Εὐαγγέλια νέα σειρὰ
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2753
Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν (Μάρκ. 8,34 – 9,1)
20 Σεπτεμβρίου 2026
Στή σημερινή Εὐαγγελική περικοπή ἀκούσαμε μεταξύ ἄλλων τό «...τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;». Ἐδῶ θά πρέπει νά σταθοῦμε καί νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι πράγματι δέν ὑπάρχει ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου.
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μυστήριο καί τό κορυφαῖο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Μετέχει σέ δύο κόσμους: στόν ὁρατό καί στόν ἀόρατο, στόν ἐπίγειο καί στόν οὐράνιο.
Στούς σημερινούς καιρούς μας, πού ἡ τεχνολογία ἐξελίσσεται πυρετωδῶς ἀπό τόν ἴδιο τόν ἄνθρωπο, καί ἡ τεχνητή νοημοσύνη τείνει νά κυριαρχήσει, πολλοί νομίζουν, ὅτι ξέρουν καλά τόν ἄνθρωπο. Μά κανένας δέν γνωρίζει καλά τόν ἄνθρωπο, παρά μόνον ὁ δημιουργός Θεός. Ὅποιος ἰσχυρίζεται ὅτι γνωρίζει καλά τόν ἑαυτό του ἤ τούς ἄλλους ἀνθρώπους αὐταπατᾶται.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ὅς γάρ ἄν ἐπαισχυνθῇ με καί τούς ἐμούς λόγους...».
Παιδί: ὁποιοσδήποτε ἐντραπῇ Ἐμέ καί τήν διδασκαλία μου ἐπηρεαζόμενος ἀπό τήν «πτωχεία» -τήν ταπεινή παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο- ὁ Μεσσίας, θά τόν ἀποκηρύξει ὡς μή ἰδικόν Του. Μή ξεχνᾶς λοιπόν, χριστιανέ, τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, ἀφήνοντας τόν νοῦ σου νά τρέχει καί νά ἀσχολεῖται μέ τά μάταια πράγματα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, γιά νά μή σέ ξεχάσει κι Ἐκεῖνος καί σέ ἐγκαταλείψει στόν καιρό τῶν πειρασμῶν σου. Σέ ἐκείνους πού ζοῦν μέ σωματικές ἀνέσεις, δέν κατοικεῖ τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά τό πνεῦμα τοῦ διαβόλου· σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων πού ἀγάπησαν πολύ τόν Χριστόν.
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2752
Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως (Ἰω. 3,13-17)
13 Σεπτεμβρίου 2026
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«...ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον».
Ὁ Χριστός θά ὑψωθεῖ ἐπί τοῦ Σταυροῦ, διά νά μή χαθεῖ εἰς τόν αἰώνιον θάνατον κανένας ἀπό ἐκείνους πού πιστεύουν εἰς Αὐτόν, ἀλλά νά ἔχει ζωήν αἰώνιον. Διότι κανείς ἀπό τούς ἀνθρώπους δέν ἔχει ἀναβῆ εἰς τόν οὐρανόν παρά μόνον Ἐκεῖνος πού κατέβηκε ἀπό τόν οὐρανόν· καί ἔγινε διά τῆς Ἐνανθρωπήσεως, Θεάνθρωπος, ὁ Ὁποῖος περιεπάτησε εἰς τήν γῆν καί ὡς πανταχοῦ παρών Θεός, εἶναι πάντοτε καί εἰς τόν οὐρανόν μέ τόν Πατέρα καί τόν Παράκλητον.
Πίστις εἶναι νά πεθάνει κανείς γιά τόν Χριστό καί γιά χάρη τῆς ἐντολῆς Του πιστεύοντας ὅτι ὁ θάνατος αὐτός θά τοῦ γίνει πρόξενος αἰωνίου ζωῆς. Πίστις στόν Χριστό εἶναι ὄχι μόνο νά καταφρονήσουμε ὅλα τά εὐχάριστα τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος, ἀλλά καί νά ἔχουμε ἐγκαρτέρηση καί ὑπομονή σέ κάθε πειρασμό πού μᾶς ἔρχεται καί μᾶς προξενεῖ λύπες, θλίψεις καί συμφορές, ὥσπου νά εὐδοκήσει νά μᾶς ἐπισκεφθεῖ ὁ Θεός, χαρίζοντάς μας τήν Εἰρήνη Του.
