Εὐαγγέλια νέα σειρὰ
Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΑ΄- Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1108(2)
Κυριακὴ Β΄ Λουκᾶ (Λουκ. 6,31-36) – 4 Ὀκτωβρίου 2026 (2004)
Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης
«Ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου» (Λουκ. 6,35)
Τὸ οὐράνιο σάλπισμα τῆς τελειότητος ἀντηχεῖ καὶ στὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο, ὅπου ἀκούσαμε τὸν Κύριο νὰ μᾶς προτρέπῃ· «…καὶ ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου» (Λουκ. 6,35)· δηλαδή, θὰ γίνετε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶνε τέλειος, τέλειοι κ᾿ ἐσεῖς ὅπως ἐκεῖνος.
* * *
Στὸ δρόμο λοιπὸν τῆς τελειότητος θὰ σᾶς δείξω, ἀδελφοί μου, τρία σκαλιά, ποὺ διακρίνονται στὴ σημερινὴ περικοπή.
⃝ Πρῶτο σκαλί· «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως» (Λουκ. 6,31). Εἶνε δηλαδὴ ἕνας νόμος δικαιοσύνης. Διότι δὲν ζοῦμε στὴ σελήνη· ζοῦμε στὴ γῆ, μέσα σὲ κοινωνία. Ἔχουμε ἀνθρώπους γύρω μας· δίπλα μας εἶνε ὁ πατέρας, ἡ μητέρα, οἱ γνωστοὶ καὶ οἱ ἄγνωστοι. Ἔχουμε ἱερὰ ὑποχρέωσι νὰ ζήσουμε μ᾿ αὐτοὺς ἐν δικαιοσύνῃ. Τί θὰ πῇ ἐν δικαιοσύνῃ· θέλει ὁ ἄνθρωπος νὰ τοῦ κάνουν τὰ ἴδια ποὺ κάνει αὐτὸς στοὺς ἄλλους; Σὲ ρωτάει ὁ Κύριος· Θέλεις, ἐσὺ ἄνθρωπε, νὰ πειράξῃ ὁ ἄλλος τὴν περιουσία σου, νὰ κάνῃ διάρρηξι στὸ κατάστημά σου, νὰ λεηλατήσῃ τὸ σπίτι σου; Ὄχι. Ἔ, αὐτὸ ποὺ ζητᾷς ἐσὺ ἀπὸ τοὺς ἄλλους, νὰ τὸ ἐπιβάλλῃς καὶ στὸν ἑαυτό σου· μὴ θίγεις τὴν περιουσία τοῦ ἄλλου, μὴν τὸν ἀδικεῖς. Ἄλλο ἀγαθό, ἀνώτερο ἀπὸ τὴν περιουσία, εἶνε ἡ ζωή· θεῖο δῶρο. Θέλεις ὁ ἄλλος νὰ σὲ χτυπήσῃ, νὰ σὲ δείρῃ, νὰ σὲ δολοφονήσῃ, νὰ σὲ ἐξοντώσῃ; Ὄχι. Κ᾿ ἐσὺ λοιπὸν παρομοίως δὲν πρέπει νὰ ἐπιβουλευθῇς τὴ ζωή του. Καὶ μετὰ τὴν περιουσία καὶ τὴ ζωή, τρίτο ἀκόμη ἀνώτερο ἀγαθὸ εἶνε ἡ τιμὴ καὶ ὑπόληψις τοῦ ἄλλου. Μὴν κατηγορεῖς, μὴ διαβάλλεις, μὴ συκοφαντεῖς, μὴν προσβάλλεις τὴν τιμὴ τοῦ ἄλλου, τὸ ὄνομά του, τὸ ὄνομα τῆς γυναίκας του, τὸ ὄνομα τῆς ἀδερφῆς του, τὸ ὄνομα τῆς οἰκογενείας του, μὴν τὸ ἀτιμάζεις· τίμα το. Αὐτὸ θὰ πῇ δικαιοσύνη, ποὺ εἶνε τὸ πρῶτο σκαλὶ πρὸς τὴν τελειότητα.
