Εάν κάποιος δέν Κοινωνεῖ συνεχῶς καί τακτικά, δέν μπορεῖ νά νικήσει τούς πονηρούς ἐχθρούς (δαίμονες)

Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου

Ὅταν Κοινωνοῦμε: α) μεταποιεῖται τό σῶμα μας σέ σῶμα Χριστοῦ καί β) στίς φλέβες μας ρέει Αἷμα Χριστοῦ καί ἔτσι τό σῶμα σιγᾶ – σιγᾶ θεώνεται. Μέ τήν πρώτη Θεία Κοινωνία θεώθηκε, ἀλλά ἐπειδή ἡ Χάρις ὑποβαθμίζεται καί ξαναγυρίζει πάλι πίσω ὁ ἄνθρωπος στίς πτώσεις μέ ὑποτροπές καί συγκαταθέσεις, γι' αὐτό καί ἡ Χάρις πού πήραμε ἀμέσως ὑποβαθμίζεται καί ἀδρανεῖ σιγᾶ – σιγᾶ.
Ὁπότε θέλουμε πάλι ἐξομολόγηση καί πάλι Θεία Κοινωνία καί κάποτε θά φθάσουμε στήν ἀπαλλαγή τοῦ πάθους καί τῶν παθῶν γιά νά λειτουργήσουμε σάν ἀπαθεῖς.
Χωρίς Θεία Κοινωνία δέν μπορεῖ τό σῶμα μας νά γίνει ἀπαθές. Εάν κάποιος δέν Κοινωνεῖ συνεχῶς καί τακτικά, δέν μπορεῖ νά νικήσει τούς πονηρούς ἐχθρούς (δαίμονες) καί δέν θά μπορέσει νά προοδεύσει πνευματικά.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ...

Όσοι από εσάς έχετε καιρό να κοινωνήσετε: σκεφτείτε να κοινωνείτε συχνότερα — και με αγάπη.

Όσοι κοινωνείτε ήδη συχνά: να κοινωνείτε με πίστη.

Όσοι από εσάς δεν έχετε κοινωνήσει ποτέ: να ξέρετε ότι δεν είστε χριστιανοί.

Δεν μπορεί κανείς να είναι χριστιανός χωρίς να κοινωνεί· γι’ αυτό, σήμερα σας υπενθυμίζουμε την αναγκαιότητα των ευχαριστιακών συνάξεων — μην απουσιάζετε από αυτές.

Πρωθιερέας Αντρέι Τκατσέφ

Το σεξ, ο (άγιος) πνευματικός & η συνεχής θεία Μετάληψη

Και επειδή τα γράφω για σένα αγαπημένο μου, που μου λές ότι το πάθος το σεξουαλικό δεν μπορείς να το δαμάσεις και ότι σε σέρνει πέρα δώθε- όπως το αφηνιασμένο άλογο το μισολιπόθυμο αναβάτη του- θα προσθέσω ότι ναι, το πιστεύω πως δεν υπάρχει δεν μπορώ, μόνο υπάρχει δε θέλω! Αν θέλει ο άνθρωπος, μπορεί να νικήσει- με τη δύναμη του Κυρίου και τα όπλα της Ορθόδοξης Εκκλησίας- όλα ανεξαιρέτως τα πάθη που τον παιδεύουν.
Οι νέοι από τα σεξουαλικά, σέρνονται στη δουλεία - κυρίως.

Αυτά τα ισχυρά σαρκικά πάθη, όσο και να επιθυμεί ο νέος να τα φέρει κάτω από τον έλεγχο που ο Κύριος προστάζει, δεν μπορεί μόνος του.
Με τη δύναμη όμως και την παρουσία του Κυρίου Ιησού, και αυτά τα πάθη νικιούνται…

Η Θεία Κοινωνία δεν είναι δικαίωμα που πρέπει να προλάβουμε. Είναι δώρο που πρέπει να αξιωθούμε

 

Χριστιανικά Θέματα

«Η μεγαλύτερη ζημιά της εποχής μας δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στην εκκλησία. Είναι ότι θέλουν να πηγαίνουν με τους δικούς τους όρους. Θέλουν έναν Χριστό που να χωράει στο πρόγραμμά τους, μια Θεία Λειτουργία κομμένη στα μέτρα τους και μια Θεία Κοινωνία χωρίς κόπο, χωρίς αναμονή, χωρίς προετοιμασία.

