«Επιστολή του Ιωάννου Μακρυγιάννη προς τους Νέους»

 

20210321

« Άν θέλουμε το λίγο να γένη μεγάλο,

πρέπει να λατρεύωμεν  Θεόν,

να αγαπάμε πατρίδα * νάχωμεν  αρετή*

τα παιδιά μας να τα μαθαίνωμεν γράμματα και ηθική»

«… Η Επανάσταση δεν έγινε μονάχα το ’21…»

Στρατηγός Μακρυγιάννης.

 

Αγαπητά μου Παιδιά,

Μαζί με πολλούς άλλους άξιους και γενναίγους Έλληνες πολεμήσαμε και λευτερώσαμε τούτο τον τόπο που πατάτε εσείς, και να στοχάζεστε πως τον λευτερώσαμε για σας που γεννηθήκατε σε πατρίδα ελεύθερη, γιατί εμείς λίγο την απολάψαμε, ότι, μόλις εδιώξαμε τους Τούρκους, αρχίσαμε να τρώμε ο ένας τον άλλον κι έτσι μας βρήκαν διαιρεμένους οι Μπαυαροί και μας τζαλαπάτησαν.

Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος: Δὲν εἶναι πρέπον νὰ σταυρώσουμε τὰ χέρια!

Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος

«Τί τὴ θέλουμε, βρὲ ἀδέλφια, τούτη τὴν πολυπικραμένη τὴ ζωή, νὰ ζοῦμε ἀποκάτω στὴ σκλαβιὰ καὶ τὸ σπαθὶ τῶν Τούρκων ν᾿ ἀκονιέται εἰς τὰ κεφάλια μας; Δὲν τηρᾶτε ποὺ τίποτα δὲν μᾶς ἀπόμεινε; Οἱ ἐκκλησιές μας γινήκανε τζαμιὰ καὶ ἀχούρια τῶν Τούρκων. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ πὼς τάχα ἔχει τίποτα ἐδικό του, γιατὶ τὸ ταχὺ βρίσκεται φτωχὸς σὰ διακονιάρης στὴ στράτα. Οἱ φαμελιές μας καὶ τὰ παιδιά μας εἶναι στὰ χέρια καὶ στὴ διάκριση τῶν Τούρκων. Τίποτα, ἀδέρφια, δὲ μᾶς ἔμεινε. Δὲν εἶναι πρέπον νὰ σταυρώσουμε τὰ χέρια καὶ νὰ τηρᾶμε τὸν οὐρανό. Ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε χέρια, γνώση καὶ νοῦ. Ἂς ρωτήσουμε τὴν καρδιά μας καὶ ὅ,τι μᾶς ἀπανταχαίνει, ἂς τὸ βάλομεν γρήγορα σὲ πράξη».

Μπουμπουλίνα: Ὑπό τήν σημαίαν τοῦ Σταυροῦ θά ρεύση τό αἷμα μου. Εὐλογητός ὁ Θεός!

Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, Υποναύαρχος

«Ἔχασα τόν σύζυγό μου. Εὐλογητός ὁ Θεός!
Ὁ πρεσβύτερος υἱός μου ἔπεσε μέ τά ὅπλα ἀνά χεῖρας. Εὐλογητός ὁ Θεός!
Ὁ δεύτερος καί ὁ μόνος υἱός μου, δεκατετραετής τήν ἡλικία μάχεται μετά τῶν Ἑλλήνων καί πιθανῶς νά εὔρη ἔνδοξον θάνατον. Εὐλογητός ὁ Θεός!
Ὑπό τήν σημαίαν τοῦ Σταυροῦ θά ρεύση ἐπίσης τό αἷμα μου. Εὐλογητός ὁ Θεός!
Ἀλλά θά νικήσωμεν ἤ θά παύσωμεν μέν ζῶντες, ἀλλά θά ἔχωμεν τήν παρήγορον ἰδέαν, ὅτι ἐν τῷ κόσμω δέν ἀφήσαμεν ὄπισθεν ἠμῶν δούλους Ἕλληνες».