⃝ Ἀλλὰ τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο μᾶς λέει καὶ κάτι ἄλλο, ποὺ εἶνε τὸ δεύτερο σκαλί. Τί λέει· ὅτι πρέπει νὰ ἔχουμε μακροθυμία, ἀνεξικακία, ἀγάπη πρὸς ὅλους, ἀκόμα καὶ πρὸς τοὺς ἐχθρούς (βλ. ἔ.ἀ. 6,32,35). Νὰ μὴν εἴμαστε σὰν τὸ σκορπιὸ ποὺ κεντάει, ἀλλὰ νὰ προσπαθοῦμε νὰ κάνουμε τὸ καλό. Νὰ μὴν εἴμαστε μικρόψυχοι, νὰ μὴν τρέφουμε ἐκδίκησι στὴν καρδιά μας, νὰ εἴμαστε εἰκόνες τῆς μακροθυμίας τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι μας ἁμαρτάνουμε, καὶ ὁ Θεὸς μακροθυμεῖ· θαυμάζει κανεὶς τὴ μακροθυμία του. Μακροθυμεῖ ὁ Θεός, ἐνῷ θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς τιμωρήσῃ. Στὸ χέρι του, στὴν ἐξουσία του εἶνε. Ποιός ἔκανε τὸν ἥλιο; Ὅπως ἔχουμε πεῖ καὶ ἄλλοτε, ἡ «ΔΕΗ» τοῦ Θεοῦ εἶνε δωρεάν· δωρεὰν τὸ φῶς. Ἔρχονται φτωχαδάκια καὶ μοῦ λένε· Πάτερ, ἡ Δ.Ε.Η. μᾶς ἔκοψε τὸ ῥεῦμα· ζητάει χρήματα καὶ ὑψώνει συνεχῶς τὰ τιμολόγια… Δωρεάν, λοιπόν, τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Ἐνῷ μποροῦσε ὁ Θεὸς νὰ διακόψῃ τὸν φωτισμό μας· ὅπως τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ ἔγινε σκοτάδι σὲ ὅλη τὴ γῆ ἐπὶ τρεῖς ὧρες, «ἀπὸ ἕκτης ὥρας ἕως ὥρας ἐνάτης» (Ματθ. 27,45), ἔτσι μπορεῖ νὰ συμβῇ καὶ πάλι· νὰ πέσῃ σκοτάδι πάνω στὴ γῆ. Καὶ θὰ γίνῃ αὐτό. Μακροθυμεῖ ὁ Θεὸς καὶ μᾶς στέλνει τὸν ἥλιο, μακροθυμεῖ καὶ μᾶς στέλνει τὴ βροχή, μακροθυμεῖ καὶ μᾶς στέλνει κάτι ἄλλο ἀκόμα ἀνώτερο, τὸν ἀέρα· ἂν ὁ Θεὸς διατάξῃ νὰ πάψῃ ὁ ἀέρας νὰ φυσάῃ, θὰ πεθάνουμε ὅλοι ἀπὸ ἀσφυξία· μέσα σὲ πέντε λεπτὰ δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἄνθρωπος πάνω στὴ γῆ. Μακρόθυμος λοιπὸν ὁ Θεός, μακρόθυμος καὶ γεμᾶτος ἀγάπη νὰ εἶσαι κ᾿ ἐσύ. Μὴ λησμονεῖς τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ γιὰ τοὺς σταυρωτάς του. Κανείς ἄλλος ἄνθρωπος δὲν ἀδικήθηκε ὅπως ὁ Χριστός· καὶ ὅμως εἶπε τὸ μεγάλο ἐκεῖνο λόγο «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. 23,34). Ἔτσι νὰ κάνῃς κ᾿ ἐσύ.
⃝ Τὸ ἕνα σκαλὶ λοιπὸν πρὸς τὴν τελειότητα εἶνε νὰ εἶσαι δίκαιος μὲ τοὺς ἄλλους, τὸ δεύτερο νὰ ἔχῃς μακροθυμία κι ἀγάπη ἀκόμα καὶ πρὸς τοὺς ἐχθρούς. Καὶ τὸ τρίτο σκαλὶ εἶνε ἡ ἔμπρακτη ἀγάπη, ἡ εὐσπλαχνία καὶ ἐλεημοσύνη (βλ. ἔ.ἀ. 6,33-36). Νά ᾽σαι ἐλεήμων, νὰ ἐλεῇς. Πεινάει ὁ ἄλλος; δῶσ᾿ του νὰ φάῃ. Διψάει; δῶσ᾿ του νὰ πιῇ. Εἶνε γυμνός; ντύσε τον. Εἶνε στὴ φυλακή; πήγαινε νὰ τὸν δῇς. Εἶνε ἄρρωστος; τρέξε νὰ τὸν ἐπισκεφθῇς. Ἀγάπη νὰ δείχνῃς· αὐτὴ τὴν ἀγάπη μᾶς συνιστᾷ ὁ Κύριος, διότι αὐτὴ εἶνε «σύνδεσμος τῆς τελειότητος» (Κολ. 3,14).
* * *
Λένε γιὰ ἕνα βασιλέα ἐπονομαζόμενο Σεβῆρο, αὐτοκράτορα τῆς Ῥώμης, ὅτι διάβαζε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ θαύμαζε τὰ λόγια τῆς σημερινῆς περικοπῆς. Ἔλεγε ὅτι, ἂν τὰ λόγια αὐτὰ τὰ ἐφαρμόσουμε, θὰ ὑπάρχῃ παντοτινὴ εἰρήνη. Διέταξε δὲ αὐτὸς νὰ γραφῇ παντοῦ (στὰ σχολεῖα, στοὺς στρατῶνες, στὰ δικαστήρια, στοὺς δρόμους, στὶς πλατεῖες) τὸ ῥητὸ «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως».
Δυστυχῶς ἡ ἀνθρωπότητα δὲν ἄκουσε τὰ ἁπλᾶ αὐτὰ λόγια, καὶ μάλιστα στὴν ἐποχή μας ποὺ εἶνε ἡ χειρότερη καὶ ἐλεεινότερη ἀπὸ ὅλες τὶς ἐποχές, ἐποχὴ «Ἁρμαγεδῶνος» (Ἀπ. 16,16). Πόλεμοι τοπικοὶ καὶ παγκόσμιοι ἔγιναν κ᾿ ἐξακολουθοῦν νὰ γίνωνται. Χύθηκε ἄφθονο αἷμα· ἂν μαζέψουμε τὰ αἵματα τῶν ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων ποὺ σκοτώθηκαν, θὰ φτειάξουμε μιὰ λίμνη μεγαλύτερη ἀπὸ τὴ λίμνη τῶν Πρεσπῶν…
Ἂν ἐμεῖς ἐφαρμόζαμε τὸ λόγο τοῦ Εὐαγγελίου ἐδῶ στὴ χώρα μας ἢ καὶ στὰ Ἡνωμένα Ἔθνη, ἡ γῆ θὰ γινόταν παράδεισος. Καλὸς θεσμὸς τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη· ὁ Ὀργανισμὸς Ἡνωμένων Ἐθνῶν (Ο.Η.Ε.) ζητάει νὰ συμφιλιώσῃ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ νὰ ἐπέλθῃ εἰρήνη. Ἀλλ᾿ ὅταν ἔγινε ἡ πρώτη συνεδρίασι τοῦ Ο.Η.Ε., κάποιοι πρότειναν νὰ γραφῇ· –Τὸ Εὐαγγέλιο εἶνε ἡ βάσι τῆς εἰρήνης καὶ τῆς εὐημερίας τῶν λαῶν. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἔγινε δεκτό. –Ὄχι, εἶπε καὶ ἀντιστάθηκε – ποιός; Ὁ ἀντιπρόσωπος τότε τῆς Ῥωσίας, ποὺ ἦταν ἄθεος καὶ ἄπιστος. Αὐτὸς εἶπε· Ὄχι, δὲν ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ τὸ Θεό… Ποιά ἦταν τ᾿ ἀποτελέσματα, γνωρίζουμε ὅλοι· διότι τὰ βλέπουμε καὶ σήμερα. Ἐὰν λοιπὸν οἱ μεγάλοι διεθνεῖς ὀργανισμοὶ δὲν θέλουν νὰ θέσουν ὡς βάσι τῆς ζωῆς τους τὸ Εὐαγγέλιο, ἐμεῖς τοὐλάχιστον ἐδῶ στὴ γωνιὰ αὐτή, τὴ μαρτυρικὴ γωνιά, ἂς θελήσουμε νὰ ἐφαρμόσουμε τὸ λόγο τοῦ Κυρίου «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως». Ἂν τὸ δεχτοῦμε, θὰ γίνουμε τὸ πιὸ εὐτυχισμένο ἔθνος, λαὸς εὐλογημένος. Τότε θὰ γίνουμε «υἱοὶ ὑψίστου» (Λουκ. 6,35), παιδιὰ τοῦ Θεοῦ μὲ ὅραμα τὴν τελειότητα.
Τὸ τέλειο ὑπάρχει μόνο στὸ Θεό. Ὅλα τὰ ἀνθρώπινα εἶνε ἀτελῆ. Ἄγνοια, ἀδυναμία, ἐμπάθεια χαρακτηρίζουν τὴ ζωή μας πάνω στὴ γῆ. Ἡ ἄγνοια μᾶς κάνει συνεχῶς νὰ ἐρευνοῦμε· κ᾿ ἐν τούτοις πάντοτε ἀγνοοῦμε· «ἓν οἶδα, ὅτι οὐδὲν οἶδα», ὡμολόγησε ὁ Σωκράτης. Ἡ ἀδυναμία πάλι δὲν ἀφήνει νὰ φτάσουμε στὴν κορυφὴ ποὺ ἐπιθυμοῦμε· μοιάζουμε μὲ ἀετὸ ἁλυσοδεμένο μέσα σ᾿ ἕνα κλουβί. Ἡ δὲ ἐμπάθεια μᾶς παγιδεύει κάθε ὥρα καὶ στιγμὴ στὴν ἁμαρτία· «ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος…», φωνάζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Ῥωμ. 7,24). Ὁ Θεὸς μᾶς ἔπλασε ἔτσι, ὥστε νὰ ζητοῦμε αὐτόν, ποὺ εἶνε ὁ μόνος τέλειος· πῶς ὅμως νὰ τὸν πλησιάσουμε; ποθοῦμε τὴν τελειότητα· πῶς ὅμως νὰ τὴ φτάσουμε;
«Καὶ ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου» (Λουκ. 6,35). Ὁδηγὸ καὶ πυξίδα πρὸς τὴν τελειότητα μᾶς ἔδωσε ὁ Χριστὸς τὸ Εὐαγγέλιο. Τὸ εἶχε πεῖ καὶ ὁ Ἀδαμάντιος Κοραῆς· Τίποτε ἄλλο δὲν ἔχουμε ἀνάγκη ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο. Τὸ Εὐαγγέλιο λοιπὸν νὰ ἐφαρμόσουμε. Κι ὅταν ἐφαρμόσουμε τὸ Εὐαγγέλιο, τότε ἡ κοινωνία μας θὰ γίνῃ ἕνας παράδεισος, ὅπου μικροὶ καὶ μεγάλοι θὰ ψάλλουν καὶ θὰ δοξάζουν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης τὴν 3-10-1993. Καταγραφὴ καὶ συμπλήρωσις 3-10-2004, ἐπανέκδοσις 17-8-2026.