Αυτό όμως δεν είναι εκκλησιαστικό φρόνημα, είναι το κοσμικό πνεύμα που μπήκε μέσα στην πνευματική ζωή.

Η Εκκλησία δεν προσαρμόζεται στη δική μας ευκολία. Εμείς καλούμαστε να προσαρμόσουμε τη ζωή μας στον ρυθμό της Εκκλησίας.

Και ξέρετε ποιο είναι το πιο λυπηρό;

Με φόβο Θεού, με πίστη, με αγάπη

Μαρτυρία και διδαχή

02 Αυγούστου 2026

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

 Εξαρτάται από μας, εάν θα γίνουμε κοινωνοί όλων αυτών που έχουμε μέσα στη λατρεία, μέσα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Τα θεία πράγματα δεν μπορεί κανείς να τα πλησιάζει όπως όπως. Και μακριά κανείς να είναι από τα θεία πράγματα είναι κακό μεγάλο και κοντά να είναι, εάν δεν είναι όπως πρέπει, είναι επίσης κακό.

π.Σάββας Αγιορείτης: «Ο άνθρωπος δεν αντέχει πάνω από ένα μήνα – σαράντα μέρες να μείνει χωρίς Θεία Κοινωνία… τον πιάνουν οι δαιμονικές ενέργειες»

Απόσπασμα από ομιλία του π. Σάββα του Αγιορείτου

Ὑπάρχει μιά ἱστορία στόν βίο τοῦ Ἁγίου Μακαρίου, γιά νά καταλάβουμε τήν σημασία τῶν Μυστηρίων. Ἦταν μία γυναίκα καί ἔπεσε θύμα μαγείας. Ἦταν παντρεμένη, κάποιος τήν εἶχε ἐπιθυμήσει καί γιά νά τήν χωρίσει ἀπό τόν ἄντρα της πῆγε σ’ ἕναν μάγο, τῆς ἔκανε μάγια καί ἔπιασαν. Ἔτσι ἡ γυναίκα φαινόταν στούς ἄλλους σάν μία φοράδα καί ὄχι ὅπως ἦταν. Καί ὁ ἄντρας της ὁ καημένος τρελάθηκε, λέει:
– Τί γίνεται τώρα; Ἐγώ γυναίκα εἶχα… Ὁπότε στήν ἀπελπισία του σκέφτηκε νά τήν πάει σέ ἕναν ἅγιο. Ἤξερε γιά τόν Ἅγιο Μακάριο πού ἦταν στήν ἔρημο. Τῆς ἔβαλε λοιπόν χαλινάρι, καπίστρι, ὅπως βάζουμε στά ζῶα, στά ἄλογα, καί τήν πῆρε νά τήν πάει στόν Ἅγιο.
Τόν συνάντησαν στόν δρόμο κάποιοι ὑποτακτικοί του καί τόν ρωτᾶνε:

Τὸ Θαῦμα τῆς Ἁγίας Κοινωνίας

Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης 

«Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ μετέλαβα, μοῦ ἦρθε μιὰ χαρὰ ὑπερβολική, ἕνας ἐνθουσιασμός. Μετὰ τὴν ἀκολουθία ἔφυγα στὸ δάσος μόνος μου, γεμάτος χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση. Τρέλα! Νοερῶς ἔλεγα τὴν εὐχαριστία πηγαίνοντας γιὰ τὴν καλύβα.

Μὲ πάθος ἔτρεχα μὲς στὸ δάσος, πηδοῦσα ἀπὸ τὴ χαρά μου, ἄνοιγα σὲ ἔκταση τὰ χέρια μὲ ἐνθουσιασμό, δυνατὰ καὶ φώναζα:

«Δόξα Σοι ὁ Θεὸς! Δόξα Σοι ὁ Θεός!»

