Αιωνιότητα!!!!

Αν γεμίζουμε τον εαυτό μας με καλές σκέψεις και ευγενείς επιδιώξεις, θα τις βρούμε στην αιωνιότητα. Εκείνες οι σκέψεις που εμπεριέχουν το καλό εδώ, μας χαρίζουν ειρήνη στην αιωνιότητα. Αν όμως καταγινόμαστε με άλλες σκέψεις —κολασμένες, γεμάτες φθόνο και κακία— τότε, περνώντας στην αιωνιότητα, θα δούμε ότι σπαταλήσαμε τον χρόνο κατά τον οποίο θα μπορούσαμε να είχαμε διορθώσει τη ζωή μας, αλλά δεν το κάναμε. Τότε θα αρχίσουν οι τύψεις της συνείδησης για τον χαμένο χρόνο. Ποιος, λοιπόν, θα μας λυτρώσει από αυτό στην αιωνιότητα;

Να βάλουμε αρχή για τη σωτηρία μας

Αγιολόγιο - Εορτολόγιο

08 Σεπτεμβρίου 2026

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Παναγία

Απόψε γιορτάζουμε τη Γέννηση της Παναγίας, και αν εξαιρέσουμε τη Γέννηση του Χριστού που είναι κάτι άλλο, η Γέννηση της Παναγίας είναι η ιερότερη, η θαυμασιότερη και η σπουδαιότερη γέννηση που έγινε σ’ αυτόν τον κόσμο. Γεννήθηκε η Παναγία, γεννήθηκε αυτή που γέννησε τον Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου. Και με το να οικονομήσει ο Θεός έτσι τα πράγματα, ώστε να γεννηθεί η Παναγία, αρχίζει να τίθεται σε εφαρμογή το σχέδιο του Θεού, το οποίο βέβαια ο Θεός το προετοίμαζε από αιώνες, αλλά τώρα μπαίνει σε εφαρμογή.

Ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου (1 Σεπτεμβρίου)

Ἡ 1η Σεπτεμβρίου, ἡ ἀρχὴ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἀποτελεῖ τὴν ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου. Ἡ Ἰνδικτιὼν εἶναι ἔνας γενικότερος τρόπος μετρήσεως τοῦ χρόνου ἀνὰ δεκαπενταετίες μὲ ἀφετηρία τὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ, περίπου ἀπὸ τὸ ἔτος 3 π.Χ. Ἀρχικὰ ὑπῆρχε ἡ Αὐτοκρατορικὴ Ἴνδικτος, ἢ Καισαρικὴ Ἰνδικτιών, ποὺ μᾶλλον εἰσήχθη ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο. Ἐκαλεῖτο ἐπιπλέον Κωνσταντινική, ἢ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἢ Ἑλληνική. Παράλληλα ὑπῆρχε καὶ ἡ Παπικὴ Ἰνδικτιών.

Αρχή της Ινδίκτου

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου, με θέμα: «Ο ΔΕΚΤΟΣ ΕΝΙΑΥΤΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-9-1996]

  Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας γιορτάζει την πρωτοχρονιά της. Δηλαδή το ξεκίνημα του χρόνου για κάποιο σπουδαίο έργο. Και κάθε πρωτοχρονιά μπορεί βεβαίως να είναι συμβατική, κατά συμφωνίαν, αλλά όμως το θέλημα του Θεού βρίσκεται στην μέτρηση του χρόνου. Και είναι αναγκαία αυτή η μέτρησις του χρόνου, τόσο για τα έργα του ανθρώπου, όσο και για την σωτηρία του. Γι’αυτό γράφει ο Μωυσής εις το πρώτο κεφάλαιο της Γενέσεως: «Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτωσαν –δηλαδή να γίνουν- φωστῆρες ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ- δηλαδή ο ήλιος και η σελήνη- εἰς φαῦσιν ἐπὶ τῆς γῆς- για να φωτίζουν την γη-, τοῦ διαχωρίζειν ἀνὰ μέσον τῆς ἡμέρας καὶ ἀνὰ μέσον τῆς νυκτός· καὶ ἔστωσαν εἰς σημεῖα καὶ εἰς καιροὺς καὶ εἰς ἡμέρας καὶ εἰς ἐνιαυτούς». Βλέπετε εδώ, ο χωρισμός του χρόνου. Και μέσα σ’ αυτήν την αίσθηση, θα λέγαμε, του χρόνου, θα αποδοθεί εκείνο το θεόπνευστον «Καιρός παντί πράγματι», που λέγει ο Εκκλησιαστής, «Το κάθε πράγμα είναι στον καιρό του». «Καιρός παντί πράγματι».

Ρώτησαν τὸν σοφό: «Ποιό εἶναι τὸ πιὸ ἀκριβό;» ἀπάντησε ὁ χρόνος ὁ σοφός

Η ζωή μας δεν είναι για να παίζουμε με χαριτωμένα παιχνίδια, αλλά για να δίνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο φως και ζεστασιά στους ανθρώπους γύρω μας: Και το φως και η ζεστασιά είναι αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον μας. Πρέπει να περνάς σωστά τη ζωή σου όταν είσαι νέος και δεν μπορείς να πάρεις πίσω τον χρόνο στα γηρατειά. Ρώτησαν τον σοφό: «Ποιο είναι το πιο ακριβό;» απάντησε ο χρόνος ο σοφός .- Επειδή ο χρόνος μπορεί να αγοράσει τα πάντα και ο ίδιος ο χρόνος δεν μπορεί να αγοράσει πολλά πράγματα... Φροντίστε τον πολύτιμο, χρυσό χρόνο, σπεύστε να αποκτήσετε ηρεμία.
Άγιος Γεώργιος του Ντανίλοφσκι, ο Θαυματουργός.

Πότε ἐπιτέλους θὰ παντρευτῇς;

Ρωτοῦσε ἐπίμονα ἡ μητέρα του τὸν Θαλῆ τὸν Μιλήσιο πότε θὰ παντρευτῇ.

   -«Οὕπω καιρός». Τῆς ἔλεγε ἐκεῖνος. Δὲν εἶναι ἀκόμη καιρός.

   Ἔπειτα ἀπὸ πολὺ καιρὸ ἡ μητέρα του ἐπανῆλθε.

   -Πότε ἐπιτέλους θὰ παντρευτῇς; ρώτησε μὲ ἀγωνία.  

   -«Οὐκέτι καιρός» ἀπάντησε αὐτὴ τὴ φορά. Πέρασε πιὰ ὁ καιρός. Δὲν ὑπάρχουν πιὰ περιθώρια. Γέρασα.

   Ἀπὸ τὸ «οὕπω» μέχρι ὁ «οὐκέτι» ὁ χρόνος κύλησε καὶ χάθηκε! Καὶ ὁ Θαλῆς ἔμεινε μόνος!

(Ἀποστέλλει ὁ Δημήτριος Φ.) 

Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς: Ρυθμίζουμε όλη μας την ζωή μέσα στον χρόνο με βάση εκείνο πού είναι αιώνιο...

*Για μάς τούς Χριστιανούς, τούς φωτισμένους και διαφωτισμένους εν Χριστώ, τα πάντα σε αυτό τον κόσμο έχουν νόημα και αξία εφόσον αποτελούν μέ­σον και οδό προς την αιωνιότητα. Επειδή εμείς, βλέ­πουμε εκείνο πού δεν φαίνεται και ατενίζουμε το αό­ρατο. Ρυθμίζουμε όλη μας την ζωή μέσα στον χρόνο με βάση εκείνο πού είναι αιώνιο, το ανθρώπινο με βά­ση το Θεανθρώπινο. Όσο υπάρχει κάτι το αιώνιο μέ­σα στα όρια του χρονικού, συντηρούμαστε με αυτό. Όταν όμως αυτό εκλείπει, το αναζητούμε πέρα από τον χρόνο, στο Βασίλειο του ατελεύτητου και αορά­του. Ατενίζουμε τα πάντα υπό το πρίσμα της αιωνιότητας, δηλ. υπό το πρίσμα του Χριστού, αφού Εκεί­νος είναι ό αιώνιος Θεός και Κύριος.

impantokratoros.gr

Δεν υπάρχει απολύτως καθόλου χρόνος! Δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για τίποτα!...

Δεν υπάρχει απολύτως καθόλου χρόνος! Δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για τίποτα!...

