Ο “επικίνδυνα Ορθόδοξος” Μητροπολίτης Πάφου
Ένα ειρωνικό – και απολύτως αποκαλυπτικό – κείμενο για το πώς η ζωντανή Ορθοδοξία έγινε ενοχλητική μέσα στην ίδια την Εκκλησία
(Το παρόν κείμενο είναι σκόπιμα ειρωνικό και αιχμηρό προς εκείνους που κατέκριναν, ειρωνεύτηκαν ή πολέμησαν το έργο του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού. Όχι προς την πίστη, αλλά προς τη χλιαρότητα, την πνευματική αλλεργία και τη θεσμική υποκρισία.)
……………………………………..
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία της Εκκλησίας που δεν διώκονται οι αιρετικοί, αλλά οι Ορθόδοξοι. Όχι όσοι αλλοιώνουν το φρόνημα, αλλά όσοι το θυμίζουν. Όχι όσοι προκαλούν σκάνδαλα, αλλά όσοι προκαλούν… συνειδήσεις.
Και κάπως έτσι, ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός βρέθηκε στο στόχαστρο. Όχι επειδή έκανε κάτι αντικανονικό. Αλλά επειδή έκανε όλα όσα λένε οι Ιεροί Κανόνες, το Ευαγγέλιο και η Παράδοση ότι πρέπει να κάνει ένας επίσκοπος.
Και αυτό, φαίνεται, δεν συγχωρείται.
Διότι σήμερα ο “καλός” επίσκοπος δεν πρέπει να είναι άγρυπνος, αλλά ακίνδυνος. Όχι ασκητικός, αλλά προβλέψιμος. Όχι πατέρας, αλλά διαχειριστής. Και σίγουρα όχι παράδειγμα.
Ο Τυχικός όμως έκανε το ασυγχώρητο λάθος: είχε πνευματική ζωή. Όχι θεωρητική. Όχι ρητορική. Ζωντανή.
Λειτουργούσε συχνά. Καθημερινά. Σαν να πίστευε ότι η Θεία Λειτουργία δεν είναι απλώς τελετουργικό υπόβαθρο, αλλά το κέντρο της Εκκλησίας. Νήστευε. Δεν έτρωγε κρέας. Έκανε πολλά αλάδωτα. Δηλαδή ζούσε όπως μιλούσε. Και αυτό, για κάποιους, είναι πρόκληση μεγαλύτερη από κάθε σκάνδαλο.
Γιατί ο άνθρωπος που ασκείται, εκθέτει. Δεν καταγγέλλει με λόγια· καταγγέλλει με τη ζωή του.
Έκτιζε μοναστήρια. Ανακαίνιζε μοναστήρια. Τα ζωντάνευε. Τα γέμιζε προσευχή, μοναχούς, μοναχές, νέους ανθρώπους που δεν ήθελαν μια πίστη της Κυριακής, αλλά μια ζωή σταυρωμένη και αναστημένη. Και αυτό ενόχλησε. Διότι ο μοναχισμός, όταν είναι ζωντανός, θυμίζει σε όλους τι σημαίνει ολοκληρωτική αφιέρωση στον Θεό – και όχι απλώς επαγγελματική θιγολογία.
Χειροτονούσε νέους μοναχούς και μοναχές. Νέους. Ζωντανούς. Με φλόγα. Όχι “ασφαλείς”, όχι αποστειρωμένους. Και αυτό θεωρήθηκε πρόβλημα. Γιατί μια Εκκλησία με νέους ασκητές δεν ελέγχεται εύκολα.
Στη Μητρόπολη ακούγονταν βυζαντινοί ύμνοι. Όχι μουσική υπόκρουση. Ύμνοι. Με θεολογία. Με δάκρυ. Με ουρανό. Υπήρχαν εικόνες. Όχι διακοσμητικά. Παράθυρα στον Θεό. Και αυτό θεωρήθηκε “υπερβολή”. Γιατί η Εκκλησία, λένε, πρέπει να είναι “σύγχρονη”. Δηλαδή άφωνη.