Ναί, τὰ χέρια μου μείνανε ξερὰ, γίνανε κόκκαλο, ξύλο, καὶ ἀνοιγμένα ἴσια σχημάτιζαν μὲ τὸ σῶμά μου σταυρό. Δηλαδή, ἂν μὲ ἔβλεπες ἀπὸ τὸ πίσω μέρος, θὰ ἔβλεπες ἕναν σταυρό. Τὸ κεφάλι μου σηκωμένο πρὸς τὸν οὐρανό, τὸ στέρνο ἐτείνετο μὲ τὰ χέρια νὰ φύγει γιὰ τὸν οὐρανό. Τὸ μέρος ποὺ εἶναι ἡ καρδιὰ πῆγαινε νὰ πετάξει.

ΠΥΡ ΚΑΤΑΝΑΛΙΣΚΟΝ!!!

ΠΥΡ ΚΑΤΑΝΑΛΙΣΚΟΝ!!!

Ὁ Ἀρχιερέας καὶ οἱ Ἱερείς το αγνοούν. Κι αυτός που φωτογραφίζει επίσης... 

Δεν κοινωνάμε κάθε Κυριακή γιατί είμαστε άξιοι. Κοινωνάμε για να γίνουμε άξιοι.

Γέροντας Προκόπιος Μερτύρης

Υπάρχουν φράσεις που τις ακούς μια φορά και σε ακολουθούν για πάντα. Που μπαίνουν μέσα σου σαν φως και φωτίζουν γωνιές που δεν ήξερες ότι ήταν σκοτεινές. Αυτή είναι μια τέτοια φράση.
Την έλεγε ο Γέροντάς μου, ο π. Προκόπιος Μερτίρης άνθρωπος που είχε μάθει να μιλά λίγο και να λέει πολλά. Και με τούτα τα λόγια του έλυσε έναν από τους πιο βαριούς δεσμούς που φορούν οι χριστιανοί χωρίς να το καταλαβαίνουν: τον δεσμό του φόβου μπροστά στο Ποτήριο.

Πόσοι από εμάς έχουμε μείνει στη θέση μας την ώρα της Θείας Κοινωνίας; Πόσοι έχουμε σκύψει το κεφάλι και πει μέσα μας: «Δεν είμαι άξιος. Δεν είμαι έτοιμος. Κάποια άλλη φορά»;
Και «κάποια άλλη φορά» γίνεται εβδομάδες. Μήνες. Χρόνια.

Ἀληθινά ἀντικοινωνικός εἶναι αὐτός πού δέν Κοινωνεῖ τήν Θεία Κοινωνία, δέν Κοινωνεῖ μέ τόν Θεό.

*Ἐρώτηση*: Μία μητέρα καυχιόταν καί ἔλεγε, ὅτι ἡ γέννηση ἑνός παιδιοῦ εἶναι δημιουργία, εἶναι χαρά, ἄρα εἶναι ἕνα πολύ σπουδαῖο γεγονός καί πρέπει νά γιορτάζουμε τά γενέθλια τοῦ παιδιοῦ. Εἶναι σωστό αὐτό τό πράγμα;

Γιατί ο Χριστός είπε «Πίετε εξ’ αυτού πάντες» και δεν είπε και «Λάβετε φάγετε πάντες»

Σε κάθε Θεία Λειτουργία, κατά την Αγία Αναφορά, ο ιερέας, ευχαριστεί ιδιαιτέρα τον Θεό για την έλευση του Υιού του στον κόσμο, αλλά και για την παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.
Διηγείται μάλιστα και τα σχετικά με τον Μυστικό Δείπνο, επαναλαμβάνοντας τα ίδια λόγια του Κυρίου(Μτθ 26, 26-28) :

Το ξέρετε ότι υπάρχουν συγγενείς που τσακώνονται για τη Θεία Κοινωνία στα νοσοκομεία ή αν καλέσεις ιερέα;

Το είδαμε να συμβαίνει με έναν τρόπο που σου ραγίζει την καρδιά, πίσω από μια μισόκλειστη κουρτίνα ενός θαλάμου, και ήταν από εκείνες τις σκηνές που σου σφίγγουν το στομάχι περισσότερο και από την ίδια την αρρώστια.