Μακρυγιάννης: Τὰ μοναστήρια προπύργια τῆς ἐπανάστασης!

Στρατηγὸς Ἰωάννης Μακρυγιάννης

«Αὐτὰ τὰ μοναστήρια ἦταν τὰ πρῶτα προπύργια τῆς ἐπανάστασης. Ὅτι ἐκεῖ ἦταν οἱ Τζεμπιχανέδες (πυριτιδαποθῆκες) μας καὶ ὅλα τ' ἀναγκαία τοῦ πολέμου, ὅτ' ἦταν παράμερον καὶ μυστήριον ἀπὸ τοὺς Τούρκους».

Ἡ ἱερὰ ἐλευθερία εἶναι δῶρον Θεοῦ

Πατερικαί Διδαχαί

  «Οἴδαμεν γὰρ ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος ἡμῶν οἰκία τοῦ σκήνους καταλυθῇ, οἰκοδομὴν ἐκ Θεοῦ ἔχομεν, οἰκίαν ἀχειροποίητον αἰώνιον ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Β΄ Κορ. 5, 1). (:Δι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀποκάμνομεν. Διότι γνωρίζομεν καλά, ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος κατοικία τῆς ψυχῆς μας, ποὺ εἶναι κατοικία πρόσκαιρος καὶ διαλύεται εὔκολα σὰν σκηνή, ἤτοι τὸ σῶμα μας, γίνῃ ἐρείπιον ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ διαλυθῇ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἔχομεν ὡς ἄλλην οἰκοδομήν, ποὺ μᾶς ἑτοιμά­ζεται ἀπὸ τὸν Θεόν, τὸ νέον ἀθάνατον σῶμα. Αὐτὸ πλέον θὰ εἶναι σπίτι, τὸ ὁποῖον δὲν ἔκτισαν χεῖρες ἀνθρώπινοι, καὶ θὰ εἶναι αἰώνιον εἰς τοὺς οὐρανούς).

«Μην ανησυχείς, μάνα, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να συλληφθώ. Θα πέσω πολεμώντας»

Στις 21 Μαρτίου 1957, θυσιάζεται στην Ορά της ορεινής Λάρνακας, αρνούμενος να παραδοθεί, ο 17χρονος αντάρτης της ΕΟΚΑ, Πετράκης Κυπριανού. Για την Ελευθερία της Κύπρου, την Ένωση με την Ελλάδα.
«Μην ανησυχείς, μάνα, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να συλληφθώ. Θα πέσω πολεμώντας»
Ο πατέρας του:

«Οι Έλληνες είναι τρελοί αλλά έχουν Θεόν φρόνιμον»

Στις 4 Φεβρουαρίου 1843 ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες (ίσως ο πιο σημαντικός), που περπάτησε ποτέ σε αυτήν τη χώρα, έφυγε από το μάταιο τούτο κόσμο...

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και η προσφορά του ακόμα και στο να γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν μπορούν να συγκριθούν με τίποτα...

Νέοι, πρέπει νά φυλάξετε...

 Πηγή: Φῶς ταῖς τρίβοις μου 

28η Οκτωβρίου 1940: Η πίστη που πέτυχε το θαύμα – «Κάνουμε το σταυρό μας και ορμάμε σαν λιοντάρια στον εχθρό»

Οι ήρωες του 1940 πηγαίναν γελώντας στον πόλεμο κι εμείς σήμερα αδυνατούμε να χαρούμε ακόμα και την ειρήνη - Τι άλλαξε από τότε;

 Ελευθέριος Ανδρώνης

Το έχετε συλλογιστεί ποτέ; Τι ήταν αυτό που το 1940 έκανε τους Έλληνες να είναι γελαστοί ακόμα και πηγαίνοντας στον πόλεμο και – από την άλλη –  τι είναι αυτό που κάνει τους σημερινούς Έλληνες να είναι δυστυχείς ακόμα και στην ειρήνη;