Λειτουργούσε ξεχασμένα ξωκκλήσια. Λειτουργούσε σε σπήλαια όπου έζησαν ασκητές. Εκεί όπου η προσευχή δεν έχει μικρόφωνα. Εκεί όπου δεν υπάρχουν κάμερες. Εκεί όπου η Εκκλησία θυμάται ποια είναι. Και αυτό ενοχλεί, γιατί χαλάει το αφήγημα της άνετης θρησκευτικότητας.
Μιλούσε συνεχώς για μετάνοια. Για εξομολόγηση. Για πνευματικό αγώνα. Δηλαδή για πράγματα που δεν “πουλάνε”. Που δεν χειροκροτούνται. Που δεν χωρούν σε δελτία Τύπου. Αλλά χωρίς αυτά, Εκκλησία δεν υπάρχει.
Τόνιζε την ανάγκη του αγιασμού. Προειδοποιούσε για μάγια. Έδινε ευλογία να γίνονται εξορκισμοί όταν υπήρχε πραγματική ανάγκη. Και όλα αυτά ενώ ακούστηκε δημόσια ότι δεν υπάρχουν δαιμόνια και δαιμονισμένοι. Προφανώς, ο Χριστός και οι Απόστολοι είχαν παρεξηγηθεί.
Έφερνε ιερά λείψανα για πνευματική ενίσχυση των πιστών. Δηλαδή πίστευε ότι οι Άγιοι είναι ζωντανοί. Όχι σύμβολα. Όχι αναμνήσεις. Ζωντανοί. Και αυτό ενοχλεί όσους θέλουν μια Εκκλησία χωρίς θαύμα.
Μιλούσε συνεχώς για τους Αγίους. Και κάπου εκεί ακούστηκε ότι οι Άγιοι είναι “ξεπερασμένοι”. Ότι πρέπει να ζούμε τη “νέα εποχή”. Μια νέα εποχή, όμως, χωρίς αγιότητα, δεν είναι εποχή· είναι απλώς εκκοσμίκευση με ράσο.
Επισκεπτόταν σχολεία. Μιλούσε σε παιδιά. Δημιούργησε κέντρο νεότητας. Γιατί οι νέοι, φαίνεται, δεν πρέπει να ακούνε για Χριστό, αλλά μόνο για “αξίες” χωρίς πρόσωπο.
Ίδρυσε σχολή γάμου, γονέων και οικογένειας. Για να στηρίζονται οι οικογένειες ουσιαστικά. Γιατί ο γάμος δεν είναι συμβίωση, αλλά σταυρός. Και αυτό δεν είναι πολιτικά ορθό.
Δημιούργησε γραφείο συντήρησης μνημείων, εικόνων και ναών. Δημιούργησε γραφείο κατά των αιρέσεων. Συγκρότησε ομάδα δικηγόρων και οικονομολόγων για διαφάνεια στα οικονομικά. Δηλαδή τόλμησε να φέρει τάξη, φως και ευθύνη. Και αυτό, για κάποιους, είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα.
Προσπάθησε να δημιουργήσει εκκλησιαστικό ραδιοσταθμό. Να ακουστεί λόγος πνευματικός. Όχι θόρυβος. Όχι προπαγάνδα. Λόγος.
Και φυσικά, τον κατηγόρησαν ότι ήθελε να κάνει την Πάφο Άγιο Όρος. Δηλαδή τόπο προσευχής, αγιότητας και πνευματικής αναφοράς. Σαν να είναι αυτό βρισιά.
Ας είμαστε ειλικρινείς.
Ο Τυχικός δεν ενόχλησε γιατί έκανε λάθη.
Ενόχλησε γιατί θύμιζε.
Θύμιζε τι σημαίνει επίσκοπος.
Θύμιζε τι σημαίνει Ορθοδοξία.
Θύμιζε τι σημαίνει Εκκλησία.
Και αυτό είναι ασυγχώρητο για όσους έχουν μάθει να ζουν άνετα μέσα σε αυτήν, χωρίς να την πιστεύουν βαθιά.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Τυχικός ήταν “υπερβολικός”.
Το ερώτημα είναι άλλο – και καίει:
Όταν η αυθεντική Ορθοδοξία ενοχλεί τους ίδιους τους εκκλησιαστικούς,
σε ποιον Θεό πιστεύουμε τελικά;