​Δεν ήταν ο πόνος του ασθενούς που έκανε την ατμόσφαιρα ασήκωτη εκείνη τη στιγμή· ήταν η ύβρις των ζωντανών που ξέχασαν τον άνθρωπό τους για να υπερασπιστούν τον εγωισμό τους.

Θεία Κοινωνία - τί Καλᾶ Νέα!

Θεία Κοινωνία - τι Καλά Νέα!
Ο ίδιος ο Κύριος Χριστός δίνει τον Εαυτό Του σε εσάς και σε εμένα στην Θεία Κοινωνία.
Υπάρχει μεγαλύτερο Καλό Νέα;
Σκεφτείτε τι έχετε λάβει - τον Κύριο Θεό!
Έχετε λάβει ολόκληρο το Ευαγγέλιο, το ζωντανό Ευαγγέλιο - ζήστε σύμφωνα με αυτό, κοινωνήστε!
Άγιος Ιουστίνος του Τσέλλε

Πατέρας Ραφαήλ Νόικα: «Γιατί οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δείχνουν τόσο μεγάλο σεβασμό στους ιερείς τους που τους φιλούν ακόμη και τα χέρια;»

Πατέρας Ραφαήλ Νόικα: «Γιατί οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δείχνουν τόσο μεγάλο σεβασμό στους ιερείς τους που τους φιλούν ακόμη και τα χέρια;» «Περιπλανήθηκα σε άλλες θρησκείες επειδή δεν είχα επίγνωση του τι είναι η Εκκλησία και δεν καταλάβαινα γιατί υπάρχουν αρκετές Εκκλησίες. Ωστόσο, το συγκεκριμένο πράγμα που δεν καταλάβαινα ήταν η Κοινωνία, η Θεία Κοινωνία στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Νόμιζα ότι ήταν ένα σύμβολο...

Αλλά ο Κύριος με οδήγησε μέσα από τον Προτεσταντισμό και, ως καλός Προτεστάντης, άρχισα να διαβάζω τη Βίβλο. Και στη Βίβλο σκόνταψα ιδιαίτερα στο έκτο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Αγίου Ιωάννη, όπου ο Κύριος Ιησούς μιλάει τόσο καθαρά και τόσο ανοιχτά για τη Θεία Κοινωνία, αλλά όχι ως σύμβολο. Μιλάει εκεί για το Σώμα Του, λέγοντας ότι όποιος δεν τρώει το Σώμα του Υιού του Ανθρώπου και δεν πίνει το Αίμα Του δεν έχει ζωή μέσα του.

Πώς λέγεται ότι ο αναστημένος Κύριος νίκησε την αμαρτία, ενώ οι άνθρωποι εξακολουθούν ακόμη να αμαρτάνουν;

Ευαγγέλιο της νίκης κατά του θανάτου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

[...] Θα ρωτήσει ακόμη κάποιος: πώς λέγεται ότι ο αναστημένος Κύριος νίκησε την αμαρτία, ενώ οι άνθρωποι εξακολουθούν ακόμη να αμαρτάνουν; 

Πράγματι, ο Κύριος νίκησε την αμαρτία. Την νίκησε με την αναμάρτητη σύλληψη και γέννησή Του· έπειτα την νίκησε με τον καθαρό και αναμάρτητο βίο Του επάνω στη γη· έπειτα την νίκησε με το δίκαιο πάθος Του επάνω στον Σταυρό· και τέλος στεφάνωσε όλες αυτές τις νίκες με την πανένδοξη Ανάστασή Του. Έγινε φάρμακο, βέβαιο και αλάθητο φάρμακο κατά της αμαρτίας. Όποιος έχει μολυνθεί από την αμαρτία, μόνο με τον Χριστό μπορεί να θεραπευθεί. Όποιος δεν θέλει να αμαρτάνει, μόνο με τη βοήθεια του Χριστού μπορεί να πραγματοποιήσει αυτήν την επιθυμία του.

