Toῦ Βασίλειου Εὐσταθίου
Δρ. Φυσικοῦ, Θεολόγου, MEd
1. Ἡ ἱστορία τῶν παρελάσεων ὑπερηφανίας τῶν ὁμοφυλοφίλων.
Τὰ τελευταία χρόνια κάθε ἔτος τὸν μήνα Ἰούνιο παρακολουθοῦμε νὰ διεξάγονται οἱ λεγόμενες «παρελάσεις ὑπερηφανείας» (Gay Pride Parade) ἀπὸ ἄτομα μὲ «ἰδιαίτερες» σεξουαλικὲς προτιμήσεις, τὰ ὁποία τοποθετοῦν τοὺς ἑαυτούς τους στὴν ὁμάδα τὴν αὐτοαποκαλούμενη ὡς «ΛΟΑΤ». Μέσα ἀπὸ τὶς παρελάσεις αὐτὲς διεκδικοῦν, ὅπως ἐξηγοῦν, νὰ ἔχουν ἴσα ἀνθρώπινα δικαιώματα, νὰ εἶναι κοινωνικὰ ἀποδεκτοί, νὰ μποροῦν νὰ ἐκφράζονται ἐλεύθερα. Μὲ αὐτὲς κυρίως, χωρὶς ὅμως νὰ λείπουν καὶ ἄλλες δράσεις τους, πέτυχαν ὄντως νὰ ὑπερασπίσουν τὸν τρόπο ζωής τους («gay life style») καὶ νὰ παράγουν νομικὰ ἀποτελέσματα ὑπέρ τῶν ἀπαιτήσεών τους, ὅπως (χωρὶς νὰ ἰσχύουν ὅλα στὴ χώρα μας): ἡ ἀποποινικοποίηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἡ νομικὴ ὑπεράσπιση κατὰ τῶν διακρίσεων καὶ τοῦ ἐκφοβισμοῦ, ἡ νομοθέτηση τοῦ σύμφωνου συμβίωσης ἀνεξαρτήτως φύλου, ἀλλὰ στὴν συνέχεια καὶ τοῦ πολιτικοῦ γάμου μὲ δυνατότητα υἱοθεσίας τέκνων (!), ἡ υἱοθέτηση λέξεων ὅπως «γονέας 1» ἤ «γονέας 2» ἀντὶ «πατέρας» καὶ «μητέρα», ὅπως καὶ ἡ ἀλλαγὴ ταυτότητας φύλου καὶ ὀνόματος βάση τῆς τεχνητῆς διακρίσεως μεταξὺ βιολογικοῦ φύλου καὶ «κοινωνικοῦ φύλου», ἀλλὰ ἐπιπλέον καὶ δικαίωμα αὐτοπροσδιορισμοῦ κάποιου ὡς «το», ἀντὶ «ὁ» ἤ «ἡ» (δηλαδὴ ὡς οὔτε ἄρσεν, οὔτε θήλυ, ἀλλὰ ὡς ἔχων τρίτο φύλο). Τέλος, μὲ τὶς δυνατότητες ποὺ δίνει πλέον ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη, ἦρθε καὶ ἡ νομιμοποίηση ἐπέμβασης ἐπαναπροσδιορισμοῦ φύλου καὶ ὀρμονοθεραπεία (βλ. στὸ Παρ. Α’ πὼς ἀπὸ αὐτὴ βλάφτηκαν πολλοὶ νέοι)!
Ἄν κοιτάξουμε λίγο πίσω στὸ χρόνο ἀπὸ ποὺ ξεκινά ἡ ἱστορία τοῦ ἀκτιβισμοῦ τῶν σεξουαλικὰ «ἰδιορρύθμων» ἤ «διαφορετικῶν» καὶ τῆς ἐμφάνισης τοῦ Gay Pride, θὰ βρεθοῦμε μερικὲς δεκαετίες πίσω, τὸ 1969, στὸ Stonewall Inn μπάρ τοῦ Greenwich Village τῆς Νέας Ὑόρκης (βλ. Πηγές 1-3). Ἐκεῖ γιὰ πρώτη φορὰ μέλη τῆς συγκεκριμένης ὁμάδας ἀντέδρασαν στὶς ἐφόδους τῆς ἀστυνομίας στὰ μέρη ποὺ σύχναζαν καὶ στὴν κακομεταχείρισή τους, καθὼς ζοῦσαν ὡς τίμημα τῆς ἀποκλίνουσας σεξουαλικῆς συμπεριφοράς τους συλλήψεις, φυλακίσεις καὶ ξυλοδαρμούς. Σχετικὲς φωτογραφίες καὶ βίντεο τῆς ἐποχῆς ἀποδεικνύουν ὅτι ἐκείνη τὴν ἐποχὴ στὴν Ἀμερικὴ τὰ ἄτομα τῆς ὁμάδας, ποὺ λίγο ἀργότερα αὐτοπροσδιορίστηκε ὡς ΛΟΑΤ, βίωναν ἔντονη ἤ καὶ ἀφόρητη πίεση ἀπὸ τὶς πολιτειακὲς ἀρχές, τὴν νομοθεσία καὶ τὰ ΜΜΕ, ὥστε νὰ ἀλλάξουν τρόπο ζωῆς ἤ στὴν εὐνοϊκότερη περίπτωση γι’ αὐτοῦς νὰ περιοριστοῦν σὲ συγκεκριμένα μέρη.
Ἄν ἀληθεύουν οἱ πληροφορίες ποὺ κυκλοφοροῦν ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἐποχή, συγκεκριμένα τὶς δεκαετίες τοῦ 50 καὶ 60, τὰ πράγματα γιὰ τοὺς σεξουαλικὰ «διαφορετικούς» ἦταν πολὺ δύσκολα στὶς ΗΠΑ. Πέρα ἀπὸ τὶς ἀπολύσεις ἀπὸ τὴν ἐργασία καὶ τὴν γενικὴ κοινωνικὴ περιφρόνηση, σὲ ἀκραῖες περιπτώσεις ἡ ἀντιμετώπισή τους μπορεῖ νὰ ἔφτανε σὲ εὐνουχισμούς, ἠλεκτρικὸ σοκ καὶ λοβοτομή…!!! Αὐτὸ μπορεῖ ἴσως νὰ γίνει κάπως κατανοητό, ἄν λάβουμε ὑπόψιν μας ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία τότε διαγιγνώσκονταν ἐπισήμως ἀπὸ τὴν Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία (ΑΡΑ) ὡς σοβαρὴ ψυχικὴ διαταραχή. Ἦταν γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 1973 ποὺ πλειοψήφησαν τὰ μέλη της ΑΡΑ μὲ 5,854 ψήφους ἔναντι 3,810 γιὰ νὰ τὴν διαγράψουν ἀπὸ τὶς ψυχικὲς διαταραχές, πράγμα ποὺ ἐπιτεύχθει πλήρως τὸ 1987. Παρόλ’ αὐτὰ ὑπάρχουν μέχρι καὶ σήμερα χιλιάδες ψυχολόγοι ποὺ τηροῦν διαφορετικὴ ἄποψη γιὰ τὸ θέμα (βλ. Πηγὲς 4-6).
Ὡστόσο καὶ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τους, ἡ συγκεκριμένη ὁμάδα ἀτόμων πολλὲς φορὲς ἔφθανε σὲ ἀκραία προκλητικὲς συμπεριφορές, ὅπως μαρτυροῦν ἀκόμα καὶ οἱ ἴδιοι σὲ τηλεοπτικὲς συνεντεύξεις τους ἀρκετὰ χρόνια ἀργότερα: χυδαιότητες δημοσίως μὲ λόγια καὶ πράξεις, παραπλανητικοὶ καὶ προκλητικοὶ Drag Queens, ὁμαδικὰ ὄργια μέσα σὲ βρώμικες καρότσες φορτηγῶν…! Καὶ μάλιστα φαίνεται ἀπὸ τὴν ἔκφρασή τους στις συνεντεύξεις, ὅτι μέτα ἀπὸ τόσο καιρὸ ὅλα αὐτὰ τὰ θεωροῦν ἀκόμα φυσιολογικά, ἄν ὄχι καὶ κατόρθωμα! Ὅμως μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἡ ἐναλλαγὴ πολλῶν συντρόφων ἀπὸ τὴν πλειοψηφία ὅσων ἀνήκουν στοὺς ΛΟΑΤ εἶναι ποὺ εὐνόησε καὶ τὴν εὐρεία μετάδοση τοῦ AIDS ἀνάμεσά τους μετὰ τὴν ἐμφάνισή του στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 80 (βλ. Πηγή 7 κ’ 8).
Μέσα σὲ αὐτὲς τὶς ἐκρηκτικὲς συνθήκες ʹἔντονης πρόκλησηςʹ – ʹβιαίας καταστολῆςʹ καὶ ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τῆς περιρρέουσας ἀτμόσφαιρας ἐκείνης τῆς ἐποχῆς (κίνημα ἀντικουλτούρας, σεξουαλικὴ ἀπελευθέρωση, χίπις, ἀντιπολεμικὲς διαδηλώσεις), οἱ θαμώνες τοῦ Stonewall ἀποφάσισαν νὰ μὴν πειθαρχήσουν στὴν ἀστυνομία καὶ νὰ μὴ διαλυθοῦν, ὅπως τὶς προηγούμενες φορὲς κατὰ τὴν ἔφοδό της τὸν Ιούνιο τοῦ 1969. Τελικὰ αὐτὴ ἡ ἐξέργεσή τους ἐκείνη τὴν νύκτα ἔγινε ἡ ἀρχὴ τῆς ὑπερασπίσεως τῶν αἰτημάτων τους καὶ ἀποτέλεσε τὸ σύμβολο αὐτοῦ τοῦ ἀγώνα τους. Ἀπὸ τὴν ἐπόμενη χρονιὰ ἄρχισε ἡ διοργάνωση τῶν Gay Pride, ὡς ἀνάμνηση τῶν γεγονότων στὸ Stonewall καὶ συνέχιση τοῦ ἀγώνα τῶν ὁμοφυλοφίλων -ἐννοῶντας ἔτσι τότε ὅλους ὅσους σήμερα περιλαμβάνονται στὴν ὁμάδα ποὺ ὀνομάζεται ΛΟΑΤ-, μὲ αἴτημά τους νὰ ἀποποινικοποιηθεῖ ἡ σεξουαλικὴ τους διαφοροποίηση καὶ νὰ μὴν γίνονται εἰς βάρος τους διακρίσεις.
