνία. Δεύτερον, τὴ βγάζει ἀπὸ τὴν πλάνη της ποὺ νομίζει ὅτι πέρασε ἀπαρατήρητη. Τρίτον, παρουσιάζει σ΄ ὅλους τὴν πίστη της, ὥστε νὰ τὴ ζηλέψουν, γιὰ νὰ τὴν μιμηθοῦν κι ἄλλοι.
Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
