Ψυχοφελή

ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΑΞΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ

ΘΥΣΙΑΣΗΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ

Λόγοι περί μοναχικής ζωής Α’ – Μοναχική αφιέρωση

— Γέροντα, πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ νιώσουμε μητέρα μας τὴν Παναγία;

— Γιὰ νὰ νιώσετε μητέρα σας τὴν Παναγία, καθὼς καὶ τὴν μητρική Της στοργή, πρέπει νὰ ξεριζώσετε ἀπὸ μέσα σας τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν κατὰ σάρκα μητέρα σας καὶ νὰ δώσετε ὅλη σας τὴν ἀγάπη σὲ Ἐκείνη. Ὅταν ὅμως σκέφτεστε λίγο τὴν Παναγία καὶ λίγο τὴν σαρκική σας μητέρα καὶ μοιράζεστε λίγο ἀπὸ ἐδῶ καὶ λίγο ἀπὸ ἐκεῖ, τότε ἡ ἀγάπη τῆς σαρκικῆς μητέρας σᾶς χωρίζει ἀπὸ τὴν ἀγκαλιά τῆς κατὰ χάριν Μητέρας, τῆς Παναγίας, καὶ αὐτὸ γίνεται αἰτία νὰ μὴν κάνετε προκοπή.

— Μοῦ λέει ὁ λογισμός, Γέροντα, πὼς ἡ προσπάθεια ποὺ ἔχω στοὺς δικούς μου ἐμποδίζει τὴν πνευματική μου πρόοδο.

— Ὤ, αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο! Καὶ μόνο αὐτὸ μπορεῖ νὰ καθυστερήση τὴν πνευματική σου πρόοδο καὶ νὰ σὲ βγάλη τελείως ἀπὸ τὴν καλογερική.

— Ὅμως, Γέροντα, εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ἀποχωρισθῆ κανεὶς αὐτοὺς ποὺ ἀγαπᾶ.

— Μά, αὐτὸ ἔχει ἀξία· νὰ θυσιάσης αὐτὸ ποὺ ἀγαπᾶς. Ἅμα δὲν ἀγαποῦσες τὴν οἰκογένειά σου, τὴν ὁποία ἄφησες, θὰ εἶχες νὰ λάβης μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό; Ἅμα θυσιάσης ὅ,τι ἀγαπᾶς, τότε θὰ λάβης μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό. Θέλει παλληκαριὰ στὸν μοναχισμό, ἀλλιῶς δὲν γίνεται χωριό· γιατὶ ὁ μοναχὸς ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία, καὶ ἑπομένως δὲν γίνεται ἡ ἀγάπη του νὰ γυρίζη γύρω ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς του.

— Γέροντα, ὅποιος ξεκινάει γιὰ μοναχὸς νιώθει πιὸ καλά, ὅταν οἱ δικοί του εἶναι μακριά;

— Ναί, ἀλλὰ χρειάζεται νὰ εἶναι συμμαζεμένη καὶ ἡ καρδιά του. Ὅταν ἕνας ποὺ εἶναι δεμένος μὲ τοὺς συγγενεῖς του καὶ μὲ τοὺς συμπατριῶτες του ξενιτεύεται γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ συμμαζεύη καὶ τὴν καρδιά του, αὐτὸ εἶναι καλογερική. Ἂν ὅμως κάποιος πάη μακριὰ νὰ γίνη μοναχὸς καὶ ξεκόβη ἀπὸ τοὺς δικούς του, ἐπειδὴ ξέρει ὅτι δὲν θέλουν νὰ τὸν βλέπουν ἢ ἐπειδὴ μάλωσε μαζί τους καὶ δὲν θέλει αὐτὸς νὰ τοὺς βλέπη, καὶ τὸ παρουσιάζη αὐτὸ γιὰ καλογερική, αὐτὸ δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ τὴν καλογερική.

— Γέροντα, εἶναι σωστὸ νὰ λέη ἕνας μοναχός: «Ἐγὼ τοὺς ξέχασα τοὺς δικούς μου καὶ δὲν στενοχωριέμαι πλέον γι’ αὐτούς»;

— Ἂν ξέχασε τοὺς δικούς του μὲ τὴν καλὴ ἔννοια, ἂν ἀρνήθηκε δηλαδὴ τὸν πόνο γιὰ τοὺς συγγενεῖς του, γιὰ νὰ ἔρθη μέσα του ὁ πνευματικὸς πόνος γιὰ ὅλον τὸν κόσμο, αὐτὸ εἶναι καλό. Ἂν ὅμως τὸ ἔκανε, γιὰ νὰ ἀποφύγη τὴν στενοχώρια ποὺ τοῦ φέρνει ἡ ἐνθύμηση τῶν συγγενῶν καὶ γιὰ νὰ ἔχη ἥσυχο τὸ κεφάλι του, καὶ ἁπλῶς ξέκοψε ἀπὸ αὐτοὺς χωρὶς νὰ πονάη καὶ νὰ προσεύχεται γιὰ τὸν κόσμο, αὐτὸ ὄχι μόνο δὲν εἶναι πνευματικό, ἀλλὰ εἶναι καὶ πολὺ ἐπικίνδυνο, διότι μὲ τὴν ἀδιαφορία κάνει πέτρινη τὴν καρδιά του, καὶ αὐτὸ εἶναι ἀντιευαγγελικό. Ὁ μοναχὸς πρέπει νὰ ἐνδιαφέρεται καὶ νὰ προσεύχεται μὲ πόνο γιὰ ὅλον τὸν κόσμο. Ἔτσι βοηθάει καὶ τὸν κόσμο, βοηθιέται καὶ ὁ ἴδιος ἀπὸ τὴν ἀγάπη ποὺ προσφέρει.

 

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Λόγοι περί μοναχικής ζωής Α’ – Μοναχική αφιέρωση σελ. 213 

ΓΙΑ ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΕΔΩ