Ὁ Θεός εἶναι ταπεινός. Ζητᾶ στόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου τήν ἄδεια ἀπό ἕνα κορίτσι δεκατεσσάρων ἐτῶν νά συλλάβει τόν Κύριο. Ἐπίσης, ὁ Χριστός εἶπε «δεῖτε ἐμένα εἶμαι πρᾶος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ». Ἀκόμη, ὁ Κύριος τῆς δόξης ἔνιψε τούς πόδας τῶν μαθητῶν. Ἡ ταπείνωση δέν εἶναι ἀδυναμία, εἶναι θεϊκό γνώρισμα. Ὁ Θεός σέβεται τό αὐτεξούσιο σέ κάθε ἄνθρωπο, ἐπειδή τόν προορίζει γιά κατά χάρη θεό. Εἶπε στόν ἀδελφοκτόνο Κάϊν «δέν σεβάστηκες τήν εἰκόνα μου στόν ἀδελφό σου»! Ὁ Θεός μᾶς ὑπακούει, μᾶς ὑπηρετεῖ, μᾶς συγχωρεῖ, μᾶς τυλίγει στή στοργή του. Πόσο τώρα φαίνεται ἀλλόκοτη ἡ συμπεριφορά μας! Ἡ σκληροκαρδία μας, ὁ ἐγωισμός μας, ἡ ἀμετροέπειά μας! Οἱ ἀληθινοί Χριστιανοί εἶναι ἕνας κόσμος μέσα στόν κόσμο. Ὄχι μόνο εἶναι βαπτισμένοι στό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδας καί μυρωμένοι μέ τή σφραγῖδα τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλά εἶναι ταπεινοί. «Μοὔχαν μιλήσει γι' ἀγγέλους οἱ ποιητές, κι ἀπόμακρους πού μᾶς κοιτάζουν σιωπηλοί», λέγει ἕνας ποιητής. Αὐτούς ἐννοεῖ, τούς ἁγίους τῆς καθημερινότητάς μας.
Μέ τήν εὐλογία τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Δωροθέου
“Γράμματα στους Αδελφούς” – Πατήρ Δωρόθεος Τζεβελέκας
Ἱερό Ἡσυχαστήριο Ἁγίου Γεωργίου, Καλαμπάκα Ὀκτώβριος 2018