Ἀόρατοι γυμνοὶ ἀσκητές τῆς Ραϊθοῦ τὴν ἁγία Μεγάλη Πέμπτη

Γεροντικὸ τοῦ Σινᾶ, Στέφανος ὁ Καππαδόκης, σελ. 425 

Ὁ ἀββᾶς Στέφανος ὁ Καππαδόκης μᾶς διηγήθηκε τὰ ἑξῆς: «Πρὶν ἀπὸ πέντε χρόνια ἤμουν στὴ Ραϊθοῦ καὶ τὴν ἁγία Μεγάλη Πέμπτη, ἐνῷ στεκόμουν στὴν ἐκκλησία καὶ τελοῦνταν ἡ ἁγία ἀναφορά, βλέπω δυὸ ἀναχωρητὲς νὰ μπαίνουν στὴν ἐκκλησία. Ἦταν γυμνοί, ἀλλὰ κανένας ἄλλος ἀπὸ τοὺς πατέρες δὲν εἶδε ὅτι ἦταν γυμνοὶ ἐκτὸς ἀπὸ μένα. Ὅταν λοιπὸν μετάλαβαν τὸ ἄχραντο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ μας, βγῆκαν ἀπὸ τὴν ἐκκλησία καὶ μαζί τους κι ἐγώ. Ὅταν βγήκαμε ἀπὸ τὸ κάστρο κάνω μετάνοια μπροστά τους λέγοντας: «Κάντε ἀγάπη καὶ πᾶρτε με μαζί σας». Κατάλαβαν αὐτοὶ ὅτι τοὺς εἶδα γυμνοὺς καὶ λένε: «Καλᾶ κάθεσαι, ἡσύχαζε στὸν τόπο σου». Καὶ πάλι ἐγὼ γιὰ δεύτερη φορὰ ἔκανα μετάνοια παρακαλῶντας νὰ μὲ πάρουν μαζί τους καὶ πάλι μοῦ ἀποκρίθηκαν: «Δὲν μπορεῖς νά ‘ρθεις μαζί μας. Καλὰ κάθεσαι, ἡσύχαζε». Καὶ ἀφοῦ προσευχήθηκαν μπροστά μου, πέρασαν πάνω ἀπὸ τὰ νερὰ τῆς θάλασσας καὶ ἔφυγαν στὸ ἀπέναντι μέρος τῆς θάλασσας». 

Προετοιμασία γιά τήν Θεία Κοινωνία

Πρός ἐνημέρωσι τῶν χριστιανῶν γιά τήν καλλίτερη προετοιμασία τους στήν Μετάληψι τῶν θείων δώρων παραθέτουμε στήν συνέχεια τά ἑξῆς: Ἡ προετοιμασία γιά τήν Θεία Κοινωνία εἶναι δύο εἰδῶν: Σωματική καί  ψυχική. Αὐτή συνίσταται στά ἑξῆς:

1. Στήν ἐξομολόγησι τῶν ἁμαρτιῶν, χωρίς τήν ὁποία δέν μπορεῖ νά κοινωνήση κανείς. Μόνο τά παιδιά μέχρι τῆς ἡλικίας τῶν ἑπτά ἐτῶν μποροῦν νά κοινωνοῦν χωρίς ἐξομολόγησι.

2. Στήν συμφιλίωσι μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ἐάν ἔχει ἐπέλθη διατάραξις τῶν σχέσεων μας μέ κάποιον, πρέπει νά συμφιλιωθοῦμε τό ταχύτερο. Χωρίς τήν ἀγάπη μέ τόν συνάνθρωπο ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι φωτιά ὄχι τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἀλλά τῆς ψυχῆς μας.

ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ ΠΕΡΙ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ» 

Ἡ Θεία Εὐχαριστία ἤ Μετάληψις ἤ Θεία Κοινωνία εἶναι τό Μυστήριο ἐκεῖνο στό ὁποῖο μέ τήν μορφή τοῦ ψωμιοῦ καί τοῦ κρασιοῦ λαμβάνει ὁ πιστός τό Σῶμα  καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ γιά τήν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν του καί ζωήν τήν αἰώνιο.