Μέχρι ἐδῶ μπορεῖ νὰ πεῖ κάποιος ὅτι ὑπάρχει κάποια λογικὴ βάση στὸ κίνημά τους, ἐννοῶντας δηλαδὴ τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ τὴν πολιτεία τοῦ δικαιώματός τους νὰ κάνουν τὶς προσωπικές τους ἐπιλογές, χωρὶς νὰ ὑφίστανται δυσμενὴ ἀντιμετώπιση γι’ αὐτές – στὸ βαθμὸ βέβαια ποὺ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τους σέβονται τὸν κοινωνικὸ τους περίγυρο καὶ δὲν προκαλοῦν. Εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ σημειώσουμε ὅτι οἱ ἴδιοι τόνιζαν τότε ὅτι στὴν πλειοψηφία τους, ἐκτὸς λίγων ἀκραίων περιπτώσεων, δὲν διεκδικοῦν «ὑπερβολικές» ἀπαιτήσεις, ὅπως δηλαδὴ γιὰ παράδειγμα θέσπιση γάμου μεταξὺ τους μὲ δυνατότητα υἱοθεσίας παιδιῶν! Πῶς τότε ἄραγε προέκυψε αὐτὸ τὸ «δικαίωμά τους» στὴν ἐποχή μας, ἔ; Καὶ ὅμως ὑπάρχουν πολλοὶ συνάνθρωποί μας ἕως καὶ σήμερα, ποὺ παρόλη τὴν «σεξουαλικὴ διαφορετικότητά» τους, δὲν συμφωνοῦν καθόλου μὲ τὸν νόμο περὶ αὐτοῦ τοῦ γάμου.
Κάτι ἄλλο πολὺ ἀποκαλυπτικὸ καὶ οὐσιαστικὸ εἶναι ὅτι στὴν Ἑλλάδα δὲν συνέβη τίποτα παρόμοιο μὲ τὴν Ἀμερικὴ στὶς δεκαετίες τοῦ 50 καὶ 60, ἀλλὰ ἀντιθέτως ἤδη ἀπὸ τὸ 1951 εἶχε ἀποποινικοποιηθεῖ ἡ ὁμοφυλοφιλία…! Δηλαδὴ πάνω ἀπὸ πενήντα χρόνια πρὶν ἐμφανιστεῖ ἐπισήμως γιὰ πρώτη φορὰ τὸ Gay Pride στὴν Ἀθήνα τὸ 2005!!! Ἄρα δὲν ἔγινε στὶς ἴδιες συνθήκες καὶ μὲ τὶς ἴδιες διεκδικήσεις, ὅπως τὸ ἀρχικὸ Gay Pride ἔξω ἀπὸ τὸ ἀμερικανικὸ Stonewall. Τελικὰ λοιπὸν τι διεκδικήσεις εἶχε τὸ ἀντίστοιχο ἑλληνικό; Μήπως κάποιες ποὺ ἐκτείνονταν καὶ μέχρι τὸ γάμο μεταξὺ ἀτόμων τοῦ ἴδιου φύλου, λαμβάνοντας καὶ τὸ δικαίωμα υἱοθεσίας; Ποὺ ὅμως τέτοιου εἴδους βλέψεις δὲν ὑπήρξαν ὅπως ἐξηγήσαμε στὰ ἀρχικὰ αἰτήματα ποὺ διεκδικοῦνταν στὸ Gay Pride τοῦ Stonewall. Καὶ αὐτὸ σημαίνει βέβαια πολλά περὶ διακρίσεως μεταξὺ ἀληθινῶν ἤ ἐπίπλαστων δικαιωμάτων, δίκαιων μέσα στὴν κοινωνία ἤ στὴν ὑπηρεσία ἀνικανοποίητων ἀτομικῶν παθῶν!
2. Ἡ σημερινὴ κατάσταση μὲ τὶς Gay Pride Parade.
Σήμερα ὅμως, γιατὶ συνεχίζει μὲ τόση ἔνταση καὶ ζήλο γιὰ προβολὴ ἡ διοργάνωση τῶν Gay Pride σὲ χῶρες ὅπως ἡ Ἑλλάδα, ὅπου ἤδη ἔχουν καταφέρει νὰ θεσπίσουν ἀκόμα καὶ γάμο ὁμοφυλοφίλων μὲ δικαίωμα υἱοθεσίας; Δὲν ἔχουν πάει ἤδη πολύ μακριά, ἐξισώνοντας νομικὰ τὰ ἑτερόφυλα ζευγάρια μὲ τὰ ὁμόφυλα; Ἄν δὲν τοὺς ἀρκεῖ αὐτό, τὶ ἄραγε περισσότερο ζητοῦν; Γιατὶ συνεχῶς ζητοῦν ὅλη ἡ κοινωνία νὰ ἀσχολεῖται μὲ αὐτοὺς καὶ τὰ ὅσα ἀπαιτοῦν ὡς «δικαιώματά» τους, λὲς καὶ ὅλη χώρα δὲν ἔχει ἄλλα θέματα νὰ λύσει ἐκτὸς ἀπὸ τὰ δικά τους;
Παρακολουθῶντας μὲ προσοχὴ τὴν εὐρεία δημόσια συζήτηση, ποὺ προέκυψε φέτος τὸν Μάιο μετὰ τὴν τοποθέτηση στὸ κοινωνικὸ διαδίκτυο τῆς νεαρῆς φοιτήτριας Γεωργίας Λύρας ἐπὶ τοῦ θέματος, ἡ ὁποία διαμαρτυρήθηκε πολὺ ὀρθῶς γιὰ τὴν προσβολὴ ἱερῶν καὶ ὁσίων τῶν Ὀρθόδοξων Ἑλλήνων ἀπὸ κάποιους συμμετέχοντες στὰ Gay Pride, ἀκούσαμε κάποιους σὲ αὐτὴ τὴ διαδικτυακὴ συζήτηση ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ δικαιολογήσουν τὰ ὅσα συμβαίνουν ἀπὸ τοὺς ΛΟΑΤ, ὑποστηρίζοντας ὅτι συχνὰ πέφτουν αὐτοὶ θύματα ἐκφοβισμοῦ. Ἔλεγαν δηλαδὴ μὲ ἄλλα λόγια ὡς δικαιολογία γιὰ τὸ κακὸ ποὺ κάνουν κάποιοι ἀπὸ αὐτούς, βρίζοντας χυδαιότατα καὶ βλασφημῶντας μὲ τὸν πιὸ φρικτὸ πράγματι τρόπο, ὅτι παθαίνουν καὶ οἱ ἴδιοι κακὸ ἀπὸ κάποιους, καὶ κατὰ κάποιο τρόπο ἔτσι δικαιολογούνται γιὰ ὅτι κάνουν, γιατὶ τὸ κάνουν ὡς ἀντίδραση! Ἡ μεγάλη ὅμως καὶ οὐσιαστικὴ διαφορὰ ἐδῶ εἶναι ὅτι αὐτοὶ βρίζουν καὶ προσβάλλουν μὲ τὸν τρόπο τους αὐτὸ τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια ὅλου τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ μεγάλη πλειοψηφία του δὲν τοὺς προπηλακίζει καὶ δὲν τοὺς προσβάλλει, ἀλλὰ ἔχει ἀποδεχθεῖ τὴν διαφορετικότητά τους καὶ ἐκείνους ὡς ἰσότιμους. Ἄρα;
Ὑπάρχουν βέβαια καὶ αὐτοὶ ποὺ μπορεῖ νὰ τοὺς φερθοῦν μὲ διακρίσεις καὶ νὰ τοὺς ἀσκήσουν ἐκφοβισμό, ὅπου ὅμως καὶ αὐτοὶ σὲ μεγάλο μέρος τους μπορεῖ νὰ εἶναι περιορισμένοι στὸ βαθμὸ ποὺ τὰ μέλη τῶν ΛΟΑΤ δὲν τοὺς προκαλοῦν. Στὴν ἐποχή μας ὅμως, μιὰ ἐποχὴ κρίσης ἀξιῶν, βίας καὶ πολύμορφου bulling, μέσα στὴν οἰκογένεια, στὸ σχολεῖο, στὴν ἐργασία καὶ σὲ ὅλη τὴν κοινωνία, εἰδικὰ ὅταν καὶ ἐσὺ κάποιες φορὲς προκαλεῖς, μπορεῖ κάποιος νὰ περιμένει, ὅποιος καὶ νὰ εἶναι, νὰ μὴν τὸν πειράξει κανένας ποτέ; Μήπως ἄν περιμένεις κάτι τέτοιο, δείχνεις τότε ὅτι ζητᾶς ἰδιαίτερη μεταχείριση, τὴν ὁποία κανεῖς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν περιμένει σὲ αὐτὴ τὴν κοινωνία καὶ κανεῖς δὲν μπορεῖ νὰ σοῦ τὴν προσφέρει; Μήπως τότε δὲν σοὺ φταίει κανεῖς ἄλλος πρῶτος, παρὰ μόνο ὁ ἑαυτός σου, μὴ μπορῶντας νὰ προσαρμοστεῖς καὶ νὰ ἀνταπεξέλθεις στὶς προκλήσεις τοῦ κόσμου γύρω σου; Μήπως τὸ πρόβλημα καὶ ἡ ἀδυναμία στὴ ζωή σου δὲν προέρχεται πρώτα ἀπὸ τοὺς γύρω σου, ἀλλὰ ἀπὸ μέσα σου; Πολὺ περισσότερο δὲν εἶναι ἀντιφατικὸ καὶ παράλογο νὰ κατηγορεῖς τὴν κοινωνία ὅτι δὲν σοὺ φέρεται καλά, ἀκριβῶς τὴν ὥρα ποὺ βρίζεις ὅτι πιὸ ἱερὸ καὶ ὅσιο της; Δὲν θὰ ἦταν ὑγιὲς καὶ λογικό, ἄν ἤθελες μιὰ καλύτερη κοινωνία γύρω σου, ἐσὺ πρῶτος νὰ προσπαθεῖς νὰ τὴν δημιουργήσεις μὲ τὸ παράδειγμα τοῦ σεβασμοῦ σου πρὸς τοὺς ἄλλους καὶ πρὸς τὰ πιστεύω τους;
Ὅμως ὁ σεβασμὸς εἶναι ἀχώριστα συνυφασμένος καὶ μὲ μιὰ ἄλλη ἀρετὴ, καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει χωρὶς αὐτή, τὴν ὁποία θὰ τὴν λέγαμε ʺκαλὴ ντροπήʺ. Πὼς θὰ ἔχουμε ἐνσυναίσθηση καὶ κατανόηση στὸν ἄλλο, ἄν δὲν ντρεπόμαστε ὥστε νὰ μὴν τὸν φέρουμε σὲ δύσκολη θέση καὶ μὴν τὸν βάλουμε σε πειρασμό; Διαφορετικά, ἄν μᾶς ἐνδιαφέρουν μόνο ἡ αὐτοπροβολή μας καὶ τὰ δικαιώματά τῆς φιλαυτίας μας, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἔτσι ἔστω ἐλάχιστος ἀλληλοσεβασμός, τότε οὔτε καὶ ἀρμονικὴ κοινωνικὴ συμβίωση θὰ μπορέσουμε ποτὲ νὰ ἔχουμε μὲ τοὺς ἄλλους. Ἀλλὰ τότε ἄς μὴν διαμαρτυρόμαστε στοὺς ἄλλους καὶ νὰ μὴν ἀπαιτοῦμε πολλὰ ἀπὸ αὐτούς, γιατὶ ὅπως στρώνουμε, ἔτσι καὶ κοιμόμαστε. Καὶ ἐπιπλέον, ὅταν ἡ ἄφθονη ἐλευθερία ποὺ σοῦ δίνει ἡ πατρίδα σου Ἑλλάδα δὲν σοῦ φθάνει καὶ συνεχῶς τὰ βάζεις μαζί της, χωρὶς νὰ τὴν ὑποστηρίζεις στὰ τόσα καὶ τόσα ποὺ ὑπομένει σήμερα, στὸ τέλος ἀφοῦ δὲν στηρίζεις τὸ σπίτι σου, ποὺ σὲ σκεπάζει καὶ σὲ προστατεύει, ἀλλὰ μόνο τὸν ἑαυτό σου, θὰ πέσει αὐτὸ νὰ σὲ πλακώσει… Καὶ τότε θὰ χάσεις καὶ τὸ σπίτι σου καὶ τὸν ἑαυτό σου!
Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ μείνουμε ἐνωμένοι γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὰ μεγάλα προβλήματα τοῦ τόπου μας, εἶτε πρόκειται γιὰ τὸ οἰκονομικό, εἶτε τὸ δημογραφικό, εἶτε τὴν ἐθνικὴ ἀσφάλεια, καὶ γενικῶς τὴν ὑγεία μας ὡς λαὸς καὶ τὴν εὐημερία μας, διατηρῶντας τὴν ταυτότητά καὶ τὸν πολιτισμό μας, καὶ ὄχι νὰ κοιτάμε συνεχῶς ὁ καθένας τὴν πάρτη του καὶ τὶ κάνει στὸ κρεβάτι του! Ὅπου εἰδικὰ τὸ τελευταῖο ἔχει καταντήσει στὴν ἐποχή μας μείζον ζήτημα, τόσο ποὺ τὸ βγάλαμε καὶ στοὺς δρόμους νὰ τὸ ἐπιδεικνύουμε δημοσίως, ἕνα πράγμα ποὺ στὶς προγενέστερες ἐποχὲς ὅλων τῶν αἰώνων, πλὴν μεμονωμένων ἐξαιρέσεων, ὁ καθένας τὸ κρατοῦσε ἀπόρρητο τῆς προσωπικῆς ζωῆς του μέσα στὸ δωμάτιο τοῦ σπιτιοῦ του. Δηλαδὴ τὸ πῶς ἰκανοποιεῖ τὰ σεξουαλικά του ἔνστικτα καὶ τὶς σαρκικές του ἐπιθυμίες. Ἄς θαυμάσουμε λοιπὸν τὴν σοβαρότητα τοῦ σημερινοῦ πολιτισμοῦ μας, ποὺ πνίγεται μέσα στὸ ἐγώ καὶ τὴν φιλαυτία μας καὶ ἔχει σημαία τὴν ἀτέλειωτη ἰκανοποίηση τῶν ἀτομικῶν θέλων μας, καὶ ὡς τέτοιος δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ ἔχει προοπτικὴ γιὰ πολὺ μακριά.
3. Ἡ ʺπροϋπόθεση τῆς λειτουργικῆς ἀφετηρίαςʺ γιὰ τὴν ἀνθρώπινη προοπτικὴ καὶ δημιουργικότητα.
Ἡ φύση, καὶ γιὰ ὅποιον πιστεύει στὸ Θεὸ Δημιουργό ὁ Κύριος, μᾶς ἔδωσε τὸν μηχανισμὸ ἀναπαραγωγῆς γιὰ τὴν διαιώνιση τοῦ εἴδους μας, χωρὶς τὴν ὁποία δὲν θὰ εἴχαμε καμιὰ βαθιὰ προοπτικὴ μέσα στὸ χρόνο. Εἶναι λοιπὸν ὑπαρξιακῆς σημασίας γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἡ φυσικὴ δυνατότητά του νὰ ἀναπαραχθεῖ μέσα ἀπὸ μιὰ σχέση ἑτερόφυλου ζεύγους. Εἶναι μιὰ τέτοια σχέση μόνο, ὅπου μέσα σὲ αὐτὴ εἶναι δυνατὸν, μποροῦμε νὰ ποῦμε, νὰ ἱκανοποιεῖται ἡ ʺπροϋπόθεση τῆς λειτουργικῆς ἀφετηρίας (ἤ ἀρχῆς)ʺ. Δηλαδή, μέσα σὲ ἕνα ἑτερόφυλο ζεύγος ποὺ συμπορεύεται μαζὶ σὲ σχέση, ὑπάρχει ἡ δυνατότητα μετὰ ἀπὸ ἀνδρόγυνη σωματικὴ ἐπαφὴ νὰ ἔρθει σὲ λειτουργία ὅλο τὸ σύστημα ἀναπαραγωγῆς μαζί, δηλαδὴ ἀρσενικὸ καὶ θηλυκὸ τμήμα. Καὶ ἔτσι μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ μέσα ἀπὸ αὐτή, ὡς τὸ σημεῖο ἔναρξης ἤ ἀφετηρίας, τὸ ξεκίνημα μιὰς νέας ἀνθρώπινης ζωῆς, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ πρῶτο στάδιο τῆς διαδικασίας προσφορᾶς παιδιῶν στὸν κόσμο, τῆς κορυφαίας αὐτῆς πράξης ἀνθρώπινης δημιουργικότητας καὶ προοπτικῆς.
Ὅπου ὅμως παραπέρα, ἡ διαιώνιση τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους δὲν εἶναι θέμα μόνο ἑνὸς ὁλοκληρωμένου σωματικοῦ μηχανισμοῦ (δηλαδὴ μὲ ἐνωμένα μαζὶ τὸ ἀρσενικὸ καὶ θηλυκὸ μέρος τοῦ ἀναπαραγωγικοῦ συστήματος), δηλαδὴ τῆς ἀπὸ κοινοῦ πράξης σὲ μιὰ χρονικὴ στιγμὴ ἑνὸς ζεύγους, ὅπως οὔτε μόνο τῆς ἐνδομήτριας διαδικασίας τῶν ἑννέα μηνῶν, ἀλλὰ ἀφορὰ πολὺ περισσότερο τὴν ὅλη σχέση ἀγάπης τοῦ ζεύγους καὶ τὴν ἀπὸ κοινοῦ φροντίδα τους πρὸς τὸ νέον ἄνθρωπο, ἀπομυζῶντας ἔτσι αὐτὸς ξεχωριστὰ ὀφέλη ἀπὸ κάθε μέλος τοῦ ζεύγους. Ὁ πατέρας προσφέρει στὸ τέκνο προστασία, λογική, πίστη, ὄραμα καὶ ἄλλα παρόμοια. Ἡ μητέρα τοῦ προσφέρει ἀγάπη, φροντίδα, τρυφερότητα, ἁπλότητα, ὅπως καὶ ἄλλα παρόμοια. Ὁ καθένας ἔχει τὸν κατάλληλο ρόλο του μὲ τὶς ἀνάλογες ἰκανότητες καὶ χαρίσματά του στὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν, τὰ ὁποία πηγάζουν ἀπὸ τὴν ὅλη ψυχοσωματικὴ κατασκευή του. Κατὰ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἀκόμα καὶ νὰ μὴν ἀποδώσει ὁ ὅλος σωματικὸς μηχανισμός καὶ νὰ μην καταφέρει νὰ φέρει στὴ ζωὴ ἕναν νέον ἄνθρωπο, τὰ γονικὰ ψυχικὰ γνωρίσματα τοῦ φύλου, ποὺ συνοδεύουν τὴν σωματικὴ διάπλασή του κάθε ἀνθρώπου, παραμένουν σὲ αὐτὸν, καὶ ἐπομένως τὸ ἑτερόφυλο ζευγάρι δὲν παύει καὶ τότε νὰ εἶναι φορέας τῆς ʺπροϋπόθεσης τῆς λειτουργικῆς ἀφετηρίαςʺ. Αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν βάση πάνω στὴν ὁποία, κατὰ αὐτὸν τὸν τρόπο ποὺ μόλις ἐξηγήσαμε, ἕνα ἀνδρόγυνο ἀκόμα καὶ ὡς ἄτεκνο ζεῦγος μπορεῖ νὰ ξεκινήσει τὴν ἀνατροφὴ παιδιῶν ἄλλων γονέων μέσω υἱοθεσίας, συνεισφέροντας ἔτσι καὶ αὐτὸ στὴ διαιώνιση τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους!
Δὲν μπορεῖ νὰ ἐξηγηθεῖ πῶς οἱ ΛΟΑΤ ἀπὸ τὴν διεκδίκηση τῆς ἐλευθερίας τῆς ἰδιόρρυθμης σεξουαλικῆς συμπεριφοράς τους, δηλαδὴ χωρὶς ἐπιπτώσεις στὴν κοινωνικοποίησή τους οὔτε δυσμενεῖς διακρίσεις, κατέληξαν νὰ ἀπαιτοῦν γάμο καὶ υἱοθεσία παιδιῶν, ποὺ ἐκ φύσεως εἶναι ζητήματα καθαρὰ ἑτεροφύλων ζευγαριῶν. Αὐτὰ ὅμως δὲν μποροῦν ποτὲ νὰ εἶναι θέματα δικαιωμάτων καὶ ἐπιλογῶν ὡς θέματα ποὺ καθορίζονται καθαρά ἀπὸ τοὺς νόμους τῆς φύσεως. Ἐπιλογὴ σὲ αὐτὰ τὰ θέματα σημαίνει ἐπανάσταση κατὰ τῆς φύσεως καὶ σὲ τέτοια περίπτωση ἡ φύση πάντα ἐκδικεῖται (για παράδειγμα ἐμφάνιση καὶ ραγδαία ἐξάπλωση AIDS).
