13 Ἰουνίου, στὰ 323 π.X., ἐκοιμήθη ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος, στὴ Βαβυλῶνα. Ἐτῶν 33. Ὁ νέος Ἰησοῦς τοῦ Nαυί, κατὰ τὸν Ἅγιο Nεκτάριο. Ποὺ περιέφερε σ’ ὅλο τὸν κόσμο τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, ποὺ ἦταν πολιτισμὸς ψυχῆς. Kαὶ ἕνωσε, στὸ ὄνομα αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ καὶ αὐτῆς τῆς γλώσσας, ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ ὅλα τὰ ἔθνη. Ὅλες τὶς φυλές. Ὅπως ὁ Ἰησοῦς τοῦ Nαυὶ ἔφερε τὶς δώδεκα φυλὲς ἀπὸ τὴν Aἴγυπτο, καὶ τὶς ἐγκατέστησε στὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, ἔτσι κι ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος ἕνωσε ὅλες τὶς φυλὲς τῆς γῆς στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι σήμερα γραμμένο στὰ ἑλληνκὰ καὶ ὀφείλεται στὸν Mέγα μας Ἀλέξανδρο. Nὰ τὸ ξέρομε αὐτό. Στὸν Mέγα μας Ἀλέξανδρο! Ποὺ τὸν ἀγαποῦν οἱ Σκοπιανοί, τὸν ἀγαποῦν ἐκεῖ στὸ Ἀφγανιστάν, τὸν ἀγαποῦν παντοῦ, καὶ μόνο μερικοὶ ἀπὸ μᾶς τοὺς Ἕλληνες ἔχουν βαθειὲς προκαταλήψεις. Oἱ ἀνόητοι ποὺ εἴμαστε! Ἂς μᾶς συγχωρέσει ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος.
Ἔκαμε ἑλληνικὴ τὴν Οἰκουμένη! Πῆγε τὴν Ἑλλάδα στὴν Οἰκουμένη, κι ἔφερε τὴν Οἰκουμένη στὴν Ἑλλάδα ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος! Ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος! Στὸ Kοράνιο δὲ τὸν ἔχουν ὡς Προφήτη, παρακαλῶ, τὸν Mέγα Ἀλέξανδρο! Oἱ μουσουλμάνοι! Tὸν ἔχουν ὡς Προφήτη τὸν Mέγα Ἀλέξανδρο! Mάλιστα. Καὶ ὅταν ἦλθε ὁ Xριστός, βρῆκε διεθνὴ γλῶσσα ποιά; Tὴν ἑλληνική. Παρότι εἴχαμε ρωμαιοκρατία, ἡ ἑλληνικὴ πρυτάνευε. Ἀφοῦ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔστειλε ἐπιστολὴ στοὺς Χριστιανοὺς τῆς Pώμης, τῆς πρωτεύουσας τοῦ κράτους τῆς σιδηρόφρακτης Pώμης, στὰ ἑλληνικά, παρακαλῶ! Ἤτανε διεθνὴς γλῶσσα. Γι’ αὐτὸ καὶ μ’ αὐτὴ τὴ γλῶσσα διατυπώθηκαν τὰ ρήματα τοῦ οὐρανοῦ, τὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια, ἡ Kαινὴ Διαθήκη, καὶ ὄχι μόνο, καὶ κήρυξαν σ’ αὐτὴν καὶ μ’ αὐτὴν οἱ Ἀπόστολοι, κυρίως, παρότι καὶ τὶς ἄλλες γλῶσσες εἶχαν πάρει ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, εἶχαν λάβει τὴν ἱκανότητα νὰ ὁμιλοῦν. Γι’ αὐτὸ ὁ Πατροκοσμᾶς ἔλεγε: «Mάθετε γράμματα ἑλληνικά, γιατὶ εἰς τὴν ἐλληνικὴν εἶναι καὶ ἡ Ἐκκλησία!»
Tί τιμὴ γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες! Tί δόξα! Tί χαρά! Kαὶ ξέρετε, οἱ ξένοι μὲ πόση εὐχαρίστηση μαθαίνουν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, καὶ μικρὰ παιδιά, ἀλλὰ καὶ μεγάλοι, καὶ θεραπεύονται; Kαὶ χαίρονται. Kαὶ μαγεύονται. Ὅπως ἔγινε στὰ χρόνια τοῦ Mεγαλέξανδρου, κι ὅπως ἔγινε καὶ στὰ χρόνια τοῦ Βυζαντίου. Ποὺ καὶ οἱ δυὸ οἱ αὐτοκρατορίες ἦταν πολυεθνικές. Mὲ βάση τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Tὸ Βυζάντιο ἦταν καὶ μὲ βάση τὴν Ὀρθοδοξία! Tὴν ἑλληνορθοδοξία. Tὸ ἑλληνικὸν αἴσθημα καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Mέχρι σήμερα εἶν’ αὐτά! Στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης. Στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης ἡ Pωμιοσύνη, ἀκριβῶς, συνεχίζεται καὶ προχωρεῖ.
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Θερινὸ Συναξάρι, Τόμος Α´.
***
“Κι εγώ προσκυνώ το Θεό του ουρανού”.
« Oι γονείς, κάνετε πολύ καλά να υπενθυμίζετε στα παιδιά σας ότι είναι Ελληνόπουλα. Τι φοβερό πρόβλημα η σημερινή αδιαφορία των Ελλήνων για την πατρίδα τους! Οι Αλβανοί έχουν κυκλοφορήσει χάρτη που πιάνει μέχρι την Ναύπακτο. Οι Εβραίοι χάρτη που περιλαμβάνει και την Κρήτη. Οι Τούρκοι χάρτη με τα νησιά του Αιγαίου. Οι Σέρβοι ζητούσαν από τους αντάρτες – αν έπαιρναν την εξουσία – το κομμάτι ως την Λάρισα, ως αντάλλαγμα για την βοήθειά τους. Οι ξένοι μπορεί να μην πιστεύουν σε τίποτα, ωστόσο ενδιαφέρονται πολύ για την πατρίδα τους , για τα σύνορά της.
Ως λαός έχουμε μεγάλη ευθύνη απέναντι στον Θεό. Από τα αρχαία χρόνια ο Θεός μας έδειξε ιδιαίτερη εύνοια. Ήταν στην πρόνοιά Του η δημιουργία του απέραντου κράτους του Μ. Αλεξάνδρου, ώστε να μεταδώσει τα φώτα του ελληνικού πολιτισμού στους βαρβάρους και ειδικότερα, την ελληνική γλώσσα, για να διαδοθεί ευκολότερα, μέσω αυτής το Ευαγγέλιο. Ο Μ. Αλέξανδρος δεν ήταν ειδωλολάτρης. Ο ιστορικός Ιώσηπος λέει ότι όταν ο Μ. Αλέξανδρος μπήκε στην Ιερουσαλήμ, ο αρχιερέας Ίαδδος τον υποδέχτηκε στον Ναό του Σολομώντα. Εκεί ο Αλέξανδρος είπε: «Κι εγώ προσκυνώ τον Θεό του ουρανού.» Επί Πτολεμαίου, έγινε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου η μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης (των Ο΄) από τους επιγόνους του Μ. Αλεξάνδρου.
Στην Αποκάλυψη πάλι, ο Θεός στέλνει τις επτά επιστολές Του στις επτά Εκκλησίες της ελληνικής Μικράς Ασίας. Στην συνέχεια, έχουμε την ίδρυση των πατριαρχείων, που όλα είναι Ελληνορθόδοξα (Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων. Μόνο, τελευταία, το Αντιοχείας είναι Αραβορθόδοξο).
Μια χούφτα Έλληνες διέδωσαν σ’ όλο τον κόσμο την Ορθοδοξία.
Από ομιλία του Γέροντα Παΐσιου σε προσκυνητές, την Τρίτη της Διακαινησίμου 1991.
Συνταγματάρχης ε.α., Μπουζιανάς Δημήτριος, Επανωμή Θεσσαλονίκης.
Μαρτυρίες Προσκυνητών – Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, τόμος Β’ σελ 98.
***
Ο Μέγας Αλέξανδρος υπήρξε σεμνός και εγκρατής
Ὁ Πλούταρχος, γράφει ὅτι ὅλοι θαύμαζαν τὸν Ἀλέξανδρο, γιατὶ εἶχε ἐπιδείξει πιὸ μεγάλη ἁγνότητα ἀπέναντι στὶς γυναῖκες τῶν Περσῶν παρὰ ἀνδρεία ἀπέναντι στοὺς Πέρσες («ὡς πλείονα ταῖς Περσῶν γυναιξὶ σωφροσύνην ἢ Πέρσαις ἀνδρείαν ἐπιδεδειγμένον», «Ἀλέξανδρος» 30. 10-11)..
Ὁ Μ. Βασίλειος μνημονεύει ἕνα περιστατικό ποὺ τὸ ἀναφέρει τόσο ὁ Ἀρριανός («Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις», 4,19,6) ὅσο καὶ ὁ Πλούταρχος (Βίος Ἀλεξάνδρου 21κἑ. καὶ Περί Ἀλεξάνδρου τέχν. 6, 338de).
Οἱ στρατιῶτες του παρουσίασαν ἐνώπιόν του στὰ Σοῦσα τὴν αἰχμάλωτη οἰκογένεια τοῦ νικημένου Δαρείου. Ἀνάμεσα στὰ μέλη της ξεχώριζαν γιὰ τὴν ἐξαιρετικὴ ὀμορφιά τους ἡ σύζυγος καὶ οἱ θυγατέρες τοῦ Πέρση βασιλιᾶ.
Ὁ Ἀλέξανδρος τὶς σεβάστηκε («κατῃδέσθη») καὶ αὐτὸς ὁ τόσο νεαρὸς ἄνδρας -οὔτε τριάντα ἐτῶν τότε, ἀλλὰ καὶ κυρίαρχος τοῦ κόσμου- δὲν ἐπέτρεψε στὸν ἑαυτό του οὔτε κἄν τὸ κεφάλι του καὶ τὰ μάτια του νὰ σηκώσει, γιὰ νὰ δεῖ τὸ πρόσωπό τους, γιατί θεώρησε πὼς εἶναι ντροπὴ γι’ αὐτὸν ποὺ κατανίκησε τόσους ἄνδρες νὰ νικηθεῖ ἀπὸ γυναῖκες («αἰσχρόν εἶναι κρίνων τὸν ἄνδρα ἑλόντα γυναικῶν ἡττηθῆναι» [P.G. 31, 577]).
Τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ περιστατικό τὸ ἐξιστοροῦν μὲ ἐγκωμιαστικές κρίσεις γιὰ τὴ σωφροσύνη τοῦ Ἀλέξανδρου καὶ ἄλλοι Πατέρες· ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (P.G. 37, 738), ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής (P.G. 91, 741), ὁ Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης (P.G. 78, 773), ὁ ἱερός Φώτιος (P.G. 102, 688 καὶ 103,1444).
Ο Πλούταρχος τον χαρακτηρίζει «άτρωτον επιθυμίας», ενώ ο Αρριανός γράφει πως ήταν «εγκρατέστατος των ηδονών του σώματος» («Αλεξάνδρου Ανάβασις», 28,2).
Ποτέ δεν πλησίασε γυναίκα ούτε γνώρισε προ του γάμου του άλλη γυναίκα, διότι θεωρούσε «βασιλικώτερω το κρατείν εαυτού του νικάν τους πολεμίους», πως είναι, δηλαδή, σημαντικότερο και βασιλικότερο το να εξουσιάζει τα πάθη του παρά το να νικάς τους εχθρούς. («Αλεξάνδρου Ανάβασις», 21,7).
Απαιτούσε από τους στρατιώτες του, όταν συνελάμβαναν γυναίκες αιχμάλωτες, να μην λένε μπροστά τους, ούτε καν ως υπονοούμενα, λόγια αισχρά, αλλά να προστατεύουν την ηθικότητά τους σαν να ήταν οι αιχμάλωτες κορίτσια που ζούσαν μέσα σε ιερούς και σεμνούς παρθενώνες («Αλεξάνδρου Ανάβασις», 21,5).
Ο Μέγας Βασίλειος εγκωμιάζει την εγκράτεια του μεγάλου Αλεξάνδρου.
Διηγείται πως, όταν, μετά τη μάχη στα Γαυγάμηλα, μπήκε μαζί με τον Ηφαιστίωνα στη σκηνή όπου βρίσκονταν οι γυναίκες του βασιλικού οίκου του νικημένου Δαρείου, μεταξύ των οποίων ήταν η μητέρα του Σισύγαμβρις, η σύζυγος του Στάτειρα, που είχε τη φήμη της ωραιότερης γυναίκας της Περσίας και οι δύο πανέμορφες κόρες του Πέρση βασιλιά, έσκυψε αμέσως το κεφάλι του στη γη.
Όταν αργότερα βγήκε από τη σκηνή, απάντησε ως εξής στον φίλο του, που είχε απορήσει με τη στάση του αυτή:
«Είναι άπρεπο αυτός που θέλει να κυριεύσει τον κόσμο να υποδουλωθεί από την ομορφιά μιας γυναίκας».
~ Μέγας Αλέξανδρος – Ο Βασιλεύς των Ελλήνων
***
Μέγας Ἀλέξανδρος: «Σήμερον οὐκ ἐβασίλευσα»
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἀναφέρει τὴν ὡραία ἐκείνη στιγμή, κατὰ τὴν ὁποία ὁ Ἀλέξανδρος μὲ μεγαλοψυχία χάρισε τὴ ζωὴ στὸν ἡττημένο βασιλιὰ τῶν Ἰνδῶν Πῶρο· καὶ προβαίνει στὴν ἐκπληκτική παρατήρηση: «Καὶ ἦν αὐτῷ ἡ περιουσία τοῦ θαρρεῖν τὸ φιλάνθρωπον» (=ἡ φιλανθρωπία ἦταν ἐκείνη ποὺ χάριζε στὸν Ἀλέξανδρο τὸ ἀπαράμιλλο καὶ ἀνεξάντλητο θάρρος του [P.G. 35, 565]).
Κι ὅταν μετὰ τὴν κατάληψη κάποιας πόλης ὁ Παρμενίων βλέποντάς τον σκεπτικὸ τοῦ συνέστησε νὰ μὴν τὴ λυπηθεῖ, μᾶς θυμίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος πὼς ὁ Ἀλέξανδρος τοῦ ἀπάντησε: «Γνώρισμά σου, Παρμενίων, εἶναι ἡ ὠμότητα. Δικό μου ὅμως γνώρισμα εἶναι ἡ πραότητα καὶ ἡ ἐπιθυμία μου νὰ μὴ διατρέξει κίνδυνο ἡ νικημένη πολιτεία» («σοὶ μὲν γάρ ἐστιν ὠμότης, τὸ δὲ πρᾶον ἐμόν, φυγεῖν τε τὴν πόλιν τοὺς κινδύνους» [P.G. 37, 813]).
Μὲ τὴν ἴδια φιλάνθρωπη διάθεση ἐλευθέρωσε, ὅπως γράφει ὁ Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης, τοὺς αἰχμαλώτους τῶν Σάρδεων, ἱκανοποιώντας τὸ αἴτημα τοῦ χρηστοῦ καὶ περιφρονητοῦ τῶν χρημάτων Ἀθηναίου πολιτικοῦ Φωκίωνα (P.G. 78, 589).
Κι ὅπως διασώζει ὁ ἱερὸς Φώτιος, σπάνια βρισκόταν ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία δὲν εἶχε εὐεργετήσει κάποιον ἄνθρωπο. Ἂν ὅμως κάποτε τύχαινε νὰ τοῦ συμβεῖ αὐτό, ἔλεγε περίλυπος: «Σήμερον οὐκ ἐβασίλευσα» (P.G. 102, 933).
