Μὲ τὴν ἔκφραση καὶ ἡ ἄλλη Μαρία ὑπονοεῖ ὁπωσδήποτε τὴ μητέρα τοῦ Χριστοῦ.

Συγκρίνοντας ὅλους τοὺς εὐαγγελιστές, συμπεραίνω ὅτι πρώτη ἀπ΄ ὅλες ἦρθε στὸν τάφο τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ της ἡ Θεοτόκος μαζὶ μὲ τὴ Μαρία τὴ Μαγδαληνή. Αὐτὴ τὴ πληροφορία μᾶς παρέχει κυρίως ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος. «Ἦρθε  Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία- ποὺ ἦταν ὁπωσδήποτε ἡ Παναγία- νὰ κοιτάξουν τὸν τάφο». Μὲ τὴν ἔκφραση καὶ ἡ ἄλλη Μαρία ὑπονοεῖ ὁπωσδήποτε τὴ μητέρα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴ τὴν ἔλεγαν καὶ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ, ποὺ ἦταν παιδιὰ τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος».

    Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

Τὴν ὑπακοὴ ἀγάπησε ὁ Κύριος...

Τὴν ὑπακοὴ ἀγάπησε ὁ Κύριος καί, σύμφωνα μὲ τό θεϊκὸ σχέδιο τῆς σωτηρίας μας, ὑπάκουσε στὸν Πατέρα Του μέχρι τοῦ σημείου νὰ σταυρωθῇ καὶ νὰ πεθάνῃ - καὶ αὐτὸ χωρὶς διόλου νὰ εἶναι κατώτερος ἀπὸ τὴ μεγαλωσύνη τοῦ Πατέρα - γιὰ νὰ ἀκυρώσῃ τὴν ἐνοχὴ τῶν ἀνθρώπων λόγῳ τῆς παρακοῆς μὲ τὴ δική Του ὑπακοὴ καὶ γιὰ νὰ ἐπιστρέψῃ στὴ μακαρία καὶ αἰώνια ζωὴ ὅσους  θὰ ζήσουν μὲ ὑπακοή.

   Ἁγίου Διαδόχου Φωτικῆς

Τὸ παράδοξον σῶμα τοῦ Χριστοῦ μετὰ τὴν Ἀνάστασίν Του

Γράφει ὁ κ. Παῦλος Κλιματσάκης, διδάκτωρ Φιλοσοφίας

Εἰσαγωγὴ

   Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο τῆς χριστιανικῆς πίστης. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τὸ διατυπώνει μὲ ἀπόλυτη σαφήνεια: «εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν» (Α΄ Κορ. 15:14). Ὅμως ἡ Ἀνάσταση δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἱστορικὸ γεγονός· εἶναι ἡ ἀποκάλυψη ἑνὸς νέου τρόπου ὕπαρξης γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση. Τὸ ἀναστημένο σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ταυτόχρονα πραγματικὸ καὶ μεταμορφωμένο, ἀναγνωρίσιμο καὶ ὑπερφυσικό, ἱστορικὸ καὶ ἐσχατολογικό. Θὰ ἐξετάσουμε ἐδῶ τὶς θεμελιώδεις ἀλήθειες γιὰ τὸ ἀναστημένο σῶμα τοῦ Κυρίου, ὅπως αὐτὲς ἀναδεικνύονται στὴν ὀρθόδοξη πατερικὴ παράδοση.

Ἂν νιώθεις κούραση καὶ βιασύνη στὴν προσευχή, σημαίνει ὅτι γίνεται πόλεμος...

Χθὲς στὸ ΟΑΚΑ, 80.000 ἄνθρωπο ὑπέμειναν τὸν καυτὸ ἥλιο γιὰ ὧρες, τὴν ὀρθοστασία, τὴ δίψα, τὴν ἐξάντληση. Γιατί; Γιατί ἀγαποῦσαν αὐτὸ ποὺ περίμεναν. Ἡ ἀναμονὴ ἦταν ἡ χαρά τους. Δὲν κοίταζαν τὸ ρολόϊ, γιατί ἡ καρδιά τους ἦταν ἤδη ἐκεῖ, στὴ σκηνή. 