Σύμφωνα μὲ ὅσα ἐξηγήσαμε παραπάνω σχετικὰ μὲ τὴν ἀπαραίτητη γιὰ τὴν διαιώνιση τοῦ εἴδους ʺπροϋπόθεση τῆς λειτουργικῆς ἀφετηρίαςʺ, αὐτὴ εἶναι προφανὲς ὅτι ἐκ φύσεως δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει στὰ ὁμόφυλα ζευγάρια. Ἴσως κάποιος ἐπικαλεστεῖ τὴν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης γιὰ τὴν παράκαμψη τοῦ φυσικοῦ ἐμποδίου τῆς μὴ δυνατότητας σὲ αὐτὰ ἀναπαραγωγῆς, δηλαδὴ τὴν προσφυγὴ στὴν τεχνητὴ γονιμοποίηση. Τουλάχιστον γιὰ τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια γυναικῶν. Ὅμως, κατὰ πρῶτον, ἡ τεχνητὴ γονιμοποίηση καὶ νὰ ὑποθέσουμε ὅτι προσφέρει «λύση» στὴν ἀρχή, τὴν προσφέρει μὲ τὴν βοήθεια σπέρματος κάποιου τρίτου δότη, ποὺ εἶναι βέβαια ἄνδρας. Ἄρα πάλι δὲν παρακάμπτεται ἡ ἀνάγκη τοῦ ἄλλου φύλου. Κατὰ δεύτερον, ἡ τεχνητὴ ἐγκυμοσύνη ἀφορὰ μόνο τὸ πρῶτο βήμα στὴν ἀπόκτηση τέκνων, δηλαδὴ τὴν σύλληψη τοῦ ἐμβρύου, χωρὶς παραπέρα νὰ μπορεῖ νὰ ἀντικαταστήσει τὰ μοναδικὰ ὀφέλη ποὺ προσφέρουν στὸ παιδὶ ἐκ φύσεως ἕνας πραγματικὸς ἄντρας στὸ ρόλο τοῦ πατέρα καὶ μιὰ πραγματικὴ γυναίκα στὸ ρόλο τῆς μητέρας. Τὰ ὁποία αὐτὰ ὀφέλη ὑπὲρ τοῦ παιδιοῦ ἀλληλοσυμπληρώνονται.
Καὶ μιὰ τέτοια ἀνατροφὴ μέσα στὸ φυσικὸ περιβάλλον ἑνὸς γνήσιου ἀνδρόγυνου, ποὺ βασίζεται στὴν φύση καὶ ἐκπηγάζει ἀπὸ αὐτή, δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ «τεχνητά ζευγάρια», ὅπου ἄντρες προσποιοῦνται τὸ ρόλο τῆς μητέρας ἤ γυναίκες προσποιοῦνται τὸν ρόλο τοῦ πατέρα. Ἡ φύση δὲν ξεγελιέται μὲ κανένα τρόπο καὶ τὰ παιδιὰ μέσα σὲ τέτοιο θεατρικό, ἄν ὄχι καὶ ψυχοπαθολογικό περιβάλλον, ἀντὶ γιὰ ὀφέλη σύμφωνα καὶ μὲ ἀμέτρητες μαρτυρίες λαμβάνουν ἐλλείμματα, ἤ καὶ τραύματα, ποὺ ἴσως θὰ τοὺς ἀκολουθοῦν μιὰ ζωή (ὅπως γιὰ παράδειγμα οἱ περιπτώσεις Katy Faust, Dawn Stefanowicz, B.N. Klein, και Robert Oscar Lopez, ἀνάμεσα σὲ ἀμέτρητες ἄλλες – βλ. Παρ. Β’).
4. Ἡ ἀπόφαση 392/2026 τοῦ ΣτΕ γιὰ τὸν νόμο Ν. 5089/2024 περὶ πολιτικοῦ γάμου ὁμοφύλων.
Ὅποια παιδιὰ λοιπὸν δωθοῦν νὰ υἱοθετηθοῦν σὲ ὁμόφυλα περιβάλλοντα εἶναι τοῦ ἡλίου φαεινότερο στὸν ὁποιοδήποτε καλοπροαίρετο ἐπιθυμεῖ τὸ πραγματικὸ καλὸ αὐτῶν, ὅπως πολὺ ἁπλὰ ἐξηγεῖται καὶ στὰ ὅσα παραπάνω ἀναφέραμε, ὅτι στεροῦνται στοιχειώδη ὀφέλη, ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχει λίγο πολὺ ὁποιοδήποτε παιδὶ ἀνατραφεῖ στὰ φυσικὰ ἑτερόφυλα περιβάλλοντα. Ἄρα δὲν εἶναι ὑπὲρ τοῦ συμφέροντός τους καὶ δίκαιο γι’ αὐτὰ νὰ υἱοθετοῦνται ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια. Μὲ δεδομένα ὅλα αὐτὰ εἶναι ἄξιον ἀπορίας πῶς τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας μὲ τὴν ὑπ’ ἀριθμ. 392/2026 ἀπόφασή του (βλ. περὶ αὐτοῦ Πηγές 9-11) ἐνέκρινε κατὰ πλειοψηφία τὸν γάμο τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν καὶ τὴν δυνατότητα υἱοθεσίας τέκνων σὲ αὐτόν, ποὺ εἶχε θεσπιστεῖ μὲ τὸ νόμο Ν. 5089/2024. Στὴν ἀπόφασή του προδήλως ἐσφαλμένως καὶ ἀναληθῶς γράφει ὅτι «δὲν δημιουργεῖται δυσμενῆς διάκριση εἰς βάρος τῶν παιδιῶν ποὺ θὰ υἱοθετηθοῦν ἀπὸ ἔγγαμα ὁμόφυλα ζευγάρια» καὶ ὅτι δὲν ὑφίσταται παραβίαση «τῆς συνταγματικῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητας», ὅπως οὔτε καὶ «τῆς ἀρχῆς τῆς προστασίας τοῦ βέλτιστου συμφέροντος τοῦ παιδιοῦ».
Στὶς παραπάνω θέσεις ἔρχονται ὡς ἀπάντηση οἱ θέσεις τῆς μειοψηφίας τῶν Δικαστῶν τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ποὺ διαφώνησαν στὴν ἔγκριση τοῦ νόμου Ν. 5089/2024, σύμφωνα μὲ τοὺς ὁποίους: «ὁ κατὰ τὸ ἄρθρο 21 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος προστατευόμενος γάμος (μεταξὺ ἑτεροφύλων) δὲν τελεῖ ὑπὸ τὶς αυτές συνθήκες μὲ τὶς ὡς ἄνω σταθερὲς καὶ πραγματικὲς συμβιώσεις ὁμοφύλων, καί, συνεπῶς, ἀνακύπτει ζήτημα παραβιάσεως τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητος ἐκ τῆς ὁμοίας νομικῆς μεταχειρίσεως τῶν δύο αὐτῶν καταστάσεων, ἀντίκεινται πρὸς τὸ ἄρθρο 21 παρ. 1 και 4 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος». Καὶ παρακάτω συνεχίζουν: «Περαιτέρω, οἱ σχετικές μὲ τὴν υἱοθεσία ἀποφάσεις πρέπει νὰ λαμβάνονται μὲ γνώμονα ἀποκλειστικὰ τὸ συμφέρον τοῦ παιδιοῦ. Ἐν προκειμένω δὲν προκύπτει ὅτι ἔχουν ληφθεῖ ὑπόψη ἀπὸ τὸν νομοθέτη εἰδικὲς καὶ ἐμπεριστατωμένες μελέτες, ἐκτεινόμενες σὲ βάθος χρόνου, ἀπὸ τὶς ὁποῖες νὰ προκύπτει ἡ μακροπρόθεσμη ἐπίδραση στὴ διανοητική, ψυχολογικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀνάπτυξη καὶ ἐξέλιξη τῶν παιδιῶν, ἀπὸ τὴ διαβίωση σὲ οἰκογένεια ὁμοφύλων ἀτόμων καὶ, κατὰ συνέπειαν, ἡ ἀσφαλῆς ἀνάπτυξή τους στὸ πλαίσιο αὐτό (σημείωσή μας: παραπέμπουμε ἐνδεικτικὰ σὲ κάποιες τέτοιες ἔγκριτες δημοσιευμένες μελέτες στὸ Παρ. Γ’). Ὡς ἐκ τούτου, ἡ κατὰ τὰ ἀνωτέρω συναγομένη ἀπὸ τὸ ἄρθρο 12 παρ. 1 δεύτερο ἐδάφιο τοῦ Ν. 5089/2024 ἀναγνώριση τῆς δυνατότητος υἱοθεσίας καὶ ἐν γένει ἀποκτήσεως κοινοῦ τέκνου στὸ πλαίσιο τῶν κατὰ τὶς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ ἐπίδικου νόμου ἐνώσεων ὁμοφύλων προσώπων, δὲν τελεῖ, κατὰ τὴν ἴδια γνώμη, σὲ ἀρμονία μὲ τὶς διατάξεις τῶν ἄρθρων 2 παρ. 1, 5 παρ. 1, 9 παρ. 1, 21 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος, 8 τῆς Ε.Σ.Δ.Α., τῆς Διεθνοὺς Συμβάσεως γιὰ τὰ Δικαιώματα τοῦ παιδιοῦ καὶ τῆς Συμβάσεως τῆς Χάγης γιὰ τὶς διακρατικὲς υἱοθεσίες».
Εἶναι σαφέστατη ἡ πλήρης ἀντίθεση τῆς μειοψηφίας τῶν Δικαστῶν, ποὺ διαφώνησε μὲ ὅσους ἐνέκριναν τὸν νόμο Ν. 5089/2024, ὅπου ἐνῶ ἡ πλειοψηφία ἰσχυρίζεται χωρὶς ἐπιχειρηματολογία ὅτι δὲν παραβιάζεται ἡ συνταγματικὴ ἀρχὴ τῆς ἰσότητας, ἡ μειοψηφία ἐξηγεῖ μὲ σαφήνεια ὅτι αὐτὴ ἡ ἀρχὴ παραβιάζεται, καὶ ἄρα τελικὰ ὑφίσταται δυσμενῆς διάκριση εἰς βάρος τῶν παιδιῶν ποὺ υἱοθετοῦνται ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια. Καὶ αὐτὸ γιατὶ ὅπως ἐξηγοῦν ὁ νόμος τοῦ γάμου τῶν ὁμοφύλων μεταχειρίζεται τὴν μιὰ κατάσταση, δηλαδὴ τὸν γάμο ὁμοφύλων, ὡς ὅμοια μὲ τὴν ἄλλη, δηλαδὴ τὸν γάμο ἑτεροφύλων, πράγμα ποὺ ἀσφαλῶς ἐκ φύσεως δὲν ἀληθεύει, σὲ συμφωνία καὶ μὲ ὅσα ἐξηγήσαμε παραπάνω. Δείξαμε γιατὶ στὰ ὁμόφυλα ζευγάρια δὲν τηρεῖται ἡ ʺπροϋπόθεση τῆς λειτουργικῆς ἀφετηρίαςʺ γιὰ τὴν διαιώνιση τοῦ εἴδους, ὅπως τηρεῖται στὰ ἑτερόφυλα. Καὶ αὐτὸ εἶναι μιὰ ἀμετάβλητη πραγματικότητα μὲ προεκτάσεις ὄχι μόνο ἱστορικές, ἠθικές, πολιτισμικές, ἀλλὰ καὶ ἐπιπτώσεις στὸ δημογραφικό, ποὺ συνιστὰ μείζων ἐθνικὴ πληγὴ στὶς ἡμέρες μας.
Οὔτε ὁ «γάμος ὁμοφύλων» δὲν μπορεῖ σὲ καμιὰ περίπτωση νὰ ἐξομοιωθεῖ νομικὰ μὲ τὸν «γάμο ἑτεροφύλων», ἀλλὰ οὔτε καὶ ἡ υἱοθεσία παιδιῶν μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὅτι εἶναι δυνατὴ ἐξίσου σὲ περιβάλλοντα, εἶτε ἑτερόφυλα, εἴτε ὁμόφυλα, λαμβάνοντάς τα ὡς ὅμοια μεταξύ τους. Καὶ αὐτὸ γιατὶ τὰ παιδιὰ πάντα προέρχονται ἀπὸ ἑτερόφυλα ζευγάρια, καὶ ὄχι ὁμόφυλα, ἀποκλείοντας ἔτσι τὴν κάθε ὁμοιότητα μεταξύ τους, μὲ τὰ πρώτα μόνο νὰ μποροῦν νὰ τηροῦν ἐκ φύσεως τὴν ʺπροϋπόθεση τῆς λειτουργικῆς ἀφετηρίαςʺ, ποὺ σημαίνει ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ συνεισφέρουν στὴν διαιώνιση τοῦ εἴδους, εἴτε μὲ δικά τους παιδιά, εἶτε ἀνατρέφοντας παιδιὰ υἱοθετημένα (βλ. Παρ. Δ’).
Καὶ ἔτσι παραμένει στὸν κόσμο μιὰ προοπτικὴ καὶ μιὰ δημιουργική- ζωογόνος δύναμη, χάρη στὴν ὁποία αὐτὸς προχωρεῖ μπροστὰ καὶ προοδεύει. Τὰ παιδιὰ εἶναι ἡ ἐλπίδα καὶ τὸ μέλλον τοῦ κόσμου καὶ ὅπως γράφει ἡ μειοψηφία τῶν Δικαστῶν πολὺ σωστὰ οἱ ἀποφάσεις ποὺ ἀφοροῦν τὰ παιδιά, καὶ μάλιστα οἱ σχετικὲς μὲ τὴν υἱοθεσία τους, θὰ πρέπει νὰ λαμβάνονται μὲ κριτήριο ʺτὴν ἀρχὴ τῆς προστασίας τοῦ βέλτιστου συμφέροντος τοῦ παιδιοῦʺ, πράγμα ποὺ εἶναι πρόδηλο ὅτι δὲν λήφθηκε ὑπόψιν στὴν ἀπόφαση τῆς πλειοψηφίας, ἀντιθέτως μὲ ὅτι αὐτὴ ἰσχυρίζεται, καθώς ὅπως πολὺ εὔστοχα σημειώνουν οἱ μειοψηφούντες: «δὲν προκύπτει ὅτι ἔχουν ληφθεῖ ὑπόψη ἀπὸ τὸν νομοθέτη εἰδικὲς καὶ ἐμπεριστατωμένες μελέτες, ἐκτεινόμενες σὲ βάθος χρόνου, ἀπὸ τὶς ὁποῖες νὰ προκύπτει ἡ μακροπρόθεσμη ἐπίδραση στὴ διανοητική, ψυχολογικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀνάπτυξη καὶ ἐξέλιξη τῶν παιδιῶν, ἀπὸ τὴ διαβίωση σὲ οἰκογένεια ὁμοφύλων ἀτόμων» (βλ. Παρ. Γ’).
Ἄν θυσιάζουμε τὸ συμφέρον καὶ τὸ μέλλον τῶν παιδιῶν μας στὴν ὑπηρεσία πολιτικῶν ἰδεολογιῶν καὶ σκοπιμοτήτων, τότε νὰ μὴν περιμένουμε κανένα κοινὸ ὄφελος γιὰ τὸν τόπο μας, οὔτε ἕνα καλύτερο αὔριο γιὰ τὸ ἔθνος μας. Καὶ σ’ αὐτὸ τὸ ἀδιέξοδο ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν οἱ ἄρχοντες στὶς διάφορες θέσεις ἐξουσίας φταίει καὶ ὁ λαὸς ποὺ δὲν δείχνει θέληση νὰ ὑπερασπιστεῖ τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια του, τὶς ἀρχὲς καὶ τὰ πιστεύω του, τιμῶντας ἔτσι τοὺς προγόνους καὶ τὴν ἱστορία του, ποὺ τοῦ τὰ παρέδωσαν. Ὅμως χωρὶς ἱστορία, δὲν ὑπάρχει οὔτε μέλλον. Καὶ δὲν εἶναι φυσικὰ οἱ οἰκογένειες ὁμοφύλων ποὺ ἔχουν ἱστορία, ἀλλὰ αὐτὲς τῶν ἑτεροφύλων. Ἔτσι στὶς δεύτερες βρίσκεται καὶ τὸ μέλλον, πράγμα ποὺ συμβαίνει ἐκ φύσεως. Αὐτὴ εἶναι μιὰ πραγματικότητα στὴν ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἀλλαγὴ ἤ ἐξέλιξη, ὅπως ἀπολύτως λανθασμένα ἰσχυρίστηκε ἡ πλειοψηφία τῶν Δικαστῶν στὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, ἀλλὰ εἶναι μιὰ ἀμετάβλητη ἀλήθεια, γιατὶ ἀκριβῶς καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύση δὲν γίνεται νὰ ἀλλάξει μέσα στοὺς αἰῶνες: «ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς».
5. Ὁ γάμος ὡς φορέας τῆς ʺπροϋπόθεσης τῆς λειτουργικῆς ἀφετηρίαςʺ μέσα στὴν Ἐκκλησία κ’ ἡ σχέση τους μὲ τὴν ʺὑποστατικὴ ἀρχήʺ.
Ἡ ἔννοια τῆς ʺπροϋπόθεσης τῆς λειτουργικῆς ἀφετηρίας (ἥ ἀρχῆς)ʺ ἔρχεται σὲ συμφωνία στὴν ὀρθόδοξη θεολογία μὲ τὴν κατανόηση τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου ὡς δημιουργήματος κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωση τοῦ Θεοῦ. Μὰς βοηθάει ἐπίσης στὴν κατανόηση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως καὶ τοῦ προορισμοῦ μας καὶ ἡ σχετικὴ ἔννοια τῆς ʺὑποστατικῆς ἀρχῆςʺ, ποὺ ἀναφέρεται στὴν δυνατότητά τοῦ ἀνθρώπου μέσα ἀπὸ τὴν ἐν Χριστῶ ζωὴ νὰ προοδεύσει στὴν καθ’ ὁμοίωσή του ὡς πρόσωπο μὲ τὸ Θεό, δηλαδὴ νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν πνευματικὴ ὠρίμανση καὶ ὁλοκλήρωσή του, κατὰ τοὺς λόγους καὶ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (περισσότερα περὶ τῆς ὑποστατικῆς ἀρχῆς στὸ «Ὀψόμεθα τὸν Θεὸν καθὼς ἐστί» τοῦ ἅγιου Σωφρονίου). Σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση τῆς πραγμάτωσης τοῦ καθ’ ὁμοίωση ἤ μὲ ἄλλα λόγια τῆς κατὰ χάριν θέωσης, ποὺ εἶναι ὁ σκοπὸς ὑπάρξεως τοῦ καθένα μας, ἐπεκτεινόμενος εἰς τὴν αἰωνιότητα, καὶ ἀποτελεῖ μιὰ δυνατότητα τῆς φύσεώς μας, ποὺ δώθηκε στὸν ἄνθρωπο κατὰ τὴν πράξη τῆς δημιουργίας του, στοχεύει καὶ βρίσκει τὸ νόημά του καὶ τὸ μέγα μυστήριο τοῦ γάμου.
Ἔτσι ὁ γάμος γιὰ τὸν Χριστιανὸ ἀποτελεῖ ἀκριβῶς αὐτὸ: ἕνα χῶρο ἄσκησης τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ βίωσης τῆς ἀγάπης Του. Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ σωτηριολογικὸ πλαίσιο, ἡ ἐντὸς τοῦ ἱστορικοῦ χρόνου διαιώνιση τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους ἀποτελεῖ εἰκόνα μέσα στὸν παρόντα κόσμο τῆς νίκης κατὰ τοῦ θανάτου ποὺ ἐπιζητεῖ ὁ ἄνθρωπος καὶ τῆς ἐκτεινόμενης στὴν αἰωνιότητα προοπτικῆς του. Ἔτσι τελικὰ αὐτὸ ποὺ περιγράφουμε ὡς ʺπροϋπόθεση τῆς λειτουργικῆς ἀφετηρίαςʺ δὲν εἶναι κάτι ἄλλο παρὰ ἡ προβολὴ μέσα στὴν συζυγικὴ σχέση τῆς δυνατότητας τοῦ ἀνθρώπου νὰ ὠριμάσει ἐν Χριστῶ ὡς πρόσωπο, τῆς ὁποίας φορέας εἶναι ἡ ὑποστατικὴ ἀρχή του, περιλαμβάνοντας στὴ σχέση αὐτὴ καὶ τὰ τέκνα αὐτῆς ὡς καρπό της, εἶτε φυσικὰ προερχόμενα, εἴτε υἱοθετημένα.
Ἡ εὐλογημένη συζυγικὴ σχέση, μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ σχήμα καὶ τρόπο ζωῆς τοῦ παρόντος αἰῶνος, ὡστόσο ἔχει τὶς πνευματικὲς της ρίζες στὴν σχέση τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ εἰκόνα καὶ τὴν έχει ὡς πρότυπό της, κατὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο: «ὅτι ὁ ἀνήρ ἐστι κεφαλὴ τῆς γυναικός, ὡς καὶ ὁ Χριστὸς κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ αὐτός ἐστι σωτὴρ τοῦ σώματος. ἀλλ᾿ ὥσπερ ἡ Ἐκκλησία ὑποτάσσεται τῷ Χριστῷ, οὕτω καὶ αἱ γυναῖκες τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν ἐν παντί. οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τὰς γυναίκας ἑαυτῶν, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς», Ἐφ. 5, 23-25. Ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο ἀποτελεῖ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ κεφαλή Αὐτῆς. Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὴν πρὸς Ἐφεσίους ἐπιστολὴ μέσα στὸν γάμο ὁ ἄνδρας ἔχει τὸν ρόλο νὰ ἀγαπάει τὴν γυναίκα του, ὅπως ὁ Χριστὸς τὴν Ἐκκλησία, ἐνῶ ἡ γυναίκα ἔχει τὸν ρόλο νὰ τὸν ἀκολουθεῖ, ὅπως ἡ Ἐκκλησία τὸν Χριστό (μὲ τὴν ἔννοια βέβαια ὅτι καὶ ὁ ἄνδρας ἀπὸ τὴν πλευρά του πορεύεται εὐσεβῶς καὶ ἀκολουθεῖ τὸν Χριστό). Ὅπου ὁ ρόλος τοῦ καθενὸς μέσα στὸ γάμο ὅπως ἀσφαλῶς συνάγεται ἀπὸ τὰ παραπάνω δὲν εἶναι θέμα ἐπιλογῆς, ἀλλὰ θέμα φύσεως ἀνάλογα μὲ τὸ φύλο ποὺ αὐτὸς πλάστηκε καὶ γεννήθηκε.
Λίγο παρακάτω ὁ Ἀπόστολος περιγράφει εὔστοχα καὶ τὸ πὼς ἔρχονται δύο ἄνθρωποι εἰς γάμου κοινωνία: «ἀντὶ τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν», Ἐφ. 5,31-32. Ὁ ἄνθρωπος ἀφήνει τοὺς γονείς του, ποὺ εἶναι ἀνδρόγυνο, πατέρας καὶ μητέρα, γιὰ νὰ βρεῖ ἕναν ἄλλο ἄνθρωπο μὲ τὸν ὁποῖο θὰ ἀποτελέσει καὶ πάλι ἐκ νέου ἕνα ἀνδρόγυνο. Καὶ φυσικὰ γιὰ νὰ συμβεῖ αὐτὸ ὁ ἄνθρωπος, τὸν ὁποῖο θὰ νυμφευτεῖ καὶ θὰ γίνει σάρκα μία μαζί του, μπορεῖ νὰ εἶναι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο τοῦ ἄλλου φύλου.
Καὶ θαυμαστὰ καταλήγει ὁ πρωτοκορυφαῖος καὶ θεοφώτιστος Ἀπόστολος γιὰ τὸ χαρακτήρα τοῦ γάμου ὅτι «τὸ μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστίν, ἐγὼ δὲ λέγω εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν ἐκκλησίαν». Ὁ γάμος δὲν εἶναι ἁπλὰ μιὰ σαρκικὴ ἔνωση, ἀλλὰ ἔχει καὶ πνευματικὴ διάσταση καὶ νόημα, εἶναι μέγα μυστήριο καὶ ἱερὸς θεσμός. Πολὺ σημαντικὸ εἶναι νὰ σημειωθεῖ ἐδῶ ὅτι κατὰ τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο μέσα στὸν ἑτερόφυλο γάμο εὐλογεῖται καὶ ἁγιάζεται ἐξίσου μαζὶ μὲ τὴν φυσικὴ ἀπόκτηση καὶ ἀνατροφὴ ἰδίων τέκνων καὶ ἡ μετὰ ἀπὸ υἱοθεσία ἀνατροφὴ παιδιῶν. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἀνατράφηκε σὰν υἱοθετημένο τέκνο μέσα στὴν οἰκογένεια τοῦ μνήστωρ Ἰωσὴφ, ἀφοῦ δὲν ἦταν φυσικὸς υἱός του, ὅπως τὰ ὑπόλοιπα παιδιά του, ἀλλὰ ἦταν φυσικὸ τέκνο μόνο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου μετὰ ἀπὸ τὴν θαυματουργικὴ σύλληψη Του κατὰ τὸν Εὐαγγελισμό Της.
5. Ἐπίλογος.
Ἐν κατακλείδι καθίσταται ἁπλούστατο καὶ εὐκολονόητο, ἤ μάλλον αὐτονόητο, στὸν κάθε καλοπροαίρετο φιλαλήθη ὅτι ἡ συζυγικὴ σχέση δὲν μπορεῖ νὰ ἐπεκταθεῖ πέρα ἀπὸ τὰ ὅρια ποὺ θέτουν ἡ φύση καὶ ὁ Δημιουργός, καθὼς σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση ἀστοχεῖ ὁ ἄνθρωπος στὸ σκοπό ποὺ ἔχει τῆς κατὰ χάριν θεώσεως, θέτοντας δικούς του αὐθαίρετους κανόνες καὶ ξεπέφτοντας ἔτσι στὸ ἀδιέξοδο τῆς αὐτοθέωσης, ὑποδουλωμένος στὴν πλάνη τῆς ἀσύδοτης ἐλευθερίας καὶ στὴν ἀπύθμενη ἰκανοποίηση τοῦ ἐγῶ του. Μόνο ὀλέθριο γιὰ τὴν κοινωνία μας, σὲ μέλη της καὶ στὸ σύνολό της, γιὰ τὴν διαχρονικότητα καὶ τὸν πολιτισμὸ τοῦ ἔθνους μας, γιὰ τὴν γνήσια καὶ γόνιμη παιδεία μας, ὅπως καὶ γιὰ τὸ δημογραφικό στὴν πατρίδα μας, μπορεῖ νὰ ἀποβεῖ τὸ νὰ περιφρονοῦν οἱ φορεῖς τῆς Πολιτείας τὴν διαχρονικὴ ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, νομοθετῶντας χωρὶς καμιὰ θεμελίωση πάνω στὸ φυσικὸ ἤ στὸ θεῖο δίκαιο.
Πηγές:
1. «How the Stonewall Inn became a pillar for LGBTQ+ rights»
https://www.youtube.com/watch?v=4_GTvRM5_cw
2. «Stonewall Forever - A Documentary about the Past, Present and Future of Pride»
https://www.youtube.com/watch?v=GjRv7dJTync
3. «Η Εξέγερση του Στόουνγουολ: Πώς ξεκίνησε το Κίνημα ΛΟΑΤΚΙ+»
https://www.youtube.com/watch?v=Ov4qCF4vGUw
4. Bradford J., et al., “National Lesbian Health Care Survey: Implications for Mental Health Care,” Journal of Consulting and Clinical Psychology 62 (1994): 239, cited in Health Implications Associated with Homosexuality, p. 81.
5. Sandfort T., et al., “Same-sex Sexual Behavior and Psychiatric Disorders,” Archives of General Psychiatry 58 (January 2001): 85-91.
6. Bailey, J., Commentary: Homosexuality and mental illness. Arch. Gen. Psychiatry. 56 (1999): 876-880. Author states, “These studies contain arguably the best published data on the association between homosexuality and psychopathology, and both converge on the same unhappy conclusion: homosexual people are at substantially higher risk for some form of emotional problems; including suicidality, major depression, and anxiety disorder, conduct disorder, and nicotine dependence…”
7. “Sex Survey Results,” Genre (October 1996), quoted in “Survey Finds 40 percent of Gay Men Have Had More Than 40 Sex Partners,” Lambda Report, January 1998, p. 20.
8. Xiridoui M., et al., “The Contribution of Steady and Casual Partnerships to the Incidence of HIV infection among Homosexual Men in Amsterdam,” AIDS 17 (2003): 1029-1038. [Note: one of the findings of this recent study is that those classified as being in “steady relationships” reported an average of 8 casual partners a year in addition to their partner (p. 1032)]
9. Ἀνακοίνωση Ἱεράς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιὰ «Ὁμόφυλο Γάμο» - Ὁμόφυλη γονεϊκότητα» στὸ υπ’ αρ. 54 φυλλάδιο «ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ».
10. «Ἡ ἀγνόησις τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ'», τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφεῖμ.
11. «Ζητήματα καί ἐρωτήματα σχετικά μέ τήν ὑπ' ἀριθμ. 392/2026 ἀπόφαση τῆς Ὁλομελείας τοῦ ΣτΕ», τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ'.
Παράρτημα Α’.
Περὶ τῆς μετάνοιας πολλῶν νέων μετὰ τὴν ἀπόφαση ἀλλαγῆς φύλου.
Πολλοί νέοι ὅταν προχώρησαν στὴν διαδικασία ἀλλαγῆς φύλου ἤ καὶ τὴν ὁλοκλήρωσαν μετανόησαν, ἐνῶ εἶχαν γίνει ἤδη σὲ πολλὲς περιπτώσεις μὴ ἀντιστρέψιμες ἀλλαγὲς στὸ σώμα τους ἤ καὶ εἶχαν προκληθεῖ σὲ αὐτοὺς διάφορα προβλήματα ὑγείας. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἀποκάλυψαν δημόσια τὴν ἱστορία τους ἰσχυρίζονται ὅτι ἔπεσαν θύματα ἐκμετάλλευσης, ὅπου οἱ ἀρμόδιοι τοὺς ἔπεισαν νὰ προχώρησουν, χωρὶς νὰ εἶναι καθόλου σαφὲς ἀκόμα ἄν ἡ ἀλλαγὴ φύλου θὰ τοὺς βοηθήσει στὴν ψυχολογικὴ δυσφορία ποὺ ἔνιωθαν. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἀποδεικνύει ὅτι κριτήριό τῶν εἰδικῶν δὲν ἦταν τὸ συμφέρον τῶν νέων ποὺ ἀπευθύνθηκαν σὲ αὐτούς, ἀλλὰ ὅπως ὅλα δείχνουν κάτι τελείως διαφορετικό, εἶτε ἐπρόκειτο γιὰ τὸ μεγάλο χρηματικὸ κέρδος ἀπὸ τὴν διαδικασία, εἴτε γιὰ τὴν προώθηση τῆς ἰδεολογίας φυλομετάβασης. Σὲ τέτοιες περιπτώσεις ὅμως τὸ σχετικὸ δικαίωμα ποὺ διεκδικήθηκε καὶ διεκδικεῖται ἀπὸ μέλη τῶν ΛΟΑΤ, χρησιμοποιεῖται ως παγίδα ἐπιρρεπῶν νέων ἀπὸ κάποιους εἰδήμονες. Χαρακτηριστικὰ παραδείγματα τέτοιων περιπτώσεων εἶναι οἱ ἱστορίες τῶν Layla Jane, Cristina Hineman, Isabella Ayala, Jonni Skinner, Chloe Cole, Prisha Mosley, Soren Aldaco, Claire Abernathy, and Luke Healy, Daisy Strongin, Ritchie Herron καὶ πολλῶν ἄλλων.
Παράρτημα Β’.
Μαρτυρίες ἐξ’ ἰδίας πείρας τῶν ἐπιπτώσεων στὰ παιδιὰ τῆς ἀνατροφῆς αὐτῶν μέσα σὲ ὁμόφυλα ζευγάρια (γιὰ τὶς 4 πρώτες περιπτώσεις βλ. καὶ «“Η Τετράδα της αλήθειας”: Ενήλικες- τέκνα ομοφυλόφιλων γονέων καταθέτουν ενάντια στο “γάμο” ανάμεσα στο ίδιο φύλο στο 5ο Εφετείο των Η.Π.Α.»):
Katy Faust: Ὅταν ἦταν 10 ἐτῶν, οἱ γονείς της χώρισαν καὶ λίγο ἀργότερα ἡ μητέρα της ἔκανε σχέση μὲ μιὰ ἄλλη γυναίκα. Ἵδρυσε καὶ ἡγεῖται τῆς μὴ κερδοσκοπικῆς ὀργάνωσης «Them Before Us», ποὺ ἀγωνίζεται κατὰ τῆς υἱοθεσίας τέκνων ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια.
Dawn Stefanowicz: Εἶχε πατέρα ὁμοφυλόφιλο, ὁ ὁποῖος ἐνῶ ἀκόμα συγκατοικοῦσε μὲ τὴν μητέρα της, ἔφερνε τοὺς ἐραστές του μέσα στὸ σπίτι τῆς οἰκογένειάς του! Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὴν πλήγωσε βαθιά, τὴν ἔκανε νὰ αἰσθάνεται κατάθλιψη καὶ μοναξιά. Ἀναζήτησε ἀπὸ μικρὴ ἡλικία τὴν παρέα ἀγοριῶν γιὰ νὰ ἀντικαταστήσει τὴν ἀγάπη ποὺ τῆς ἔλλειπε ἀπὸ τὸν πατέρα της, μέχρι ποὺ μιὰ γειτόνισσα ποὺ εἶχε καταλάβει τὶ συμβαίνει, μὲ πολὺ ἀγάπη τὴν ὁδήγησε στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Τελικά, ὁ πατέρας της πέθανε ἀπὸ AIDS, ἀφοῦ πρώτα ὅμως πίστεψε καὶ αὐτὸς στὸν Χριστὸ καὶ μετανόησε. Εἶχε καὶ αὐτὸς κακοποιηθεῖ σεξουαλικὰ ἀπὸ τὸν δικό του πατέρα…!
B.N. Klein: Μεγάλωσε μὲ μιὰ μητέρα ποὺ συζοῦσε στὸ σπίτι μὲ τὶς ἐρωμένες της μέσα σὲ ἕνα περιβάλλον, ὅπου ὅπως ἐξηγεῖ ἠ ὁμοφυλοφιλικὴ ἰδεολογία χρησιμοποιήθηκε ὡς ἐργαλείο καταπίεσης, τιμωρίας καὶ κακομεταχείρισης. Ἡ ἴδια ὑποστηρίζει ὅτι τὰ παιδιὰ στὶς ὁμόφυλες οἰκογένειες ἐπιδεικνύονται δημόσια γιὰ νὰ ἀποδείξουν οἱ κηδεμόνες τους ὅτι εἶναι καὶ αὐτὲς οἱ οἰκογένειες ὅπως οἱ ἑτερόφυλες.
Robert Oscar Lopez: Ἀνατράφηκε ἀπὸ τὴν μητέρα του καὶ τὴν μόνιμη σύντροφό της. Ὁδηγήθηκε σὲ σύγχυση γιὰ τὴν σεξουαλικότητά του καὶ στὴν εφηβεία του κατέληξε νὰ ἐργάζεται ὡς ὁμοφυλόφιλος ἱερόδουλος. Ἔχει δηλώσει, ὅτι τὰ παιδιὰ ποὺ μεγάλωσαν ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια ἀντιμετωπίζουν μιὰ ἐπίθεση, ἄν σπάσουν τὴ σιωπή τους ποὺ τοὺς ἐπιβάλλει ἡ συνωμοσία ὅτι δήθεν δὲν ὑπάρχουν μειονεκτήματα στὰ παιδία αὐτά. Σχετικὰ μὲ αὐτὸ ἐξιστόρησε πὼς οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἀκτιβιστὲς ταλαιπώρησαν τοὺς ἐργοδότες του καὶ διέδωσαν ψέματα γιὰ αὐτὸν στὸ διαδίκτυο ἀπὸ τὴν πρώτη κι ὅλας φορὰ ποὺ μίλησε ἀνοιχτὰ γιὰ τὶς ἐμπειρίες της παιδικῆς του ἡλικίας ὡς υἱὸς μιας λεσβίας. Τελικὰ κατέληξε ὅτι: «Κάτω ἀπὸ αὐτὲς τὶς συνθήκες, θὰ πρέπει νὰ συμπεράνω ὅτι τὸ νὰ βάλεις παιδιὰ σὲ σπίτια ὁμόφυλων ζευγαριῶν εἶναι ἐπικίνδυνο, ἐπειδὴ δὲν ἔχουν χώρο ἤ ἐλευθερία νὰ ἐκφράσουν ἀρνητικὰ συναισθήματα στὴν ἀπώλεια μιᾶς μαμᾶς ἤ μπαμπά, καὶ στὴν πραγματικότητα θὰ πρέπει νὰ φοβοῦνται περισσότερο ἄν τὸ κάνουν»!
Ross Johnston: Τὸν συνέλαβε ἡ μητέρα του, ἐνῶ ζοῦσε μὲ τὴν σύντροφό της, μὲ τεχνητὴ γονιμοποίηση χρησιμοποιώντας σπέρμα ἄγνωστου δότη! Ἀνατράφηκε ἀπὸ τὶς δύο αὐτὲς γυναῖκες, μέχρι ποὺ μιὰ ἡμέρα ἐπισκέφτηκε μὲ ἕνα φίλο του μιὰ ἐκκλησία Εὐαγγελιστῶν καὶ πίστεψε στὸ Χριστό. Κάλυψε ἔτσι ὅπως ἐξηγεῖ τὸ κενὸ ἀπὸ τὴν ἀπουσία τοῦ πατέρα του καὶ τὸ αἴσθημα μοναξιᾶς, ποὺ τοῦ ἄφησε ἡ ἀνατροφή του ἀπὸ δύο γυναῖκες. Ἀφιερώθηκε στὸ χριστιανικὸ κήρυγμα, στὸ ὁποῖο ἐκφράζει τὴν ἀγάπη του στὴν μητέρα του καὶ τὴν σύντροφό της ποὺ τὸν ἀνέθρεψαν, ὅμως δὲν παύει πάντα νὰ τονίζει ὅτι διαφωνεῖ ριζικὰ μὲ τὸν τρόπο ζωής τους. Προσεύχεται μὲ θέρμη νὰ πιστέψει καὶ ἡ μητέρα του στὸ Χριστό!
Jordan Jensen: Κωμικὸς ποὺ μεγάλωσε ἀπό τρεῖς λεσβίες (τὴν βιολογικὴ μητέρα της καὶ ἀρχικὰ τὴν πρώτη σύντροφή της, ἐνῶ στὴ συνέχεια μὲ τὴ μητέρα της καὶ τὴ δεύτερη σύντροφό της) καυτηριάζοντας μὲ τὸ χιούμορ της τὰ ὅσα μὴ φυσιολογικὰ ἔζησε μέχρι νὰ μεγαλώσει (γιὰ παράδειγμα κάποτε σὲ ἡλικία 7 ἐτῶν μπῆκε ἀπροειδοποίητα στὸ δωμάτιο τῆς μητέρας της καὶ τὴν εἶδε σὲ ἀκατάλληλη ἐρωτικὴ σκηνὴ μὲ τὴν ὀδοντίατρό της!). Τελικὰ διάλεξε τὸ διαφορετικό ἀπὸ αὐτὲς δρόμο, δηλαδὴ ἔγινε ἑτεροφυλόφιλη, ὡς ἀντίδραση ὅπως λέει σὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ζωής τους.
Caleb Kaltenbach: Οἱ βιολογικοὶ γονείς του ὅταν αὐτὸς ἦταν ἀκόμα μωρό, ἀνακάλυψαν ὅτι ἦταν ὁμοφυλόφιλοι (!!!) καὶ χώρησαν. Μεγάλωσε μὲ τὴν μητέρα του καὶ τὴν σύντροφό της, ποὺ τὸν ἔπερναν μαζί τους καὶ σὲ δράσεις τῶν ΛΟΑΤ, ὅπως παρελάσεις ὑπερηφανείας, πάρτι κ.α.! Ἐπειδὴ κάποιοι Χριστιανοὶ ἀντιδροῦσαν μὲ ἀκραῖο τρόπο στοὺς ΛΟΑΤ, δὲν εἶχε καλὴ ἰδέα γιὰ τὸν χριστιανισμό. Ὡστόσο διάβασε τὴν Βίβλο γιὰ νὰ καταρρίψει ὅσα ἔγραφε, ἀλλά τελικά… ἀντιθέτως πίστεψε τὸ Χριστὸ ὡς Σωτήρα μας! Οἱ γονεῖς του βαθμιαία τὸν ἔδιωξαν, μέχρι ποὺ μετὰ κατάλαβαν ὅτι δὲν εἶναι ἀκραῖος σὰν ἄλλους ποὺ γνώρισαν, καὶ τελικὰ τὸν δέχθηκαν πίσω. Ἀργότερα, πίστεψαν καὶ αὐτοὶ στὸν Χριστό (οἱ βιολογικοὶ γονεῖς του μόνο καὶ ὄχι ἡ σύντροφος τῆς μητέρας του παρὰ τὴν ἔμπονη προσπάθειά του ἐπίσης καὶ γι’ αὐτή).
Ἀκολούθως ο Caleb παντρεύτηκε μιὰ κοπέλα καὶ ἀπέκτησαν δύο παιδιά. Ἔγινε πάστορας καὶ διδάσκει ὡς θέλημα τοῦ Θεοῦ τὴν ἀγάπη χωρὶς ἐχθρότητα στοὺς ΛΟΑΤ, χωρὶς ὅμως ὅπως τονίζει νὰ σημαίνει αὐτὸ ὑποχωρήσεις στὴν πίστη καὶ στὶς παραδόσεις τῶν Χριστιανῶν, γιὰ τοὺς ὁποίους οἱ ὁμοφυλοφιλικὲς σεξουαλικὲς πράξεις θεωροῦνται μεγάλα ἁμαρτήματα. Χρησιμοποιεῖ τὴν ἔννοια τῆς Θείας Χάρης στὴν ἀταξία (ʺMessy Graceʺ), γιὰ νὰ ἐξηγήσει στὸ συγκεκριμένο θέμα μας πῶς μἐσα στὴ μεγάλη αὐτὴν ἀκαταστασία ἑνὸς ζεύγους ὁμόφυλων μπορεῖ νὰ τοὺς ἐπισκεφτεῖ ὁ Θεός, εἶτε γιὰ νὰ τοὺς βγάλει ἀπὸ αὐτὸν τὸν τρόπο ζωῆς καὶ νὰ τοὺς σώσει, εἶτε γιὰ νὰ προστατεύσει καὶ νὰ ὁδηγήσει τὰ υἱοθετημένα τέκνα ποὺ πιθανὸν νὰ ἔχουν.
Παράρτημα Γ’.
