Ὅπως τρεμοσβήνει σιγά - σιγά
τό φῶς ἀπό τό καντήλι,
ἔτσι λιγοστεύει καί ἡ ζωή κι ἔρχεται ὁ αἰώνιος ὕπνος.
Νά σκεπτώμεθα συχνά τό μυστήριο «τῆς ἐξόδου»
Νά θυμούμεθα μέ δάκρυα τούς κοιμηθέντας ἀδελφούς,
διότι γιά μᾶς προσεύχονται κι αὐτοί ἀκατάπαυστα.
Νά ξέρουμε πάντοτε, ὅτι χωρίς τήν
Θεία Χάρι,
οἱ θησαυροί τοῦ κόσμου εἶναι ὅλοι στήν ματαιότητα.
Ἄς εἶναι ἡ ἐλπίδα μας σ' Αὐτόν πού εἶναι ἄχρονος
καί ὄχι στό μυαλό μας, στήν δόξα ἤ στά χρήματα.
Τήν μηδαμινότητά μας νά τήν
πατήσουμε κάτω
παρά νά προσβάλλουμε Αὐτόν μέ ἁμαρτίες.
Σέ ὅλα ἄς μᾶς εἶναι ἡ πίστις σάν μιά
μαγιά
καί ἡ καθαρή ἀγάπη: Σημαία τῆς ζωῆς μας.
Νά μή κρατᾶμε στόν νοῦ οὔτ' ἕνα πονηρό λογισμό,
ἀλλά νά ζητᾶμε τήν συγχώρησι καί τήν εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ.
Ἀπόσπασμα ἀπό ἐδῶ