Κυριακὴ ΙΔ΄ Ματθαίου (Ματθ. 22,1-14)
Toυ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ἀγαπητοί μου, τὸ εὐαγγέλιο. Εἶνε μιὰ παραβολὴ τοῦ Θεανθρώπου ἐπίκαιρη καὶ γιὰ μᾶς. Εἶνε ἕνας καθρέφτης, μιὰ φωτογραφία τοῦ χαρακτῆρος μας. Ἐὰν προσέξουμε, κάπου θὰ δοῦμε καὶ τὸν ἑαυτό μας. Ἂς προσπαθήσουμε νὰ τὴ ζωντανέψουμε.
Η παραβολή των βασιλικών γάμων λίγες φορές διαβάζεται στην Εκκλησία. Ανήκει στις τελευταίες Κυριακές του Ματθαίου και για να προλάβει να διαβαστεί προ της εορτής του Υψώσεως του Σταυρού (14 Σεπ.), πρέπει να έχουμε το Πάσχα αρκετά νωρίς. Είναι παραπλήσια της παραβολής του μεγάλου δείπνου που διαβάζεται πάντα προ της εορτής των Χριστουγέννων. Ένας βασιλιάς (ο Θεός) με την ευκαιρία των γάμων του υιού του κάνει μεγάλο τραπέζι και καλεί πλήθος ανθρώπων, αλλά οι καλεσμένοι δεν προσέρχονται (Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου).
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μή ἔχων ἔνδυμα γάμου;»
Βαπτίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ... εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός· καί τοῦ Υἱοῦ· καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εὔκολο λοιπόν ἦταν νά ἀπευθυνθεῖ εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὁ μή ἐνδεδυμένος ἄνθρωπος τό ἔνδυμα τοῦ γάμου, ὥστε ἡ Ἐκκλησία νά τοῦ προμηθεύσει τοιοῦτον. «Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε». Εἶπεν ὁ Κύριος: «ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται· ὁ δέ ἀπιστήσας κατακριθήσεται»[1]. «...καί φησιν ὁ εὐνοῦχος· ἰδού ὕδωρ· τί κωλύει με βαπτισθῆναι; εἶπε δέ ὁ Φίλιππος· εἰ πιστεύεις ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἔξεστιν. Ἀποκριθείς δέ εἶπε· πιστεύω τόν υἱόν τοῦ Θεοῦ εἶναι, τόν Ἰησοῦν Χριστόν»[2].
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄ Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2749
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2749
Κυριακὴ ΙΓ΄ Ματθαίου (Ματθ. 21,33-42)
30 Αὐγούστου 2026
ΚΥΡΙΑΚΗ IΓ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (30-08-2026)
«Εἴ τις οὐ φιλεῖ τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα. Μαράν ἀθᾶ»
«Ἐάν κανείς δέν ἀγαπᾶ τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ἄς εἶναι ἀνάθεμα». Μέ αὐτόν τόν λόγο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, κλείνοντας τήν Α΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολή του, «ὅλους τούς φόβισε, αὐτούς πού κάνουν τά μέλη τους μέλη πόρνης, αὐτούς πού σκανδαλίζουν τούς ἀδελφούς μέ εἰδωλόθυτα, αὐτούς πού δοξάζονται ἀπό ἀνθρώπους, αὐτούς πού δέν πιστεύουν στήν ἀνάσταση», δηλαδή ὅλους ἐκείνους γιά τούς ὁποίους κάνει λόγο στήν ἐπιστολή του καί οἱ ὁποῖοι ὑπῆρχαν στήν Ἐκκλησία τῆς Κορίνθου. «Δέν φόβισε μόνον ὅμως, ἀλλά καί ἔδειξε τήν ὁδό τῆς ἀρετῆς καί τήν πηγή τῆς κακίας. Διότι ὅπως ἀκριβῶς, ὅταν ἡ ἀγάπη γιά τόν Χριστό γίνεται πολύ δυνατή, ἐξαφανίζει καί διώκει ἔξω ἀπό τόν ἄνθρωπο κάθε εἶδος ἁμαρτίας, ἔτσι ὅταν εἶναι ἀσθενέστερη, κάνει τά κακά νά βλαστάνουν» (ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος).
