Ὁ σκοπός αὐτῆς τῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἕνωσή μας μέ τόν Θεό. Ὅλες μας οἱ πράξεις, ὁ γάμος, ἡ ἀνατροφή παιδιῶν, ἡ ἐργασία μας, οἱ μεταξύ μας σχέσεις γίνονται ἐν Χριστῷ. Στόν γάμο εἶναι τρεῖς, οἱ σύζυγοι καί ὁ Χριστός. Τά παιδιά μας τά γνωρίζουμε στόν Χριστό. Ἔχουν πατέρα καί μητέρα, ἀλλά προσεύχονται «Πάτερ ἡμῶν». Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔβλεπε «τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός». Καθώς ὡριμάζει κανείς πνευματικά, κάνει τα πάντα γιά τόν Χριστό καί ἐν Χριστῷ. Τό νά προσπαθήσεις νά φτιάξεις ἕναν κόσμο χωρίς τόν Χριστό εἶναι οὐτοπία. Τό κάνεις γιά νά βάλεις τόν ἑαυτό σου στή θέση τοῦ Θεοῦ. Νά αὐτοθεωθεῖς, νά αὐτολυτρωθεῖς. Ὅ,τι δηλαδή ἔκανε ὁ Ἑωσφόρος, ὁ λαμπρός Ἀρχάγγελος πού ἔγινε ὁ Διάβολος. Αὐτός εἶναι ὁ ὁρισμός τῆς ἁμαρτίας. Κάνω κάτι χωρίς τόν Θεό, πίσω ἀπό τήν πλάτη τοῦ Θεοῦ. Δέν ὑπάρχει στό σύμπαν ἕνα στίγμα πού δέν βρίσκεται ὁ Θεός. Ἄρα, ὅ,τι κάνεις χωρίς Αὐτὸν εἶναι μάταιο. Ἄν θεωρεῖς τόν Θεό βαρετό σ’ αὐτή τήν ζωή, δέν πρόκειται νά τόν συμπαθήσεις στήν ἄλλη. Καί ἐκεῖ θά τόν βαριέσαι. Δέν θά ζήσεις, λοιπόν, στή βασιλεία του.