Διήγησις συμβάντων

Κολοκοτρώνης Θεόδωρος

Γιὰ τὸ Θεόδωρο Κολοκοτρώνη δὲ χρειάζεται νὰ μιλήσουμε ἐδῶ. Μιλάει γι’ αὐτὸν ἡ νεότερη ἑλληνικὴ ἱστορία. Ὁ Κολοκοτρώνης, πρωταγωνιστὴς στὸν ἀγῶνα τῆς ἀνεξαρτησίας, δὲν μποροῦσε νὰ καταγράψει αὐτὰ ποὺ ἔζησε καὶ γιὰ ἄλλους λόγους, ἀλλὰ καὶ γιατί οἱ γραμματικές του γνώσεις ἦταν ἐλάχιστες. Ἡ μαρτυρία του θὰ εἶχε χαθεῖ, ἂν ὁ Ἑπτανήσιος ποιητὴς καὶ δικαστὴς στὴ γνωστὴ δίκη του Κολοκοτρώνη Γεώργιος Τερτσέτης δὲν τὸν ἔπειθε νὰ ἱστορήσει τὰ ἔργα του. Μὲ τὴν ἐπιχειρηματολογία του κατόρθωσε νὰ κάμψει τὶς ἀντιρρήσεις καὶ τοὺς δισταγμοὺς τοῦ Γέρου. Σχετικὰ μὲ τὰ λιγοστὰ γράμματα του εἶπε: «Λὲς δὲν ἠξεύρεις γράμματα -καὶ πολλὰ ἠξεύρεις. Τὰ λόγια εἶναι γράμματα, μίλειε κι ἐγὼ γράφω». Ἡ ἀφήγηση ἐκδόθηκε σὲ βιβλίο τὸ 1851 μὲ τίτλο Διήγησις Συμβάντων τῆς Ἑλληνικῆς Φυλῆς...

"Ἡ ἀγάπη τῆς πατρίδος μου..."

fotgrammi

Τα Αποτελέσματα της Ομόνοιας και της Διχόνοιας

 ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ Ε.ΡΩ. ΤΕΥΧΟΣ 4

Θεόδωρου Κολοκοτρώνη Λόγος στὴν Πνύκα

“Εἰς τὸν πρῶτον χρόνον τῆς Ἐπαναστάσεως εἴχαμε μεγάλη ὁμόνοια, καὶ ὅλοι ἐτρέχαμε σύμφωνοι. Ὁ ἕνας ἐπῆγεν εἰς τὸν πόλεμο, ὁ ἀδελφός του ἔφερνε ξύλα, ἡ γυναῖκα του ἐζύμωνε, τὸ παιδὶ του ἐκουβαλοῦσε ψωμὶ καὶ μπαρουτόβολα εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ ὁμόνοια ἐβαστοῦσε ἀκόμη δύο χρόνους, ἠθέλαμε κυριεύσει καὶ τὴν Θεσσαλία καὶ τὴν Μακεδονία, καὶ ἴσως ἐφθάναμε καὶ ἕως τὴν Κωνσταντινούπολι. Τόσον τρομάξαμε τοὺς Τούρκους, ὁπού ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν χίλια μίλια μακρά. Ὕστερα ἤρχισεν ἡ διχόνοια, καὶ ἐχάθη ἡ πρώτη προθυμία καὶ ὁμόνοια, ἐπειδὴ δὲν εἴχαμε ἕναν ἀρχηγὸ καὶ μίαν κεφαλή. Ὅλοι ἠθέλαμε τὸ καλὸ πλὴν καθένας κατὰ τὴ γνώμη του. Ὅταν προστάζουν πολλοί, ποτέ τὸ σπίτι δὲν χτίζεται, οὔτε τελειώνει. Ἐξ αἰτίας τῆς διχονοίας, μᾶς ἔπεσε ἡ Τουρκιά ἐπάνω μας καὶ κοντέψαμε νὰ χαθοῦμε καὶ εἰς τοὺς στερινοὺς ἑπτὰ χρόνους δὲν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα”.

Τοῦτην τήν πατρίδα...

Πηγή: Φῶς ταῖς τρίβοις μου

Ο Εθνομάρτυς μητροπολίτης Αγχιάλου Ευγένιος, λίγο πριν τη θανάτωσή του από τους Τούρκους, 10 Απριλίου 1821, έλεγε στους δημίους του

«Ω! δήμιοι, τι στοχάζεσθε; μικρά δι᾿ ημάς είναι ταύτα τα κολαστήρια. Κόψατέ μας τα μέλη, συντρίψατέ μας τα οστά, καύσατέ μας τας σάρκας, επινοήσατε παν είδος ανηκούστου τιμωρίας. Όλα θέλομεν τα υποφέρει μετά χαράς. Δία μίαν δράκα αίματος κυκλοφορούντος εις τας φλέβας μας, δία μίαν λεπτήν αέρος αναπνοήν, δεν πωλούμεν την ευσέβειαν εις την μανίαν της ασεβείας.

Τὸ «Θαῦμα τοῦ ’21» συνετελέσθη χάρις εἰς τὴν εὐσέβειαν τῶν ἀγωνιστῶν!

    ΤΟ «ΘΑΥΜΑ τοῦ 21» ἦταν, πέρα ἀπὸ κάθε ἀμφιβολία, δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸ ὑπόδουλο Ἔθνος μας! Αὐτὴ ἡ πίστη ἦταν κοινὴ πεποίθηση τῶν ἡρωικῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ἐθνικοῦ μας ἀγώνα, δίνοντάς τους δύναμη καὶ θάρρος! Ὁ Κολοκοτρώνης πίστευε καὶ διαβεβαίωνε  ὅτι, «Ὁ Θεὸς ὑπέγραψε τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν θὰ πάρει πίσω τὴν ὑπογραφή Του»! Πρὶν τὴν θρυλικὴ καὶ νικηφόρα μάχη τῶν Δερβενακίων κάλεσε παπὰ καὶ ἔκανε δέηση!

Μαρτυρίες πίστεως αγωνιστών του 1821.

 

Εν όψει της εθνικής επετείου αξίζει να φέρουμε στο προσκήνιο μαρτυρίες πίστεως αγωνιστών και ηρώων του 1821.

Επικεφαλής των ηρωικών κληρικών μαρτύρων του 1821 στέκεται  ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄

Τραγική ήταν η θέση του όταν επαναστάτησε η Ελλάδα. Έβλεπε ότι τον περίμενε το μαρτύριο. Πολλοί προσπαθούν να τον πείσουν να φύγει από την Κωνσταντινούπολη για να σωθεί. Αλλά ο «καλός ποιμήν» αρνήθηκε, ακολουθώντας τα ίχνη των γενναίων προκατόχων του. Είπε: «Με προτρέπετε εις φυγήν μάχαιρα θα διέλθη τας ρύμας της Κωνσταντινουπόλεως και λοιπών  πόλεων των χριστιανικών Επαρχιών. Υμείς επιθυμείτε όπως εγώ μεταμφιεζόμενος καταφύγω εις πλοίον ή κλεισθώ εν οικεία οιουδήποτε ευεργετικού υμών Πρεσβευτού, ν’ακούω δε εκείθεν πως οι δήμιοι κατακρεουργούσι τον χηρεύοντα Λαόν. Ουχί! Εγώ διά τούτο είμαι Πατριάρχης, όπως σώσω το Έθνος μου, ουχί δε όπως απολεσθή τούτο διά της χειρός των Γενιτσάρων. Ο θάνατός μου ίσως επιφέρη μεγαλυτέραν ωφέλειαν παρά η ζωή μου. Σήμερον (Κυριακή των Βαΐων) θα φάγωμεν ιχθύς, αλλά μετά τινας ημέρας και ίσως και ταύτην την εβδομάδα  οι ιχθύες θα μας φάγωσιν… Ναί, ας μη γίνω χλεύασμα των ζώντων. Δεν θα ανεχθώ ώστε εις τας οδούς  της Οδησσού, της Κερκύρας και της Αγκώνος διερχόμενον εν μέσω των να με  δακτυλοδεικτώσι λέγοντες: «ιδού έρχεται ο φονεύς Πατριάρχης».  Αν το Έθνος μου σωθή και θριαμβεύση, τότε πέποιθα θα μου αποδώση  θυμίαμα επαίνου και τιμών, διότι εξεπλήρωσα το χρέος μου…  Υπάγω όπου με καλεί ο μέγας κλήρος του Έθνους και ο Πατήρ  ο Ουράνιος, ο μάρτυς των ανθρωπίνων πράξεων».