Οι μαθητές δεν έχουν χρόνο, οι νοικοκυρές δεν έχουν χρόνο, οι εργαζόμενοι δεν έχουν χρόνο, ακόμη και οι συνταξιούχοι δεν έχουν χρόνο. Τα στελέχη δεν έχουν καθόλου χρόνο. Κανείς δεν έχει χρόνο να πάει στην εκκλησία. Υπάρχει χρόνος για άλλα πράγματα. Δεν υπάρχει χρόνος να πάει στην εκκλησία. Ο Θεός δεν μοίρασε καν τον χρόνο μας ισότιμα. Δεν είπε: «Δούλεψε τον μισό χρόνο σου για τον εαυτό σου και δώσε τον άλλο μισό σε Εμένα».

Φώτης Κόντογλου - Ὁ χρόνος, ὁ φθονερὸς γέρων.

Ὁ καιρὸς εἶναι ἕνα πρᾶγμα ἄπιαστο καὶ κατὰ βάθος ἀκατανόητο. Τὸ μυαλό μας κ᾿ ἡ καρδιά μας τὸν νοιώθουνε ἀπὸ τὶς ἀλλαγὲς ποὺ γίνονται στὸν κόσμο. Μὰ κάποιες ἀλλαγὲς μπορεῖ νὰ γίνουνε πολὺ γρήγορα, ἀπὸ μιὰ μέρα σὲ ἄλλη, ὅπως ἡ παραμόρφωση τοῦ ἄνθρωπου ποὺ γίνεται ἀπὸ τὴν ἀρρώστεια, ἢ ἕνας ξαφνικὸς θάνατος ποὺ μέσα σὲ μιὰ στιγμὴ κάνει τὸν ἄνθρωπο ἕνα ἀγνώριστο κουφάρι. Τὸν καιρὸ τὸν νοιώθουμε πιὸ δυνατὰ ἀπὸ τὸ πάλιωμα κι ἀπὸ τὸ γῆρας, ποὺ ἀλλάζουνε τὰ νεαρὰ καὶ τὰ ζωντανὰ πλάσματα, κι αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ τὴν καταλαβαίνουμε σκληρά. Τὸν νοιώθουμε κι ἀπὸ τὴν καινούργιεψη τοῦ κόσμου, μὰ πιὸ δυνατὰ τὸν νοιώθουμε ἀπὸ τὴ φθορά· καὶ τὸν νοιώθουμε ἀπ᾿ αὐτὴ πιὸ δυνατά, γιατὶ πονᾶμε, κι ὁ πόνος εἶναι πιὸ βαθὺς ἀπὸ τὴ χαρά.

Δεν έχω δικαίωμα ...

 «Δεν έχω το δικαίωμα να ξοδέψω τον καιρό μου σε μάταιες ασχολίες»

(Άγιος Γρηγόριος Νύσσης)

[Από το εκδιδόμενο έργο "ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΊΑ ΝΥΣΣΗΣ ΑΠΑΥΓΑΣΜΑ" των Εκδ. "ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ"]

fotodotes

Τὸ ξυπνητήρι τῆς πρωτοχρονιᾶς

  Χρόνος, καλοί μου φίλοι, εἶναι πολὺ ἁπλὰ αὐτὸ τὸ τρίπτυχο: Παρελθόν, παρὸν καὶ μέλλον. Καὶ πρωτοχρονιά; Μία νέα ἀρχή, ἕνα καινούργιο ξεκίνημα, μία ἀκόμη ἀνατολὴ στὴ ζωή μας. Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ σκεφτοῦμε καὶ νὰ ἀξιολογήσουμε καλύτερα αὐτὸ τὸ παρελθόν, τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον τῆς ζωῆς μας. Γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε σ’ αὐτήν. Γιὰ νὰ κατορθώσουμε τὸ ἀνώτερο, τὸ καλύτερο, κι ἐν τέλει τὸν σκοπό της.

Υπάρχει καλύτερο ξεκίνημα για μια χρονιά;

Η αλλαγή της χρονιάς από μόνη της δεν είναι σαν στιγμή κάτι το ιδιαίτερο. Παίρνει όμως μεγαλειώδη αξία, όταν συνειδητοποιείς πως το πρώτο που έβαλες στο στόμα σου (και από εκεί κατέβηκε σε όλο σου το είναι...), είναι και το σημαντικότερο
που υπάρχει σε αυτήν την ζωή...

ΧΡΟΝΟΣ: ΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητή

        Εισήλθαμε ήδη με τη χάρη του Τριαδικού Θεού στο νέο έτος. Μαζί με τις ελπίδες και τις προσδοκίες μας για τη νέα χρονιά, γεμίζει αυτές τις ημέρες την ψυχή μας εύλογος προβληματισμός για την έννοια της ροής του χρόνου. Κι’ αυτό διότι ο χρόνος μαζί με τον «δίδυμο αδελφό του τον χώρο», κατά το αείμνηστο νεοφανή άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, αποτελούν τους δύο βαρείς ζυγούς του ανθρώπου σε όλη την επί γης ζωή του, οι οποίοι του περιορίζουν τον διακαή του πόθο για την απολυτότητα. 

      Η έννοια του χρόνου είναι μια παμπάλαια μυστηριώδης υπόθεση για τον άνθρωπο. Κανένα άλλο ον δεν έχει την αίσθηση της ροής του χρόνου, πολλώ δε μάλλον δεν έχει την ικανότητα της μέτρησής του, εκτός από τον άνθρωπο, ο οποίος μόνος αυτός προικίσθηκε από το Θεό Δημιουργό με λογική, χάρις στην οποία υπερβαίνει την ενστικτώδη κατάσταση, κοινή σε όλα τα έμβια πλάσματα, και ανάγεται έτσι στη σφαίρα του φιλοσοφικού στοχασμού.

Ευχή για Ευλογημένο 2026: Να εκμεταλλευτούμε το «χρυσάφι» του νέου χρόνου για να «αγοράσουμε» μετάνοια

  12 νέοι μήνες - 12 μεγάλες ευκαιρίες αγιότητας - Ο μόνος κακός χρόνος είναι εκείνος που θα μας απομακρύνει από τον Χριστό

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Σε κάθε ξεπροβόδισμα του Δεκέμβρη, ο πολύς κόσμος συνηθίζει να κάνει μια ανασκόπηση του έτους που ετοιμάζεται να μας αποχαιρετίσει. Καλό και χρήσιμο αν γίνεται με περίσκεψη, αλλά το προσωπικό μας «χθες» δεν έχει τόσο γόνιμο έδαφος, όσο το «σήμερα», αλλά και το εναπομένον «αύριο» που θα επενδύσει για τον καθένα μας ο Θεός.

ΕΛΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΟΙ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού 

        Με τη χάρη του αγίου Τριαδικού Θεού εισερχόμαστε για μια ακόμη φορά στον νέο ενιαυτό της χρηστότητάς Του. «Πατάμε» το «σκαλοπάτι» του νέου χρόνου. Σε κάθε έλλογο άνθρωπο, μαζί με τις ελπίδες και τις προσδοκίες για τη νέα χρονιά, γεμίζει αυτές τις ημέρες την ψυχή του εύλογος προβληματισμός για την έννοια της ροής του χρόνου. Κι’ αυτό διότι ο χρόνος μαζί με τον «δίδυμο αδελφό του τον χώρο», κατά το αείμνηστο νεοφανή άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, αποτελούν τους δύο βαρείς ζυγούς του ανθρώπου σε όλη την επί γης ζωή του, τους οποίους σύρει και οι οποίοι του περιορίζουν τον διακαή του πόθο για την απολυτότητα. «Δεν υπάρχει τίποτε πιο τραγικόν και φοβερόν από το ανθρώπινον γένος ζευγμένον εις τον βαρύν ζηγόν του χώρου και του χρόνου», χωρίς το Χριστό, έγραψε ο αγιασμένος Γέροντας. Ο χρονοχρόνος χωρίς το Θεό είναι ένα φοβερό μαρτύριο, ο οποίος σέρνει τον άνθρωπο στην ανυπαρξία!  

       Η ροή του χρόνου είναι βεβαίως μια υποκειμενική αίσθηση, αφού αυτή ορίζεται από τη φθορά τη δική μας και τις μεταβολές του υλικού κόσμου, κύρια με τις κινήσεις του ηλίου και του πλανήτη μας. Με την θεωρία της σχετικότητας εισήχθη η έννοια του χωροχρόνου, σύμφωνα με την οποία η ροή του χρόνου μεταβάλλεται σε σχέση με την ταχύτητα, η οποία αποκαλείται «βαρυτική διαστολή του χρόνου», αποδεικνύοντας περίτρανα το γραφικό: «χίλια έτη εν οφθαλμοίς σου (Κύριε) ως ημέρα η εχθές» (Ψαλμ89,4).