Τὴν ἴδια στιγμή, ἐμεῖς, οἱ «πιστοί», τὴν νύχτα τῆς Ἀνάστασης —τὴ νύχτα ποὺ γιορτάζουμε τὴ νίκη πάνω στὸν θάνατο— μὲ τὸ ποὺ ἀκούσουμε τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», τρέχουμε πρὸς τὴν ἔξοδο. 

Ὁ κόσμος χθὲς ἔμεινε μέχρι νὰ σβήσουν τὰ φῶτα, γιὰ νὰ μὴ χάσει οὔτε δευτερόλεπτο ἀπὸ τὴ δόνηση. Στην Ἐκκλησία Μόλις πάρουμε τὸ Ἅγιο Φῶς, βιαζόμαστε νὰ τὸ κλείσουμε σὲ ἕνα φανάρι καὶ νὰ φύγουμε γιὰ τὴ μαγειρίτσα. Μετατρέπουμε τὸ Μυστήριο σὲ μιὰ τυπικὴ ὑποχρέωση 10 λεπτῶν. 

Ἡ Πασχάλιος διάστασις τοῦ μυστηρίου τῆς «ὀγδόης ἡμέρας»

Τοῦ κ. Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητοῦ

  «Ἀναστάσεως ἡμέρα, λαμπρυνθῶμεν λαοί»! Μὲ αὐτὴ τὴν θεσπέσια προτροπὴ ὁ θεορρήμων ὑμνογράφος τοῦ Ὄρθρου τῆς πασχαλινῆς ἀκολουθίας, καλεῖ ἐμᾶς καὶ ὁλόκληρη τὴν κτίση, «οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια», νὰ ἑορτάσουμε τὸ ὑπέρλαμπρο καὶ κοσμοσωτήριο γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας. Νὰ συμμετάσχουμε στὸ εὐφρόσυνο συμπόσιο τῆς πίστεως. Νὰ πανηγυρίσουμε τὰ λαμπρὰ ἐπινίκια τῆς μεγαλύτερης νίκης ὅλων τῶν ἐποχῶν, κατὰ τοῦ προαιώνιου ὀλετήρα μας Σατανᾶ, τῆς κατάργησης τοῦ Ἅδου, τοῦ φρικώδους σκοτεινοῦ βασιλείου του καὶ τὴν  νέκρωση τοῦ θανάτου ἀπὸ τὸν Μέγα Τροπαιοῦχο τοῦ Πάσχα, τὸν Ἀναστημένο Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό.

Τὸ Χριστὸς Ἀνέστη τοῦ Γιάννη. Διήγημα Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Ὅπως τὸ διηγοῦνται, ὅσοι τὸ ἔφθασαν, ἐν ἠλικίᾳ ὄντες εἰς Ἀθήνας τῷ 1870, ὁ νεκρὸς τοῦ ἑνὸς τῶν ληστῶν τοῦ Δηλεσίου, κομισθέντων εἰς Ἀθήνας κατὰ Μάιον, εἶχε τὸ πρόσωπον παραδόξως φαιδρὸν καὶ γελαστόν. Τὴν ὥραν ποὺ τοὺς ἐτουφεκοβολοῦσαν τ᾿ ἀποσπάσματα, ἐλλοχεῦον ὄπισθεν πυκνῶν θάμνων καὶ βράχων τὸ παλληκάρι ἐκεῖνο τῆς Ρούμελης, ἴσως διότι τὸ ταμπούρι του τοῦ ἐφαίνετο πολὺ ἀσφαλές, τίς οἶδε τί εἶχε σκεφθῆ, ἢ τί σοβαρὸν εἶδεν, ἢ τί ἀστεῖον ἤκουσε παρά τινος γείτονος συντρόφου του, κ᾿ ἐγέλασεν, ὅπως οἱ ἄνθρωποι γελοῦν. Συγχρόνως, ἐν ἀκαρεῖ, τοῦ ἦλθε τὸ βόλι. Τὸν ηὗρε καίριον εἰς τὸν λαιμόν, καὶ τὸν ἀφῆκεν εἰς τὸν τόπον.