Μελέτες σχετικὰ μὲ τὶς ἐπιπτώσεις πάνω στὰ παιδιὰ τῆς ἔλλειψης πατέρα ἤ μητέρας ἤ τῆς ἀντικατάστασης τοῦ ἑνὸς γονέα ἀπὸ ὁμόφυλο σύντροφο τοῦ ἄλλου:
1. American Academy of Pediatrics, Perrin, EC, and the committee on psychosocial aspects of child and family health. “Technical report: Co parent or Second-Parent Adoption by Same-Sex Parents,” Pediatrics. 109(2002): 339-343. The Academy acknowledges that the “small, non-representative samples … and the relatively young age of the children suggest some reserve.”
2. Heuveline P., et.al. “Shifting Childrearing to Single Mothers: Results from 17 Western Countries,” Population and Development Review 29, no.1 (March 2003) p. 48.
3. Moore K., et.al. “Marriage from a Child’s Perspective: How Does Family Structure Affect Children and What Can We Do About It?” (Washington, D.C.: Child Trends, Research Brief, June 2002) pp.1-2.
4. McLanahan S. and Sandfeur G., Growing Up with a Single Parent: What Hurts, What Helps (Cambridge: Harvard University Press, 1994), p. 45.
5. Sarantakos S., “Children in Three Contexts: Family, Education, and Social Development,” Children Australia, vol. 21 (1996): 23-31.
6. Hilton J. and Devall E., “Comparison of Parenting and Children’s Behavior in Single-Mother, Single-Father, and Intact Families,” Journal of Divorce and Remarriage 29 (1998): 23-54.
7. Popenoe D., Life Without Father (Cambridge: Harvard University Press, 1996), pp. 144, 146.
8. Stanton G., Why Marriage Matters (Colorado Springs: Pinon Press, 1997) p. 97-153.
9. Sax, L., Why Gender Matters: What Parents and Teachers Need to Know About the Emerging Science of Sex Differences (New York: Doubleday, 2005).
10. Blankenhorn, D., Fatherless America. (New York: Basic books, 1995).
11. Byrd, D., “Gender Complementarity and Child-rearing: Where Tradition and Science Agree,” Journal of Law & Family Studies, University of Utah, Vol. 6 no. 2, p. 213, 2004.
12. Lerner, R., Althea Nagai, Ph.D. No Basis: What the Studies Don’t Tell Us About Same Sex Parenting, Washington DC;Marriage Law Project/Ethics and Public Policy Center, 2001.
13. Morgan P., Children as Trophies? Examining the Evidence on Same-Sex Parenting, Newcastle upon Tyne, UK; Christian Institute, 2002.
14. Schumm W., “Children of Homosexuals More Apt to Be Homosexuals? A Reply to Morrison and to Cameron Based on an Examination of Multiple Sources of Data,” J. Biosoc. Sci (2010) 42, 721-742.
15. Marks Loren, “Same-sex parenting and children’s outcomes: A closer examination of the American psychological association’s brief of lesbian and gay parenting,” Social Science Research, v. 41, Iss. 4, July 2012, 735-751.
16. Regnerus M., “How different are the adult children of parents who have same-sex relationships? Findings from the New Family Structures Study,” Social Science Research 41 (2012) 752-770.
17. Stacey J. and Biblarz, T., “(How) Does the Sexual Orientation of Parents Matter,” American Sociological Review 66 (2001): 174, 179.
18. Gartrell N., Bos H., Goldberg, N., “Adolescents of the U.S. National Longitudinal Lesbian Family Study: Sexual Orientation, Sexual Behavior, and Sexual Risk Exposure” Archive of Sexual Behavior, 40 (2011):1199-1209, p. 1205.
19. Potter D., Same-Sex Parent Families and Children’s Academic Achievement 74 Journal of Marriage & Family 556 (2012)
20. Sullins, P., “Invisible Victims: Delayed Onset Depression Among Adults with Same-Sex Parents,” Depression Research and Treatment, Volume 2016, Article ID 2410392, 8 pages.
21. Sullins, P., “Emotional Problems among Children with Same-Sex Parents: Difference by Definition,” British Journal of Education, Society and Behavioral Science 7(2):99-120, 2015, February 2015.
22. Schumm, W., (2010) ‘Comparative Relationship Stability of Lesbian Mother and Heterosexual Mother Families: A Review of Evidence’, Marriage & Family Review, 46:8,299-509.
Παράρτημα Δ’.
Τηρεῖται ἡ ʺπροϋπόθεση τῆς λειτουργικῆς ἀφετηρίαςʺ κατὰ τὴν ἀλλαγὴ φύλου;
Τὶ συμβαίνει ὅμως στὴν περίπτωση τῆς ἀλλαγῆς φύλου (ποὺ γίνεται στοὺς τρανς κατ’ ἐπιλογὴν χωρὶς σωματικὴ φυσικὴ ἀτέλεια, ἀντιθέτως ἀπὸ τὴ διόρθωση φύλου ποὺ μπορεῖ νὰ χρειάζεται νὰ γίνει στὴν περίπτωση κάποιων intersex ἀνθρώπων – πολὺ προσοχὴ ἐδῶ, γιατὶ εὔκολα μπορεῖ νὰ συμβεῖ σύγχυση ἀνάμεσα στοὺς «διεμφυλικούς» -πρώτη περίπτωση, καὶ στοὺς «διαφυλικούς» - δεύτερη περίπτωση, βλ. περαιτέρω κείμενό μας «Ἔχουν τὰ ἴδια δικαιώματα οἱ Intersex καὶ οἱ Trans;»); Σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση, ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸ νέο φύλο μπορεῖ νὰ φαίνεται ὅτι μαζὶ μὲ κάποιον τοῦ ἄλλου φύλου μπορεῖ νὰ ἔχει ὁλοκληρωμένο γεννητικὸ μηχανισμὸ καὶ ἄρα ὅτι ἰσχύει ἡ ʺπροϋπόθεση τῆς λειτουργικῆς ἀφετηρίαςʺ. Ὅμως ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔκανε ἀλλαγὴ φύλου, εἶχε ἀρχικὰ τὸ ἴδιο φύλο μὲ τὸν σύντροφό του, καὶ ἐνῶ στὴ συνέχεια ἄλλαξε τὴν ἐξωτερικὴ του ἐμφάνισή (φαινότυπο), ἡ ἐσωτερικὴ του δομή καὶ μάλιστα τὸ γενετικό του ὑλικὀ (γονότυπος) παραμένει το ίδιο.
Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἀκόμα καὶ νὰ ἐπιτυγχάνει χειρουργικὰ τὴν ἀλλαγὴ τῆς ἐμφάνισης τῶν ἐξωτερικῶν γεννητικῶν του ὀργάνων, ὡστόσο εἶναι ἐπόμενο ὅτι τὸ ἀναπαραγωγικό του σύστημα, τὸ ὁποῖο ἀρχικὰ μπορεῖ νὰ λειτουργοῦσε πλήρως, μετὰ τὴν φυλομετάβαση καταστράφηκε ὁλοσχερῶς (μὲ τὴν ἀλλαγὴ πρὸς ἄντρα γίνεται ἀφαίρεση μήτρας καὶ μὲ τὴν ἀλλαγὴ πρὸς γυναίκα ἀφαίρεση ὄρχεων). Ἐπομένως κάποιος ποὺ ἀλλάζει τὸ φύλο του δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ τεκνοποιήσει, ἀλλὰ μόνο νὰ συμμετέχει ἄκαρπα σὲ γενετήσια πράξη! Κι αὐτὸ ὅμως μόνο ἐφόσον εἶναι πλήρως ἐπιτυχημένη ἡ ἐγχείρηση, πράγμα ποὺ καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι πάντα βέβαιο.
Μὲ ἄλλα λόγια, ἐνῶ φαινομενικὰ μετὰ ἀπὸ ὁλοκληρωμένη φυλομετάβαση μπορεῖ νὰ παρουσιάζεται νὰ συμβαίνει ἔνωση ἄντρα καὶ γυναίκας, ὅμως στὴν πραγματικότητα αὐτὴ δὲν παύει νὰ εἶναι ὁμόφυλη ἔνωση, καθὼς καὶ οἱ δύο ἄνθρωποι ποὺ βρίσκονται μαζὶ συνεχίζουν φυσικὰ νὰ φέρουν ἴδιου φύλου γονότυπους. Ἔτσι τελικὰ καὶ σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση, πάλι δὲν μποροῦμε νὰ μιλάμε γιὰ γνήσιο ἀνδρόγυνο ὅπου εὐδοκιμεῖ σὲ αὐτὸ ἡ ʺπροϋπόθεση τῆς λειτουργικῆς ἀφετηρίαςʺ, δηλαδὴ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτὸ τὸ ζεῦγος φορέας ἑνὸς ὁλοκληρωμένου μηχανισμοῦ ἀναπαραγωγῆς, ὅπου αὐτὸς ὁ μηχανισμὸς ἀσχέτως ἄν λειτουργεῖ κανονικά ἤ ὄχι, λόγω κάποιου ἐλαττώματος ἤ δυσλειτουργίας του, σὲ κάθε περίπτωση ἡ παρουσία του σηματοδοτεῖ τὴν ἐκ φύσεως ἰκανότητα τοῦ ζεύγους νὰ ἀναθρέψει παιδιά, ποὺ ἀποτελεῖ τὴ βάση τῆς διαιώνισης τοῦ εἴδους μας, ὅπως σαφῶς ἐξηγήσαμε παραπάνω.
Ἀντιθέτως, πίσω ἀπὸ μιὰ ἀλλαγὴ φύλου, καὶ τὸ φαινομενικὰ «ἑτερόφυλο» ζευγάρι ποὺ προκύπτει ἀπὸ αὐτή, κρύβεται καὶ ἡ καταστροφὴ κάποιων γενετικῶν ὀργάνων, ὅπου μιὰ καταστροφὴ δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ συνυπάρξει μὲ καμιὰ πράξη δημιουργίας, ὡς πράξεις ἀλληλοαναιρούμενες μεταξύ τους, πράγμα ποὺ μὲ ἄλλα λόγια σημαίνει ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ὑφίσταται ὑπὸ αὐτὲς τὶς συνθήκες ἡ «προϋπόθεση τῆς λειτουργικῆς ἀφετηρίας». Ὅμως ἕνα τέτοιο περιβάλλον εἶναι συνεπῶς ὁλοφάνερα ἀκατάλληλο καὶ ἐντελῶς ἀσύμβατο γιὰ νὰ ἀνατρέφονται μέσα σὲ αὐτὸ παιδιά, ἀφοῦ ἐκ φύσεως ἡ γέννηση καὶ ἡ ἀνατροφὴ αὐτῶν μόνο ὡς κατ’ ἐξοχὴν πράξη δημιουργίας μπορεῖ νὰ νοεῖται καὶ νὰ πραγματώνεται.