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«...ὕστερον δέ ἀπέστειλε πρός αὐτούς τόν υἱόν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τόν υἱόν μου».
Τό μυστήριον τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως εἶναι τό μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον· καί παραμένει καινότατον εἰς τούς αἰῶνας. Ἐν τούτοις, οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι ὅπου ἀρέσκονται νά ζητοῦν τή δική τους δόξα, ἀρνούμενοι νά διακονήσουν τήν δικαίαν δόξα τοῦ Θεοῦ καταντοῦν νά εἶναι ξεδιάντροποι. Εἶδαν τόν Μεσσίαν, τόν Ὁποῖον προεφήτευσαν οἱ Προφῆτες καί αὐτοί, μέ προφανές μῖσος καί βούλησιν δαιμονιώδη, ἔβγαλαν ἔξω ἀπό τήν συναγωγή τόν Σωτῆρα καί τόν ἐφόνευσαν ἀφοῦ πρίν ἀπ’ Αὐτόν ἐκδίωξαν μέ ἐπώδυνο τρόπο τούς ἀπεσταλμένους ἀπό τόν Θεό ἁγίους ἄνδρας πού ὁμίλησαν γιά τόν ἐρχομό Του στόν κόσμο.
Οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Γραμματεῖς, οἱ Φαρισαῖοι, ἔγνωσαν ἀπό τά φοβερά σημεῖα πού ποιοῦσε ὁ Χριστός, ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ Πατρός. Ἡ ἰδιατέρα πρόνοια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιά τό Ἰουδαϊκό Ἔθνος ἦταν μοναδική σέ ὅλη τήν περίοδο τῆς Π. Διαθήκης καί οἱ Προφητεῖες, σαφέστατες. Ἔβαλε δηλαδή τριγύρω ἀπό τόν ἐκλεκτό λαό -τόν Ἰσραήλ- φράχτην καί ἔσκαψε μέσα ληνόν καί ἔκτισε πύργον διά νά μένουν οἱ φύλακες καί οἱ ἐργάτες, Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι, ὥστε νά διδάσκουν τόν λαό τοῦ Θεοῦ, τήν πρέπουσαν ἀφοσίωση εἰς τά ἔργα τῆς ἀρετῆς, γιά νά ἀναγνωρίσουν τόν Χριστόν. Ἡ καρποφορία δέ, θά ἦταν νά ἐμπιστευθοῦν στόν Ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν τοῦ Θεοῦ, καί νά Τόν δεχτοῦν ὡς τόν μοναδικόν κληρονόμον. Αὐτό θά σήμαινε: τόν Λῖθον πού, ὡς κεφαλή τοῦ ὅλου οἰκοδομήματος θά συνήνωνε τούς λαούς Ἰουδαίους καί Ἐθνικούς εἰς μίαν Ἐκκλησίαν· καί τό θαυμαστό αὐτό γεγονός θά ἐγίνετο πραγματικότης ἀπό τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Θεόν ἡμῶν.
Εὐαγγέλια νέα σειρὰ
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2747
Κυριακὴ ΙΑ΄ Ματθαίου (Ματθ. 18,23-35)
16 Αὐγούστου 2026
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τήν ὀφειλήν ἐκείνην ἀφῆκά σοι...»
Χρεῶστες εἴμεθα ἀναριθμήτου χρέους· ὀφείλουμε στόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἀδελφοί, χρέος τόσον μεγάλο, πού εἶναι ἀδύνατον νά τό ξεπληρώσουμε. Βλέπουμε, τό μέγεθος τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ; Στήν ἀρχή, δέν χρησιμοποιεῖ δίκαια καταδίκη ἐναντίον μας γιά τήν ἀπείθειά μας, ἀλλά δείχνοντας μακροθυμία παραχωρεῖ τόν καιρό τῆς ἐπιστροφῆς· καί σ’ αὐτόν τόν καιρό τῆς μακροθυμίας μᾶς δίνει ἐξουσίαν, ἄν θελήσωμε, νά υἱοποιηθοῦμε ἀπό Αὐτόν.