Τὸ Θαῦμα τοῦ Ἁγίου Φωτὸς

Τοῦ κ. Περικλέους Ἠλ. Νταλιάνη Θεολόγου, Ἱεροψάλτη

   Τὸ Ἅγιο Φῶς βγῆκε μὲ θαυμαστὸ τρόπο στοὺς Ὀρθοδόξους χριστιανοὺς καὶ τὸν Ὀρθόδοξο Πατριάρχη μέσα ἀπὸ τὶς σκισμένες κολῶνες, ὅταν οἱ Ἀρμένιοι μονοφυσίτες δωροδόκησαν τοὺς μουσουλμάνους, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸ βγάλουν οἱ ἴδιοι, ἐπιβεβαιώνοντας τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας…

Οἱ ἐπιστήμονες ὁμιλοῦν γιὰ ἠλεκτρικὴ κένωση, τὴν ὁποία δὲν γνώριζαν οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς. Ὅταν ὁ ἀέρας εἶναι ξηρὸς τότε ἡ ἀντίσταση εἶναι μεγάλη. Ὅταν ὅμως περιέχει ὑδροσταγόνες ἀναπτύσσεται τάση 10 ἑκατομμυρίων βὸλτ (Volt) ποὺ προκαλεῖ ἠλεκτρικὴ ἐκκένωση, δηλαδὴ δίοδο ἠλεκτρικοῦ ρεύματος μέσα ἀπὸ τὸν ἀέρα ποὺ συνοδεύεται ἀπὸ μία λάμψη, τὴν ἀστραπή. Κάτι παρόμοιο περιγράφεται καὶ στὰ κείμενα ποὺ περιγράφουν τὸ θαῦμα, μὲ τὴν ἀστραπὴ καὶ τὸ Ἅγιο Φῶς τὸ ὁποῖο βγῆκε μέσα ἀπὸ τὴν κολώνα.

Λαμπριάτικος ψάλτης. Διήγημα Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Ἐὰν ὁ ἥρως τοῦ παρόντος διηγήματος ἦτο αὐτούσιος ὁ γράφων, τότε ὁ ἐπὶ κεφαλῆς τίτλος θὰ εἶχε μᾶλλον τροπικὴν καὶ ἀλληγορικὴν σημασίαν. Διότι, ναὶ μέν, εὐδοκίᾳ τῆς θείας Προνοίας, εἶναι ἀληθὲς ὅτι καὶ χάρις εἰς τὴν φιλάδελφον προθυμίαν τοῦ χωρικοῦ καὶ ἀρχοντικοῦ φίλου μου κὺρ Γιάννη Πεντελιώτου, ἀξιοῦμαι σχεδὸν κατ᾽ ἔτος ἀνελλιπῶς, κατὰ τὰς περιδόξους ταύτας ἡμέρας, νὰ συμψάλλω ἐναμίλλως μετ᾽ αὐτοῦ, ὑποβαστάζοντος διὰ τῆς χειρὸς τὰ γυαλιά του, ἀγαπῶντος τὸ πολίτικον ὕφος, παρατείνοντος ἐπ᾽ ἄπειρον τὰ μουσικὰ κῶλα καὶ τὰς καταλήξεις του, εἰς τὸν μικρὸν ἀγροτικὸν ναΐσκον τοῦ χωρίου Θ. ὅπου μυροβολεῖ ἑλισσόμενον εἰς κυανοῦς στεφάνους τὸ μοσχολίβανον, περιβάλλον ὡς διὰ φεύγοντος πλαισίου τοὺς ἀκτινωτοὺς στεφάνους καὶ τὰς σεμνὰς ὄψεις τῶν ἁγίων, καὶ ὅπου μὲ τὰς κεντητὰς ποδιάς των καὶ τὰ λευκὰ κολόβια αἱ νεαραὶ χωρικαὶ προσέρχονται φέρουσαι ἀγκαλίδας ρόδων καὶ ἴων καὶ θημωνίας ὅλας δενδρολιβάνου, καταφορτώνουσαι μὲ λόφους ἀνθέων τὸν πενιχρὸν ἐπιτάφιον, μὴ ἔχοντα ἀνάγκην ἄλλης πολυτελείας. Ἐκεῖ εἰσβάλλει οὐλαμὸς ὅλος αὐτοσχεδίων ψαλτῶν, κρατούντων ἀνὰ ἓν φυλλάδιον τοῦ ἐπιταφίου εἰς τὴν χεῖρα, οἵτινες φιλοτιμοῦνται νὰ ψάλλωσιν ἐν σπαρακτικῇ παραφωνίᾳ τὰ ἐγκώμια, καταστρέφοντες διὰ κωμικῶν σφαλμάτων καὶ τὰς ὀλίγας λέξεις, ὅσαι εἶναι ὀρθῶς τυπωμέναι εἰς τὰ φυλλάδια ἐκεῖνα.

