ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«...ὕστερον δέ ἀπέστειλε πρός αὐτούς τόν υἱόν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τόν υἱόν μου».
Τό μυστήριον τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως εἶναι τό μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον· καί παραμένει καινότατον εἰς τούς αἰῶνας. Ἐν τούτοις, οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι ὅπου ἀρέσκονται νά ζητοῦν τή δική τους δόξα, ἀρνούμενοι νά διακονήσουν τήν δικαίαν δόξα τοῦ Θεοῦ καταντοῦν νά εἶναι ξεδιάντροποι. Εἶδαν τόν Μεσσίαν, τόν Ὁποῖον προεφήτευσαν οἱ Προφῆτες καί αὐτοί, μέ προφανές μῖσος καί βούλησιν δαιμονιώδη, ἔβγαλαν ἔξω ἀπό τήν συναγωγή τόν Σωτῆρα καί τόν ἐφόνευσαν ἀφοῦ πρίν ἀπ’ Αὐτόν ἐκδίωξαν μέ ἐπώδυνο τρόπο τούς ἀπεσταλμένους ἀπό τόν Θεό ἁγίους ἄνδρας πού ὁμίλησαν γιά τόν ἐρχομό Του στόν κόσμο.
Οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Γραμματεῖς, οἱ Φαρισαῖοι, ἔγνωσαν ἀπό τά φοβερά σημεῖα πού ποιοῦσε ὁ Χριστός, ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ Πατρός. Ἡ ἰδιατέρα πρόνοια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιά τό Ἰουδαϊκό Ἔθνος ἦταν μοναδική σέ ὅλη τήν περίοδο τῆς Π. Διαθήκης καί οἱ Προφητεῖες, σαφέστατες. Ἔβαλε δηλαδή τριγύρω ἀπό τόν ἐκλεκτό λαό -τόν Ἰσραήλ- φράχτην καί ἔσκαψε μέσα ληνόν καί ἔκτισε πύργον διά νά μένουν οἱ φύλακες καί οἱ ἐργάτες, Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι, ὥστε νά διδάσκουν τόν λαό τοῦ Θεοῦ, τήν πρέπουσαν ἀφοσίωση εἰς τά ἔργα τῆς ἀρετῆς, γιά νά ἀναγνωρίσουν τόν Χριστόν. Ἡ καρποφορία δέ, θά ἦταν νά ἐμπιστευθοῦν στόν Ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν τοῦ Θεοῦ, καί νά Τόν δεχτοῦν ὡς τόν μοναδικόν κληρονόμον. Αὐτό θά σήμαινε: τόν Λῖθον πού, ὡς κεφαλή τοῦ ὅλου οἰκοδομήματος θά συνήνωνε τούς λαούς Ἰουδαίους καί Ἐθνικούς εἰς μίαν Ἐκκλησίαν· καί τό θαυμαστό αὐτό γεγονός θά ἐγίνετο πραγματικότης ἀπό τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Θεόν ἡμῶν.
Τό γένος τῶν ἀνθρώπων, ἁγία γερόντισσα, ἕως τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ ἦταν σέ πλήρη ἔνδεια, ἐπειδή δέν γνώριζε «τό μυστήριον τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ»· δέν γνώριζε τί βούλεται ὁ Θεός μέ τούς ἀνθρώπους, τούς Ἀγγέλους, τά ἄστρα, τά ζῶα, τά φυτά, τά σύμπαντα. Τό γνώρισε μέ τήν ἐμφάνιση τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ ἐπί τῆς γῆς. Τό εἶπε ὁ Κύριος στόν Φαρισαῖο Νικόδημο· τό ἀπεκάλυψε ἀργότερα ὁ Ἰησοῦς στόν Φαρισαῖο Σαούλ ἤ Σαῦλο, τόν μέγα Ἀπόστολο Παῦλο. Ὁ Θεάνθρωπος ἀνακεφαλαιώνει, ἑνώνει, ἁγιάζει τά σύμπαντα στό πρόσωπό Του, στήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία Του. Ὡς σῶμα, μέ τόν Χριστό κεφαλή, ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό πλήρωμα τοῦ Θεανθρώπου, «...τοῦ τά πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου»[1].
«...· ἐντραπήσονται τόν υἱόν μου».