Καθότι ἡ παροῦσα ζωή εἶναι δρόμος, πού βαδίζει κάποιος ἀπό τή γέννηση του μέχρι τόν θάνατό του, κάθε ἐμπόδιο πού ἐμποδίζει τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν ὀρθή καί ἐνάρετη ζωή σ’ αὐτόν τόν δρόμο ἀποτελεῖ σκάνδαλο. Κι ἄν ἐμεῖς οἱ χριστιανοί εἴμαστε ὑποχρεωμένοι, ἀπ’ αὐτήν τήν ἰδιότητά μας, νά διορθώνουμε τούς πλανεμένους ἀδελφούς μας, πόσο περισσότερο ὀφείλουμε νά μήν σκανδαλίζουμε τούς ἄλλους. Γι’ αὐτό καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, στή σημερινή Ἀποστολική περικοπή, παρουσιάζεται νά ἀπέχει ἀκόμη καί ἀπ’ ὅσα ἐπετρέποντο προκειμένου νά μήν προκαλέσει σκανδαλισμό, ἄν καί κανείς νόμος δέν τόν ἐξανάγκαζε σ’ αὐτό. Ἔτσι τόν βλέπουμε νά στερεῖται τό φαγητό καί τό ποτό πού τοῦ προσφέρουν οἱ μαθητές του, τή διακονία ἀδελφῆς γυναίκας ὅπως κάνουν οἱ ὑπόλοιποι Ἀπόστολοι καί τόν βιοπορισμό του ἀπό τό Εὐαγγελικό ἔργο. Καί εἶναι θαυμαστό ὅτι ἀπέχει ἀπ’ ὅσα ἐπετρέποντο καί εἶχε δικαίωμα ὡς Ἀπόστολος νά τά λάβει, ὄχι ἁπλῶς γιά νά μήν σκανδαλισθοῦν, ἀλλά διότι ἐπρόκειτο οἱ κατηχούμενοι νά οἰκοδομηθοῦν, πράγμα τό ὁποῖο εἶναι πολύ σπουδαιότερο.
«Λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι
ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν»
Τις κακουχίες και ταλαιπωρίες που υφίσταντο οι απόστολοι χάριν του Ευαγγελίου περιγράφει ο απόστολος Παύλος στην αποστολική περικοπή που αναγνώσθηκε σήμερα (Α’ Κορ. 4:9-16). Υποχρεωμένοι να μεταβαίνουν από πόλη σε πόλη για την διάδοση του Ευαγγελίου, αντιμετώπιζαν πείνα και δίψα και ψύχος στις οδοιπορίες τους, ενώ συγχρόνως εργάζονταν για τη συντήρησή τους. Εκτός όμως από τις φυσικές αυτές δυσχέρειες συναντούσαν και την αντίδραση των απίστων, τους χλευασμούς και τις ύβρεις τους, πολλές φορές δε και διωγμούς, φυλακίσεις, ραβδισμούς, μαστιγώσεις.