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ - Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

 

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

Αληθώς  Ανέστη

Η ΠΛΑΝΗ πάντα αυτοκαταστρέφεται και, χωρίς να το θέλει, στηρίζει σε όλα την αλήθεια. Πρόσεξε: Έπρεπε ν' αποδειχθεί ότι ο Χριστός πέθανε και τάφηκε και αναστήθηκε. Ε, λοιπόν, όλα αυτά τα κατοχυρώνουν οι ίδιοι οι εχθροί! Εφόσον έφραξαν με το βράχο και σφράγισαν και φρούρησαν τον τάφο, δεν ήταν δυνατό να γίνει καμιά κλοπή. Αφού όμως, μολονότι δεν έγινε κλοπή, ο τάφος βρέθηκε άδειος, είναι ολοφάνερο και αναντίρρητο πως ο Χριστός αναστήθηκε. Είδες πώς, και μη θέλοντας, στηρίζουν την αλήθεια;

Αλλά και πότε θα Τον έκλεβαν οι μαθητές; Το Σάββατο; Μα αφού δεν επιτρεπόταν από το νόμο ούτε να κυκλοφορήσουν. Κι αν υποθέσουμε ότι θα παραβίαζαν το νόμο του Θεού, πώς θα τολμούσαν αυτοί, οι τόσο δειλοί, να βγουν έξω απ' το σπίτι; Και με ποιο θάρρος θα ριψοκινδύνευαν για ένα νεκρό; Προσμένοντας ποιαν ανταπόδοση; Ποιαν αμοιβή;

Εκεί κατοικεί το φως της Αναστάσεως ...

«Να έχετε ειρήνη στην ψυχή σας,

γιατί ο Χριστός βγήκε νικητὴς απὸ τὸν τάφο.

Όταν η καρδιά του ανθρώπου γαληνεύει,

τότε γίνεται ένας μικρός παράδεισος

και εκεί μέσα κατοικεί το φως της Αναστάσεως»

Άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου

fotodotes

Γιατί αποκυλίστηκε ο λίθος εκ του μνήματος του Κυρίου;

«Δεν αποκυλίστηκε ο λίθος του μνήματος του Χριστού,

για να περάσει έξω ο Αναστημένος Κύριος,

αλλά για να δηλωθεί η έγερσή Του στα ανθρώπινα μάτια»

(Άγιος Ιουστίνος)

fotodotes

Ἡ υιοθεσια μας

ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΣΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ, ΧΡΙΣΤΕ ΜΕΙΝΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

«…XΡIΣTE μείνε μαζί μας! Δὲν ὑπάρχει ἄλλο ἀποκούμπι, ἡ νύκτα ἔφτασε… Δὲν θέλω νὰ πᾶτε μὲ ἄγχος στὰ σπίτια, ἀλλὰ νὰ μὴ λέμε ψέμματα, ἔγγιζει ἡ ἡμέρα… Τὰ σημάδια ὅτι ἔρχεται ὁ τρίτος παγκόσμιος πόλεμος.
Ὦ, ΧΡΙΣΤΕ, λυπήσου μας! Πέφτουμε στὰ πόδια σου… μὴ μᾶς ἀφήσεις πάλι νὰ δοκιμαστοῦμε· νὰ πέσῃ ἡ φωτιά πάλι στη γῆ…. Χριστέ, ἔρχεται ἡ νύκτα, ἡ μεγάλη νύκτα. Μεῖνον μεθ᾽ ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἐσπέραν ἐστιν καὶ κέκλικεν ἡ ἡμέρα.
Ἄς μείνει μαζί μας ὁ Χριστός καὶ ὅταν μείνει μαζί μας, θὰ ποῦμε ἐκεῖνο ποὺ λέγει ὁ Ρῆγας ὁ Φερρέος. Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωὴ παρὰ 40 χρόνια σκλαβιά καὶ φυλακή.
Καλύτερα μιὰ ὥρα μὲ τὸ Χριστό, παρά χίλια χρόνια μὲ τὸν διάβολο. Ἄς ζήσωμε μὲ τὸν Χριστό.