Η πρωτοχρονιά και οι άθεοι

 Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Σε τηλεοπτική εκπομπή προ της μεγάλης εορτής των Χριστουγέννων παρουσιάστρια χαιρετούσε τους περίπου δέκα συμπαρουσιαστές της επαναλαμβάνοντας μονότονα πριν και μετά τον διάλογό τους το «Καλή χρονιά». Αυτοί έδειξαν αμηχανία. Κάποιοι απάντησαν «Καλά Χριστούγεννα», οι υπόλοιποι «Καλές γιορτές», ουδείς πάντως από αυτούς απάντησε «καλή χρονιά»...

Η παρουσιάστρια, ακουσίως ή εκουσίως, θέλησε να προκαλέσει τους τηλεθεατές, που παρακολουθούσαν την εκπομπή, προσπερνώντας, ως μην υπάρχουσα, την εορτή των Χριστουγέννων. Είναι φαινόμενο των καιρών να χρησιμοποιούνται τηλεοπτικές εκπομπές για προώθηση ιδεολογικών απόψεων, χωρίς οι εμπνευστές και οι παρουσιαστές/τριες να υπολογίζουν την αντίδραση που προκαλούν… Φαινόμενο επίσης λυπηρό είναι ότι και φέτος υπήρξαν κρούσματα σε χώρες της Ευρώπης υποβαθμίσεως, έως και να εξαλείψεως από τους δημόσιους χώρους της εορτής των Χριστουγέννων.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕΒ. ΜΗΤΡ. ΚΥΘΗΡΩΝ & ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ (253-2026)

 youtube

Δὲν ἔχεις καιρὸν

Πατερικαί Διδαχαί

  «Ἄρα οὖν ὡς καιρὸν ἔχομεν, ἐργαζώμεθα τὸ ἀγαθὸν πρὸς πάντας, μάλιστα δὲ πρὸς τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως». (Γαλ. στ΄ 10) (: Συνεπῶς, ἕως ὅτου εὑρισκόμεθα εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, ποὺ μόνον εἰς αὐτὴν ἔχομεν καιρὸν πρὸς ἀγαθοεργίαν, ἂς ἐργαζώμεθα τὸ ἀγαθὸν πρὸς ὅλους, μάλιστα δὲ πρὸς ἐκείνους, τοὺς ὁποίους ἡ πίστις μας τοὺς κατέστησεν οἰκείους καὶ ἀδελφούς).

• Μόνο λοιπόν σὲ αὐτὴ τὴν ζωὴ ἔχουμε τὴν εὐκαιρία νὰ κάνουμε ἔργα σωτηρίας.

  Δὲν πρέπει ποτὲ νὰ χάνουμε τὸν καιρό μας. Μὴ ἀναβάλλεις ποτέ.

  Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς συμβουλεύει:

Ἀρχὴ μιᾶς νέας ἐπικοινωνίας

 «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ»
Ἐνημερωτικό περιοδικό
τῶν Ἐκδόσεων «ΥΠΑΚΟΗ»

ΙΟΥΝΙΟΣ - ΙΟΥΛΙΟΣ 2025 

https://www.ypakoh.gr/

Ὁ χῶρος καὶ ὁ χρόνος... Ἡ πιὸ κοντινὴ σχέση μας μὲ τὴν ἔννοια τοῦ χώρου εἶναι ἡ στενο-χωρία καὶ ἡ πιὸ κοντινὴ σχέση μας μὲ τὴν ἔννοια τοῦ χρόνου εἶναι ἡ προσπάθειά μας νὰ περάσουμε κάπως τὸν χρόνο μας, νὰ «σκοτώσουμε κάπως τὴν ὥρα μας», ὅπως λέμε συχνά.
Ἡ στενοχώρια, ὅπως μᾶς ἔχει διδάξει ὁ Πνευματικὸς Πατέρας καὶ Διδάσκαλός μας π. Βασίλειος Βολουδάκης, εἶναι ὅταν νιώθουμε ὅτι ὁ χῶρος γύρω μας στενεύει. Πρῶτα ἀπὸ ὅλα νιώθουμε νὰ μᾶς στενεύει ὁ ἴδιος μας ὁ ἑαυτός. Λέμε συχνὰ «δὲν μὲ χωρᾶ ὁ τόπος».

Ένα λεπτό... Ένα λεπτό...

Μπορεῖτε νά δεῖτε τήν Κοινότητα ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ "ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ" στό Viber ΕΔΩ