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΓ΄- Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2746
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
Κυριακὴ Ι΄ Ματθαίου (Ματθ. 17,14-23), 9 Αὐγούστου 2026
Οἱ
Χριστιανοί, ἀγαπητοί μου, πρέπει νὰ εἶνε εὐγενεῖς. Ἀλλὰ τί ἐννοοῦμε
λέγοντας εὐγενεῖς; ἐννοοῦμε ἆραγε τὴν εὐγένεια τὴν κοσμική, ποὺ σήμερα
ἔχει ἐξελιχθῆ σ᾽ ἕνα εἶδος ἐπιστήμης καὶ διπλωματίας;
Ἰδού τό ἀσφαλές αἰσθητήριο τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ! Ἰδού τό ὑγιές πρότυπο τοῦ ποιμνίου! Ἰδού ἡ πνευματική ἐκείνη εὐθυκρισία, μέ τήν ὁποία τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας δύναται νά διακρίνει τούς ἀληθινούς καί γνησίους ποιμένες του ἀπό τούς ψευδοποιμένες καί ψευδοδιδασκάλους. Καί τό ἀσφαλές ἐχέγγυο αὐτό εἶναι ἐκείνη ἡ ζωή καί τά παθήματα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν μιμητῶν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως τά παρουσιάζει ἡ σημερινή Ἀποστολική περικοπή. «Ὁ Θεός μᾶς ἔδειξε τελευταίους ὡς μελλοθανάτους. Ἐμεῖς θεωρούμεθα μωροί καί ἀσθενικοί καί ἄσημοι καί πεινᾶμε καί διψᾶμε καί ἔχουμε ἐλλείψεις σέ ρουχισμό καί μᾶς κακομεταχειρίζονται καί περιπλανώμεθα καί κοπιάζουμε ἐργαζόμενοι μέ τά δικά μας χέρια. Ὅταν μᾶς βρίζουν, εὐλογοῦμε, ὅταν μᾶς διώκουν, δείχνομε ἀνοχή· ὅταν μᾶς συκοφαντοῦν, μιλᾶμε εὐγενικά. Γίναμε σάν σκουπίδια τοῦ κόσμου· ὡς ἀκαθαρσία ὅλων ἕως τήν στιγμή αὐτή».
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»
Ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία κανένα πράγμα ἀπό τά τοῦ βίου αὐτοῦ, δέν εἶναι πραγματικά κακό, πραγματικά διαστροφή, παρά φύση κατάσταση. Τό ἄριστο εἶναι νά πεθάνει κανείς γιά τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καί νά ζήσει γιά τόν Χριστό. Γιατί διαφορετικά, δέν μπορεῖ νά ἀναγεννηθεῖ, οὔτε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἰσέλθει.
Ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς δέν δέχεται ὕμνο καί παρακλήσεις ἀπό στόματα βλάσφημα, διεστραμμένα· οὔτε θυσία, ἀπό χέρι πού ἄγγισε κόπρο καί ψυχή ἄπιστη, ἀκάθαρτη. Χρειάζεται πρωτύτερα νά δεχθοῦμε μέσα μας τό σπόρο τοῦ Θεοῦ Λόγου καί νά καθαρίσουμε προηγουμένως τούς ἑαυτούς μας ἀπό τά βδελύγματα τῆς πονηρίας καί εἰδωλολατρείας. Διότι εἶναι βδελυρότερη ἀπό τήν κόπρο ἡ ἁμαρτία, ὁ δόλος, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπιστίας πού κάνει διεστραμμένο τόν νοῦ καί ἀκάθαρτο τόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον.
Ὅσοι ἔχουν μάτια καί αὐτιά τῆς ψυχῆς, βλέπουν τόν Χριστό καί σήμερα νά περπατάῃ πάνω στά κύματα καί τόν ἀκοῦνε νά λέῃ· «Ὀλιγόπιστε! Εἰς τί ἐδίστασας;» (Ματθ. 14, 31)
Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη
Καί σήμερα ἡ πατρίδα μας δοκιμάζεται. Μόνο ἡ πίστι, ἡ ἀκράδαντη πίστι, μπορεῖ νά κάνῃ τό θαῦμα. Ἀρκεῖ ἡ Ἑλλάς νά ἐπαναλάβῃ στόν Κύριο τήν φωνή τοῦ Πέτρου «Κύριε, σῶσον με».
Καί σήμερα ἡ οἰκογένεια ὡς θεσμός πλήττεται ἀπό τά κύματα μοντέρνων ἀντιλήψεων, συνηθειῶν καί νομοθετημάτων. Οἱ σύζυγοι, πού βλέπουν τό σκάφος τους νά κάνῃ νερά, ἄς γονατίσουν καί ἄς φωνάξουν: «Κύριε, σῶσε τό σπίτι μας, ἅπλωσε τό χέρι σου καί κράτησέ μας, νά μή καταποντισθοῦμε!».
