Σήμερα ἑορτάζει ὁ μεγαλομάρτυρας ἅγιος Δημήτριος, τοῦ ὁποίου τό ὄνομα φέρω καί ὅλοι μοῦ εὔχονται «χρόνια πολλά». «Χρόνια πολλά»! Τί παράξενη καί ἀστόχαστη εὐχή. Μακριά ἀπό τήν παράδοσή μας. Ξενόφερτη. Νά ζήσω χρόνια πολλά. Μέ πόσα ἄραγε θά ἤμουν εὐχαριστημένος; Μέ 90, μέ 100 μέ 110; Κάπου ἐκεῖ νομίζω τερματίζει τό ἐπί γῆς «πολυχρόνιο». Εἶμαι εὐχαριστημένος; Ὄχι, ὄχι δέν εἶμαι...
«...πᾶσαι αἱ ἡμέραι ἡμῶν ἐξέλιπον, καί ἐν τῇ ὀργῇ σου ἐξελίπομεν· τά ἔτη ἡμῶν ὡσεί ἀράχνη ἐμελέτων. αἱ ἡμέραι τῶν ἐτῶν ἡμῶν ἐν αὐτοῖς ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐάν δέ ἐν δυναστείαις, ὀγδοήκοντα ἔτη, καί τό πλεῖον αὐτῶν κόπος καί πόνος...» (Ψαλμ. 89, 9-10).












