Μᾶς πληροφορεῖ ὁ εὐαγγελιστής Μᾶρκος (Μαρκ. α΄, 4):
«ἐγένετο Ἰωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (: Καὶ ἔγινεν ὁ Ἰωάννης ἀρχὴ τοῦ εὐαγγελίου μὲ τὸ νὰ βαπτίζῃ εἰς τὴν ἔρημον καὶ μὲ τὸ νὰ κηρύττῃ βάπτισμα, ποὺ ἔπρεπε νὰ συνοδεύεται μὲ ἐσωτερικὴν μετάνοιαν, πρὸς τὸν σκοπόν τοῦ νὰ ἐπιτύχουν οἱ βαπτιζόμενοι τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν τους, τὴν ὁποίαν θὰ τοὺς ἐξησφάλιζεν ὁ μετὰ τὸν Ἰωάννην ἐρχόμενος Μεσσίας».
Μέγα τὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως· εἶναι τὸ δεύτερο βάπτισμα μαζί μὲ τὸ μυστήριο τῆς θείας Μεταλήψεως.
• Ὁ ἱερός Χρυσόστομος μᾶς συμβουλεύει:
Εξαρτάται από μας, εάν θα γίνουμε κοινωνοί όλων αυτών που έχουμε μέσα στη λατρεία, μέσα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Τα θεία πράγματα δεν μπορεί κανείς να τα πλησιάζει όπως όπως. Και μακριά κανείς να είναι από τα θεία πράγματα είναι κακό μεγάλο και κοντά να είναι, εάν δεν είναι όπως πρέπει, είναι επίσης κακό.
Απόσπασμα από ομιλία του π. Σάββα του Αγιορείτου
Ὑπάρχει μιά ἱστορία στόν βίο τοῦ Ἁγίου
Μακαρίου, γιά νά καταλάβουμε τήν σημασία τῶν Μυστηρίων. Ἦταν μία
γυναίκα καί ἔπεσε θύμα μαγείας. Ἦταν παντρεμένη, κάποιος τήν εἶχε
ἐπιθυμήσει καί γιά νά τήν χωρίσει ἀπό τόν ἄντρα της πῆγε σ’ ἕναν μάγο,
τῆς ἔκανε μάγια καί ἔπιασαν. Ἔτσι ἡ γυναίκα φαινόταν στούς ἄλλους σάν
μία φοράδα καί ὄχι ὅπως ἦταν. Καί ὁ ἄντρας της ὁ καημένος τρελάθηκε,
λέει:
– Τί γίνεται τώρα; Ἐγώ γυναίκα εἶχα…
Ὁπότε στήν ἀπελπισία του σκέφτηκε νά τήν πάει σέ ἕναν ἅγιο. Ἤξερε γιά
τόν Ἅγιο Μακάριο πού ἦταν στήν ἔρημο. Τῆς ἔβαλε λοιπόν χαλινάρι,
καπίστρι, ὅπως βάζουμε στά ζῶα, στά ἄλογα, καί τήν πῆρε νά τήν πάει στόν
Ἅγιο.
Τόν συνάντησαν στόν δρόμο κάποιοι ὑποτακτικοί του καί τόν ρωτᾶνε:
*Ἐρώτηση*: Μία μητέρα καυχιόταν καί ἔλεγε, ὅτι ἡ γέννηση ἑνός παιδιοῦ εἶναι δημιουργία, εἶναι χαρά, ἄρα εἶναι ἕνα πολύ σπουδαῖο γεγονός καί πρέπει νά γιορτάζουμε τά γενέθλια τοῦ παιδιοῦ. Εἶναι σωστό αὐτό τό πράγμα;
Πατέρας
Ραφαήλ Νόικα: «Γιατί οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δείχνουν τόσο μεγάλο
σεβασμό στους ιερείς τους που τους φιλούν ακόμη και τα χέρια;»
«Περιπλανήθηκα σε άλλες θρησκείες επειδή δεν είχα επίγνωση του τι είναι η
Εκκλησία και δεν καταλάβαινα γιατί υπάρχουν αρκετές Εκκλησίες. Ωστόσο,
το συγκεκριμένο πράγμα που δεν καταλάβαινα ήταν η Κοινωνία, η Θεία
Κοινωνία στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Νόμιζα ότι ήταν ένα σύμβολο...
Πρός ἐνημέρωσι τῶν χριστιανῶν γιά τήν καλλίτερη προετοιμασία τους στήν Μετάληψι τῶν θείων δώρων παραθέτουμε στήν συνέχεια τά ἑξῆς: Ἡ προετοιμασία γιά τήν Θεία Κοινωνία εἶναι δύο εἰδῶν: Σωματική καί ψυχική. Αὐτή συνίσταται στά ἑξῆς:
1. Στήν ἐξομολόγησι τῶν ἁμαρτιῶν, χωρίς τήν ὁποία δέν μπορεῖ νά κοινωνήση κανείς. Μόνο τά παιδιά μέχρι τῆς ἡλικίας τῶν ἑπτά ἐτῶν μποροῦν νά κοινωνοῦν χωρίς ἐξομολόγησι.
2. Στήν συμφιλίωσι μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ἐάν ἔχει ἐπέλθη διατάραξις τῶν σχέσεων μας μέ κάποιον, πρέπει νά συμφιλιωθοῦμε τό ταχύτερο. Χωρίς τήν ἀγάπη μέ τόν συνάνθρωπο ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι φωτιά ὄχι τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἀλλά τῆς ψυχῆς μας.
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ἡ Θεία Εὐχαριστία ἤ Μετάληψις ἤ Θεία Κοινωνία εἶναι τό Μυστήριο ἐκεῖνο στό ὁποῖο μέ τήν μορφή τοῦ ψωμιοῦ καί τοῦ κρασιοῦ λαμβάνει ὁ πιστός τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ γιά τήν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν του καί ζωήν τήν αἰώνιο.
Οἱ Προτεστάντες τό ἀπορρίπτουν μέ φανατισμό λέγοντας ὅτι δέν εἶναι μυστήριο. Εἶναι μία συμβολική πρᾶξις, μία ἀνάμνησις τοῦ Μυστικοῦ δείπνου, πού ἐπετέλεσε ὁ Χριστός τό βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης. Κάνουν ἀκριβῶς τόν ἑξῆς συλλογισμό: «Ἐμεῖς ἐπικοινωνοῦμε πνευματικά μέ τόν Χριστό. Ὁ Χριστός κατοικεῖ διά τῆς πίστεως στίς ψυχές μας, ἄρα εἶναι περιττή ἡ θεία Εὐχαριστία. Καί ἀφοῦ εἶναι περιττή, ἄρα δέν ὑπάρχει, ἄρα δέν εἶναι μυστήριο. Στό ὄνομα τῆς λογικῆς τους ἀπορρίπτουν θεόσδοτα Μυστήρια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