Τι σημαίνει Διακαινήσιμος Εβδομάδα

(+)  π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

    H λέξις «Διακαινήσιμος» γιά έναν άπιστο και άθεο δεν σημαίνει τίποτα και ε­ἴτε ακούει τη λέξι ε­ἴτε δεν την ακούει εἰς την αυτήν κατάστασιν ευρίσκεται, γιά μας που πιστεύουμε, παρ’ όλη την αμαρτωλότητά μας, η λέξις «Διακαινήσιμος» είναι πολυσήμαντος.

H πορεία προς Εμμαούς δεν είναι μια ιστορία του παρελθόντος αλλά ο δικός μας δρόμος.

Τρίτη του Πάσχα και η αναφορά του Ευαγγελίου στην λεγομένη ''Πορεία προς Εμμαούς''....
Δύο μαθητές φεύγουν από την Ιερουσαλήμ,φεύγουν από τον τόπο της ελπίδας τους
γιατί δεν άντεχαν την διάψευση των προσδοκιών τους με τον θάνατο του Διδασκάλου τους...
Κατευθύνονται προς την Εμμαούς, δεν είναι πορεία θριάμβου αλλά απογοήτευσης.
Δεν φεύγουν απλώς από έναν τόπο αλλά φεύγουν από μια σχέση...
Και ενώ φεύγουν, ενώ η καρδιά τους βαραίνει και ο νους τους είναι γεμάτος σύγχυση ο Χριστός τους πλησιάζει και αρχίζει να περπατά μαζί τους,
δίχως όμως να Τον αναγνωρίζουν....

«... πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν"...»

"κἀγὼ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν" (Ιώ.12,32)
Με είλκυσε το "ἑλκύσω". Ο Χριστός ελκύει, μαγνητίζει. Τα "ελκύω, έλκω, έλξις" είναι λέξεις που στις ανθρώπινες σχέσεις καταδεικνύουν τον έρωτα.
Τα ερωτευμένα πρόσωπα ανεξήγητα και μυστηριωδώς εξέρχονται εαυτού, ηθελημένα ξεπερνούν τα δικά τους όρια, δεν παραβιάζουν τα έτερα, κινούνται έτερος προς έτερον, συναντώνται ενώπιος ενωπίω, επι-κοινωνούν και χαίρουν πάντοτε!
Ο Χριστός κατήλθε, ίνα υψωθή (θυσιαστεί δια του Σταυρού) και ελκύσει ημάς. Μια πρόταση μόνο θέτει όλο το Μυστήριο της ζηλωτικής κίνησης του Χριστού.
Ένας μανιακά ερωτευμένος κατέρχεται για να μας περάσει σ' ένα ανακαινισμένο -ερωτικό- είναι. Το φως!
Μένει μόνο να παραδώσουμε ελεύθερα το χέρι .

Πάσχα στην Τραπεζούντα το 1913: Από την ακμή του Ποντιακού Ελληνισμού στον Γολγοθά του ξεριζωμού το 1923

Μια συγκλονιστική καταγραφή του Γεώργιου Θ. Κανδηλάπτη στο βιβλίο «Ποντιακά ιστορικά ανάλεκτα» που εκδόθηκε το 1925, στην Αλεξανδρούπολη

Ήταν 14 Απριλίου 1913. Η Τραπεζούντα έσφυζε από ζωή και οι Έλληνες στην πόλη γιόρταζαν με κάθε μεγαλοπρέπεια το Πάσχα. Παντού ακουγόταν η ελληνική λαλιά, παντού πρόβαλλαν ελληνικά σύμβολα, παντού ηχούσαν ελληνικά τραγούδια και μελωδίες.

Δέκα χρόνια μετά, στις 26 Μαρτίου 1923, το Πάσχα δεν ήταν το ίδιο. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Η εικονα είχε ανατραπεί βίαια.

ΠΑΣΧΑΛΙΟ ΜΗΝΥΜΑ - της Συντονιστικής Επιτροπής της Πανελλήνιας Κίνησης κατά του Ψηφιακού Ολοκληρωτισμού «ΕΞΟΔΟΣ»

Αγαπητοί φίλοι και συνοδοιπόροι της ΕΞΟΔΟΣ, αγαπητοί αναγνώστες και ακόλουθοι του Eksodos.gr,

Το Άγιο Πάσχα δεν είναι απλώς μια εορτή. Είναι το μεγάλο πέρασμα: από τον θάνατο στη ζωή, από το σκοτάδι στο φως, από τη φθορά στην αφθαρσία. Είναι η νίκη του Αναστάντος Κυρίου, του Ιησού Χριστού, επί του θανάτου, που ανοίγει τον δρόμο της προσωπικής σωτηρίας και της αναστάσεως κάθε ανθρώπου που πιστεύει στον Τριαδικό Θεό.