Οἱ Προτεστάντες τό ἀπορρίπτουν μέ φανατισμό λέγοντας ὅτι δέν εἶναι μυστήριο. Εἶναι μία συμβολική πρᾶξις, μία ἀνάμνησις τοῦ Μυστικοῦ δείπνου, πού ἐπετέλεσε ὁ Χριστός τό βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης. Κάνουν ἀκριβῶς τόν ἑξῆς συλλογισμό: «Ἐμεῖς ἐπικοινωνοῦμε πνευματικά μέ τόν Χριστό. Ὁ Χριστός κατοικεῖ διά τῆς πίστεως στίς ψυχές μας, ἄρα εἶναι περιττή ἡ θεία Εὐχαριστία. Καί ἀφοῦ εἶναι περιττή, ἄρα δέν ὑπάρχει, ἄρα δέν εἶναι μυστήριο. Στό ὄνομα τῆς λογικῆς τους ἀπορρίπτουν θεόσδοτα Μυστήρια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι λογιστὴς νὰ μετράει θερμίδες καὶ μέρες· εἶναι Πατέρας ποὺ λαχταρᾶ νὰ δεῖ τὰ παιδιά του στὸ τραπέζι Του

Πάτερ μὲ ρωτάει κάποια εἶναι δίκαιο ἐγὼ νὰ νηστεύω 48 ἡμέρες γιὰ νὰ κοινωνήσω τὸ Πάσχα καὶ κάποιος ἄλλος μόνο τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα κ νὰ κοινωνάει ἐξίσου; Μήπως εἶναι ἄδικο; καὶ εἶμαι κορόϊδο; 

Ἀπάντηση 

Παιδί μου, ἡ ἐρώτηση αὐτὴ εἶναι ἀνθρώπινη, ἀλλὰ κρύβει μιὰ παγίδα ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς στερήσει ὅλη τὴν ὠφέλεια τοῦ πνευματικοῦ μας ἀγῶνα. Ἂς βάλουμε τὰ πράγματα σὲ μιὰ σειρὰ μὲ ἀγάπη καὶ εἰλικρίνεια. 

Ἡ Νηστεία δὲν εἶναι «Εἰσητήριο», ἀλλὰ «Θεραπεία» 

Ἡ Θεία Κοινωνία δὲν εἶναι μιὰ ἀνταμοιβὴ ποὺ τὴν «ἀγοράζουμε» μὲ ἡμέρες ἀφαγίας. Ἂν ἦταν ἔτσι, κανεὶς δὲν θὰ ἦταν ποτὲ ἄξιος. Ἡ νηστεία εἶναι τὸ γυμναστήριο τῆς ψυχῆς. Ἐσὺ ποὺ νηστεύεις 48 ἡμέρες, προπονεῖς τὴ θέλησή σου, καθαρίζεις τὸ νοῦ σου καὶ προετοιμάζεις τὸ «σπίτι» τῆς ψυχῆς σου γιὰ... νὰ ὑποδεχτεῖ τὸν Χριστό. 

Στούς μνησίκακους τόνιζε: «Αν δέν μπορεῖς νά συγχωρέσεις, μήν κοινωνᾶς, γιατί παίρνεις φωτιά!».

 Ο όσιος επίσης, πολύ στενοχωριόταν ὅταν ἔβλεπε τό πάθος τοῦ φθόνου ἔκδηλο σε προσκυνητές. Πολλοί δέν τό καταλάβαιναν ὅτι τό εἶχαν καί τό θεωροῦσαν φυσικό. Τότε τούς νουθετοῦσε ὁ Γέροντας ἐξηγώντας τους:

 «Βλέπεις κάποιον πού εἶναι νέος καί τόν ζηλεύεις; Κι αὐτό ἁμαρτία εἶναι. Κολάζεσαι. Βλέπεις τα πλούτη τοῦ ἄλλου καί τήν ευημερία του και τά φθονεῖς; Τό ἴδιο ἔκανε καί ὁ Κάιν».
Στούς μνησίκακους τόνιζε: