13. ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΖΗΛΟΦΘΟΝΙΑΣ
«Μη γινώμεθα κενόδοξοι, αλλήλους φθονούντες»
(Γαλ. 5, 26)
Υπάρχουν πολλές ψυχές, που ο αντικείμενος τις ταλαιπωρεί με τους λογισμούς της ζηλοφθονίας. Είναι εκείνες που δεν έχουν αγάπη. Εκείνη την αγάπη, που δίδαξε ο Ιησούς. Είναι οι ψυχές που μέσα τους φωλιάζει ο εγωισμός, ο φθόνος, η καχυποψία. Οι μικρές ψυχές. Οι στενόκαρδες. Οι ψυχές με περιορισμένη αντίληψη. Αυτές που απομονώνονται από τους ανθρώπους του περιβάλλοντος στο οποίο ζουν και κλείνονται στον εαυτό τους.
Αυτές τις ψυχές σφυροκοπεί ο αντικείμενος με τους λογισμούς της ζηλοφθονίας. Και το κάνει αυτό σε κάθε περίσταση. Σε κάθε ευκαιρία.
* Όταν οι άλλοι υπερέχουν
Πάντα υπάρχουν άνθρωποι, που υπερέχουν από τους άλλους. Έτσι άλλοι υπερέχουν στον πλούτο. Άλλοι στη φυσική ομορφιά. Άλλοι στη μόρφωση. Άλλοι στην ευγλωττία. Έχουν ευχέρεια στο λόγο τους. Είναι διαλεκτικοί. Είναι σαφείς και πειστικοί. Άλλοι υπερέχουν στο αξίωμα. Άλλοι στην κοινωνική θέση. Κι άλλοι αλλού. Στις περιπτώσεις αυτές οι λογισμοί της ζηλοφθονίας, σαν αφρισμένα κύματα, χτυπούν ορμητικά πάνω στις ζηλόφθονες ψυχές. Τις χτυπούν και ταράζονται. Τις χτυπούν και αρρωσταίνουν. Τις χτυπούν και μειονεκτούν.
* Όταν οι άλλοι διακρίνονται
Είναι φυσικό καθένας να έχει και ένα χάρισμα. «Έκαστος ίδιον χάρισμα έχει εκ Θεού» (Α’ Κορ. 7, 7). Το ίδιο, πάλι, άλλος έχει ένα τάλαντο, άλλος δύο και άλλος πέντε. Έτσι ορίζει ο Θεός. «Εκάστω κατά την ιδίαν δύναμιν» (Ματθ.25, 15). Σοφά πάντα ενεργεί ο Θεός. Αλλά σε οποιαδήποτε σοφή ενέργεια του Θεού, ο αιώνιος εχθρός της ψυχής βρίσκει τον τρόπο να ταλαιπωρεί τις ζηλόφθονες ψυχές. Εγείρει μέσα τους σαν θύελλα τους λογισμούς της ζηλοφθονίας. Ένα «γιατί;» τις κάνει σκεπτικές, μελαγχολικές, ωχρές στο πρόσωπο και ταραγμένες στη φυσιογνωμία. Γιατί, λοιπόν, οι άλλοι να διακρίνονται και αυτές να υστερούν και να παραγκωνίζονται; Γιατί;
* Όταν οι άλλοι επαινούνται
Είναι αναπόφευκτος ο έπαινος στους ανθρώπους που κάνουν κάποιο καλό. Μια καλή πράξη. Αλλά αναπόφευκτη και η αγάπη. Μια ιδιαίτερη αγάπη. Δίκαια τα αισθήματα αυτά. Αλλά τι μ’αυτό; Ο αντικείμενος βρίσκει κι εδώ την ευκαιρία να πλήξει τις ζηλόφθονες ψυχές με τους λογισμούς της ζηλοφθονίας. Και οι λογισμοί αυτοί γίνονται πιο φαρμακεροί, όσο ο έπαινος είναι μεγαλύτερος και καθολικός. Σαν φαρμακερά βέλη έπληξαν οι λογισμοί της ζηλοφθονίας τα αδέλφια του Ιωσήφ, όταν είδαν την πολλή αγάπη του πατέρα τους στον Ιωσήφ. «Και εμίσησαν αυτόν»(Γεν.37, 4). Το ίδιο συνέβη και με τον Σαούλ, «όταν πας Ισραήλ και Ιούδας ηγάπα τον Δαβίδ» και όταν «εξήρχον οι γυναίκες και έλεγον. Επάταξε Σαούλ εν χιλιάσιν αυτού και Δαβίδ εν μυριάσιν αυτού» (Α’ Βασ. 18, 7, 16). Μια βαριά μελαγχολία έπεσε στο Σαούλ, επειδή όλος ο ισραηλιτικός λαός αγαπούσε το Δαβίδ. Κι επειδή οι γυναίκες επευφημώντας τον έλεγαν: Ο Σαούλ νίκησε χιλιάδες, ενώ ο Δαβίδ νίκησε μυριάδες.
Αλλά ο αντικείμενος δεν σταματά τον πόλεμο των λογισμών. Προχωρεί και οπλίζει τις ζηλόφθονες ψυχές με στιλέτο, με φονικό όργανο. Ο Σαούλ χρησιμοποίησε το δόρυ του, χωρίς όμως επιτυχία. Οι άλλοι ζηλόφθονες που υπέκυψαν ολοκληρωτικά στους λογισμούς της ζηλοφθονίας κατά του Ιησού, χρησιμοποίησαν το σταυρό.
Δεινός και τούτος ο πόλεμος. Ο πόλεμος με τα φαρμακερά βέλη της ζηλοφθονίας, που όταν πλήττουν τον άνθρωπο, κάνουν τη ζωή του αληθινά δραματική. Δε χαίρεται τη ζωή του. Αντίθετα, λυπάται. Και κυλούν οι μέρες μέσα στη σιωπή, μέσα στη μελαγχολία, μέσα στην πνευματική φθορά, μέσα στην κόλαση.
* Αδελφές ψυχές,
Γιατί να αφήσουμε τον αντικείμενο να κάνει τη ζωή μας κόλαση με τους δηλητηριώδεις λογισμούς της ζηλοφθονίας; Μπορούμε να τους αποκρούσουμε. Πόλεμος είναι. Και στον πόλεμο πρέπει να νικήσουμε ημείς. Ημείς με το Χριστό. Γιατί αν ο αντικείμενος είναι δυνατός, ο Χριστός είναι παντοδύναμος. Και ημείς με τον παντοδύναμο Χριστό θα τον νικήσουμε. Θα νικήσουμε με την αγάπη του, η οποία «ου ζηλοί». Και νικήτριες οι ψυχές μας θα διακηρύττουν, όταν οι άλλοι υπερέχουν, όταν διακρίνονται και όταν επαινούνται, το λόγο του Παύλου: «Χαίρειν μετά χαιρόντων». Χαιρόμαστε μαζί μ’ αυτούς που χαίρονται.
Πρόσεχε τις παγίδες (Από το ομώνυμο βιβλίου του Αρχιμ. Γερβασίου Ιωαν. Ραπτοπούλου)