Ἐντροπή λοιπόν συνίσταται ἡ ἄρνηση «τῶν γεωργῶν» πού, ὡς φύλακες καί ἐργάτες, δέν ἀναγνώρισαν τάχα τόν Χριστόν. Ὑπῆρχε καί ὑπάρχει στίς θεῖες γραφές ὅτι: «λίθον ὅν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλήν γωνίας· παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη,...».
Στήν Ἐκκλησία ἀδελφοί, στό Θεανθρώπινο Σῶμά Του, ὁ Χριστός, τελεῖ τήν ἕνωση ὅλων τῶν ὄντων καί κτισμάτων, ἀπομονώνοντας τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο, ἀποκαθιστῶντας τήν ἑνότητα ἀνάμεσα στό κτῖσμα καί στόν Κτίσαντα καί δι’ Αὐτοῦ τήν ἑνότητα τῶν κτισμάτων μεταξύ τους. Συνεπῶς, στήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία, πραγματώθηκε καί ἡ ἑνότητα Ἀγγέλων καί ἀνθρώπων. Γι’ αὐτό καί οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι, αὐτοί οἱ οὐράνιοι ἅγιοι καί ἀναμάρτητοι ἀδελφοί μας, μέ χαροποιό φιλανθρωπία, ἔγιναν πρόθυμα, ἑκούσιοι θεράποντες τῆς σωτηρίας μας[2].
«...·ἐντραπήσονται τόν υἱόν μου».
Ὁ Χριστός, χριστιανοί μου, ζῶντας μέ πλήρη τήν θεότητά Του στό σῶμά Του, στήν Ἐκκλησία, ζωογονεῖ ἀδιάκοπα τούς νεκρωμένους ἀπό τήν ἁμαρτία ἀνθρώπους, τούς ἐγείρει ἀπό τόν τάφο τῆς ἁμαρτωλότητος, τούς ἀνιστᾶ ἐκ νεκρῶν καί τούς ἐναποθέτει στούς οὐρανούς.
Αὐτός εἶναι ὁ ἀδιάκοπος θεανθρώπινος ἄθλος τοῦ Μόνου Φιλανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, διά τοῦ ὁποίου σώζει τούς πιστούς, παρέχοντάς τους, τό φάρμακο γιά κάθε ἁμαρτία καί αὐτό μέσα στήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία καί πουθενά ἀλλοῦ.
Γι’ αὐτό εἰπώθηκε ἀπό τούς Πατέρας: «Ἐκτός Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία». Ἐπειδή ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ θεομάχος δύναμη, ἀπονεκρώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό κάθε τί τό θεῖο, τόν ἀπονεκρώνει ἀπό τήν ἔνθεο ζωή. Νεκρώνει τή διάνοιά του, καί ἔτσι ὁ ἄνθρωπος κτηνώδης ἤ δαιμονιώδης δέν γνωρίζει τόν Θεόν· Τόν λησμονεῖ. Νεκρώνει τήν καρδιά του καί δέν αἰσθάνεται τόν Θεό. Νεκρώνει τή συνείδησή του καί δέν τόν ἀφήνει νά ὁδηγηθεῖ ἀπό τόν Χριστό.
Μέ τίς πράξεις καί τίς ἁμαρτίες τους οἱ ἄνθρωποι ἐπισύρουν πάνω τους τόσο θάνατο, πού οὐσιαστικά καθίστανται πνευματικά νεκρωμένοι, θάβοντας μέ τίς ἁμαρτίες, τόν ἑαυτό τους ἀμέτρητες φορές, σέ ἀμέτρητους τάφους, βιώνοντας ἀμέτρητους ὀδυνηρούς θανάτους. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἁμαρτία ἐπειδή χωρίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Τριαδικό Θεό καί τόν Σωτῆρα Ἰησοῦ Χριστό, τήν πηγή τῆς ζωῆς καί τόν γεμίζει μέ ὅ,τι εἶναι θανάσιμο. Βλέπε Ν. Ἐποχή καί ὅλα τά χαζά καί ἀνόητα· δηλαδή Τεχνητή Νοημοσύνη πού προσπαθοῦν νά τήν συνδέσουν, σήμερα, μέ τόν προσωπικό ἀριθμό, καταδυναστεύοντας τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, ἀδικῶντας τούς Ὀρθοδόξους χριστιανούς καί ὄχι μόνο, U.F.O, Μετενσάρκωση, Σατανισμός, καί λοιπά βλάσφημα καί βορβορώδη. Θά ἀποτύχουν· «...καί ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ»[3]. «...ναί ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ»[4].
Στόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν Βασιλέα, ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