Η ζωή είναι ένας πόλεμος

Αντικρίζοντας με τα νεανικά καθαρά σου μάτια τον κόσμο μας, αλλοπρόσαλλο και αλλόφρονα, σε άκουσα συχνά να αναρωτιέσαι:

Πώς να ζήσω μέσα σ' έναν τέτοιο κόσμο; Πώς να κρατήσει κανείς όνειρα, ιδέες, αξίες και ιδανικά υψηλά μέσα στην ισοπεδωτική εποχή μας, που το μαύρο γιά άσπρο λογίζεται και το ψέμα ίσο κι αντάξιο με την αλήθεια; Πώς να πορευθεί –μόνος συχνά– στον δρόμο της αλήθειας, της αγνότητας, της τιμιότητας σ' έναν κόσμο που τα εχθρεύεται και τα εμπαίζει; Πώς να αντέξει στη θύελλα του κακού, της σαρκολατρείας, του υλισμού; Πώς;

Νέοι...

Πηγή: Φῶς ταῖς τρίβοις μου

"Σύρε παιδί μου στο καλό να πας να πολεμήσεις και εγώ σου δίνω την ευχή, με δόξα να γυρίσεις»

Όταν ο ήρωας της ΕΟΚΑ Στυλιανός Λένας είπε στη μητέρα του ότι φεύγει αντάρτης στα βουνά για Λευτέρη Πατρίδα και Ένωση με την μητέρα Ελλάδα, η Ελληνίδα μάνα του τον αποχαιρέτησε λέγοντας του: 

"Σύρε παιδί μου στο καλό να πας να πολεμήσεις και εγώ σου δίνω την ευχή, με δόξα να γυρίσεις». 

πηγή

proskynitis

Ο πόνος του Μακρυγιάννη

 

Ψυχοφελή

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

    Αν οι ιστορικές μνήμες στεφανώσουν με την αθανασία πέντε-δέκα νεοέλληνες, ανάμεσά τους ασφαλώς θα συγκαταλέγεται κι ο στρατηγός Μακρυγιάννης (1797 – 1867). Πρόκειται για μια απ’ τις αγνότερες και ηρωικότερες μορφές του ελληνικού θαύματος του 1821. Μια ακέραιη, ανιδιοτελής, πολύπλευρη προσωπικότητα, πέρα ως πέρα ελληνική και ορθόδοξη, θετικά αξιολογημένη από κορυφαίους νεοέλληνες ιστορικούς και λογοτέχνες. Ένας απ’ αυτούς, ο αλησμόνητος Γ. Θεοτοκάς, με δυνατές πινελιές, με επιτυχία και πληρότητα μας δίνει τον χαρακτηρισμό του Μακρυγιάννη: «… Είναι ο ελεύθερος πολίτης μιας πατρίδας, που την ονειρεύεται δίκαιη και ευνομούμενη, ελεύθερος και συνάμα κοινωνικός, με συνείδηση των δικαιωμάτων του και των δικαιωμάτων του λαού του… Μαζί μ’ όλα αυτά καλλιτέχνης από γεννησιμού του… ένας γεννημένος αρχηγός, ένας από τους πρώτους ανθρώπους του έθνους του, από τους εμψυχωτές και οδηγητές της Επανάστασης, από τους ιδρυτές του νεοελληνικού Κράτους. Είναι πολεμικός αρχηγός σημαντικός και πολιτικός υπολογίσιμος… ένα μυαλό από τη φύση του ανήσυχο, ζωηρό και οξύ, που δουλεύτηκε γερά από μια εξαιρετική πείρα ζωής και από μια πολύχρονη επαφή με ανθρώπους σοφούς και σπουδαίους, με τους οποίους ο Στρατηγός συζητούσε σαν ίσος προς ίσους».