Γιατί σχηματίζουμε Σταυρό στο ανώφλι της πόρτας με τη λαμπάδα της Ανάστασης;

Είναι ένα πατροπαράδοτο έθιμο γεμάτο πίστη και συμβολισμό!Μια πράξη ευλάβειας και προστασίας!
Κάθε Μεγάλο Σάββατο βράδυ,
οι πιστοί γεμίζουν τους Ναούς για να ακούσουν το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης του Χριστού.
Το «Δεύτε λάβετε φως» αντηχεί στον ναό και το Άγιο Φως περνά από κερί σε κερί, η φλόγα της λαμπάδας γίνεται σύμβολο της νίκης της ζωής απέναντι στον θάνατο.
Όταν οι πιστοί επιστρέφουν στο σπίτι μετά την αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, δεν ξεχνούν να Σταυρώσουν με τη λαμπάδα το ανώφλι της εξώπορτας.
Γιατί όμως το κάνουν αυτό;

Φαινόμενο που έχει λάβει δυστυχώς μεγάλη έκταση, ως νόσος λοιμική.

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός-12.4.2026

Ἐρώτημα γιά νά προβληματισθοῦμε:

Καλοί μου ἀδελφοί, γιατί σέ πολλούς ἱερούς ναούς κατά τήν Πασχαλιάτικη Παννυχίδα γίνεται ἕνας ἀγῶνας δρόμου ταχυτήτων (ψαλίδισμα ἀκολουθίας, γρήγορες κινήσεις, ἀσθμαίνοντες ἱερεῖς καί ἱεροψάλτες);

Θά συμμετεῖχαν ἄραγε σέ μία τέτοια κουτσουρεμένη Πασχαλιάτικη Παννυχίδα ἕνας παπα-Πλανᾶς, ἕνας Ἰάκωβος Τσαλίκης, ἕνας παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης, ἕνας Ἐπίσκοπος Σιατίστης Ἀντώνιος, ἕνας παπα-Γιάννης Καλαΐδης;

Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ

(Ο λόγος του Θεού πάντα επίκαιρος)

• Εκφωνήθηκε από το Μητροπολίτη Φλωρίνης π. Αυγουστίνο Καντιώτη (στρατιωτικός ιερεύς τότε), στο Ραδιοφωνικό σταθμό Λαρίσης (Ρ.Σ.Λ.) το Πάσχα του 1949. Απομαγνητοφωνήθη και εδημοσιεύθη στο βιβλίου «ΕΚ ΤΟΥ ΑΝΕΣΠΕΡΟΥ ΦΩΤΟΣ», έκδοση 1950, σελ. 200-202

«Ἀναστήτω ὁ Θεός καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ
ἐχθροὶ αὐτου, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσῶπου αυ-
τοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν». (Ψαλ. 67,2)

Ὅ,τι, ἀγαπητοί μας ἀναγνῶσται, ὅ,τι εἶχον νὰ κάμουν ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ οἱ ἐχθροί του, τὸ ἔπραξαν. Τὸ ἐπιτελικὸν σχέδιον τῆς ἐξοντώσεως ἐξετελέσθη μέχρι τελευταίας λεπτομερείας. Ὁ Ἰησοῦς, τοῦ ὁποίου ἡ φωνὴ κάποτε ὑψώθη ὡς φραγγέλιον καὶ ἔσεισε τὰς καρδιας τῶν μεγάλων ἐνόχων τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Ἔθνους, τώρα ἐν μέσῳ ληστῶν, ἀδύνατος, «ὡς μὴ ἔχων εἶδος οὐδὲ δόξαν» περιφρονημένος, ἐγκαταλελειμμένος ὑπὸ πάντων, παρουσιάζων θέαμα ἱκανὸν νὰ ραγίσῃ καὶ τοὺς βράχους τοῦ Γολγοθᾶ, ἐκπνέει καὶ παραδίδει τὸ πνεῦμα εἰς τὸν Οὐράνιον Πατέρα ὁ Μέγας Μάρτυς. «Τετέλεσται».